Ideemachine.nl
                                                                                                 

De Mini-Kukels.


Nee, de hond hierboven is geen mini-kukel. Dit is Sammie, mijn hond en het is een Puli. Ja, hij is lief, gehoorzaam, maar vooral lui. Als hij een keertje rent, dan is het om de eenden te pesten. Die schrikken zich een hoedje als deze wapperende haarbal naar ze toe rent. Ze springen dan snel in de vijver, kwaken zich schor en Sammie is dan blij. De rest van de dag hangt zijn tong buitenboord en verdwijnt hij naar zijn mand.

Die mand is trouwens ook wel bijzonder. Zo zwart als een ouderwetse zwarte piet. Heel zwart dus en daarom "verdwijnt" Sammie in de mand, want die is namelijk net zo zwart. Als ik dus naar de mand met Sammie kijk ,zie ik alleen een grote zwarte vlek, dan is dat normaal.

Maar....op een kletsnatte zaterdagmorgen, vlak voordat ik aan een nieuw verhaal wilde beginnen, gebeurde er iets vreemds. Ik zat net na te denken over een prinses zonder tanden en een drie-handige prins toen mijn aandacht werd verplaatst naar een beweging. Een beweging in mijn linkerooghoek. En dat was nou juist niet normaal, want daar was Sammie. Sammie sliep en bewoog dan nooit. Ik draaide mij naar links en zag niets bijzonders. Ik wilde weer verder gaan met mijn verhaal. (De prinses zonder tanden moest namelijk gaan trouwen....dat werd een beetje moeilijk met zo'n gebit....) en plots was daar weer de beweging. Snel keek ik naar Sammie en zag niets wat ook maar een beetje zou kunnen bewegen. Ik besloot om er geen aandacht meer aan te schenken. Dat ging een tijdje goed, maar iets waarschuwde mij dat het toch niet helemaal pluis was. Toen ik mij niet meer kon inhouden (en de prinses alsnog was getrouwd met de drie-handige prins), was het tijd om even aandachtiger naar Sammie te kijken. En ja hoor...verdorie...er was iets niet pluis bij die pluizige hond.

Voorzichtig schoof ik van mijn stoel en naderde de mand. Daarna sloeg ik bijna steil achterover.

Sammie was enorm gegroeid. En niet zo een beetje, nee....heel veel gegroeid.

Dat kon natuurlijk niet.

Nadat ik van de eerste schrik was bekomen, keek ik eens goed naar de wilde haardos die ervoor zorgde dat Sammie een reus van een hond was geworden. Het hoorde niet bij Sammie, nee....het was iets anders. Iets anders wat bewoog, op zwart honden-haar-klitten leek en soms glinsterde.

Ik sloop zo langzaam als ik kon naar de mand toe. "Wat zou dat in hemelsnaam kunnen zijn"? Heel even dacht ik aan een grap, maar dat kon niet. Daarvoor leken de zwarte haren te echt. "Voelen dan?...ja, dat moest ik doen". Even voelen wat het was. Ik strekte mijn arm uit om zachtjes te kunnen strijken over de zwarte wollige haren. Net toen ik bijna Sammie had aangeraakt, begon het geheel te schudden en overal glinsterden witte oogjes op. De haarwolk (een beter woord kon ik niet bedenken) schoof naar achteren en verstopte zich achter Sammie. Sammie keek een beetje triest. Plotseling werd mijn oog getrokken naar een bijzonderheid, die ik helemaal niet had verwacht. Uit de bek van Sammie kropen kleine ronde zwarte bolletjes. Zodra ze uit de bek waren vonden ze hun weg naar de haarwolk, die daarmee steeds groter werd. Om zeker te zijn dat ik niet droomde of gek was geworden, moest ik nu exact weten wat het was. "Een schimmel?.... Wormpjes... of toch haar met wat slijm erop"? Ik wist het niet. Het was in ieder geval niet pluis. Nou ja, wel pluis, maar dan anders. Ik waagde het erop. Mijn hand greep in de haarwolk en ik plukte één bolletje eruit. Snel week ik achteruit, omdat de wolk vanachter Sammie vandaan kwam en wild heen en weer schudde. Ik opende mijn hand en ik zag ongeveer dit.


Twee piepkleine oogjes keken mij aan, knipperde één keer en hopla....het was weg. Het leek wel een vlo. Terug in de wolk. Dat was wel duidelijk, want de rust in de wolk keerde direct terug. Ik besloot om het gebeuren eens goed te bestuderen. De wolk kwam uit de bek van Sammie, dat was wel duidelijk. De wolk was ook geen echte wolk, maar een kluwen van kleine .....dingen....Omdat ik geen beter woord kon bedenken, noemde ik de dingetjes vanaf dat moment, mini-kukels. (Een Brabantse naam voor kleine koekwouzen. Ofwel, verklede mensen (de koekwouzen), die dom doen op een carnavalsfeest en waarvan ook niemand weet wat ze nou precies willen uitbeelden). En daar zat ik dan met de mini-kukels. Maar Sammie ook. Nog steeds stond zijn bek een beetje open en soms schoot er een mini-kukeltje eruit. Na een tijdje stopte de stroom tot het moment dat Sammie zijn bek helemaal kon sluiten. De geboorte van de mini-kukel-wolk was kennelijk klaar. Sammie stond op en liep rustig weg in mijn richting. Hij likte mijn hand en ging naast me zitten. Wat overbleef in de mand was ongeveer dit.

Zoiets dan, ongeveer, misschien.....

We kunnen er alles over vertellen, maar dat maakt de vreemde wolk niet anders. Het bleef een vreemde gebeurtenis en voordat ik erachter kwam wat de wolk graag at, waren we al weken verder. (De wolk had de mand van Sammie als "huis" ingenomen). Het eten dus....Het begon met een siddering, daarna een rilling en tot slot vormde de wolk een soort mond. Honger dus...of dorst, dat wist ik nog niet. Ik probeerde water, wat goed beviel. Daarna een gebakken ei, maar die kwam direct weer terug. Niet gewoon...nee, het gebakken ei was weer ei met schel er al. Ik keek na de geboorte van de wolk al nergens meer van op. Al het voedsel, gekookt of gebakken, werd helaas niet door de wolk gepruimd. De oplossing was evenzo vreemd als de wolk zelf. Toen op een dag Loesje de kat nieuwsgierig voorbij liep, was ze plots in de wolk verdwenen. Roepen hielp niet. Loesje was weg. Kennelijk was rauw eten precies wat de wolk graag lustte. Zo gooide ik de volgende dag een paar bloemkolen in de mond van de wolk en gelukkig. Het bleef erin. Zo werd het eet en drink-probleem opgelost. Andere problemen die ik voorzag, gebeurde gelukkig niet. Een toilet was dus gelukkig niet nodig. Zo gezegd.....enkele weken gingen voorbij. De hond en ik raakten gewend aan de wolk en de wolk aan ons.

Maar wat moest ik nou met die wolk. Ik durfde het niet aan anderen te vertellen (ik zou trouwens niet weten aan wie....), omdat de kans bestond dat ik nog gekker zou worden verklaard. Ik vond het trouwens wel interessant en vroeg mij af wat er verder nog zou gebeuren. Nou....dat had ik mij beter niet kunnen afvragen. Enfin....op een dag vroeg ik aan de wolk (hoe stom kan je zijn om iets aan een wriemelende zwarte wolk te vragen?) Ik vroeg aan de wolk of het een naam had. En het antwoord was dit;

XDFGRTHHHJUKIASADDDTWRRREDDVGFGHHJJNNGDDSASFGGHGBBHHHHHHHBHHHBHBHHHH

De wolk creëerde letters doordat elke mini-kukel een plaatsje opzocht. Ik was aangenaam verrast en een verdere nieuwsgierigheid, kon ik niet bedwingen. Ik ging dus verder.

"Waar komen jullie vandaan?"

Geen antwoord.

"Zijn jullie alleen?"

Geen antwoord...wel een siddering door de wolk en al snel werd er iets gevormd. (ik maakte een foto)

助けます

Ik stond helemaal paf en Sammie keek met een scheve kop naar de letters. Snel dook ik achter de computer, want dit moest iets betekenen. Ik probeerde het op te zoeken in het Chinees, Mandarijns, Kantonees, Indisch, Birmees....maar niks. Toen wist ik het...natuurlijk!..... Japans.

Ik vertaalde het en dat had ik beter niet kunnen doen.

HELP

Help........

Help dus......en daar stond ik dan. Samen met Sammie recht voor een zwarte mini-kukel-wolk, die om hulp vroeg. Enkele minuten duurde het doelloos voor mij uit staren voordat ik ook maar iets kon doen wat nuttig leek op dat moment. Het krabben op mijn hoofd was mijn enige reactie, daarna een zware Pfffff en tot slot een aantal nietszeggende uh's. De wolk bewoog weer omdat het in de gaten had, dat ik nu wist, wat zij aangaven. De letters vervaagden en de wolk werd weer één geheel. Daarna was het ook helemaal stil. Ik probeerde toch nog wat, want ik voelde mij inmiddels (waarom weet ik niet) verantwoordelijk.

"Oke". (ik deed mijn duim omhoog) (de wolk creëerde snel een duim naar beneden).

"Nee, niet oké, snap ik". (de wolk knikte...een soort van JA)

"Uh, ik wil wel helpen.....als ik kan" (de wolk knikte heftiger op en neer en een siddering ging door de wolk)

"Wat moet ik doen?".

Hierna ging de wolk helemaal uit elkaar en vormde zonder moeite een vorm, die ik niet direct thuis kon brengen. Het leek op een boog of iets met twee benen. Ik snapte er eigenlijk niets van. De "boog" sidderde. Maar ik wist nog steeds niet wat de bedoeling was. Ik krabde op mijn hoofd om beter na te kunnen denken, toen ik Sammie zag richting de boog zag bewegen. Sammie snuffelde een keer aan de linkerpoot, toen de rechter en stapte daarna onder de boog door. Sammie was onmiddellijk verdwenen en mijn hand greep mis. Ik was te laat. Een lichte paniek maakte van me meester en het enige wat ik nog kon bedenken, was roepen. Ik riep naar Sammie en die blafte gelukkig terug. Ik riep nog een keer, maar Sammie zelf kwam niet terug. Ik snapte wat er gebeurde....Sammie was ergens waar ik hem niet meer kon zien. Zou het dan toch een goochelaarstruc zijn waar ik met open ogen in was getuimeld? Ik twijfelde....zou ik het aandurven? De wolk sidderde en het leek daardoor alsof ze mij aanspoorden. Ik zuchtte nog één keer en stapte onder de boog door.






Als je bent, waar je bent, maar niet weet...waar je bent.....is vaak het eerste wat je doet....knipperen met je ogen. Het hielp niets, want de geboden nare indruk bleef hetzelfde. Donker, mistig, kil en vooral erg stil. Anders ook maar wat abnormaal was, kon ik niet goed plaatsen. Ik bleef daarom staan waar ik was beland en merkte gelukkig dat Sammie tegen mijn been aan kroop. Hij likte mijn hand ter geruststelling en deed verder niets, dan alleen maar - net zoals ik - een beetje dom rond om zich heen kijken. Oke, het was een bos, dat was wel duidelijk, maar toch kon ik mij een dergelijk bos niet herinneren. Zo grijs...en zo....stil. Ook geen vogel te bekennen, noch het gepiep van een vogel. Het was ook behoorlijk koud en wel zo koud dat ik wel blij was dat Sammie tegen mij aan was gekropen. Ik maakte me klein en hurkte. En daar zaten we dan...midden in een vreemd bos en geen idee wat verder te doen. Ik richtte mij weer op, maar dat maakte geen verschil. Het bos bleef "leeg" en ook verderop was er niets bijzonders te bekennen. Er knisperde wat onder mijn voeten en ik zag dat de dorre bladeren grijs gekleurd waren. Juist dat laatste gaf mij onbewust een waarschuwing. Eerst herkende ik de waarschuwing niet, maar toen ik naar mijn handen keek, zag ik het meteen. Er was geen kleur meer. Mijn handen en kleding miste elke kleur die er normaal wel was. Zelfs in het donker, is er altijd een kleur-tint te bekennen. Maar hier....het was hier niet eens donker! Er was zelfs licht. Wittig licht, zonder enige verbuiging naar blauw of rood. Maar hier.....deze wereld....waar ik dan ook mocht zijn.....was in ieder geval geheel kleurloos.

"Eigen schuld", dacht ik meteen daarna. "Stom ook"....."Wie doet dit nou?"....en nog meer van dat soort gedachtes. Het hielp natuurlijk niets. De wereld bleef kil en ik zat er midden in." Samen met Sammie en - toen ik even achterom keek - de zwarte wolk van Mini-kukels. Dat laatste gaf me een geruststelling. Misschien kon ik wel terug? Ik draaide mij om en richtte mij tot de wolk. "Ik wil terug", zei ik zachtjes. Geen reactie. "Maak een boog". Ook niks. Nee, geen terugweg dus. Sterker nog...de wolk bewoog en slingerde langs mijn voeten naar voren en slenterde vooruit. Er zat niets anders op dan te volgen.

Er was geen pad te ontdekken, maar gelukkig was de grond, zacht en gelijkmatig. Het bos zelf veranderde niet. Het bleef geluid- en kleurloos. Ook naar boven, richting de lucht, kon ik geen kleur ontdekken, dan alleen maar grijstinten. "Kennelijk was hier geen warme zon of zo", dacht ik. "Een wereld zonder zon....kan dat wel"?, dacht ik ook. "En moet het dan niet ijskoud zijn"? "Vast wel"....en dus concludeerde ik dat er wel een zon moest zijn, maar dat deze hier geen of weinig kracht had....of zoiets dan.... We gingen verder en verder vooruit. Soms was er een open gedeelte van grijs gras of mos, maar nooit een vogel of een bloem te bekennen. Ik stelde de wolk geen vragen en Sammie volgde mij gewoon zonder protesteren. Plotseling hoorde ik - voor het eerst - een geluid dat niet van mij of Sammie afkomstig was. Het kwam van rechts. Ik stopte en dook een beetje ineen. Sammie deed mee, maar kwispelde toch nog met zijn staart. Vals alarm.....Loesje kwam naar mij toe en gaf een kopje. Ik aaide haar en ze snorde terug. Met haar was niets mis mee. Even later sloop ze ook rustig achter Sammie aan. Zo waren we weer compleet. Net zoals thuis. Loesje, Sammie en ik, meer niet. Of was nog meer niet in orde? Er kraakte al een tijdje iets in mijn hersenen. "Iets" wat helemaal niet klopte. Plotseling wist ik het! "O, nee......dat kan toch niet?" Maar het kon wel......

Hoewel het bos duidelijk geheel om mij heen aanwezig was, waren alle bomen zowel vlakbij als ver weg. Ik piekerde waar ik dat eerder had gezien.....En dat was nou precies wat na het kraken van mijn hersenen plotseling bij mij op kwam. Een tekening. Een doodgewone potloodtekening. Er is diepte, maar feitelijk ook weer niet. "Ik zou toch niet op een vel papier lopen? Nee, dat kon niet". "Wel blijven nadenken", zei ik enkele keren in mijzelf. Toch voelde het geheel anders als in de echte wereld. Alsof ik droomde of....zelf niet helemaal "compleet" meer was. Feitelijk klopte dat ook. Zonder kleur ben je in de echte wereld niet compleet. Mijn leven had weinig kleur gekend en ja....mensen noemden mij vast en zeker "kleurloos". In die zin was mijn leven niet compleet.....net als hier. Geen vrienden meer, een zwarte hond en poes als huisgenoot, geen werk meer en verder geen lust of inspiratie om ook maar iets buiten de deur te ondernemen. "Saai", ja, zo kon je het ook noemen. Het was niet helemaal mijn schuld dat ik zo was geworden, maar als je helemaal kleurloos bent....dan ligt dat toch aan jezelf. Toch?

En nu....nu zat ik ook nog in een kleurloze omgeving. Alsof ik hier hoorde. Of als een soort straf. "Maar dan wel een wrede straf, want dit maakte het allemaal nog erger", vond ik. "En.....hoe kwam ik hieruit? En waarom was ik eigenlijk hier? Wat wilde de Mini-Kukels van mij?" Ik keek naar ze en dat kijken beantwoordde niets, want sloom slenterde de wolk vooruit. Plotseling stopte de wolk. Er was daar iets.....iets verderop.



Het was een put, diep en donker. De wolk draaide rondom de put. Ik vroeg me af wat te doen. "Zou ik naar beneden moeten of moest ik er een euro in gooien"? Niet dat ik een euro bij had, maar....ik wist niet goed wat ik met de put moest doen. Hij was er, dat wel en dus betekende het vast wel iets. "Maar wat"? Misschien kwam ik via de put weer terug in mijn eigen wereld. In die zin, was het donkere gat mogelijk een poort terug naar.....mijn ware leven. Tot mijn verbazing ontdekte ik dat ik eigenlijk niet eens zin had om weer terug te gaan. Het ging me te ver om Sammie of Loesje erin te laten verdwijnen en te zien wat er dan zou gebeuren. Een andere optie kwam met die gedachte ook naar boven. "Verdwijnen"....Ja, dat had ik wel eens gewild en soms zocht ik zelf een put of kwam een put eenvoudigweg naar me toe. Ze waren er dus. Putten, diepe putten en wel...meerdere keren, maar echt helemaal erin stappen, dat durfde ik niet. Nu stond ik kennelijk weer voor die keuze. De wrede keuze van de wolk. Erin of voorbij laten gaan. Na een tijdje piekeren werd het een strijd. Een strijd in mijn hoofd. Een strijd die ik herkende. "Wat had ik nu te verliezen"? Teruggaan naar mijn eigen wereld was misschien acceptabel, maar zou verder niets oplossen. Ook daar was het donker en vooral erg leeg. Verdwijnen zou een oplossing kunnen zijn, maar wat moesten Sammie en Loesje dan? Wilde ik trouwens wel echt verdwijnen? Dat werd uiteindelijk - alweer - de hoofdvraag. Kiezen voor het wrede leven met de duisternis als een altijd aanwezige koude deken om mij heen? Of de volledige stilte zonder de nare gevoelens. Het was moeilijk - zoals ook bij de vorige keren.

Ik liep door.

wordt vervolg.

E-mailen
Map
Info