Ideemachine.nl
                                                                                                 

Gehoor nummer 1546

 

Noord-Pastinia, 3122 na RO2

Laty-zaal 3

VERSLAG GEHOOR GETUIGE NUMMER 1546


R1 - Goedemiddag. Wilt u uw naam bevestigen?

Getuige 1546 - Mijn naam is Felix Felixidus, geboren op Alfa Centauiri B, Krabnevel 2988 na RO2, met uw welbevinden.

R1 - en u verblijft waar?

Getuige 1546 - Op dit moment verblijf ik hier in de getuigen-bank, maar mijn feitelijke verblijfplaats is de basis Mira3 van Alfa Centauri B. Mijn verblijf daar startte op 3 Mansti van de maand Des en duurde tot mijn gevangenschap op een onbekende datum vanwege mijn vlucht in de Dordo-nevel. U weet daar waar de tijd variabel is.

R1 - Maar u weet wel de datum binnenkomst in de betreffende nevel, toch?

Getuige 1546 - Jawel, dat was 16 Gox van de maand Bir, 3119 na RO2 en voordat u het vraagt mijn terugkeer in de ons bekende tijd betrof 11 Duk van de maand Sen, 3122 na RO2.

R1 - Juist ja. Wilt u ons in uw eigen woorden verklaren wat u is overkomen?

Getuige 1546 - Natuurlijk.

Mijn vlucht verliep normaal. Als gezagvoerder van een bevoorradingsschip had ik uiteraard de leiding over een crew van acht personen. De lading was niets meer dan 60.000 ton ijzererts en af te leveren op de Christus-eilandengroep van het Mie-stelsel. Daarvoor was wel een route via de Dordo-nevel noodzakelijk. De nevel staat bekend als uiterst onberekenbaar, maar mijn schuld is te veel om deze vlucht te weigeren. Dat gold ook voor mijn crew-members. We waren bekend met het risico.

Aangekomen in de nevel gebeurde er feitelijk niets bijzonders en onze vlucht verliep voorspoedig. Na 16 dur-uren in de nevel echter verscheen er een onbekend voertuig rechts naast ons. De herkomst was voor ons niet te traceren, maar het uiterlijk leek zeer geavanceerd. Ik moet erbij zeggen dat het voertuig soms wel zichtbaar was op de meetapparatuur en tijdelijk soms ook niet, ondanks dat wij intussen geen enkel signaal van de komst of een vertrek hebben kunnen vastleggen. Er leek sprake van gebruikmaking van Kwantum-verschuivingen, iets wat ons bekend is, maar volstrekt onmogelijk is uit te voeren. Maar dat was niet het enige...soms verscheen er een iets in de commandokamer en het verplaatste zich. We konden geen contact leggen, maar we waren er zeker van dat het ons observeerde. Hoe dan ook....voordat wij het in de gaten hadden, werden wij - in een split-seconde - verplaatst naar een onbekende locatie.

Wat er daarna gebeurde tart elke veronderstelling.

R1 - Gaat u door.

Getuige 1546 - We werden ondergebracht in een koude ruimte. Op ons aangeven dat we het koud hadden, werd niet gereageerd. Soms kwamen er twee van die dingen naar ons toe en het leek wel of ze overleg pleegden. Van de geluiden die ze maakten konden we niets maken en volgens mij ging het communiceren veel via telepathie van gedachten en het over en weer sturen van kleur-vlakken. Hoe dan ook....ze waren ver geavanceerd. Voeding kregen we in de vorm van een drap die van de wanden af droop. Het was onsmakelijk, maar het zorgde voor een volle maag. Wel gaf het eh....ontlastingsproblemen en enige spullen voor schoonmaak waren nergens te vinden.

Nou....elke dag verdween er iemand van onze crew. Zomaar...ineens, plop weg! En we zagen hem of haar nooit meer terug. Ik was uiteindelijk de laatste, doodsbang natuurlijk, maar uiteindelijk hoopte ik dat ik weg kon uit de griezeldoos.

Ik weet het nog precies. ik voelde een trilling in mijn botten en had het gevoel te worden uitgerekt. Het werd pijnlijk ook en verloor mijn bewustzijn.

Bij het wakker worden, merkte ik dat ik vastgebonden was aan een verticale tafel. Niet met touw maar met een laserstraal. Bij het aanraken, voelde ik een scherpe pijn. Ik kon me nauwelijks bewegen. Ook mijn hoofd was gezekerd. Rondom kijkend zag ik ook de anderen. We konden met elkaar praten. Althans...sommigen. De meeste hadden geen energie meer of stikten van de pijn. Enkele gezichten waren verwrongen tot afgrijselijke uitingen van pijn en wanhoop. Wat ik van degenen begreep die nog een beetje konden praten, was dat ze in de hel terecht waren gekomen. Toen het duister wegtrok, zag ik de hel.

Onze buiken waren geopend.

Uit de spleet die van borsthoogte tot kruis liep, groeide vreemde rode stengels. Als ik het moest benoemen, zou ik het een vorm van bamboe benoemen. De stengels kronkelden tot op de grond en ze bewogen heen en weer. Het was alsof het leefde. Kort daarna merkte ik de pijn uit mijn buik.

Na enige tijd begon het oogsten. Enkelen waren al eerder gesnoeid tot aan de buikwand en nu was ik aan de beurt. Een doorzichtige vorm kwam naderbij en knipte eenvoudig met een metalen tang de stengels eraf. Ik smeekte om mij vrij te laten.....ik smeekte het om te vertellen wat er met ons ging gebeuren, maar het brabbelde slechts onverstaanbare geluiden. Uiteraard bleef mijn situatie zo als die was.

Het einde kwam nabij. We voelden dat allemaal. En het einde kwam ook....één voor één werden we uit de ketens gehaald en meegenomen naar een deur in de ruimte. Ik had zicht op de ruimte erachter en kon goed zien wat er gebeurde. Om het kort te houden....mijn lotgenoten werden opgehangen, ondersteboven aan een haak en de keel werd zonder verdoving doorgesneden. Het bloed spatte alle kanten op. daarna begon het ontleden en ik kan niet anders oordelen dat onze organen wellicht de lekkernij was waar ze naar op zoek waren. Ik zag stukken lever in de doorzichtige vormen verdwijnen via een buis naar beneden.

R1- U bedoelt dat deze entiteiten mensen opaten?

Getuige 1546 - Ja, natuurlijk. Eén voor één werden we geslacht en deels opgegeten. De reststukken gingen in een cabine om te worden vermalen. Aan het uiteinde zat een transportband en toen ik goed keek moest ik bijna braken. Het leek op de drap die wij moesten eten in de andere ruimte.

R1 - Hoe bent u ontsnapt?

Getuige 1546 - uiteraard is mijn lichaam daar achter gebleven. Ik weet niet hoe het kwam, maar er was een energie transport-lijn plotseling vlak naast me. U weet wel, van die lijnen in de ruimte om energie van de ene planeet naar de andere te brengen. Ik besloot om in een uiterste krachtinspanning mijn los te wrikken en plaatste mijn hoofd in de lijn. De rest is eenvoudig, mijn geest kwam in een Sima-luxar op Mazra16, de Maan van Simvatri. Gelukkig herkende de AI dat mijn geest was getransporteerd en gebood om een androïde. Voor u ziet u deze androïde.

R1- Wat is uw mening over dit geheel?

Getuige 1546 - Als ik zo vrij mag zijn.....we zijn voor die entiteiten niets meer dan eten en energie. De vergelijking met onze behandeling eeuwen geleden op Aarde met de -voedingsdieren aldaar, bijvoorbeeld het varken, is treffend. Hoe dan ook....als deze entiteit ons buiten de Dordo-nevel kunnen bereiken.....zijn we kansloos.

R1 - en nu?

Getuige 1546 - Er is een quote uit vroegere tijden.

R1 - en die is?

Getuige 1546 - Run, Forrest, Run.


Einde verslag.


 

E-mailen
Map
Info