Ideemachine.nl
                                                                                                 

TIM EN TARA C.

Made in Japan.


De strepen van geïmiteerde olie-"tranen" waren goed zichtbaar. Zijn vervormde onderste lip ook, maar het meest opvallende was zijn kromme houding. Zijn parapluutje kon bovendien ook niet verbergen dat hij alleen nog maar naar de grond keek. Jimmie had dan ook flink op zijn kop gekregen van de Raad. Vooral omdat hij een ver gevorderde hulp-cyborg was en beter had moeten weten. Het was onverantwoord geweest om niemand in te lichten van het vertrek van Tara en vooral omdat hij op een gegeven moment zelfs het luik had gesloten. "Ik dacht dat het goed was, omdat Tara zo lang weg bleef". "Ik wist niet dat ze ook dezelfde weg weer terug zou nemen". "Veiligheid is ook mijn opdracht", voegde hij nog toe". Hij had er - om zijn imitatie-menselijkheid  - meer te benadrukken en misschien ook wel als een verzoek om begrip - klodders olie-"snot bij "gesnotterd" als een echt klein mensenkind en dat was het moment dat Tara hem hielp. "Misschien ben ik niet duidelijk genoeg geweest, beste Raad", was haar korte bijdrage. De Raad daarentegen bleef bij het standpunt dat Jimmie - op zijn minst - iemand had moeten waarschuwen.

"Maar Tim, hoe heb je mij dan gevonden?", vroeg Tara direct aan Tim. Er verscheen een knipperend vraagteken op haar voorhoofd om haar verbazing extra lading te geven. Tim haalde zijn schouders op. "Gewoon.....ik voelde dat je problemen had en op een gegeven moment werd ik als vanzelf richting het luik verwezen. Ik weet niet hoe en waarom....het is vreemd, Tara". Tara verwerkte de boodschap en kwam tot de conclusie dat mogelijk haar interne nood-systeem een push-melding had verstuurd naar iedere Robot die met haar contact had gehad in de afgelopen uren.

Hoe dan ook...ze was gelukkig net op tijd gered. De plug van Tim was voldoende om haar batterij - en daarmee haar brein - in "leven" te houden. Het verdere systeem was niet zo van belang. Dat deed gewoon wat door het brein werd opgedragen en of het weken of jaren niet werd gebruikt, maakte niets uit. Toen ze terugkwam in code rood opende ze haar licht-sensoren en zag dat ze ergens op een matras was gelegd. Rondom haar waren enkele controle-systemen aanwezig en het hoofd van Tim. "Hoi Tara....blij je weer te zien", zei hij, terwijl zijn grijns zo breed mogelijk werd geopend. Tara reageerde met een linker knip-licht-sensor. Tim knikte en knip-sensorde terug. De uren daarna werden gebruikt voor rust, het opladen van haar batterij en ze kreeg de lekkerste olie-nade die er te vinden was. Vroeg in de avond stond Tara weer op, strekte zich zeven keer uit en gaf Jimmie - die al die tijd bij haar matras was gebleven - een opdracht om de Raad bijeen te roepen. Jimmie vertrok meteen. Blij dat hij wat goeds voor Tara kon doen.

De Raad was snel gereed wat niet zo vreemd was, want feitelijk waren ze in afwachting van Tara al bijeen gekomen in de grote Raadskamer. Vragen hadden ze genoeg en zodoende ontstonden er de meest uiteenlopende uitspraken.

"Ik hoop dat haar brein nog werkt, zei de hofdame.

"Misschien is ze wel een spion.....", zei de Nar.

"Of vraagt ze alleen maar aandacht..., zei de Nar.

"Of er zit toch een mens in dat skelet....", zei de Nar.

Uiteindelijk zei de hofdame dat de Nar eens zijn bek moest houden en iedereen knikte instemmend. Het was daarom ook doodstil toen Tara de kamer binnentrad.

Tara stapte rustig de kamer binnen en knikte beleefd naar Sascha de vierde. Op haar beurt strekt Sascha haar tentakel uit richting een groen kleed als uitnodiging om te gaan zitten. Tara ging zitten en zei niets. Ze keek de kamer rond en zag tot haar opluchting dat Tim achterin plaats had genomen op een blok hout. Jimmie zat naast hem. Ze leken gespannen. Sascha nam het woord.

"Raad van 11, Tara, Tim en genodigden. Welkom. Misschien is deze vergadering wel de belangrijkste ooit en om ieders geheugen op te frissen, zal ik de huidige stand van zaken nog eens toelichten." De Raad knikte instemmend met uitzondering van de Nar, die vond dat het tijd was om even scheel te kijken.

"Wij, mensen, gemixte-cyborgs en robots vertrokken destijds één voor één en soms gezamenlijk naar de buitenkant van Kolos 13. Puur vanwege de richtingen die toen werden gekozen door het menselijke Stads-bestuur. Een richting... die naar onze mening niet anders kon leiden, dan naar de vernietiging van de Aardse natuur. Het bijkomende probleem was helaas ook al langer zichtbaar". Sascha priemde haar tentakel in de lucht.

"Een gemixte maatschappij die dreigde te verstikken in een sfeer van luiheid, niets-doenerij, machtswellust en wraakzucht." Haar stem was donker. Ze ging verder, maar niet voordat ze iedereen in de ogen had gekeken.

"Dit leidde naar de stichting van Vrij-land. Een land waar allen zich weer konden vinden in een gemixte samenleving van gelijken. Mensen, gemixte-cyborgs en robots........volgens onze visie hebben we elkaar gewoon nodig. Nodig omdat de beperkte mens en de cyborg-mens niet in staat zijn om Vrij-land zonder robots en ware cyborgs te kunnen behouden. Nodig ook, omdat de ware cyborgs en alle robots eeuwig gebonden zijn aan de robot-wetten en zonder de mens niet kunnen functioneren.

(een toelichting met betrekking tot gemixte cyborgs);

De cyborg-mens is een menselijk brein met een menselijk lichaam en gedeeltelijk robot-onderdelen.  

Een ware cyborg is een robot-brein met een menselijk lichaam.

Wat Sascha tot nu toe naar voren bracht, herinnerde Tara eraan dat Sascha een cyborg-mens was en Jimmie een ware cyborg. Ze luisterde aandachtig verder.

Maar nu het belangrijkste. Er is de afgelopen tijd een verslechtering opgetreden in Metropolis. Het bestuur heeft de afgelopen jaren bij gedragen aan een vertrek van sommige ware cyborgs en vooral robots. En wel een definitief vertrek. Ze zijn niet in Vrij-land, behalve Tim en Tara dan, maar ook niet in de andere steden. Een verblijfs-registratie elders, is volgens het aardse systeem nergens vertrekt. Een verblijf in de natuur lijkt ons onmogelijk. Ze zouden snel in een toestand van overhitting belanden.......Maar dat is niet alles. Ook worden de meest geavanceerde ware cyborgs en robots uitgeschakeld en wel op een slinkse manier. Via de robot-spelen. Vooral de Stadsbeeldrobots, de slimste technologie op aarde, zijn hiervan de dupe. Kennelijk is het bestuur bang geworden, maar waarvoor weten we niet. Daarnaast is er recent - via Tim en Tara - informatie ontvangen dat ook sommige mensen worden opgesloten.

Tot zover Metropolis. Zijn er inmiddels vragen?" Tim stak zijn tentakel op en sprak met een trilling in zijn stem.

"Uh,....beste raad. Ik begrijp niet dat alle robot-ontwikkelaars hiermee akkoord zijn gegaan. Er lijkt geen tegenstand, behalve misschien die arme man...de directeur van de Stille Tuin. Kunt u daar iets over mededelen?"

Sascha keek Tim strak aan. "Goede vraag Tim. Het is ons ook onduidelijk wie hier de macht heeft en hoeveel macht die mens of groep heeft. Het lijkt erop dat het bestuur van de Stad alle touwtjes in handen heeft. Behalve op één ding." De tentakel priemde weer in de lucht. "Er is een bouwplaats waar geen mens schijnt te komen en wat daar gebeurd, is volstrekt onduidelijk. Maar.....op dit onderdeel geef ik graag Tara het woord, want ze heeft iets ontdekt."

Alle ogen richtte zich op Tara. Ze stond rustig op en begaf zich richting een plaats waar iedereen haar kon zien. Ze keek Tim iets langer aan dan gebruikelijk.

"Beste Raad", zo begon ze.

"Ik heb inderdaad iets ontdekt. Zoals jullie weten heb ik...uh....onder bepaalde omstandigheden een plaats weten te bereiken waar meer te zien was, dan het Stads-bestuur misschien had gewenst. Bij de hoek van Kolos 13 op de begane grond bevindt zich een vervoer-stelsel-station. Een duidelijke in of uitgang is nergens te zien, maar bij aankomst van de ondergrondse trein, is op te merken dat al het vuil van Metropolis door mega-robots wordt opgeladen. Tot zover, lijkt dit gebruikelijk. Maar......er zijn geen normale cyborgs of gewone robots bij aanwezig en dat is al vreemd. Een paar mensen zijn wel daar en ik heb kunnen traceren dat zij die mega-robots besturen. Met andere woorden, de mega-robots hebben geen robotbrein en zijn dus niets meer dan machines. Feitelijk hebben we dus te maken met iets wat alleen door mensen wordt uitgevoerd". Ze hield even stil. Zuchtte diep en ging verder.

"Opvallend was dat de trein in een recht spoor, zowel ondergronds als bovengronds precies naar de meest rechter bouwplaats liep. Al het vuil gaat daar dus naar toe. Waarom is onduidelijk".

"Wat belangrijk is.....er zijn twee bouwplaatsen. We weten niet precies wat daar gaande is. We moeten daar naar toe en ik meen dat ik daar kan komen. Ik zal vanaf hier afdalen naar beneden en plaats nemen in de trein. Deze brengt mij naar de bouwplaats. Met andere woorden; Ik laat me gewoon ophalen! Daarna kijk ik wel verder. Meer kunnen we op dit moment niet doen". Tara stopte met spreken en kwispelde met haar staart-tentakel.

Ze hoefde niet lang te wachten op vragen. De Raad wilde als eerste weten hoe ze wenste af te dalen.

"Midden in de nacht met een glijder-pak, een soort van parachute. Vroeger deden Ninja's uit Japan dat ook...dus".

"Maar....wat doe je dan met al de drones die aan de buitenkant vliegen?"

"Nou.....eh....we leiden ze af. Verzin maar iets."

"En dan Tara....Stel je komt bij de bouwplaats. Hoe kom je dan weer terug?"

"Dat weet ik nog niet, maar de afval-trein komt ook dagelijks weer terug naar Metropolis...We moeten een gok nemen."

"Ga je alleen Tara?"

"Nee, ik dacht zelf aan een viertal. Dan maken we meer kans en misschien kunnen we ons over de twee bouwplaatsen opsplitsen".

"Wie gaan met je mee dan".

"Dat is niet moeilijk toch....Tim, Jimmie en Glump...."

Iedereen schrok. "Grapje....nee, ik dacht aan Ahmed Bin Hendrik...., als hij durft".  



wordt vervolgd op Tim en Tara deel D....

E-mailen
Map
Info