www.ideemachine.nl (Robots&Zo)
                                                                                                 


659156

bezoekersaantallen gestart in 2013

Robots... the future is ours.

(2456, just before the first Robot-war)


 


In verband met publicatie van mijn SF e-boeken TARA - VONNIE en R-PHOENIX (14+ samen goed voor 124 hoofdstukken) en SK1TTEL (SF kinderboek 10+) is slechts mijn blog niet afgeschermd. 

Mijn E-boeken zijn te koop op BOL.com en op KOBO.com (Skittel medio oktober 2021).

DE TARA-SAGE

Let op; De Tara-Sage begint rustig en vriendelijk, maar verloopt via complexe omstandigheden naar een avontuur vol hightech, horror en explosief geweld - 12+.

1. De Stille Tuin, 2. Rotopia x Utopia en 3. Morgenster ; In deze 3 delen volgen we twee Robots (Tim en Tara), die leven in een volledig en 'goed' werkende Mens-Robot-maatschappij (De Metropool). Beiden treffen elkaar en hun samenwerking leidt tot een vorm van menselijke vriendschap. Het is Tara, de meest geavanceerde Robot op Aarde, die Tim, een eenvoudige werk-Robot, meeneemt op een ongekend avontuur. Wat er verder met hen gebeurt is te benoemen als een rollercoaster-mix van ongeloof, gevaar, waanzin en een ultieme oplossing.  (de 3 delen zijn samengevoegd tot één e-book; TARA)

4. De Puls, 5. De weg naar Rotopia en 6. Eri-Lene Deze 3 delen betreffen een vervolg op TARA. We bevinden ons nu in een andere Metropool (Krash-city) en ontmoeten ook daar een bijzonder tweetal; Skype en Vonnie, twee geavanceerde Real-borgs (zeer mens-gelijkende Robots). Ook zij beleven een persoonlijk avontuur, maar niet was voorzien dat Tara ook hier een grote rol zou spelen.  (deze 3 delen zijn samengevoegd tot één e-book; VONNIE)

7. R-Phoenix Dit verhaal betreft een vervolg op TARA en VONNIE. De mensheid heeft - na ernstige incidenten - besloten dat alle geavanceerde Robots moeten worden vernietigd. (Dit e-book is het einde van de Tara-sage)


Overige boeken in ontwikkeling


8 Skittel (SK-1-TT-EL) Een Robot moet zichzelf opvoeden. (parodie op Pinokkio). Ook Tara speelt een kleine rol in dit boek. (Gereed zomer/najaar 2021 en wordt als het aan mij ligt een geïllustreerd kinderboek). Manuscript begin juli 2021 ingeleverd bij diverse uitgevers.

9. Minox, ofwel, de reis om Teegarden B in tachtig dagen. (nu volop mee bezig) Het is het jaar 2873 (1000 jaar na het boek van Jules Verne), de oude wereld zoals we die kenden is ingestort, een mogelijke nieuwe wereld,; Exo-Planeet Teegarden B, lijkt noodzakelijker voor de mensheid dan ooit. Sir Rumpfeld gaat met Heer Budenbrock een kostbare weddenschap aan. Hun persoonlijke Robots moeten de Exo-Planeet rond reizen en wel binnen 80 dagen en verslag doen van de (on)mogelijkheden voor de mens op die planeet. Slechts één - zo is de verwachting - zal terugkeren. Zal MINOX, een Britse Realborg het halen? Of zal haar sluwe ongenadige tegenspeler, de Duitse vecht-Robot RAW slagen?

10. Robot-o-Logie. Betreft mijn 1e e-boek van de Serie Robots&Zo. Het is geen verhaal, maar een diepte-analyse van de Robot-wetten, ter voorbereiding op de Tara-Sage. Te koop op Bol voor maar 1,99 euro.)

11. De Kubus. (spannend SF-verhaal in de wachtrij)

12. De Opdracht. (kinderboek 12+ in de wachtrij)


Ik ben geïnteresseerd in Sciencefiction/Fantasy, kinderboeken, kwantummechanica, kiezelstenen, Atlantis, archaïsche historie, Theosofische bespiegelingen en Tarot. Helaas heb ik chronische PTSS/angststoornissen en daarom lukt het me absoluut niet om een (normaal) sociaal leven te voeren. 

Contact; alleen via  mailadres; Ronnievandepas@gmail.com.

 

BLOG - PAS OP - Tweezijdig kartelmes, snijdt diep.


Terug naar overzicht

01-08-2021

Van alles wat

Er zijn slechts drie mensen die mij geweldig vinden; mijn moeder en mijn twee kleinkinderen. Een aantal kan het goed met me vinden, houden van en zo, maar velen vinden mij wellicht; lui, slap, een klaploper, zonderling, een kluizenaar, niet echt sociaal, een klootzak, hypocriet en zonder uitzondering een vreemd figuur. Marginaal ook, doet er weinig toe. Mijn zelfbeeld is dan ook belabberd.

Maar... I don't care. Fuck them. Ik leef mijn leven - zoals het nu moet - en dat had ik ook liever anders gezien. In ieder geval ben ik open en eerlijk ten opzichte van iedereen; je kunt beter niet met mij te nauw omgaan. Verwacht van mij geen goede vriendschap, dat lukt mij toch niet meer. Moeilijk voor mij is small talk, beloftes houden, meedoen, veel gesprekken (to much voor mijn hoofd) en reizen. Eerlijk, ik blijf het liefste thuis. Het leven van een PTSS-er. Hoe loopt dit af?

Nou redelijk goed wat mij betreft. Ik heb inmiddels een financiële gezonde basis, voldoende voor mij en mijn gezin, meer hoeft niet. Mijn gezondheid is wel voorzien van enige zorg, maar dat geldt ook voor velen. Niemand weet wat er in het lichaam gebeurd. Ik kom ook op een kruispunt; doorgaan met schrijven of me richten op wandelen. Liefst beiden, maar dan moet er wel een uitgever zijn die Skittel wil uitgeven. Zo niet, dan probeer ik het zelf - als ik voldoende geld daarvoor heb - via een boekhandel in Oosterhout. Ik twijfel zwaar aan mijn schrijfkwaliteiten. Goed bevonden door enkele kinderen, maar het is niet zo als wat ik lees in bijvoorbeeld; De brief van de Koning. Nou ja, ik heb mijn eigen stijl, dat is ook wel wat waard, lijkt mij. Afwachten dus.

Hieronder een schrijfsel... zomaar opgeplopt.

De waanzin voorbij.

En met deze letter, de E, type Times New Roman, begint de compositie, die leidt tot het moment dat ooit iemand deze zin citeert en zegt; wat een mooi begin. Alle hierna komende zinnen leiden naar het einde, niets meer en niets minder. Pareltjes van zinnen ook, zo is te hopen, maar dat... is niet zo moeilijk, want;

Pijn voel ik niet meer, louter bij het maanlicht slechte uitvoeringen van diens kopieën.
Aarde onder mijn voeten, mag ik voorlopig nog hopen, zei Hypatia, vlak voordat ze werd verscheurd door scherpe tegelbrokken.
Rust zacht, zeiden ze daarna. De sukkels van het paarse bevlekte gewaad.
Ellenlange zinnen van Proust, is dat het dan? Misschien... wel, maar wie kent Proust nog?
Lui zijn, is feitelijk het beste wat je kan doen, als je lui wilt zijn. En als je niet lui bent, is feitelijk 'zijn' het beste wat je kan doen.
Tering 2.0, volgt nu de mens, evenals de ridder met het scherpe zwaard, tot er een winnaar is. We bidden voor de ridder.
Jim Morrison blijft dood. Ook na de film.
Eind goed, al goed, vertelt de optimist. Ja, ja, zeg dat maar tegen een Yezidi-meisje. (Eerlijk, de automatische correctie geeft animeermeisje aan.)
Sluitstukken zijn erg zwaar. Vandaar is deze zin kort.

Hm... sluitstukken... soms te zwaar om te openen, behalve door mij als het geen steen van een piramide betreft. Bovendien ben ik niet in Egypte, maar gewoon thuis. Vandaag opent er dus een sluitstuk, mijn brein. Het is immers de bedoeling om verhalen te openbaren, die van belang kunnen zijn. Gewoon door te gaan zitten en te tikken. Ik heb echter geen echt verhaal. Ik zelf ben namelijk niets, een mens, burgerlijk eenvoudig en in afwachting van de dood. Ik kan echter wel verhalen verzinnen. Verhalen die hopelijk blijven, ook nadat de componist is verdwenen. Zoals bijvoorbeeld in het geval van Jim Morrison. Zijn muziek, herinnering bestaat nog steeds, ondanks dat het meeste van zijn schrijfsels onder de categorie slechte teksten kunnen worden geschoven. Zijn theater... dat houdt nog steeds stand! Een dronken bullshit-leven zonder verantwoordelijkheden, maar vol hallucinaties, verwijfd drama, liters kots, pijn bij degenen die van hem hielden en innig verdriet door het verlies van talent. Soms een lach ook, echt wel, maar die kwijnden meestal weg naar mate zijn theater duurde. Wat restte was de hoop op een snelle pijnloze dood, liefst op de leeftijd van zevenentwintig.

Jim Morrison. De vraag is of ik hem had willen zijn? Hm... zinloze vraag, want dat kan niet! Nu niet, vroeger niet en een ooit is evenmin een optie. Maar toch, laat ik een poging wagen, een fictief gebeuren. Het antwoord is nee. Schitterde vrouwen hoor, dat wel, mooie tijd ook, maar om nu door het leven te gaan met een eeuwige strijd tussen opwaartse en neerwaartse peristaltische bewegingen, nee, dat niet. Dat in de wetenschap dat de opwaartse beweging meestal won met alle gevolgen van dien, waarbij een besmeurde blouse nog het minst te vrezen was.

Jim Morrison, wat een triest figuur. Superslim, super-fucked-up.
Hm... er zijn dus wel psychische overeenkomsten al ben ik gelukkig wel de 27 jaar voorbij.



Terug naar overzicht


 

 

  

 

 

E-mailen
Map
Info