Ideemachine.nl
                                                                                                 

Tim en Tara G.

De lunch



Er dwarrelde een stofje naar beneden. Tara volgde het met haar sensoren en intussen scande ze ook de samenstelling. Vijfentachtig procent grafeen en een beetje aluminium-schaafsel, meer niet. Alles werkte nog naar behoren. Uiteraard had ze eerst al haar interne systemen gecheckt, omdat een totale uitschakeling van al haar sensoren niet normaal was. De tape rondom haar was helemaal verdwenen. Het spul en de toepassing vond ze zorgelijk. Op deze manier was elke robot onder volledige controle te behouden. Ze zocht een manier om daar weerstand aan te kunnen bieden, maar ze had te weinig structuur-gegevens van de wikkel-tape. "Een zorg voor later", bedacht ze en concentreerde zich op het ei.

Het ei was zeker geen echt ei, omdat de wand die het "ei" vormde veel dikker was dan 0,23 tacto-mini-meter. Gelukkig maar, want om te belanden in een reuzen-koekenpan was geen fijn vooruitzicht. Ze klopte op de wanden en merkte nergens iets van een verschil van dikte of een verborgen holle ruimte. Ook sensoren, zoals camera's of microfoontjes werden niet gevonden. Het is niet dat ze eten moest of zo, al zou een fijne koele olie-nade wel lekker zijn, maar helemaal niets in de ruimte, dat vond ze niet echt kattig. Katten houden van luieren, spelen en pesten en hier kon helemaal niets. Geen warm dekentje, geen balletje en ook geen muis-vorm om tegen de wand te kletteren. Ze hoopte maar dat het niet lang zou duren totdat men haar kwam bezoeken. 'Maar hoe dan?", sprak ze zacht uit. Een opening of deur...niets, dus...... Ze wilde er niet lang aan denken en ging er vanuit dat de mensen ooit haar zouden willen spreken.  "Anders was ik nooit hier naar toe gebracht", was haar positieve gedachte. Haar positiviteit kreeg gelijk. Ze hoorde voetstappen nabij de cocon. Hoelang het had geduurd maakte haar niet zo veel uit. Het was redelijk te noemen, zo vond ze en ze maakte zich klaar voor een ontmoeting.

De deur ging open en het was geen deur. Ergens ter hoogte van haar middel ontstond op de muur een klein zwart gaatje. Het gaatje groeide uit tot een gat. Een mens stond daar voor de opening. "Dag, Tara. Mijn naam is Xi-Li en ik mag u uitnodigen voor een lunch met onze meester". De stem van het meisje was aangenaam en dat hoorde ook bij haar uiterlijk. Ze was rank, 53 mens-kilo, leeftijd jong volwassen en gebruikte veel make-up. De roze lippenstift maakte haar gezicht echter erg vriendelijk. Zo ook haar eenvoudige kleding, een overal in één geheel, gebroken door een zwarte riem. De stof was zacht en had een mengsel van Turquoise met diverse gele tinten. Ze droeg geen capuchon. Wel lange laarzen met een flinke hak om haar wellicht groter te laten lijken. Tara keek haar eventjes aan en haar blik werd getrokken naar de gesp van de riem. Deze was rood-wit van kleur met een vaag embleem wat Tara niet direct in haar geheugen kon traceren. 

"Wilt u mij volgen, alstublieft?". Ze opende haar hand als uitnodiging en zwaaide deze naar rechts. Tara volgde en keek snel achterom toen ze net de deur had gepasseerd. Ze zag dat het meisje het gat weer sloot met haar handpalm. "Waarschijnlijk een handbacterie-herkennings-systeem". Tara richtte zich op het meisje wat voor haar ging lopen. Ze keek niet één keer om en waande zich volledig veilig. Tara vond dat wel vreemd. Ze was immers een gevangene, maar anderzijds wist ze zelf ook zeker dat ze ongevaarlijk was. Ze leidde daar vanaf dat de mensen meer van haar wisten dan ze misschien had gewenst. Het zette haar wel in een nadelige positie, want zelf wist niets af van de mensen die hier waren. Laat staan "de meester".

De gangen waren lang, soms kort en via allerlei verbindingen met elkaar verbonden. Het geheel leek op een enorm groot gebouw met verschillende verdiepingen. Niets bijzonders eigenlijk, behalve dat er veel toegangsdeuren waren die allemaal moesten worden geopend en uiteraard weer werden gesloten. Zo duurde de loop naar de lunchroom best wel lang. Verder was er weinig in de gangen te zien. Geen robots, geen andere mensen. Opmerkelijk was wel de eivormen in beide zijkanten van de gang. Overal bolde de wand een beetje op en inmiddels telde Tara al zevenhonderddrieëntwintig ei-vormen. "Waren dit allemaal gevangeniscellen?", was haar hoofdvraag, want als dat zo was, dan stond er nogal wat te gebeuren.

Uiteindelijk kwam Xi-Li aan bij een echte deur. De deur was rood van kleur en gemaakt van oud eikenhout. De nerven waren goed zichtbaar en het leek haar dat de deur uit één stuk was gemaakt. Een kostbaarheid en een waar kunststuk. Ook hier was het vreemde embleem aanwezig. Het leek op een rood vierkant met één witte maan in het midden waarop weer een rode draak zichtbaar was. "Een spiegelbeeld van de oude Japanse vlag - met een draak", typeerde Tara. Het meisje klopte aan en een donkere stem aan de andere zijde gebood haar binnen te komen. De koperen hendel zakte naar beneden en de deur piepte open. Xi-Li ging haar voor.

"Tara is hier, meester".

"Dank je Xi-Li. Heel fijn. Wil je ons alleen laten en zorg dragen voor een thee en een frisse olie-nade, dank je". Xi-Li boog haar hoofd een beetje en vertrok. Tara stapte de kamer binnen.

Voor haar stond een lange tafel en ook die was uit één stuk gemaakt. Veel eerbied voor de natuur betrof dat niet, want het moest zijn gemaakt van een eeuwenoude mammoetboom. En die waren zeer zeldzaam. Aan de uiterste zijde zat een man-mens. Tara voelde direct een vorm van afkeer. Het had te maken met zijn kleding en uiterlijk. Hij zag wit alsof hij nooit buiten was geweest en het wit van zijn ogen waren wat gelig van kleur. Tara constateerde een chronische virus-infectie, maar zei niets. Hoewel hij redelijk lang haar had voor een man-mens was het nauwelijks zichtbaar. Het vet waarmee hij zijn haar strak achterover liet vallen, glimde volop. "Ook dat is geen succes", vond Tara. "Nog afgezien van de onaantrekkelijke lichtgrijze kleur", voegde ze in gedachten toe. Het geheel wat de mens een hoofd noemt, werd voorzien van een rechtopstaande zwarte kap. Het diepe zwart maakte hem alleen meer afstotelijk. Tara kreeg een herkenningsbericht uit haar systeem.

Matige overeenkomstig (46 procent) met een fictief figuur. Dracula, gesteld vampier, zoon van de Draak, ofwel een komische versie van Graaf Vlad III, Walachije, 1431 na Christus, oude telling, bijgenaamd de Spietser, vanwege begane wreedheden. 

Tara kon er niet om lachen, omdat haar eigen situatie daartoe geen reden gaf. "Ze was een gevangene van een idioot", registreerde ze in haar interne logboek. Ze knipperde met haar licht-sensor om aan te geven dat ze iets van de man verwachtte. En hij pikte het signaal op. De man stond op en schikte zijn lange mantel naar achteren om zijn handen vrijheid te geven. Ook hier kwam het vriendelijk ogende gebaar. De man strekte zijn arm, opende zijn hand en gebood Tara te gaan zitten. Een poosje was het stil en Tara nam plaats op een stoel, die ze zelf nooit zou gebruiken. De stoel was koud en zeker niet aangenaam voor een kat-robot. Ze had zich voorgenomen zoveel mogelijk mee te spelen in dit drama om informatie te kunnen verzamelen. Ze dacht hierbij aan haar vrienden die ze niet meer had gezien sedert haar val en vreesde dat ook zij in gevangenschap verkeerden. Of erger......

"Beste Tara. Tara, Tara, Tara.....", begon de man-mens. "We hadden je verwacht, maar niet via deze route moet ik zeggen. Ik had ingeschat dat je onontdekt hier zou verschijnen. Maar enfin.....het maakt niet uit. Je bent er nu en dat is goed". Tara zei niets en bij de eerste woorden werd de infectie, ondanks de ruime afstand door haar reuk-sensor, bevestigd.

De man-mens ging verder.

"Mijn naam is Py, maar dat had je vast wel kunnen raden".

"Py is oneindig, als u daar iets mee bedoeld?" Tara knipperde, maar bewoog verder geen enkele snaar in haar gestel.

"Hm, dat klopt, oneindig....ja, dat zou wat zijn hé. Maar ter zake, want zover is het nog lang niet. Je bent slim Tara, wellicht nog veel slimmer dan ik dacht. Maar ook dat is goed. Laat het mij uitleggen".

Xi-Li klopte aan en bracht de thee en de olie-nade. Tara rook meteen dat het een slap aftreksel was van de zelfgemaakte olie-nade die Tim kon bereiden. Ze knikte beleefd naar het evenzo bleke meisje. Py wachtte tot ze weg was en begon toen met zijn uitleg.

"Zoals je weet, Tara, ben ik de burgemeester van Metropolis. Een stad die mij veel heeft gebracht, maar....al in mijn vroege jeugd had ik het sterke gevoel dat er een grootse bestemming ergens op mij wachtte. Dat gevoel groeide toen ik zag hoe de meeste mensen zich tot luie nietsnutten ontwikkelden. Een logisch gebeuren. Dat wel, vanwege...eh...de ongelukkige hoeveelheid robots en het krankzinnige basis-inkomen". Hij hield een kleine pauze. "We hebben te laat ingegrepen. Dat neem ik mijzelf kwalijk. Hoe dan ook....eh.... tot overmaat van ramp zochten andere slimme mensen hun doel van het leven in volstrekte idioterie. Je hebt kennis met ze kunnen maken tijdens de robot-spelen. Compleet van de wereld zijn ze geworden en dat is jammer."

Er was weer een korte pauze. Tara's systeem werkte op volle kracht en maakte verschillende rood knipperende hoofd-items zichtbaar op haar oog-sensor; egoïst, instabiel, extreem gevaarlijk.

"Wees eerlijk, Tara. Wat is jouw mening over de mensen in de Metropool?" Hij keek haar aandachtig aan en wachtte hoopvol op een serieus antwoord. Ze was immers een robot. Maar Tara haalde haar schouders op.

"Met mensen bemoei ik mij niet", zei ze kortaf. 

Py keek met gefronste wenkbrauwen haar aan. Vervolgens keek hij schuin omhoog naar een hoek in het plafond. Hij sloot af en toe zijn ogen en stak een vinger onder zijn kin. Tara raakte geïrriteerd. Er was niets te zien in die hoek en zijn gedrag deed haar denken aan een toneelspelletje.

"De geschiedenis Tara".... Hij stak zijn vinger omhoog. "De geschiedenis leert ons dat luiheid, ziekte, mismaaktheid en afwijkend gedrag altijd heeft geleid tot de ondergang van een beschaving. Onze prachtige beschaving gaat ten onder. Behalve als er wordt ingegrepen. En dat Tara....dat gaat nu gebeuren. Het is mij duidelijk dat verdunning van de mens op het gebied van kwaliteit, de oorzaak is. Op dit moment zijn er gewoonweg te veel mensen die deze kwaliteit ondermijnen."

Tara reageerde meteen.

"Dat is nogal wat", zei ze op een rustige toon. "Ik - als robot - denk in ieder geval er niet zo over. De meeste mensen die ik ken, zijn aardig en geven geen of weinig overlast. Inderdaad, de orde en netheid kan wat beter en sommigen zijn ook lui of vreemd, maar u als vermeende burgervader bent er juist voor alle mensen. Dus ook voor zieke of luie mensen en vooral toch voor diegenen die in hun leven zijn getroffen door pech."

"Ach Tara, ik had je hoger ingeschat. Jij met je superieure brein bent een allesweter. Je zou moeiteloos een burgemeester of een psychiater kunnen zijn. Zelfs alle twee gelijk levert je vast geen problemen op. Maar dat is niet de realiteit. Wij mensen regelen dit soort mensen-zaken nog steeds zelf. Ik blijf erbij. Inmiddels zijn er teveel mensen die mismaakt, idioot of ziek zijn en dat....dat Tara, dat is de doodsteek voor de ware mens". Tara constateerde een verhoging in zijn stem. Emotie speelde nu duidelijk een rol. Haar oog-sensor registreerde een strak omhoog gestoken trillende wijsvinger.

Ze besloot hem uit te lokken, juist nu zijn emotie opliep.

"En u....bent u dan een ware mens? Een eh..... normale altijd gezonde mens ?"

Py veerde op als gestoken door een wesp. "Juist, Tara....dat ben ik. Het voorbeeld van de ware mens. Kijk eens goed naar me! Slim genoeg, al zeg ik het zelf. En nooit ziek, krachtig en bovendien......"

"Nu komt het", dacht Tara.

 "Ben ik van het ware ras. Wit als een engel".

Py staarde Tara met opengesperde ogen aan en die wist even niet wat te zeggen. Haar systeem had even moeite hiermee. Dit was geen flauwekul meer. Ze had te maken met een gevaarlijke gek. Al snel kreeg ze belangrijke historische resultaten, die niet geruststellend waren.

"U wilt toch niet zeggen dat de mensheid terug moet keren naar een indeling van uh......een huidskleur?"

"Jawel Tara. Gezamenlijk leven, werkt niet. Echt niet. De stad vervuilt (daar doet iedereen aan mee, dacht Tara), de meeste gemengde rassen werken nauwelijks (daar hebben jullie de robots voor gemaakt...), de ware mens leidt het bestuur van de stad (vast en zeker allemaal vriendjes van elkaar....), en wij ware mensen zijn mooi, nooit ziek en nimmer mismaakt. (wellicht een factor van geluk).

Py wachtte niet af en ging direct verder.

'Het is tijd voor verandering. Al jaren erger ik mij - en daarbij vele met mij - aan de zielloze dolende figuren, die niets uitvoeren dan alleen maar eten, slapen en anderen van hun werklust beroven door zich als idioten gedragen. Ze werken tegen, belasten het medische systeem en verpesten de sfeer. Het is niet voor niets dat er Stadsbeeldrobots zijn ontwikkeld. Zij...., ja jij dus ook Tara. Jullie zorgen voor eh....een beschaafd en vriendelijk aanzicht. Sommigen zijn werkelijk een voorbeeld voor onze kinderen. Anderen zijn...nou ja....gewoon prettig om naar te kijken. Het ging fout beste Tara, toen duidelijk werd dat de inzet van de ware mens tot niets anders leidde dan meer ergernis. Moet je eens doen, Tara, elke dag zien hoe grote delen van je stad in verval raken doordat alleen de digitale munt nog interessant is om extra vrije tijd of buitengewone dromen te kunnen kopen. Maar dat is nog niet alles. (Py spuugde straaltjes speeksel en liep met grote passen op een neer door de kamer.)  Zieke mensen hebben niets te brengen dan ongemak en ja...toevallig gaat het hier meestal om de onzuivere rassen. Daar kan ik ook niets aan doen. Ziekte....puh, ik verafschuw het. Dan weer een pijntje hier en dan weer daar. Later weer huilen en klagen of aan de pillen om één of andere bijzondere aandoening te verhelpen. Het levert allemaal niets op. Er komen er steeds meer! Dikke mensen....ook zoiets. Wie moet er nog dik worden in deze tijd? Zeg het mij, Tara....Wie? Een ieder die wil, kan normaal eruit zien en zich normaal gedragen. Maar het is hopeloos. Ik zet mijn kaarten op mijn eigen ras. Zij - de weinige ware mensen - regelen het, doen, werken en inspireren. Bovendien blijkt dat het ware ras, de ware mens, wel gewoon zonder problemen met elkaar kan werken. En....."

Hier stopte Py. Hij haalde diep adem, want deze uiting van woede en verontwaardiging kostte veel energie. Tara bewoog nog steeds geen snaar en leek zo meer ongeïnteresseerd dan Py lief was.

"Eh, Tara....laten we lunchen. Dan praten we verder". Hij klingelde met een bel en Xi-Li kwam binnen. Ze had een zilveren schaal vol met broodjes, fruit en lekkernijen. Voor Tara bracht zij een flinke klodder Russische smeer met een dressing van olijfolie. Tara nam een hap en het was goed spul. Ze besloot tijdens het eten om te reageren op het verhaal. Ze moest haar rol in dit geheel weten, maar vooral ook of haar vrienden waren gevonden.

"Ik begrijp u. Maar er zijn mij onduidelijke zaken. Belangrijke zaken. Mag ik u bevragen?" Tara speelde de onderdanige rol in de hoop meer te weten te komen dan Py lief was.

"Natuurlijk, vergeef mijn onbeleefdheid. Ga je gang, Tara."

"Mijn data-systeem neemt kennis van een bijzondere situatie, die niet eenvoudig is op te lossen. Het gaat immers om een soort van geloof in de grootsheid van één bepaalde huidskleur. Een geloof in een eigen Goddelijke werkelijkheid. Van belang hierbij....Het is uw visie, niet de mijne. Wat mij betreft zijn alle mensen gelijk. Toch begrijp ik enkele delen van uw betoog, vooral wat betreft de luiheid van mensen. Wat mij verbaast is mijn kennelijk gewenste aanwezigheid hier in deze eh...nieuwe omgeving. Ik ben immers een robot en behoor zeker niet tot de ware mens. Misschien kunt u dat toelichten? Daarnaast....waarom de ongelukkige zieke mensen gevangen zetten, terwijl ze misschien kunnen veranderen om beter te worden en bovendien misschien alleen zijn getroffen door eh....toeval en pech?"

Py keek Tara aan. Zijn optimisme leek verdwenen, want beide mondhoeken hingen naar beneden. "U bent niet blij met mijn vragen...dat kan ik zien", zei Tara om het gesprek in gang te kunnen houden.

"Uh...Nee, Tara. Je vragen zijn oprecht, maar ik moet even nadenken hoe ik jou kan overtuigen". Tara knipperde met haar licht-sensoren. "Dit was goed nieuws", dacht Tara. "De zot in kwestie wilde haar overtuigen en dat gaf aan dat hij haar niet kwijt wilde. Maar waarom? Dat was nog niet duidelijk". Ze wachtte rustig af.

"Het klopt Tara, je bent geen ware mens al geeft de witte kleur van je skelet ons wel een goed gevoel. Laat mij met je laatste vraag beginnen. Ons ras heeft mij verzocht om in de Metropool orde op zaken te stellen. Met andere woorden....om iets in gang te zetten. Een aantal eerdere stappen hebben geleid tot vertrek van een aantal onwillige Stadsbeeldrobots en andere mindere robot-versies. Ik vind dat geen probleem. Nog niet.....Wat mij betreft zijn robots inmiddels te goed ontwikkeld om ons ras nog tot dienst te kunnen zijn. Sommigen gedragen zich al bij na als mens. Kijk naar jezelf Tara. Jouw brein zou niet misstaan in een op een mens lijkende cyborg. Sterker nog, ik denk dat je een geweldige aanvulling op ons ras kan zijn". (Tara kon haar gehoor-sensoren niet geloven.)

Maar dit was nog niet alles.

"De mindere versies van de ware mens en ik bedoel hierbij de zieke of mismaakte mensen worden hier naar toe gebracht. We zullen ze volledig en netjes laten dromen en zodoende krijgen ze - al dromend - het leven wat ze graag zouden willen. Op die manier zijn ze niemand meer tot last en kosten ze weinig".

Py wachtte op een negatieve reactie van Tara, maar dat lukte haar nog niet. Haar data-systeem had moeite om dit allemaal te verwerken.

"Metropolis kan worden achtergelaten voor de onzuivere versies, de kleurlingen, de mixen en ze doen maar wat ze willen in die smerige stad. De slimme robots mogen ze ook houden. Ik, nee wij ware mensen, beschouwen die stad als verloren".

"En de directeur van de Stille tuin?...Hij is toch eh.....van het ware ras."

"Dat klopt Tara, maar hij is een mislukte verrader en daarmee uit." Py keek grimmig naar Tara en het was haar duidelijk dat hij niets meer hierover wilde vertellen. De arme eenzame man was gewoon door Py in de val gelokt vanwege een oude vete. Het bevestigde de onberekenbare wreedheid van de man die voor haar stond.

"Het moet je duidelijk zijn, Tara. Ik schep hier een nieuwe stad, een schone stad, zonder die robots die inmiddels in de Metropool meer denken te zijn dan een simpele machine. Vandaar de aanwezigheid hier van alleen eenvoudige robots. Robots die geen vragen stellen, alleen doen wat ze moeten doen en zeker niet gehouden zijn aan de stompzinnige robot-wetten. Ik heb daar jou bij nodig Tara. Jij kan het beste leiding geven aan deze door ons verbeterde machines....als je wilt natuurlijk?"

Tara had dit niet verwacht en ze zocht tijd om dit te verwerken.

"Ik wil hierover nadenken."

"Natuurlijk Tara, maar eh.....besef goed dat een nee ernstige gevolgen heeft. Je kwam hier niet alleen naar toe Tara en één van je vrienden wil misschien ook wel gaan dromen. Ik overweeg zijn verzoek". Py glimlachte naar Tara. Het was gemeenheid van het ergste soort. Tara knipperde nu met haar sensoren, maar niet om het gesprek verder te laten verlopen. Ze was boos....maar dat wist Py niet. Zoals bij mensen ook het geval is, kon je bij Tara ook niet weten wat ze dacht.

Py klingelde. Tara nam geen afscheid en volgde direct dienstbaar Xi-Li. Onderweg kwamen de eerste vragen al naar boven. Ahmed was gevangen door Py, maar waar was hij? En wat vond de griezel van de andere stad, die verderop werd gebouwd? Genoeg vragen om over na te denken. Haar systeem knarste al en sommige piepjes gaven aan dat er te veel van haar brein werd gevraagd.

wordt vervolgd op H.



E-mailen
Map
Info