Ideemachine.nl
                                                                                                 

 

 

 

 

 

De Brief.

 

Lieve Kirsten,

 

Ik moet nog vaak denken aan toen je bij ons was. Het is niet eens lang geleden, maar toch ook zo ver weg. Alles is veranderd hoewel de kersenboom nog steeds gewoon in bloei staat. In die zin gaat alles gewoon door. Moeder natuur merkt niets van wat er allemaal is gebeurd. Ik weet niet zeker of het bij jullie aan de overkant ook zo is gegaan...niets werkt meer...geen televisie, geen internet, geen telefoon. Vandaar ook deze ouderwetse brief, zonder emotions en ik hoop maar dat hij ooit bij jou terecht komt. Sommigen vertellen over een vertrek naar de overkant in de hoop dat het daar beter is. Het is dan ook de bedoeling dat iemand deze brief meeneemt, maar wie? Niemand is te vertrouwen. Ik schrijf deze brief alvast en zal moeten zoeken naar de juiste postbezorger. Zelf durf ik niet. Ik denk zelf dat het bij jullie aan de overkant ook aanwezig is of nog moet komen. Niemand kan mij dat vertellen. Bovendien moet de reis met de boot en ik ben bang voor water. Het is triest om te schrijven dat wij elkaar wellicht nooit meer terug zullen zien. Of jij moet hierheen komen, maar dat zou ik afraden. Waar zal ik beginnen... eigenlijk is er geen begin. Het gebeurde allemaal zo langzaam, zo gemeen. In ieder geval begon het bij mij op een vroege Zondagmorgen, vlak nadat de kerk uit was. Ik ging niet naar de kerk en dus wachtte ik op pa en ma buiten op een bankje. De zon scheen in mijn gezicht en niets verraadde  dat deze dag anders zou worden als alle andere dagen. Maar voordat ik het wist, begon voor mij de nachtmerrie. Ik weet nog goed hoe.

Een man benaderde mij en keek me recht in mijn gezicht aan. Hij glimlachte. Het was John "de bakker". Een aardige man en ik glimlachte terug. Vast verlegen om een praatje op de vroege Zondagmorgen, zodat hij misschien wel iets te bekletsen had in zijn winkel. Ik bereide mij voor op "Hallo, hoe gaat het met jou?", maar die vraag kwam niet. Hij glimlachte alleen maar en zijn grijns werd steeds beter. Ik voelde mij onrustig en vroeg of er iets was.....Geen antwoord en hij glimlachte alleen maar verder zonder iets te zeggen. Ik twijfelde...weggaan of mee lachen. Kennelijk was er toch iets vreemd aan mij. Ik begon een gewoon praatje met hem en vroeg hoe het met hem ging. Geen antwoord. Ik besloot dat dit niet helemaal prima was en wilde opstaan. Plotseling kwam er uit zijn keel een vreemd gorgelend geluid en zijn mond sperde zich open. Van verbazing (en ook bangheid) verroerde ik me niet en staarde nu hem aan. Het gorgelen werd luider en luider en ik bevroor letterlijk aan de grond. Het laatste wat mij echt goed bij is gebleven is zijn hand die richting zijn mond ging en vervolgens erin. Afschuw was eerder iets wat nu bij mij speelde dan ongeloof. "doe eens normaal" was het enige wat ik nog kon uitbrengen. De hand ging dieper en dieper in zijn keel. Uiteindelijk zag ik dat hij bloedde en dat was het moment dat ik begon te gillen. Het stopte allemaal even snel als het was begonnen. De man viel strak voorover. Zijn ellenboog ving de klap op en de hand verdween tot aan zijn pols in het keelgat. Daarna liep ik weg en rende zoals ik nog nooit had gerend. Mensen vertelden mij later dat ik minuten lang gilde. En dit.....dit was nog maar het begin.

 

Dagen lang, Kirsten, was ik van streek. De goede man had het niet overleefd. Het hele dorp had het erover. Waarom dit gebeurde, wist niemand. Zoals ik nu weet, was dit niet helemaal het begin. Wel voor mij, maar niet voor de wereld. Op andere plaatsen waren ook vreemde zaken voorgekomen, maar niemand lette erop. De wereld draait door, zullen we maar zeggen...maar wel steeds vreemder. En vooral gewelddadiger. Na een tijdje ging ik gewoon weer naar school en naar mijn werk. Even leek er niets aan de hand, maar dat was schijn....de gruwel was al bij ons aanwezig. O, ja...zeker. Het besef van een grote toename van zwaar ongeluk, intens verdriet en complete angst kwam pas wat later, maar wel enorm duidelijk.

In twee dagen tijd maakten vier complete families een einde aan hun leven door zichzelf te verdrinken. Nee, niet buiten in de rivier, maar binnen in huis! Binnen in je eigen huis.....hoe verzin je het om met zijn allen in de badkuip te gaan hangen en je zo te laten verdrinken. Natuurlijk werd er een groot moordonderzoek ingesteld, maar de feiten wezen allemaal in dezelfde richting, Een massale zelfgekozen dood door verdrinking in eigen badkuip. Het gezin Fruetels was zelfs met zijn zessen en pasten maar net in de badkuip. Het leek afgesproken werk, hoewel de families niet echt in contact met elkaar stonden. Verbijstering alom. De krant en het nieuws brachten dit grootschalig naar voren. Maar toen duidelijk werd dat ook in andere plaatsen soortgelijke massa-zelfmoorden voorkwamen, werd dit alles wereldnieuws. De eerste Minister vroeg aandacht en droeg de burgers op waakzaam te zijn.  

Een groter landelijk onderzoek vond plaats, maar zonder resultaat. Daar heb je vast wel iets van gehoord. Intussen kwamen er steeds meer meldingen binnen van exceptioneel gedrag. Mensen die uit het niets zichzelf verwonden, met dodelijke afloop. Sommigen te gruwelijk om te beschrijven. Kinderen bleken tot groot verdriet ook niet vrij te zijn van dit gedrag. De verhalen daarover zal ik je besparen. In ieder geval, de onrust groeide en groeide en een antwoord naar de herkomst of de oorzaak veroorzaakte nog grootschalige onrust. Bepaalde chemische fabrieken werden aangevallen, het eten van vlees werd vermeden en sommige geloofs-instanties kregen ook zware klappen. Dit alles zonder resultaat. Bij ons leefde iedereen in angst.

De tweede persoonlijke aanval was evenzo plotseling en veroorzaakte bij mij een diep wantrouwen. Dat laatste is wellicht het ergste, want dan weet je helemaal niet meer wie je kan vertrouwen.   

Na enkele maanden zaten de meeste mensen op verzoek van de overheid allemaal thuis. Op het werk was het niet altijd veilig en zeker op straat niet. De eerste belemmeringen van ons leven doken ook op. De elektriciteit deed het niet altijd en het kraanwater werd bruiner. Naar de bakker of de supermarkt gaan werd een risico. We vertrouwden alleen elkaar, de naaste familie en bekenden. Nog steeds gingen we ervanuit dat als iemand iets vreemd merkte, deze het zou melden. Een misvatting.

Op zaterdagavond werd ik aangevallen door mijn broer. Uit het niets stond hij met een houtzaag voor me. Ik gilde en dook weg. Gelukkig kon ik via de deur weer uit mijn kamer komen, maar natuurlijk wel met hem achter mij aan. Even werd hij afgeleid en zaagde zonder pardon tergend langzaam de kop van ons hondje eraf. Ik rende uit het huis, totaal in paniek en verstopte mij in het struikgewas. Later hoorde ik duidelijk hoe mijn vader en moeder werden vermoord. Mijn broer verliet het huis en keerde nooit meer terug. Terug in huis barricadeerde ik alle ingangen met het hout uit de schuur. Zo leefde ik wekenlang op datgenen wat nog in de koelkast lag en vooral in het pikkedonker. Ik durfde geen licht meer aan te doen. Dat waren letterlijk de donkerste dagen in mijn leven.

Uiteindelijk kwam er een antwoord via de TV. Een speciale uitzending... Iedereen wist inmiddels dat niemand maar dan ook niemand meer te vertrouwen was, Kirsten. Het moesten wel echte helden zijn om iets met elkaar nog te doen. Toch was er met een klein team in Zwitserland gezocht naar de ware oorzaak in de hoop er iets aan te kunnen doen. Ze hadden een vermoeden en dat vermoeden klopte...De bron werd gevonden.

In 2015 begon CERN een internationaal bedrijf met onderzoek naar de kleinste deeltjes in ons heelal. Achteraf, een groot gevaar, maar dat besefte niemand! Waarom we in hemelsnaam naar deeltjes moesten zoeken die niemand kan zien, weet ik nu nog steeds niet. Een Godsdeeltje werd gezegd. Nou, een duivelsdeeltje...dat is het geworden! De botsingen van deeltjes in de versneller leverde mooie resultaten op. Tot het moment dat er één deeltje vreemd deed. Het ontsnapte namelijk uit het systeem. Niets aan de hand zo leek het en iedereen was uitermate geïnteresseerd. Was het nou ontsnapt....opgegaan in iets anders of gewoon verdwenen? Allemaal vragen die de onderzoekers nog meer enthousiast maakten. Nog meer botsingen...nog meer deeltjes kwijt. Pas toen rondom CERN de allereerste incidenten kwamen, vroeg men zich af of dit wel goed ging. Uit onderzoek van de hersenen bleek dat "iets" de hypofyse in de hersenen had beschadigd, maar wat en hoe wist men niet. Wat ze niet wisten was dat de ontsnapte deeltje dwars door de Aarde gingen, tegen de dampkring botsten en weer terug keerden naar Aarde. en zo verder.....Wat ook pas later bekend werd, was dat de deeltjes buiten CERN zich vermeerderden, zoals een virus. Een besmetting was geboren. De deeltjes beschadigden elke hypofyse die ze tegen kwamen. En......ze gingen met de snelheid van het licht! De Aarde is groot, maar in geen tijd, waren eerste enkelen, toen honderden en later duizenden, nee, miljoenen beschadigingen. Onduidelijk is of iedereen dit lot staat te wachten en of sommigen toch onbeschadigd blijven.

Nu het belangrijkste Kirsten....een loden helm helpt waarschijnlijk! Dat is het enige advies wat is verstrekt. Zie daar zo snel mogelijk aan te komen! Ik heb er ook één gemaakt. Een gevaarlijke reis naar de bouwwinkel moest wel en ik heb het gedaan. Enkele anderen (onbesmet / veilig?) waren er ook, maar uiteraard ging niemand met elkaar mee terug naar diens schuilplek. Nu maanden later lijkt het erop dat de meeste besmette mensen dood zijn. Ook een probleem. Wie ruimt ze op? Ik moet nu stoppen, want het wordt donker en het belangrijkste heb ik opgeschreven. Morgen zoek ik iemand die een reis gaat maken. Ja, ik weet...een risico, maar het moet maar.

Hopelijk tot ooit. Ik denk aan je!

Ik hou van je.

Simone.

 

(wordt vervolgd, een brief van een onbekend iemand en gericht aan een zekere Kirsten, die vertelt over een ongekende nooit vertoonde ramp, een gruwel en wel blijkbaar wereldwijd..... )

E-mailen
Map
Info