Ideemachine.nl
                                                                                                 

 

 

 

 

 

De Opdracht, Hoofdstuk 1.

 

SIGMO  

 

Het grootste dier in de zee kennen we allemaal. Het is de walvis. Dan moeten we wel Piko en Kopi even vergeten, want dat waren twee reuze inktvissen. Ze groot als een trein. Groter dan de walvis. Maar...ze tellen niet mee, want ze hadden altijd ruzie en kwamen daarom ook nooit uit hun grot. Als Piko probeerde te ontsnappen, greep Kopi hem vast en zo ook andersom. Niemand heeft ooit deze twee broers gezien en dat bleef ook zo. Gelukkig maar, want een boze reuze inktvis wil je niet tegenkomen.

Zo gezegd. Het grootste dier in de zee was dus de walvis en vandaag is dat ook nog zo. Soms helpen ze de mens. Eeuwen geleden heeft een walvis nog twee vissende Eskimo's gered. Xrimothohostimato en zijn vriendinnetje Otamitsohotomirx hadden niet gemerkt dat het ijs was gebroken en voordat ze het in de gaten hadden, zaten ze vast op een schots en dreven weg naar de ijskoude open zee. Gelukkig gebeurde er iets wat geen Eskimo's had verwacht. Een witte walvis duwde de schots terug en elk jaar vieren de Eskimo's dit nog steeds. Zij besloten nooit meer op een witte walvis te jagen. Deed iedereen dat maar....en niet alleen op witte walvissen.

(noot vertaler; Eskimo's hebben moeilijke namen. De betekenis van Xrimothostimato is: hij die geen klap op zijn billen kreeg, omdat hij direct na de geboorte niet huilde als een gevallen zeehond. De betekenis van Otamitsohomirx is; zij die na de geboorte huilde als een gevallen zeehond en daarom geen klap op haar billen kreeg)

En....er is nog meer. Een tijdje terug moest een kapitein van een hele grote Amerikaanse boot in de Noordelijke IJszee uitwijken voor een kudde walwissen. Je weet wel. Zo'n schip vol containers. Drie voetbalvelden lang en die moest dus een beetje opzij voor de kudde. Nou ja, een beetje opzij....het schip was zo groot dat het twee dagen duurde voordat het weer helemaal op koers lag. De kapitein Rocky Cubic, was zo boos dat al het personeel voor hem op de vlucht moest. Theepotten vlogen dagenlang door de kajuit. Bordscherven lagen verspreid over de gang en zijn pet hing scheef op de kapstok. Dat was eigenlijk nog het ergste, want bij Rocky mocht niets scheef staan. Helemaal niets. Daarom was hij juist de kapitein van een containerschip. Maar ja...eigenlijk moest hij blij zijn, want iets verderop lag een flinke IJsberg onder het water. Te vroeg afgebroken van de smeltende Noordpool. Het zou zeker een botsing zijn geworden. De walvissen hadden dus het schip en de bemanning gered. Gelukkig maar, want jouw nieuwste game zat vast in één van die containers.

Ik dwaal af. Later we terug gaan naar het verhaal.

Sigmo, onze eerste vriend was - ik heb het al verklapt - een walvis. Niet zomaar een walvis. Nee, een blije walvis. En niet zomaar blij. Nee, echt blij. De hele dag door kom Sigmo lachen om grappen, grollen en andere waterpretjes. Vooral zijn eigen grappen vond hij geweldig. Een spetter water in het oog van zijn vriendje. Geweldig! Een klodder zeewier in de bek van zijn zusje. Geweldig! Sigmo klikte van het lachen wanneer hij maar wilde, maar niet iedereen vond het even leuk. Luister maar...

"Kappen, man", klikte Balder.

"Maak ik zelf wel uit", klikte Sigmo en hij zwiepte nog eens met zijn staart zodat nog een klodder zeeschuim de lucht in vloog. Een paar flinke spetters kletsten op de kop van Balder.

"Ik meen het, kwal". Balder kletste terug, maar de spetters troffen juist Liedewieke die iets verderop zwom. "Kwal, das een goeie! die zijn hier niet", grapte Sigmo.

"Jij bent de kwal, domkop" .

"Kwallen liggen op het strand, sufkop. O, nee...ik zie er toch één".

Sigmo keek Liedewieke aan die helemaal onder het schuim zat en hij brulde het uit van het lachen.

"Kappen nou!, klikte Liedewieke en zij keek ernstig. "We moeten verder, snap dat nou eens een keer. En op deze manier, schiet het niet op. Al dat gedoe van je Sigmo. Ik word moe van je, schiet op!". Het was Liedewieke menens, maar Sigmo opende zijn bek en gaapte een keer.

"Ik haat je", was het enige wat Liedewieke nog klikte, maar het hielp niet.

"Ik hou ook van jou", klikte Sigmo terug, zwiepte flink met zijn staart en liet een vette scheet.

En zo ging het de hele dag door. Balder, Liedewieke en Sigmo waren elk moment van de dag vooral met elkaar bezig en vergaten zo de tijd. Sigmo was vier jaar oud en was de jongste zoon van Hoste en Benthe, die sinds vele jaren ronddoolden in de IJskoude zee vlakbij de geboorteplaats van alle IJsbergen. De keuze voor die zee was eenvoudig. Het stikte er van de kleine garnaaltjes. als die groot genoeg waren om naar boven te zwemmen, waren ze gedoemd om te sterven in de bekken van de altijd gulzige walvissen. En Sigmo had het goed in de groep. Niet alleen omdat het eten goed was. Nee, er was ook een andere reden, die luisterde naar de naam Maaike. Ze was erg aardig voor hem en Sigmo vond haar ook erg mooi. Vorige maan - walvissentijd bestaat uit maanstanden - had ze nog naar hem geklikt en één maal met haar oog geknipperd. Als walvissen kunnen blozen, dan was het hem toen overkomen! Vanaf dat moment was het raak. Sigmo was verliefd en dus deed hij de gekste dingen om indruk te maken. Vooral pesten en herrie maken. Zijn vader Hoste vond het allemaal niet zo geweldig. "Sigmo", klikte hij een keertje heel streng. Sigmo naderde gehoorzaam en wist wat dit betekende. Een mannengesprek. "Sigmo, mijn jongen. Je bent nu al vier grote maanjaren oud. Je moet eens goed om je heen kijken, jongen", begon hij. "Doe ik, oudste", klikte Sigmo en wilde alweer weg zwemmen. "Sigmo, jongen....niet weg zwemmen van de waarheid. Je weet wat ik wil. Kijk goed om je heen". Zijn stem klonk nu nog strenger en Sigmo besloot deze keer maar niet weg te zwemmen. Hij keek naar Maaike die iets verderop zwom. "Doe ik oudste. Ik kijk zeker goed om me heen", klikte hij opgewekt. Vader zag meteen wat Sigmo bedoelde en klikte nu boos. "Dat bedoel ik niet, jongen. Dat weet je ook! Je weet wat wij ouderlingen willen. Volgende maan ontmoeten wij de groep van Heike en Jossie. Hun jongste Jonneke is even oud als jij. Het word tijd mijn jongen". Sigmo had geen tijd om te protesteren. Hij wist wel dat iemand uit de eigen groep niet kon, maar...Maaike was zo mooi en lief! "Oudste", klikte Sigmo bedroefd. "Ik weet niet eens hoe Jonneke er uit ziet. Misschien is ze wel onaardig en heeft ze een bultlip. Ik heb er nog geen zin in. Volgend maanjaar misschien, goed Oudste? ".  Hoste was helaas niet bereid tot een verder gesprek. Hij legde nog één maal uit dat Jonneke het beste was en daarmee uit. Sigmo keek hoopvol naar zijn moeder, maar die draaide haar kop weg. Sigmo voelde meteen onrust en verdriet. Walvissen kunnen niet huilen, maar als ze het konden...., dan was de zee toen een stukje dieper geworden.

 

De Opdracht Hoofdstuk 1 pdf
SIGMO.pdf
De opdracht hoofdstuk 1 SIGMO.pdf (466.23KB)
De Opdracht Hoofdstuk 1 pdf
SIGMO.pdf
De opdracht hoofdstuk 1 SIGMO.pdf (466.23KB)

 

 (compleet Hoofdstuk 1) zie download

E-mailen
Map
Info