Ideemachine.nl
                                                                                                 

WAT IS DE TIJD NU EIGENLIJK PRECIES?

Ik loop hier al een tijdje tegenaan....wat is de tijd nu eigenlijk. Niets? of een kracht? of iets anders?

Na de zwaartekracht - die men ook nog niet heeft kunnen verklaren - is de tijd feitelijk ook zoiets. We zien het dagelijks rond om ons heen en het maakt deel uit van ons leven.

Maar kunnen we de TIJD ook anders zien of definiëren.  

Allereerst het huidige standpunt bv Wikipedia.

Tijd is het verschijnsel dat van een gebeurtenis gezegd kan worden dat deze na een andere gebeurtenis plaatsvindt. Een gebeurtenis vindt plaats op een tijdstip of moment. De tijd wordt wel gezien als een opeenvolging van tijdstippen. Daarnaast kan bepaald worden hoe lang een gebeurtenis na een andere plaatsvindt. Het betreft dan de tijdsduur tussen twee tijdstippen. Tijd is het begrip waarmee deze volgorde en duur worden beschreven. Tijd kan na hoogte, breedte en lengte gezien worden als de vierde dimensie.

Naast het verschijnsel van de lineaire, kwantitatieve en meetbare (klok)tijd, is tijd ook een ervaring van elk subject die op een unieke eigen kwalitatieve wijze beleefd wordt.

 

Relativiteit. Ontwikkeling van de speciale relativiteitstheorie door Albert Einstein in het begin van de 20e eeuw maakte absolute tijd, zoals wij dat in het dagelijks leven ervaren, onhoudbaar. Uit twee postulaten leidde Einstein dit af. Van twee gebeurtenissen, a en b, niet op dezelfde plaats, is dan niet altijd te zeggen of a eerder of later dan b heeft plaatsgevonden. De ene waarnemer kan eerst a waarnemen en dan b, een andere waarnemer ziet het andersom.

Hierbij wordt verondersteld dat de waarnemers rekening houden met de afstand tussen waarnemer en gebeurtenis. Een aardse waarnemer die iets op de zon ziet gebeuren, weet dat het licht acht minuten nodig heeft om van de zon naar de aarde te reizen en stelt dat hij heeft waargenomen dat er acht minuten geleden iets gebeurde op de zon.

Essentieel hierbij is of er een causaal verband mogelijk is tussen gebeurtenissen a en b, in acht genomen dat een signaal nooit sneller kan reizen dan het licht. Veronderstel dat b volgens een waarnemer kort gebeurt na a, maar dat de afstand tussen a en b zeer groot is. In dit geval kan b geen gevolg zijn van a, omdat een signaal uit a nooit op tijd aankomt bij b. De twee gebeurtenissen a en b zijn dus niet causaal verbonden, er wordt ook wel gezegd dat ze een ruimteachtig verband hebben. In deze situatie zullen alle andere waarnemers ook een ruimteachtig verband waarnemen, onder hen zijn sommigen die waarnemen dat a en b gelijktijdig plaatsvinden, of dat a gebeurt ná b.

Stel nu dat a en b gebeurtenissen zijn die volgens een waarnemer gebeuren op plaatsen die niet ver van elkaar liggen, terwijl b zoveel later gebeurt dan a, dat een signaal langzamer dan het licht van a naar b kan reizen. In dat geval kan er een causaal verband zijn tussen de gebeurtenissen, en kan b een gevolg zijn van a. Er wordt ook wel gezegd dat ze een tijdachtig verband hebben. Alle andere waarnemers zullen ook een tijdachtig verband waarnemen, en altijd gebeurt a vóór b.

Tijd als vierde dimensie

Er zijn overeenkomsten aan te wijzen tussen de begrippen ruimte en tijd. Een gebeurtenis heeft behalve een plaats ook een tijdstip, en evenzo kan een object bepaalde afmetingen in de ruimte hebben, maar ook in de tijd indien het gedurende een bepaalde duur bestaat. Omdat de ruimte uit drie dimensies bestaat, wordt tijd wel eens de vierde dimensie genoemd. Een gebeurtenis heeft aldus een "positie" in de zogenaamde ruimtetijd.

Aan de andere kant is er onderscheid tussen ruimte en tijd. Men kan zich vrijelijk bewegen in de ruimte, maar niet in de tijd. Vanuit theoretisch oogpunt is dit alles het gevolg van de wetten van de causaliteit en het onderscheid tussen ruimteachtige en tijdachtige verbanden zoals dit volgt uit de relativiteitstheorie. Elke natuurkundewet of -theorie zal dan ook onderscheid moeten maken tussen tijd en ruimte volgens deze principes.

Tijdsperceptie is een begrip uit de psychologie dat betrekking heeft op de manier waarop mensen tijd waarnemen.

 

De uitdrukking tijdsperceptie roept vragen op. Tijd als zodanig kunnen wij immers niet waarnemen, maar alleen afleiden uit veranderingen van bepaalde gebeurtenissen. Anders gezegd: gebeurtenissen zoals een bepaald geluid, of een beeld van de omgeving worden altijd waargenomen in een bepaalde volgorde of temporele context: iets komt na iets anders of een pianoakkoord duurt kort of lang. Dus net zoals objecten in de omgeving een bepaalde ruimtelijke relatie hebben (een vlinder zweeft boven een bloem) hebben gebeurtenissen in de omgeving een bepaalde temporele relatie: een donderslag komt na een bliksemflits.

Algemeen

De waarneming van tijd, of meer algemeen: de timing van ons gedrag, is een nog vrijwel onontgonnen gebied in de psychologie. Er bestaat geen apart zintuig voor het waarnemen van tijd. Tijdsperceptie, of liever tijdsbeleving, lijkt eerder een afgeleide entiteit te zijn van onze bewuste ervaring. Tijdsperceptie is een complex proces waarbij niet alleen waarneming in engere zin, maar ook functies als (expliciet en impliciet) geheugen, aandacht en motoriek zijn betrokken. Zo vereist het bespelen van een instrument of uitvoeren van computerspelletjes een accurate perceptuele én motorische timing. Tijdsperceptie speelt ook een rol in onze tijdsbeleving: soms lijkt de tijd zeer snel en soms zeer langzaam te verlopen. In reactietijdexperimenten is aangetoond dat anticipatie of voorbereiding op voorspelbare gebeurtenissen een meer efficiënte verwerking van informatie c.q. snellere motorische reacties mogelijk maakt. Tijdsperceptie heeft soms het karakter van tijdsillusies: zoals bij het waarnemen en beoordelen van de duur, volgorde en gelijktijdigheid van gebeurtenissen.


Mijn conclusie ---- belanghebbende elementen m.b.t. de TIJD zijn;

 

- een verschijnsel

- de mens

- materie

- bewustzijn

- ruimte-tijd - afstand - snelheid - licht

- 4e dimensie

- relativiteit / Quantum

- veranderingen

- opeenvolging

- duur van...

- illusie-opties

 

Openstaande vragen;

1. Is tijd gebonden aan materie?

2. Is tijd gebonden aan afstand, zo ja, wanneer wel en wanneer niet?

3. Is tijd gebonden aan bewustzijn of een observator?

4. Kan tijd veranderen?

 

24-07-2016

 

Ik heb er een tijdje over moeten nadenken, maar uiteindelijk misschien een out-of-the-box-idee gevonden omtrent de TIJD.

De 1e vraag, is tijd gebonden aan materie, bracht mij op het spoor. Het antwoord is namelijk NEE.....Uiteraard is het zo dat normaliter de tijd opgaat voor alle materie (immers...alles slijt), maar wat te denken over een gedachte!

Ik kan nu een gedachte oproepen en morgen weer dezelfde gedachte. Deze slijt niet! (bij een eenvoudige gedachte.....) en als deze wel slijt, heeft dat meer met de gedachte-maker te maken, dan met de gedachte zelf. Hoewel een boek slijt, hoeft datgene wat is opgeschreven zelf NIET te veranderen. Zo is het een handige zet van God geweest om zijn woord (onveranderbaar) op schrift te stellen (bv de tien geboden).

Daarnaast lijkt het mij dat de tijd - onveranderlijk is - op tijdstip X. Enzovoorts. Elk moment in de tijd heeft een moment dat het ook vast is gelegd.

DAT brengt mij weer op een ander punt.

Zou dat "vast-leg-moment" iets te maken kunnen hebben met de quantum-fysica. Immers, ook daar komt er - op een bepaald moment, wanneer we meten - een keuze. Golf of deeltje, zie de afdeling gedachten-experimenten.

Oké........heeft dan de tijd iets te maken met bewustzijn?

Immers, voor een steen bestaat de tijd wel, maar het heeft verder geen functie. Iets wat dood is, staat kennelijk buiten de tijd.

(O, jee....stel een mens gaat dood......gaat dan de ziel buiten de tijd?.....wie weet!)

 

Even een uitstapje.

De thermodynamica leert ons het volgende. Stel je voor. Een gesloten doos, verdeeld in twee helften en in de ene helft een gas. We verwijderen het tussenschot en het gas vermengt zich.

Maar......zou er ooit een mogelijkheid zijn dat alle gasmoleculen weer in de 1e helft terechtkomen? Het antwoord is JA. Als we maar lang genoeg wachten, ontstaat er een unieke situatie.

Sommigen menen dat dat juist met het heelal is gebeurt. Een unieke situatie. Mij lijkt het dat dat alleen kan als er een handje mee wordt geholpen...., dus nee, toeval zou wel erg toevallig zijn. Bovendien gaat het hier niet om een handjevol gas, maar over een onwaarschijnlijk groot aantal moleculen.

In ieder geval de TIJD gaat in de richting, zoals de thermodynamica ons leert, namelijk in de richting van verspreiding in het heelal. Big bang - verspreiding - krimp(?). Zou er dan iets veranderen als het heelal krimpt? Het antwoord is wellicht NEE.

Een tennisser die een bal stuit op de grond, keer op keer.....daarbij maakt het niets uit of je de film voor of achteruit draait. 

We gaan verder.

Hoe dan ook.....tijd lijkt dus ook vooral een psychologisch verschijnsel (en dat heeft dus alles met bewustzijn te maken!).

Tijd had ooit een begin....en DUS was het ooit ook NIET. (en dus wellicht ook een einde)

Laten we voor het gemak nemen dat de big-bang de geboorte is. Vervolgens....passen alleen hele snelle gebeurtenissen. Pas daarna, bijvoorbeeld nu dus, passen ook grote gebeurtenissen in een groot tijdsverloop.

Heeft korte/lange tijd een relatie met kleine/grote gebeurtenissen te maken? Ik weet het niet, maar het lijkt er wel op. Tijd groeit dan dus evenredig met de grote van de gebeurtenissen. (vandaar dat zwarte gaten wellicht NIET enkele microseconden na de oerknal zijn ontstaan, maar pas veel later.)

 

We naderen het idee, wat feitelijk helaas geen idee meer is. (uitleg)

 

Volgens de quantum-fysica kan NIET tegelijkertijd de plaats (=positie) en richting (=tijd) van een systeem (deeltje, elektron, alles op microniveau) worden bepaald. Dat ligt niet aan ons, maar aan het deeltje zelf. Het deeltje bepaald dus wat meetbaar (zichtbaar) is.

Het deeltje (systeem) bepaald DUS de werkelijkheid!!! (in die zin lijkt dit wel het bewijs dat de filosofische gedachte van Immanuel Kant (Das ding an sich) klopt. We zien een werkelijkheid, maar dat zegt niets over de deeltjes zelf! (dit aspect is m.i. misschien ook de basis voor de Tarotkaarten).

In ieder geval - eenmaal gekozen - is er geen weg meer terug. Er is een bepaalde onomkeerbaarheid. He....Hadden we dat niet eerder gezien?...Ja, immers de tijd heeft ook een onomkeerbaarheid. Zodoende lijkt tijd gebonden aan de (vrije?) keuze van het deeltje/systeem.

Worden alle deeltjes in het hele universum op elk moment alsnog gestuurd? Dat lijkt mij zelfs voor een God een onmogelijkheid. (dus zou God ook wel eens voor een deel kunnen dobbelen en alsnog veel overlaten aan het toeval).

Alles stroomt dus, volgens de vaststaande 2e Wet van de Thermodynamica. Zegt dat iets over de aan of afwezigheid van een God? Nee, behalve dat er enkele krachten/wetten in het heelal zijn waar niets aan voorbij kan gaan.

M.b.t vraag 2; voor de tijd lijkt het nu zo dat afstand er niet toe doet, omdat bij experimenten is gebleken dat paren-deeltjes gelijktijdig en zelfs op grote afstand een gelijke keuze maken. Als paar-deeltje 1 links om draait - doet paar-deeltje 2 dat op afstand gelijktijdig met het 1e deeltje. Op dat niveau is misschien de tijd zelfs afwezig.

 

Eindconclusie......over de tijd kunnen we een mening hebben, maar antwoorden op vragen niet. Sterker nog.....we hebben alleen nog meer vragen.  

 

 

 

Aanvulling

De tijd heeft een verband met de ruimte (het heelal) en daarom stuitte ik ook op de volgende vraag. Wat gebeurt er met de tijd aan het einde van het heelal?

Is er wel een rand/einde aan het heelal en zo ja, wat zegt dat dan over de tijd. (Hawkings stelt dat er geen rand is....)

Hoe dan ook.....stopt de tijd daar en dus ook de uitdijing van het heelal?

Gaat dan geleidelijk of plotseling?

En overal (tegelijkertijd) en zo ja, waardoor ? en draait de tijd dan ook om?

M.i. is omdraaien van de tijd, zoals wij hem ervaren een onmogelijkheid. (dit aspect wordt wel gebruikt in de SF klassieker Hyperion van Dan Simmons, waarin een jonge vrouw terugkeert middels de tijd naar een embryo.)

De logische redenering van mij is dat leven niet in ingesteld op een teruggaan van de tijd. Het zou namelijk gaan betekenen dat je poep opneemt en eten uitkotst. Een teruggaan van de tijd, die dan normaal verloopt, kan alleen indien alles wat nu aan leven is gecreëerd, wordt beëindigd en daarna zal er dus nieuw leven komen, waarin de teruggaan van tijd wel een mogelijkheid is. (een totale andere levensvorm dus....)

Een complex idee hierover; Er ontstaan in die wereld/tijd een grote hoeveelheid cellen/materie/energie, die zich klonteren tot een complexe mensvorm en deze mensvorm verschrompeld, vervaagd of verkleint zich tot een cel. (ik loop al vast, want hoe verder.....)

Teruggaan in de tijd, kan wel, indien de tijd "normaal" verloopt, maar dan wel in een heelal wat krimpt!

Probleem is dan dat de uitdijing plots en overal moet stoppen, teneinde vanaf het nulpunt te gaan krimpen. Echter, zo'n stopmoment lijkt mij funest voor het heelal gelet op de snelheden die sterrenstelsels nu hebben ten opzichte van elkaar (bijna een verwijdering met de lichtsnelheid!).

Een langzame afbouw dan......?

Dan zal de uitdijing opdrogen van snelheid licht tot uiteindelijk nul. Dit zou m.i. betekenen dat de laatste miljoenen jaren zo langzaam gaan verlopen, dat het bijna nog een eeuwigheid duurt, voordat de snelheid nul is. Bovendien.....wat doet dat met het leven an sich. Stel je leeft dan nog, maar de "jaren" duren miljoenen jaren, elke seconde een dag.....

Dus m.i. is de beste logische conclusie; een eeuwige uitdijing en wij, de mensheid, krijgen te maken met een steeds leger heelal.

 

Toch knaagde er nog iets.....

Ik kwam wat anders tegen.

De Maxwellvergelijkingen....

 

 

http://www.quantumbewustzijn.nl/mediapool/60/605193/resources/7612649.gif

 

STEL......de rand/einde heelal bestaat niet (zoals Hawkings ook zegt), zou dan dit einde/rand een illusie kunnen zijn? Veroorzaakt door ons inbeeldingsvermogen en of onze zintuigen. Een mogelijkheid is dat wij gewoonweg geen voorstelling hebben van de werkelijkheid op deze onderwerpen.

Toch een poging daartoe.....

STEL je voor dat onze zintuigen de illusie geven dat het heelal steeds uitbreidt. En dus vooruit in de tijd, steeds verder weg van het beginpunt, maar....de werkelijkheid is dat je terugkeert naar dat beginpunt, alleen niet dezelfde weg, maar met een enorme bocht.

Deze bocht-ruimte is zo groot, dat wij de kromming niet zien. Op die manier breidt het heelal zich schijnbaar uit, zonder dat er een einde/rand is.

Dan zou er dus een gesloten heelal kunnen zijn; een kluwen van tijdruimte in een bepaalde richting.

Welke richting dan?

Hier kom ik uit bij de Maxwellvergelijkingen. De link (afbeelding GIF van het blauwe plaatsje, laat ongeveer zien wat ik bedoel.

In mijn voorstellingsvermogen dat er een systeem zijn, met een begin, maar met een huidig onbeperkte voortgang.

In dat systeem zijn er uitbreidingsgolven (zoals een steen in het water kringen maakt), maar ook vervroegde golven (dat zijn golven die van buiten naar een centraal punt teruglopen. (m.i.. is een voorbeeld van dat een kolk in het water). Beiden zouden in dat systeem bestaan en zo er voor zorgen dat alles stroomt!!!

Aldus, m.b.t. de tijd.....; zowel in de richting als nu, als ook op de weg terug. (alleen die laatste richting, daar merken we (voorlopig) niets van.



REST

1.. Zou de enige start-oerkracht in het heelal de kracht van oorzaak/gevolg kunnen zijn? Wat start met één klein duwtje tegen iets anders, lijkt relatief eenvoudig. Maar....als het oneindig doorgaat, dan staat uiteindelijk alles met elkaar in verbinding! En dat gaat dus nog steeds door. Een keerpunt (t.b.v. destructie) kan al begonnen zijn.

2.. Voor iets wat dood is, bestaat de tijd niet. Is de tijd aan bewustzijn gekoppeld?? Zo ja, dan zou het kunnen dat het bewustzijn - zelf - de tijd creëert. Is de tijd dat ook te versnellen of te vertragen?

3.. Zou het heelal gekronkeld kunnen zijn? En dat wij deze krommingen niet kunnen waarnemen. Dan zijn scheuren / spleten en zwarte gaten te verklaren. Escher als architect.  

(Ik heb hier een idee over geplaatst in de afdeling SF - Het Web.)

Aanvulling 24-02-2016; Galaxy's worden nu gevonden en gesteld op pakweg 3 biljoen lichtjaar ver weg. Bizarre en niet te bevatten afstanden. Maar.....misschien worden wij wel voor de gek gehouden. Stel dat wij alleen min of meer gedwongen zijn om rechtdoor te kunnen kijken en zodoende een verkeerd beeld hebben verkregen? Immers, dat gebeurt nu ook al. Kijk maar naar de horizon en het is niet zo gek dat men vroeger dacht dat de aarde plat was! Stel we kijken - via een bepaalde weg - naar een Galaxy....maar als deze weg nou eens evenzo bizar maal gekronkeld is opgevouwen !!!! Net zoals bij een wokkel. De afstand van punt A naar uiteinde B van de wokkel is - indien je het meet via de wokkel zelf...veel langer dan als het gemeten wordt via een rechte lijn. Zo zou het mogelijk kunnen zijn dat de afstand naar die Galaxy's en sterren helemaal niet zo ver weg is! Misschien zelfs wel te bereiken? Het is maar net hoe je er naar kijkt! Of dit echt zo is ....? geen idee, maar het is een idee!

4. Wie zou men als eerste mens gebruiken om Teleportatie uit te proberen? (het omzetten van een lichaam in fotonen en dan transporteren naar elders) Een vrijwilliger?, een ter dood veroordeelde?...En wat doe je met die persoon die dit overleeft? (bacteriën in het lichaam zijn mogelijk ook gevaarlijk veranderd, karakter evenzo)


AANVULLING ; 15-01-2018

Out-of-the-box-gedachte.

De tijd - an sich - bestaat niet. Het is louter een idee van ons bewustzijn.

Uitleg;

Volgens laatste ideeën zou alles een verschuiving kunnen zijn van bits.

Anders gezegd (door mij) alles is en blijft IN BEWEGING en dat veroorzaakt het idee TIJD.

Ga maar na. Stel je zet een aantal moleculen op Aarde onder de temperatuur van - 273 Kelvin, het absolute nulpunt. De moleculen bewegen niet meer en feitelijk is het dood. De tijd bestaat voor die moleculen niet meer. Maar....de aarde beweegt nog steeds en dus ook de dode moleculen. De box met de moleculen staat er en beweegt - en voor het bewustzijn (van ons de waarnemer(s), verloopt er tijd.

Deze beweging is niet zomaar uit te leggen als een verplaatsing van A naar B. Sterker nog, soms bevindt A zich - volgens kwantummechanica-wetten - zich plotseling en DIRECT op plaats B. A gaat niet naar B, nee A wordt B. Zonder verplaatsing en dus ZONDER TIJD. Dit alleen geeft aan dat TIJD niet bestaat. Niets...sneller dan het licht.....

HET IS gewoon DAAR!

En  wat te zeggen over het volgende. Stel wij zien een PUNT A. Echter deze punt zou - theoretisch ook een LIJN A-B kunnen zijn. Wij zien echter de lijn niet!

En wat als de ruimte-tijd op die lijn bolvormig is. Dan zou er een verbinding kunnen zijn met punt A EN een punt C op de lijn A-B.

Feitelijk is daarmee beredeneerd dat een punt C op lijn A-B overal zich kan bevinden en WIJ HET NIET ZIEN!

Wow.......volgens kwantummechanica-wetten is het dan zo dat punt A plotseling elders kan zijn, terwijl wij het niet meer waarnemen. Wat bevindt zich naast mij, achter mij etc of enkele plaatsen IN de beweging terug of vooruit?

Met andere woorden; Niets is, wat het lijkt.

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

E-mailen
Map
Info