Ideemachine.nl
                                                                                                 

 

 

 

   

Gedachten-experimenten.

- Schrödingers kat vervolg-opties. Zijn er opties in dit gedachte-experiment, die het helemaal anders maken?

 

Korte samenvatting waar het om draait; fotonen (zijn golven of deeltjes) maar gedragen zich als deeltjes (maar dan ALLEEN bij observatie). Zie ook het dubbele spleetexperiment, hieronder.

 

 

 

 

 

 

 

 

We weten dus niet - tot we in de doos kijken - of de kat levend of dood is!

1e idee;

Stel we meten en observeren dat de kat dood is.....Kan dan de optie 2 (levend) misschien wel tegelijkertijd bestaan in een ander universum? Zo ja, wie meet daar dan ?????? De tweede ik?

2e idee;

Uitgangspunt bij dit gedachte-experiment is een 50-50% verdeling.....maar stel de ware verdeling is 70-30 of zelfs 90-10%....Dus 90% levend en 10% dood of andersom!!!!

In theorie van dit gedachte-experiment met een onevenredige verdeling kan juist een zombie ontstaan!!!! Misschien dan in Multi-wereld nummer 3

 

Iets anders.....als waarnemer heb ik kennelijk dus invloed op de quantum-mechanica. Immers, ik observeer en zorg dus voor een beslissing dood of levend. Mijn tip observeer vooral jezelf in de spiegel en zeg tegen jezelf dat je gelukkig wordt (of iets naders). Is volgens mij het recept van the secret.

 

3e idee;

Achtergrond van dit gedachte-experiment is ook dat het ware gezicht van iets zich pas openbaart....als er gemeten (of bekeken) wordt. Dit betekent m.i. dat een kaart van de Tarot, elke kaart kan zijn, tot dat wij deze omdraaien!!! In die zin zou de Tarot dus best wel eens kunnen kloppen. We kunnen dit aspect nimmer controleren! Controleren is namelijk observeren.

 

4e idee; Stel jij wordt in de doos geplaatst (met dus het gevolg, dat je dood kunt gaan). Echter, de vraag is dan.....je maakt immers een keuze, levend neem ik aan, wie er voor jou kiest? Als er een God bestaat, dan is deze dus de observator.

 

Gevonden; in boek van Dan Simmons, Empyrion, vervolg op Hyperium, is een man die ? heeft opgesloten in een ruimtecapsule. Deze capsule = de doos van Schrödinger. Niemand kan hem redden en hij gedoemd om zijn verhaal op te schrijven. (dat is dus het boek Empyrion.)

 

  

 

- 06-12-2015

Een theorie van alles is wat nog rest. Concreet - met de huidige stand van zaken - een samenvoeging van de quantum-mechanica en de zwaartekracht. Van belang; men weet niet goed wat zwaartekracht nu precies is!

De oplossing ligt misschien in een gedachte-experiment en wel door compleet anders tegen deze materie aan te kijken. hoe dan....?

Zoals we nu weten is de evolutietheorie een theorie die compleet anders was dan hetgeen men voor ogen had. Men zag wel de verscheidenheid tussen dieren, planten etc., maar verbond daar de theorie van "the battle of the fittest" of tijd x diversiteit in benodigdheden of omstandigheden. Uiteindelijk kwam het inzicht via een helicopterview m.b.t. het ;leven. TIJD is dus een grote factor in deze theorie.

En als we dit principe nu eens gebruiken en omdraaien?

Dat ziet er als volgt uit; Het grote geheel (het heelal) is voornamelijk volstrekt onbereikbaar en slechts een decor (vooralsnog) en dus als theorie an sich minder belangrijk voor de mensheid / leven op Aarde. Uiteraard van belang - we kunnen ook niet zonder - maar toch... misschien minder van belang dan we denken of wensen.

Het kleine daarentegen is voor ons van groots belang. De quantum-mechanica speelt zelfs een rol in  "het aspect toeval" voor alle leven op aarde. De quantum-mechanica is dus vooral van toepassing - op leven en ook voor onze Aarde. Niets meer en ook niet minder. Hierin lijkt het aspect TIJD ook een rol te spelen, maar wel in ienie-mini-tijden.

Van belang.....op dit moment zou het ons een worst wezen of quantum-mechanica een rol speelt op planeet X of ster Y. (behalve als er leven is, maar dat hebben we nog niet gevonden...)

Hoe dan ook - op Aarde - is het vooral de quantum-mechanica die ertoe doet. Het heeft ook een einddoel, immers het geven van duidelijkheid. Positie 1 of 2 of 1 en 2. Het doet kennelijk iets op dat microniveau. De zwaartekracht speelt daarbij ook een rol, maar wel altijd en onveranderlijk hetzelfde. Het is er...punt.

Conclusie; Zwaartekracht en de TIJD zijn samen de gewichten van de klok, maar quantum-mechanica betreft het klok-systeem met de wijzers.

 

- Volkskrant 12 november 2015, artikel.

Zijn er opties te vinden die het probleem met tijdreizen, namelijk dat als je je grootvader zou doden bij terugkeer, je dan zelf ook niet kan bestaan? En/of - stel je keert terug om Hitler als baby te vermoorden...kan dat dan wel, aangezien je het doel van je terugkeer zal verwijderen? (het Novikov zelfconsitentieprincipe)

 

Mijn gedachtegang: Het aspect of tijdreizen mogelijk is, laat ik vooralsnog buiten beschouwing.

- Wellicht verandert bij een teruggaan in de tijd alles. Immers, 1 ding veranderen, hoe klein dan ook, zal werken als een olievlek met een uitkomst die niet te voorspellen is. De vraag of er dan een WOII zou zijn geweest kan nimmer worden beantwoord, omdat na het feit - de moord op baby Hitler - er ontzettend veel andere factoren van belang zijn voor het ontstaan en verloop van die oorlog. Hitler was namelijk DE sturende persoon ten aanzien van de inval en voortzetting van de oorlog in Rusland en dat tegen de wil van zijn generaals. Niet uit te sluiten is dat bijvoorbeeld heden ten dage een enorm groot Duitsland had bestaan en wellicht de EU niet!

Ten aanzien van de holocaust, valt ook niet te zeggen hoe deze zou zijn verlopen. Zelfs een Einstein had misschien dan nooit Duitsland verlaten. Al met al zou en zou de wereld er dan totaal anders uitzien.

- De vraag is ook of diegene die terugkeert wel blijft bestaan na zijn daad? Misschien vernietigt hij of zij zichzelf wel, wat feitelijk niet kan, omdat deze persoon eenvoudigweg bestaat! Dat laatste is namelijk OOK een vaststaand feit. Dit botst zodanig, dat een actie ondernemen in het verleden, een onmogelijkheid is. Of alleen mogelijk als de terugkeerder op geen enkele wijze invloed heeft op het verleden. Nogmaals elke invloed die betrekking heeft op de terugkeerder betekent wellicht een onmogelijk bestaande situatie (OBS)

- wat gebeurt er bij een OBS? (let wel, dit is een fictieve-fictieve situatie er van uitgaande dat tijdreizen kan bestaan). Alle invloed van de OBS op de toekomst dient te verdwijnen. Dus - in het geval van Hitler - de persoon die beïnvloed is ook, maar....WEL moeten alle omstandigheden blijven bestaan, zodat de terugkeerder in de toekomst terugkeert. (lastig stukje, omdat Hitler dan ook moet blijven bestaan). Dit kan niet anders dan dat het hele heelal, zich helemaal reset. Als dat zou kunnen, dan zou het heelal/tijd dus ook beïnvloedbaar moeten zijn, namelijk door het heelal zelf ! Dit pleit wel voor de suggestie dat alles één is, alles met elkaar verbonden.

Deze reset gebeurt of onmiddellijk of geleidelijk en het heelal moet alle omstandigheden zo "weven" dat;

- de OBS ontstaat

- de terugkeerder blijft bestaan

- alle invloed van de terugkeerder wordt weggepoetst.

OMDAT de terugkeerder dus dan OOK elke keer terugkeert (hij/zij is namelijk om een reden teruggekeerd), lijkt deze situatie op een kras op een ouderwetse langspeelplaat! De OBSituatie blijft dan eeuwig terugkeren!

Conclusie; de terugkeerder KAN wellicht Hitler-baby niet vermoorden!

Deze conclusie is - buiten beschouwing latende of tijdreizen überhaupt mogelijk is - is redelijk eenvoudig.

De terugkeerder kan dan wel terug in de tijd gaan, maar dus niets beïnvloeden! Niemand ziet dan de terugkeerder en deze bestaat op dat moment in het verleden gewoonweg niet. In die zin ga ik redelijk mee met hetgeen in de film Interstellar wordt verwerkt.

 

 

 

 

 

Stel je valt in een zwart gat.

Globaal huidig standpunt.

Je wordt uit elkaar getrokken door de getijdenkrachten van het zwarte gat.

'In een zwart gat vallen' betekent dus: de horizon van het zwarte gat van buiten naar binnen passeren. In het geval van een stellair zwart gat ben je al dood voordat het zo ver is. Als je je dicht bij de horizon bevindt, is de aantrekkingskracht op je voeten aanzienlijk groter dan de aantrekkingskracht op je hoofd. Door die verschilkracht (in feite een extreme vorm van getijdenwerking) wordt je lichaam uitgerekt tot een lange sliert - een proces dat met een knipoog wel 'spaghettificatie' wordt genoemd.

 

De nieuwste inzichten betreffende een enorm groot zwart gat...... (artikel BBC Earth, met kleinschalige vertaling )

Rood = mijn visie

The instant you entered the black hole, reality would split in two. In one, you would be instantly incinerated (verbranden), and in the other you would plunge (duiken) on into the black hole utterly (volkomen) unharmed.

A black hole is a place where the laws of physics as we know them break down. Einstein taught us that gravity warps space itself, causing it to curve. So given a dense enough object, space-time can become so warped that it twists in on itself, burrowing a hole through the very fabric of reality.

De ruimte-tijd draait om zichzelf heen en veroorzaakt zo een soort tunnel vanwege de zwaarte.  

A massive star that has run out of fuel can produce the kind of extreme density needed to create such a mangled bit of world. As it buckles under its own weight and collapses inward, space-time caves in with it. The gravitational field becomes so strong that not even light can escape, rendering (veranderen) the region where the star used to be profoundly (diep) dark: a black hole.

As you go deeper into the black hole, space becomes ever more curvy

The outermost (buitenste) boundary (grens) of the hole is its event horizon, the point at which the gravitational force precisely counteracts the light's efforts to escape it. Go closer than this, and there's no escape.

The event horizon is ablaze (gloeiend) with energy. Quantum effects at the edge create streams of hot particles that radiate back out into the universe. This is called Hawking radiation, after the physicist Stephen Hawking, who predicted it. Given enough time, the black hole will radiate away its mass, and vanish.

As you go deeper into the black hole, space becomes ever more curvy until, at the centre, it becomes infinitely (oneindig) curved. This is the singularity. Space and time cease to be meaningful ideas, and the laws of physics as we know them — all of which require space and time — no longer apply.

What happens here, no one knows. Another universe? Oblivion (vergetelheid)? The back of a bookcase (film interstellar)? It's a mystery.

Mijn visie hierop; Je bent in de singularity beland. Er zijn geen belemmeringen op het gebied van ruimte (vorm), tijd (dan besta je wel en plots ook niet) en ruimtetijd (alles door elkaar heen, zowel de vorm als er zijn of niet zijn en dat oneindig). = gehutselde snaren van ruimtetijd-momenten.

So what happens if you accidentally fall into one of these cosmic aberrations (afwijking)? Let's start by asking your space companion — we'll call her Anne — who watches in horror as you plunge toward the black hole, while she remains safely outside. From where she's floating, things are about to get weird.

As you accelerate toward the event horizon, Anne sees you stretch (uitrekken) and contort (verbuigen), as if she were viewing you through a giant magnifying glass (vergrootglas). What's more, the closer you get to the horizon the more you appear to move in slow motion. (vertraging)

Before you ever cross over into the black hole's darkness, you're reduced to ash

You can't shout to her, as there's no air in space, but you might try flashing her a Morse message with the light on your iPhone (there's an app for that). However, your words reach her ever more slowly, the light waves stretching to increasingly lower and redder frequencies: "Alright, a l r i g h t,   a   l    r     i…"

When you reach the horizon, Anne sees you freeze, like someone has hit the pause button. You remain plastered there (stilstaand beeld), motionless (roerloos), stretched across the surface of the horizon as a growing heat begins to engulf (inslikken) you.

According to Anne, you are slowly obliterated (uitwissen) by the stretching of space, the stopping of time and the fires of Hawking radiation. Before you ever cross over into the black hole's darkness, you're reduced to ash.

Een buitenstaander (buiten het zwarte gat) ziet je uitrekken, in een freeze toestand belanden en tenslotte verbranden. De toeschouwer kan NIET in het zwarte gat kijken.

But before we plan your funeral, let's forget about Anne and view this gruesome scene from your point of view. Now, something even stranger happens: nothing.

You sail straight into nature's most ominous (onheilspellende) destination without so much as (zonder) a bump or a jiggle – and certainly no stretching, slowing or scalding radiation. That's because you're in freefall, and therefore you feel no gravity: something Einstein called his "happiest thought".

In a big enough black hole, you could live out the rest of your life pretty normally !!!!!

After all, the event horizon is not like a brick wall floating in space. It's an artefact Kunstproject) of perspective. An observer who remains outside the black hole can't see through it, but that's not your problem. As far as you're concerned there is no horizon.

Sure, if the black hole were smaller you'd have a problem. The force of gravity would be much stronger at your feet than at your head, stretching you out like a piece of spaghetti. But lucky for you this is a big one, millions of times more massive than our Sun, so the forces that might spaghettify you are feeble enough to be ignored.

In fact, in a big enough black hole, you could live out the rest of your life pretty normally before dying at the singularity.

How normal could it really be, you might wonder, given that you're being sucked toward a rupture (breuk) in the space-time continuum, pulled along against your will, unable to head back the other way?

You can't turn around and escape the black hole

But when you think about it, we all know that feeling, not from our experience with space but with time. Time only goes forwards, never backwards, and it pulls us along against our will, preventing us from turning around. (wow....interessante kijk op de tijd) (zodoende lijkt er een parallel met ruimte)

This isn't just an analogy. Black holes warp space and time to such an extreme that inside the black hole's horizon, space and time actually swap roles. In a sense, it really is time that pulls you in toward the singularity. You can't turn around and escape the black hole, any more than you can turn around and travel back to the past.

At this point you might want to stop and ask yourself a pressing question: What the hell is wrong with Anne? If you're chilling inside the black hole, surrounded by nothing weirder than empty space, why is she insisting that you've been burned to a crisp by radiation outside the horizon? Is Anne hallucinating?

 

Zelf ervaar je IN het zwarte gat de freeze-toestand, maar niet negatief, dus geen uitrekking. Je leeft gewoon.

 

Actually, Anne is being perfectly reasonable. From her point of view, you really have been burned to a crisp at the horizon. It's not an illusion. She could even collect your ashes and send them back to your loved ones.

In fact, the laws of nature require that you remain outside the black hole as seen from Anne's perspective. That's because quantum physics demands that information can never be lost. Every bit of information that accounts for your existence has to stay on the outside of the horizon, lest (opdat anders) Anne's laws of physics be broken.

You have to be in two places, but there can only be one copy of you  (en hier komt dus Quantum-mechanica om de hoek kijken en wel als Schrödingers-cat-situatie)

Nu wordt het lastig.....aangezien geen enkele informatie verloren kan gaan, MOET - als een buitenstaander je verbranding observeert - je buiten het zwarte gat komen, dus voorbij de kritieke horizon. MAAR, aangezien je IN het zwarte gat bent, MOET je daar OOK zijn. Je toestand lijkt afhankelijk of er een toeschouwer is.

 

On the other hand, the laws of physics also require that you sail through the horizon without encountering hot particles or anything out of the ordinary. Otherwise you'd be in violation of Einstein's happiest thought, and his theory of general relativity.

So the laws of physics require that you be both outside the black hole in a pile of ashes and inside the black hole alive and well. Last but not least, there's a third law of physics that says information can't be cloned. You have to be in two places, but there can only be one copy of you.

(hoe doen we dat dan?????)

Somehow, the laws of physics point us towards a conclusion that seems rather nonsensical (zoals Alice in Wonderland). Physicists call this infuriating conundrum the black hole information paradox. Luckily, in the 1990s they found a way to resolve it. (oke......)

Leonard Susskind realized that there is no paradox, because no one person ever sees your clone (een voorwaarde voor Schrödingers-cat situatie......NIET KIJKEN !!!!) . Anne only sees one copy of you. You only see one copy of you. You and Anne can never compare notes. And there's no third observer who can see both inside and outside a black hole simultaneously. So, no laws of physics are broken.

Dit is ook het punt waarbij mijn inziens de aanwezigheid van God nagenoeg een feit is geworden....wij mensen hebben niets te zoeken bij de magie die God uitoefent en daarom....als er gekeken wordt, dan vervalt de dualiteit en wordt er 1 optie gekozen, ofwel lekker chillen of verbranden.

Reality depends on whom you ask

Unless, that is, you demand to know which story is really true. Are you really dead or are you really alive?

The great secret that black holes have revealed to us is that there is no really. Reality depends on whom you ask. There's Anne's really and there's your really. End of story.

Well, almost. In the summer of 2012, the physicists Ahmed Almheiri, Donald Marolf, Joe Polchinski and James Sully, collectively known as AMPS, devised a thought experiment that threatened to upend everything we thought we knew about black holes.

They realized that Susskind's solution hinged on the fact that any disagreement (onenigheid) between you and Anne is mediated (bemiddeld) by the event horizon. It didn't matter if Anne saw the unlucky version of you scattered amongst the Hawking radiation, because the horizon prevented her from seeing the other version of you floating along inside the black hole.

Anne might sneak a peek behind the horizon

Kan een toeschouwer stiekem kijken IN het zwarte gat?

But what if there was a way for her to find out what was on the other side of the horizon, without actually crossing it? (dus kijken, maar niet echt...)

Ordinary relativity would say that's a no-no, but quantum mechanics makes the rules a little fuzzier. Anne might sneak a peek behind the horizon, using a little trick that Einstein called "spooky action-at-a-distance".

This happens when two sets of particles that are separated in space are mysteriously "entangled" (verbonden). They are part of a single, indivisible whole (geheel), so that the information needed to describe them can't be found in either set alone, but in the spooky links between them.

(kijken naar het ene, levert niets op, maar kijken naar het geheel wel)

The AMPS idea went something like this. Let's say Anne grabs hold of a bit of information near the horizon — call it A.

Each bit of information can only be entangled once

If her story is right, and you are a goner (de laatste adem uitgeblazen), scrambled (vechtend) amongst the Hawking radiation outside the black hole, then A must be entangled with another bit of information, B, which is also part of the hot cloud of radiation.

On the other hand, if your story is the true one, and you're alive and well on the other side of the event horizon, then A must be entangled with a different bit of information, C, which is somewhere inside the black hole.

Here's the kicker: each bit of information can only be entangled once. That means A can only be entangled with B or with C, not with both.

So Anne takes her bit, A, and puts it through her handy entanglement-decoding machine, which spits out an answer: either B or C.

Do you glide right through and live a normal life?

If the answer turns out to be C, then your story wins, but the laws of quantum mechanics are broken. If A is entangled with C, which is deep inside the black hole, then that piece of information is lost to Anne forever. That breaks the quantum law that information can never be lost.

Moeilijk stuk.....een buitenstander kan stiekem kijken naar het geheel, maar alleen met speciale apparatuur, maar A-C kan niet (je leeft dan voor de buitenstaander), omdat informatie verloren is gegaan, OMDAT die informatie IN het zwarte gat zit.

That leaves B. If Anne's decoding machine finds that A is entangled with B, then Anne wins, and general relativity loses. If A is entangled with B, then Anne's story is the one true story, which means you really were burned to a crisp. Instead of sailing straight through the horizon, as relativity says you should, you hit a burning firewall.

A-B kan wel....je bent dood.

So we're back where we started: what happens when you fall into a black hole? Do you glide right through and live a normal life, thanks to a reality that's strangely observer-dependent (kijker afhankelijkheid)? Or do you approach the black hole's horizon only to collide with a deadly firewall?

No one knows the answer, and it's become one of the most contentious questions in fundamental physics.

Niemand weet het (maar dood lijkt mij reëel)

It would take Anne an extraordinarily long time to decode (oncijferen) the entanglement (verbintenis)

Physicists have spent more than a century trying to reconcile (overeenstemmen) general relativity with quantum mechanics, knowing that eventually one or the other was going to have to give. The solution to the firewall paradox should tell us which, and point the way to an even deeper theory of the universe.

One clue might lie in Anne's decoding machine. Figuring out which other bit of information A is entangled with is an extraordinarily complicated problem. So physicists Daniel Harlow of Princeton University in New Jersey and Patrick Hayden, now at Stanford University in California, wondered how long it would take.

In 2013 they calculated that, even given the fastest computer that the laws of physics would allow, it would take Anne an extraordinarily long time to decode the entanglement. By the time she had an answer, the black hole would have long evaporated, disappearing from the universe and taking with it the threat of a deadly firewall.

Dus, uitvinden welke verbintenis geldig is, via een apparaat, kost miljarden jaren....)

If that's the case, the sheer complexity of the problem could prevent Anne from ever figuring out which story is the real one. That would leave both stories simultaneously true, reality intriguingly (verwarrende) observer-dependent, all the laws of physics intact, and no one in danger of running into an inexplicable wall of fire.

If the true nature of reality lies hidden somewhere, the best place to look is a black hole

It also gives physicists something new to think about: the tantalizing (kwellende) connections between complex calculations (like the one Anne apparently can't do) and space-time. This may open the door to something deeper still.

That's the thing about black holes. They're not just annoying obstacles for space travellers. They're also theoretical laboratories that take the subtlest  (gevoelige) quirks in the laws of physics, then amplify (verhelderen) them to such proportions that they can't be ignored.

If the true nature of reality lies hidden somewhere, the best place to look is a black hole. It's probably best to look from the outside, though: at least until they figure out this whole firewall thing. Or send Anne in. It's her turn already.

Eindconclusie.....op basis van een gedachte-experiment zal de wetenschap miljoenen uitgeven om dit "probleem" te kunnen oplossen, terwijl de meest reële optie is dat je dood gaat. Toch is er meer........iets wat de waarheid kan verklaren, iets ongrijpbaars....iets verborgen in de quantum-mechanica. Vandaar CERN-onderzoeken.

Wat mij betreft......ik ga voor de oplossing dat je wel in elk zwart gat kan terechtkomen en er weer uit kan op plaats X en op tijd Y. De warp-machine van Star-trek of de ruimtetijd cabine uit het boek Hyperion. Veel interessanter.

 

 

QUANTUM-MECHANICA

Een elektron of lichtdeeltje gedraagt zich als een deeltje en als een golf. Beiden dus. Maar bij een meting, wordt er gekozen. De "oplossing" van dit probleem (volgens de meest gangbare en meeste volgelingen);

Universiteit van Amsterdam,

Zodra we een meting doen aan een quantumsysteem "stort de golffunctie in". Dat wil zeggen: op dat moment kiest het systeem één van de vele mogelijke toestanden, waarbij elke toestand de door de golffunctie beschreven kans heeft om gekozen te worden. Een groot nadeel van deze interpretatie is dat niet duidelijk is wat precies een meting is: kan alleen een mens een meting doen, of kan een dier dat ook, of zelfs een apparaat? Is er een "bewustzijn" nodig om een meting te doen? Het moge duidelijk zijn dat we met dergelijke vragen al snel het terrein van de natuurkunde verlaten. 

 

Aldus......niet duidelijk vooralsnog. Blijft staan dat een deeltje - ONGEMETEN -  KIEST - ben ik een deeltje of een golf? Dus - meetbaar op punt X (als deeltje) of op Y, c.q. XY (als golf).

U als lezer, wordt gemeten (door u zelf, een ander etc.) en dus hebben ALLE elektronen in uw lichaam gekozen om te bestaan op plaats X en in tijd Y. Je bent wie je bent en waar je bent X op tijd Y.

Bestaat er een kans dat je niet wordt gemeten?

M.i. kan dat wel;

- Buiten bewustzijn op de planeet Mars, zonder observatie dus van de NASA. Kan het dan zo zijn, dat je mogelijk niet daar bent, maar elders en/of op tijd Z? Niemand weet het....

- En als je alleen bent en droomt? Er is geen echte waarnemer......misschien ben (je?) juist dan wel op een andere plaats in een andere tijd? De droomtoestand in relatie met een quantum-toestand. Het zou kunnen verklaren dat je nadien deze droomtoestand als jezelf(?) op een totaal andere plaats in een totaal andere tijd hebt waargenomen!

Komt zomaar bij me op; Stel dat alles dualistisch is. Deeltje 1 hier en spiegeldeeltje 1A elders of in een andere tijdzone. Hetzij gekoppeld en dus doen ze hetzelfde, hetzij precies omgekeerd, de ene positief en de andere negatief. Mocht dit op gaan voor bijvoorbeeld een mens in zijn geheel, dan - zou - ofwel - elders (in een ander universum) of op een andere snaar (= andere tijd) deze andere mens hetzelfde doen als jij of juist het tegenovergestelde. Jezelf dan zo neutraal mogelijk opstellen, geeft rust voor beiden (als die andere geen gekke dingen doet en JIJ leidend bent!). Dus als het klopt, zou een ieder zo neutraal = rustig en evenwichtig leven moeten leven.

 

De Machine.

Uiteraard zoeken we een mogelijkheid om "naar de sterren" te kunnen reizen. Dit kan m.i. alleen;

- via wormgat (een route die gewoon bestaat en een veel kortere route is, maar we nog niet kunnen zien)

- een tunnel/deur in de ruimtetijd (een directe overstap naar een andere dimensie of heelal of plaats)

- met lichtsnelheid via normale route (maar eigenlijk is dat niet eens een goede optie, omdat er dan nog te veel tijd verloren gaat.)

 

Hoe dan ook, ik verwacht geen deuren of gaten op Aarde.(al zouden de piramides etc. een optie kunnen zijn, maar van belang...we hebben ze nooit gevonden, tot nu toe). Dus zullen we vast zitten aan een enorme snelheid voor het ruimteschip.

De huidige kennis is onvoldoende. We zijn aardig op weg, maar het is gewoon te weinig. Kernfusie zou mogelijk een optie kunnen worden, maar ik vermoed dat we aan iets geheel anders moeten denken.

Mijn (wellicht slechte - ondoordachte) - optie. (maar....het gaat om het idee! )

Waar we naar toe moeten werken is een systeem wat zelfstandig zijn snelheid met de factor 2 vermeerderd en wel keer op keer. Dus snelheid 100 km/p.u wordt met 2 vermeerderd = 200, 400, 800, 1600, 3200, 6400. 12.800, 25.600, 51.200, 102.400, 204.800, 409.600, 819.200, 1.638.400, 3.276.800 km/p/uur.

Uiteindelijk naar 392.000 km per seconde. = 1.079.252.848 km/p.uur.

Het kost m.i. wellicht toch enige jaren om op topsnelheid te kunnen komen. Nog afgezien of de mens deze snelheid aankan???? en niet te vergeten....de massa in kilo's neemt elke keer toe!! Dus de krachtbron moet een hogere factor van versterking hebben.

 

Opties versnelling;

1. de machine vliegt via middelpunt vliegende kracht, maar dan wel via andere zonnen en zwarte gaten (zeer grote massa's dus en via een vooraf bepaalde route.)

2. de machine omzetten in licht/fotonen en uiteraard weer terug. Dan heb je dus de snelheid die je wenst.

3. de machine wordt "fuzzie" (zie quantum-mechanica) en is direct op afstand X. (hier wordt dus geen afstand overbrugd.....je bent er DIRECT.) = Teleportatie = formeel sneller dan licht. (bron o.a. Extremetech.com)

 

WAAROM?

 

Waarom plant al het leven zich voort en is er niet gekozen voor een miljoenen jaren lange levensduur? De reden lijkt eenvoudig; de materie gaat gewoon niet zo lang mee. Uiteindelijk ontstaan er tijdens het leven fouten in de deling van DNA en dus het levende item verouderd en/of wordt ziek. Bovendien is er evolutie, een ontwikkeling van soort wat is gebaseerd op de strijd van overleven (survival of the fittest) en ook de spontane? ontwikkeling van eenvoudig naar complex, wat kennelijk noodzakelijk is op deze planeet. Het systeem op Aarde is dus niet alleen afgestemd op levensbehoud maar veel meer (misschien wel in zijn totaliteit) op behoud/evolutie van de soort!

Maar waarom is behoud - met als extraatje - de evolutie van de soort een normaal iets op Aarde?

Ik, als Mens kan namelijk ook eenvoudigweg kiezen voor "geen voortplanting" en in theorie zou iedere mens dat kunnen en dus...in theorie zouden we binnen 150 jaar - als we dat willen -  zijn uitgestorven.

(zo eenvoudig kan het einde van de mensheid zijn....indien er iets mis gaat met voortplanting)

Hoe zit dat met andere levensvormen? Kennelijk zijn wij - in deze keuze - de enige soort op Aarde. Ik ben nog geen boom tegengekomen die bewust, geen appel, noten of zaden produceert. Zo lijkt het dat de rest van de levensvormen, geen keuze heeft. Maar ook slechte keuzes maakt! Immers, diverse levensvormen hebben het niet gered op Aarde en dat is niet altijd te wijten aan pech.

Het leven gaat dus zoals het gaat. Toeval speelt hierin een rol en daarnaast is de wil of automatisme tot samenwerken van diverse verschillende eiwitten (waar DNA uiteindelijk van wordt opgemaakt). Bij dit punt....wrikt er toch iets.....een wil of automatisme bij eiwitten!  Zit daar toch iets achter b.v. een collectief bewustzijn of ingreep van hogere machten?

Ja, ik heb een probleem met aanvaarding van de evolutie....niet dat evolutie niet bestaat, maar wel hoe het is ontstaan. Kansberekeningen op dit gebied - de mogelijkheid dat eiwitten spontaan een linksdraaiend aminozuur creëert - leiden tot onwaarschijnlijkheid.

Als er trouwens een collectief bewustzijn is - misschien toch met enige uitzondering; de Mens - dan bestaat de mogelijkheid dat alles één bewustzijn is. Alles dus, ook de Aarde, stenen etc.

 

 

 

E-mailen
Map
Info