Ideemachine.nl
                                                                                                 

 

 

 

 

De OPDRACHT.

 

Een tijdje geleden was er van alle mensen op aarde maar één die altijd gelukkig was. Tranen van verdriet, kende die persoon dan ook niet.

Of het een arme vrouw, een doof meisje of een oude koning was, dat weet niemand. Wat we dus wel weten, is dat bijna iedereen verdriet had. En de ene wat meer of vaker dan de andere.

Sommige mensen dachten dat een slang het verdriet bij zich droeg. Die gedachte is eenvoudig. Slangen zijn slim en vals en verstoppen zich voor elke mens op aarde. Probeer maar eens een aardige slag te vinden! Het klopt...die zijn er niet....

Andere mensen dachten dat een zwarte kat voor ongeluk zorgde. Die gedachte is moeilijk, want meestal zijn katten lief en vangen ze voor jou een speciaal lekker hapje. Een halfdood vogeltje of zo. Maar...eerlijk is eerlijk...een zwarte kat is ook speciaal. Je ziet ze namelijk niet in het donker. Dus voor je het weet, val je over zo'n beestje. Dan schrik je zo hard, dat je hart er drie keer van overslaat. En dat is veel! Vooral als je oud bent. 

Jammer dus voor een zwarte kat, want als dat gebeurde mocht ze nooit meer kopjes geven. En dat is ook iets wat bij een zwarte kat hoort. Het gevolg....eenzaamheid...heel eenzaam. Als je nu in het asiel komt en je zoekt een lieve kat. Neem dan een zwarte, want die is jou het dankbaarst en wordt je beste maatje.

 

 

 

Een zwarte kat

 

Iets later dachten de mensen dat juist een engel het verdriet moest geven. De mens zou van het huilen kunnen leren, zo dacht men. Helaas kwam de engel wel erg vaak langs..

 

 

 

Een onzichtbare engel.

 

Nog later was er één vreemde mens 'die dacht dat de mens het gewoon helemaal zelf deed. Hij vond dat het verdriet ontstond, omdat de mensen niet hadden wat ze wilden hebben. Geld of een knap gezicht waren dat soort dingen. Of ze kregen iets wat ze juist niet wilde hebben. Een ziekte of een vervallen kasteel of zo. Hij besloot daarom om alleen maar goed te doen. Niet te vechten, niet pesten, geen dieren opeten, niet liegen, noem maar op. Maar ook dat was natuurlijk niet genoeg. (hij was dan ook maar in zijn ééntje!) Er werd nog steeds te veel en te lang gehuild.

 

Een vreemde mens.

 

 

Wat de werkelijke oorzaak van dat verdriet ook was....als bijna elke mens op aarde verdrietig is, dan klopt er iets niet. Kijk maar eens naar een badkuip. Als er te veel water in komt, dan loopt deze uiteindelijk over! Daarom moest er iets gebeuren. Iets belangrijks.

De oplossing was eenvoudig.

Er werd een voorbeeld geschreven. Een verhaal voor de mensen, nee, een verhaal voor de hele wereld. En iedereen deed er aan mee. Dat moest wel, want het verhaal ging over mensen, hun verdriet en de oplossing. Sommigen wisten dat, maar de meeste niet.

Ook de dieren deden mee. Sommigen wisten dat, maar de meesten niet.

En hoe dat ging......daar gaat dit verhaal nu over.

 

 

 

 

 

E-mailen
Map
Info