www.ideemachine.nl (Robots&Zo)
                                                                                                 

SKITTEL.

Er was eens een meisje, pas geboren en haar naam was Skittel. Een vreemde naam, ja dat klopt, maar haar vader had het zelf verzonnen. Zomaar.....Toen men vroeg hoe ze de baby zouden gaan noemen, kwam dit eruit. Skittel....Of het zo blijft, dat weet alleen mama, want die heeft het laatste woord.

Hoe dan ook, het meisje, klein en erg lief, wilde niet slapen. Ja, wel slapen, maar niet in haar eigen bedje. Nee, dat was haar te min. Het werd dus een groter bed en daar sliep ze heerlijk. Waar papa en mama dan sliepen, dat vertelt dit verhaal niet. Nee, want in dit verhaal gaat het om Skittel....Het meisje dat prinses wilde worden. Hoe dat ging, vertel ik je later.

 

Maar eerst een cover van een song. Een lied wat feitelijk aan elke baby zou moeten worden opgedragen. Maar zeker bij een prinses! Luister maar (Engels) (oorspronkelijk lied van Bob Dylan).

 

 

 

Vertaling;

Moge God je altijd zegenen en behouden
Moge je wensen allemaal vervuld worden
Moge je altijd zorg hebben voor anderen
En laat anderen zorg hebben voor jou
Moge je een ladder naar de sterren bouwen
En klimmen op iedere sport
Moge je altijd jong blijven
Altijd jong, altijd jong
Moge je altijd jong blijven

Moge je opgroeien tot rechtvaardig zijn
Moge je opgroeien eerlijk te zijn
Moge je altijd de waarheid kennen
En de lichten zien, die je omringen
Moge je altijd dapper zijn
Met rechte rug en sterk zijn
Moge je altijd jong blijven
Altijd jong, altijd jong
Moge je altijd jong blijven

Moge je handen altijd bezig zijn
Moge je voeten altijd snel zijn
Moge je een sterke basis hebben
Als de wind der veranderingen draait
Moge je hart altijd vol vreugde zijn
Moge je lied altijd gezongen worden
Moge je altijd jong blijven
Altijd jong, altijd jong
Moge je altijd jong blijven

 

Na een tijdje gingen de oogjes van Skittel open. Ze werd flink teleurgesteld. De omgeving was kleur- en smaakvol ingericht. "Prima voor een Prinses", dacht ze. maar verder was er vooral weinig te beleven. Alle knuffels bewogen niet en ze ontdekte ook dat ze niets terug brabbelden. "Beetje saai.....daar moest nog aan gewerkt worden", was haar eerste gedachte. Een aantal vreemde gezichten kwamen al snel dicht bij haar en riepen een tijdje volstrekt onduidelijke dingen in haar oor; "kiele kiele kiele, skatje, poepie, knufie" en "o, wat lief" en zo meer. Papa en Mama en waren meer interessanter (ten eerste bleven ze en ten tweede....net zo belangrijk....ze zorgden voor mijn altijd aanwezige honger) en waren ook mooi om naar te kijken, maar die vage andere brabbelaars...daar kon ze voorlopig niets mee. Bovendien de één rook niet zo lekker als de andere. Er kwamen er ook hele lelijke gezichten, maar daar had ze al snel een oplossing voor. Ze besloot te gaan huilen en veel te slapen. En niet zo maar een beetje huilen! Nee, gewoon keihard, vooral langdurig en natuurlijk niet om aan te horen. Tranen met tuiten hielpen de kleine Skittel de eerste dagen door. Zoveel tranen, volgens Skittel, dat er wel plasjes met water onder het ledikantje moesten liggen. In ieder geval, droog of niet, het hielp, want Mama en Papa knuffelde haar zo veel ze konden en hielden naar een tijdje alle lelijkers weg.

Zoals gezegd, ook het slapen verloste haar van de het nietszeggende gebrabbel en het gesleep naar al die ontvangende armen. Al slapend (soms ook nep-slapend)  kon ze lekker wegdromen. Ver weg van de gluurders, spuwers, kwijlers, stinkies en al die kiekeboedeboedie-figuren. Gewoon lekker dromen over melk, mama, papa, nog meer melk, blauw, geel, groen en haar lievelingskleur roze.

Ze was nu al gek op roze. "Dat hoort ook bij prinsessen", vond ze, maar echt gek erop zijn, is net even wat anders. Maar goed dat Mama dit al van tevoren wist. Haar hele kamer was flink roze. Alleen het plafond niet. Best jammer! Elke keer als ze het witte niets boven haar hoofd zag, werd ze zo ongelukkig, dat ze heel even moest huilen. Dan pakte mama haar op en kon ze mooi kijken naar de mooie dingen op haar kamer. Het mooiste was de stekker van de lamp, want die leek op een Gluppie. (opmerking schrijver; wat een Gluppie is, weten wij helaas niet). Ook de tralies voor het raam waren sfeervol en interessant. Soms waren ze er.... en plots weer niet. Cool vond ze dat!

Het eten was een ruime voldoende en de snelle bediening van mama of papa ook. "Snelheid is een voorwaarde", vond ze. Geen geleuter of gedraal. Hiervoor had ze zelf ook een alarmbel ingeschakeld. bij een opkomende honger en het duurde te lang. Nou, de hardcore muziek van papa was er niets bij. Dat dit geluid pijn deed aan hun oren, was dus niet haar schuld. Hoe dan ook, mama was ook nog eens lekker warm en dus het voedsel ook. "Gelukkig nog geen spruitjes!", dacht ze.  

Hoewel de spruitjes nog niet aan de orde waren, ondervond Skittel wel dat een zelf gekozen prinsessen-opvoeding ook nadelen had. Hierover later meer. 

De speen.

Na enige tijd geworstel, gedoe en veel slapen, vond Skittel het tijd voor een nieuwe zet in haar prinsessenbestaan. Ze kreeg een speentje met de opdruk "drama-queen". Ze vond het maar niets. Wie verzint dat nou? Ten eerste; "waar is dan het drama, vond ze en ten tweede; een queen was ze nog lang niet, dus.....weg met dat ding. Wat papa en mama ook probeerden, niets hielp. De speen tufte ze weg tegen het behang en daarna huilen als een alleenstaande wolf. De familie werd erbij geroepen ook de buurt (die waren dat wolvengehuil al na één nacht beu.). Helaas geen goede speen te vinden. Het gevolg was volstrekte wanhoop en zodoende werd er een landelijke prijsvraag opgesteld. "Wie heeft er een goede speen voor onze prinses Skittel?

Enkele dagen later vielen de eerste inzendingen in de brievenbus. Een fraaie hout gesneden speen uit de bast van een Javaanse Kersseboom. Het werd niets. Een speen van gekleurd glas met kleine steentjes erin verwerkt. Kapot getuft.....zo tegen de muur. Niets dus. Een speen van Hare Majesteit.....helaas de tut was verrimpeld, dus die werkte ook niet goed. Het drama werd groter en groter.

Gelukkig besteedde na enkele weken de NOS er aandacht aan en niet veel later kwam er iemand met een oplossing. Papa en mama geloofden er niets van, maar ze gaven de vrouw een kans. Alles was immers al geprobeerd, tot een gouden speen van Kim Kardashian toe.

De vrouw.....een eenvoudige grootmoeder, een dorp verderop, kwam binnen en vroeg kort naar het probleem. De uitleg van papa en mama was snel duidelijk......ze wilde gewoon geen speen/ Maar wat dan? De vrouw vroeg om heel even alleen te mogen zijn bij Skittel. Mama twijfelde....De vrouw had een grote neus, bijna geen tanden.....Papa gaf de doorslag, want een bezemsteel zag hij nergens. De vrouw liep naar boven en kwam na twee minuutjes weer terug. "Klaar....opgelost, doei". En ze verdween.

Mama rende naar boven en daar lag Skittel. "Maar natuurlijk".....riep ze uit. Papa rende naar boven en daar lag Skittel lekker te tutten......op haar eigen duim. Niets was een prinses goed genoeg, behalve natuurlijk zichzelf.


Skittel wil niet slapen.

Niets moeilijker voor een prinses dan ergens anders logeren. Skittel vond namelijk alleen haar eigen kamer leuk. Volop speeltjes, glitters, goud en vooral veel zachte kleuren rond om zich heen en alles rook naar mama en papa. Het werd dus echt een probleem als ze - zoals ze zelf dacht - bij de oude Koning en Koningin moest verblijven. (pa en ma moesten soms een lintje doorknippen, de auto wassen of gewoon een weekend nagellak testen). Ook in dit geval werd weer van alles geprobeerd. Speeksel van mama op het favoriete poppetje. Een geluid opname van vader, "gididoedoedidada"...of zo. Een spiegelwand aan de muur, een Zee aquarium vol met koralen, K-3 film, de echte Micky mouse uit Disneyland, maar niets hielp. Wat was dat nou? Iedereen piekerde zich een suffie, totdat "de oude Koning" (opa dus) het wist. Het middelpunt....het middelpunt van alles zou een jonge prinses willen zijn. De hele wereld rond om haar heen. Zodoende prulde "de oude koning" een tijdje op de zolderkamer van de 4e toren. En dit was het resultaat....Skittel in het midden.

Ze keek er naar en was tevreden, sliep als een roosje.

(olieverf met knipsels uit kinderboeken, ware afmetingen 1 meter bij 1 meter.).....

Skittel groeide gelukkig als een kind zou moeten doen, beetje bij beetje en omhoog. Ook de haartjes groeiden mee, maar die waren zo fijn. Te fijn eigenlijk, want geen speld kon ze vasthouden. Maar ja, wat wil je...prinsessenhaar is net zo fijn als het spinsel van de kleine doerak-spin en dus bijna niet te zien. Onze kleine Skittel ging inmiddels ook meer en meer naar buiten en het eerste wat ze zag...was haar koets. Ze wilde meteen erin rijden, maar dat kon natuurlijk niet en het duurde niet lang of er was een probleem...een groot probleem. Kijk maar.  (goed kijken, ze zit er echt!)

 

Maar dat was dus niet alles. Het werd - zoals gezegd - veel erger. Kijk maar naar het filmpje van de politie.


Skittel en de politie
Skittel gaat te ver.....
VID-20170925-WA0000.mp4 (3.06MB)
Skittel en de politie
Skittel gaat te ver.....
VID-20170925-WA0000.mp4 (3.06MB)


wordt vervolgd.

E-mailen
Map
Info