Ideemachine.nl
                                                                                                 

Tim en Tara, Deel 3, Hoofdstuk #-1

 


Het duel

Het was diep in de nacht, maar de bouw-printers in Utopia verzaakten nooit en dus golfden zachte trillingen onafgebroken door de hele stad. Tara voelde naast deze trillingen natuurlijk ook het drillen van het boorsysteem, afkomstig uit de onderste regionen van de stad. Ze was er al aan gewend. Ze had deze geluiden als "standaard-geluiden" opgenomen in haar sensoor-systeem. Verder was het totaal stil. Plotseling knipperde haar alert-systeem één keer, omdat er een "afwijkend" geluid werd gesignaleerd. Tara scande de herkomst en het werd snel duidelijk dat er een robot door de gang liep en wel in de richting van haar kamer. Het was al Kwamzo-weken geleden dat Tara voor het laatst op haar kamer werd gecontroleerd. Natuurlijk kwam Skielie nog altijd tijdens de zon-tijd even langs voor een gesprek, maar nooit tijdens de Maan-tijd. Tara was op haar hoede. Ze had berekend dat buiten Skielie niemand te vertrouwen was. En dit gold zeker voor robots. Ze had de bewaker van Py gezien en één ding wist ze van koppel-breinen.....ze waren als roestige schroeven. Tara was al meerdere robots tegengekomen en niet altijd betrof dat vecht- of bewaking-robots. Soms ontmoette ze ook simpele versies, zoals de A6 of B11. Maar ook deze eenvoudige gevallen baarden haar zorgen, want ze wist nog niet goed in welke mate deze robots anders waren dan normale robots.

Zoals verwacht stopte de stappen precies voor haar opening. Hoewel ze haar alert-systeem in de volle aandacht stand liet staan, was ze niet bevreesd dat de robot binnen kom komen. Ze had de slotwerking veranderd van handbacterien naar een priem-code en de code was nagenoeg niet te kraken. Priemgetallen in samenwerking met negatieve kwantum-spins, meer had ze niet nodig. Bovendien veranderde ze de code elke Maan-ronde. Tara liep richting de opening om meer informatie van deze onverwachte bezoeker te vergaren. Plotseling voelde ze een scan, die recht op haar werd gericht. De druk op haar skelet verhoogde 0,2562 Bar en drong zelfs door naar haar binnenste pompen. Dit had ze nog nooit gevoeld. Natuurlijk scande ze zelf vaak genoeg andere creaturen zoals robots en ook mensen, maar zelf had ze nog nooit een scan ervaren. Ze besloot om haar eigen scan wat krachtiger in te zetten. Het duurde 0,3 besto-seconden maar toen schrok ze enorm. Haar scan werd duidelijk tegengehouden en ze voelde zelfs een trilling die erop wees dat de robot achter de opening de scan moeiteloos had geweerd. De druk op haar skelet verhoogde meteen aanzienlijk. "Wow, alle schroeven en moeren", dacht Tara. "Dit is geen gebroken snaartje". De druk nam toe. Tara verweerde door de kracht van haar eigen scan op te voeren. Dit ging goed totdat een blauwe gloed haar robot-brein binnendrong. De gloed was eerst aangenaam, maar prikte naar mate de tijd verstreek. "Brein scan - kritiek", waren de woorden van haar alert-systeem die op haar linker licht-sensor verschenen. Tara wilde eigenlijk weg van deze plaats maar het lukte niet meer. Ze werd gedwongen tot het geven van weerstand. Een duidelijke krachtmeting was gaande. De druk nam steeds meer toe en nu hoorde ze ook een donker gezoem. Het zoemen vulde de kamer en leidde haar af. "Dit geluid uitschakelen". De opdracht werd meteen uitgevoerd, maar hielp nauwelijks omdat het zoemen veranderde in een afgrijselijk hoog gepiep. Tara knipperde meerdere malen met haar licht-sensoren en ze merkte dat vanwege de afleiding meerdere brein-alarmen rood werden aangegeven. "Als dit lang door gaat, dan red ik het niet", was de berekening die in haar brein werd opgesteld. Ze besloot, na het uitschakelen van het hoge gepiep, een ware aanval op te zetten. Tara plaatste een puls recht op de robot af. Dit had effect, want de blauwe gloed doofde heel even. Een tweede puls veroorzaakte een langere uitdoving. Maar het was niet genoeg. De scan van de robot drong verder aan en Tara kreeg via de scan in haar brein verschrikkelijke beelden binnen. Ze zag een wolk van brand, nee, een vuurstorm meer, die over de robot-stad heen blies. Het smelten van enkele robots was afschuwelijk om te zien en overal kermden arme robots, omdat ze geen kans hadden. Daarna volgde beelden van dode mensen. Haar historie-systeem herkende de vreselijke beelden. Tara's licht-sensoren gingen terug naar de tweede wereldoorlog, naar Polen, Auschwitz, daarna naar de laatste oorlog, naar Israël, Jeruzalem en tot slot naar een afbeelding van haarzelf.....vastgeketend op de grond. Iets voor haar loop-tentakels zag ze een enorme ijzeren wals en die kwam langzaam op haar af gerold. Tara's brein haperde een nanoseconde. De beelden waren een ongekende aanval op haar brein en het had duidelijk de bedoeling om zodanig te ontregelen dat enkele gevoelige systemen in haar gestel of brein zouden doorbranden. Vlak voordat Tara besloot om een nood-aanval in te zetten, was alles ineens weg. De druk viel van haar af en de lichtsensoren herstelden. Tara bleef verbluft achter en controleerde snel al haar systemen. Er was geen geregistreerde schade. "Nog niet", dacht Tara.

Tara liep achteruit en zakte met een puf naar beneden. Tot haar opluchting hoorde ze de robot lopen in de gang. Het gevaar was voorbij, maar ze bleef wel achter met vragen. "Wat was dat in olie-naam?......waarom mijn systeem?.....En hoe nu verder?" Dit hield Tara een tijdje bezig, maar tot een goede berekening met antwoorden kwam het niet. Ze had gewoonweg onvoldoende gegevens.

De volgende dagen liep Tara met enig wantrouwen door de gangen. Ze was dan wel aangesteld als leidinggevende over de robots, maar het was ook duidelijk dat één of mogelijk meerdere robots daar niet akkoord mee gingen. Ze besloot om een robot-vergadering te houden en nodigde elke robot met een algemeen ping-signaal uit tot een verplichte ontmoeting in de centrale hal op verdieping 24. Ze hoopte hiermee een beter beeld te verkrijgen van haar onderdanen en uiteraard ook te zien wie haar belager was geweest. Skielie had aan Py gevraagd of het bestuur daar mee akkoord kon gaan. Ze kreeg groen licht.


Robots onder elkaar.....


Het was onverwachts erg druk. Tara had niet verwacht dat er zoveel robots in Utopia waren. Py was toch duidelijk geweest dat hij geen mens-robot maatschappij wenste. Hoe dan ook, het waren eenvoudige robots die de zaal binnen kwamen en soms een enkele vechtrobot. De verschillen waren al snel duidelijk. De meest eenvoudigste versies liepen niet maar rolden omdat echte tentakels ontbraken. De volgende serie betrof hulp-robots. Zij waren wel begiftigt met tentakels en hun taak was dan ook om het de mensen makkelijk te maken. De butler-robot maakte als laatste van deze groep haar entree en steeg qua voorkomen een beetje boven de rest uit. Ze was ook wit van kleur zodat het iedereen duidelijk was dat zij een belangrijke taak had. Ze maande haar onderdanen tot rust in afwachting van wat komen zou. Nou, er kwam ook wat. Al snel kon worden gehoord dat de vechtrobots in aantocht waren. Ze maakten nogal veel geluid en een brommend geluid galmde door de gangen. Na enkele defto-minuten kwam er geen robot meer binnen en Tara nam plaats op een kleine verhoging aan de Noordzijde van de zaal. Ze keek de zaal nog eens door maar kon geen bijzondere robots ontdekken. Des te langer Tara wachtte met haar verhaal, des te luidruchtiger werd de zaal. Het klonk ongeveer zo.

00001001011000011110101010101110101010001010001110101011101011010101100000011101101111111110001101011011101011011010100110110100010110111101101111111101111111011110010101110101001011110000000110001110110101001101101011101101110101101101011011111001101011011011010111101110111110111111111111011011101010010101100101

1e robot-taal, startdatum 1972, vrij vertaald; Goedemiddag Timo, Jij ook Davy, Systeem nog oké? Ja, hoor, dank u, uwe ook? Ja, geen problemen, roest, olie, mis de olie-nade, smeer en wortel, naad en scheuren, bouw snelheid, printers soms storing, jullie ook?

74575-79554873-93347-75755=715779877==53=598=97=7357559045755597=59=5=595==44547557=23745974386869079-68596-786-6796948-65745957443-8968-6586432-9-6598=76679796858-757130==13713513577557115797666=676=6-65456865-7-605796=6=76-2555558607117054367648647-60985-699=8665=756=869=8982678575745457745727

2e robot-taal, startdatum 2134, vrij vertaald; Dirk-Jan, je ziet er nog top uit. Hoe is het met het brein, schakeling naar sub-versies oké of moet je terugpakken naar de Beta-versie? Trouwens de printer uit sector 3 moet je echt eens updaten want hij pakt de driewerfplak niet goed. En kom eens een keer langs voor een bakje thee-olie. ik ben benieuwd wat die nieuwe te vertellen heeft. Ze ziet er maar klein uit, maar ja....het moest.

------------------------------------------------2-----------------------------------------------------------------111------------------------------------657778-----------------------------------------------99iii--------------ffgh-----------2311-------------------------------yyyhkoo----------------------------------------------tt-y-----mnn----888888----888-88*********************###!!@!----##@###GGTYSSDe--------------------------------------65-%%!!!_------

3e en laatste robot-taal; startdatum 2256, vrij vertaald; code14 x 17xpakket 16 minus rdf-7789oo spin neer en up op 3 0

(Deze taal is niet eenvoudig in mensentaal weer te geven. Er is sprake van  een wisselwerking tussen kwantum-connecties en gemengd met de cijfers achter de komma van het wiskundige PI (3,14 etc....tot oneindig) 

Mogelijk staat hier; afwachten berekening kans-ervaringen op de Schiko-schaal.

Tara hoorde het geroezemoes in de verschillende robottalen aan en besloot dat het tijd werd om tot rust en stilte te vragen. Ze stuurde een PING de zaal in en vrijwel onmiddellijk was het stil. Tara blies haar skelet een beetje op en begon.

"Code 3616 Tara. Ik ben Tara", zei ze zo duidelijk mogelijk.

"Nog vragen?".....

Het geroezemoes in de zaal wakkerde weer aan. Sommige robots vroegen aan andere robots of ze het goed hadden begrepen. Anderen knikten of knipperden alleen maar. Code 3616 was feitelijk een zeer eenvoudig gegeven. Het betekende niets meer dan dat Tara in Utopia de robot nummer 1 was. Haar bevelen gingen vóór elke andere robot, behalve natuurlijk die van een mens.

Tara had goed nagedacht over wat zei zou vertellen. Een uitvoerig bevel zou vast onduidelijkheid geven. Ze koos daarom voor de meest directe en volledige aanpak. "3616". Ze had wel enige twijfel, want ze was niet zeker of alle robots onder de robot-wetten waren gebracht. Wat dat betekende voor de bevelstructuur wist ze ook niet. Een robot die een bevel van een mens niet meer opvolgt, zou zeker haar niet als bevelhebbende accepteren. Maar het viel mee. Een paar onrustige zevu-minuten verder verstomde het geroezemoes en achter in de zaal werd een tentakeltje opgestoken.

"Ja, daar achterin, zeg het maar, hoor".

Een klein robotje van het type verzorging kwam een paar stappen naar voren en knipperde met zijn linker licht-sensor.

Zijn klank was onvast, hakkelde een beetje en het sloeg zelfs een beetje over. "Eh, eh....3616, ik bedoel Tara. Geldt dit ook voor ons in sector Z?". Tara verwerkte de vraag even en liep vast. Ze kende sector Z helemaal niet, terwijl ze toch bijna overal in Utopia was geweest. Ze verleidde de robot tot meer informatie.

"Bedoel je sector Z in de onderste lagen van Utopia, eh...ik weet je naam even niet..."

"Ik ben Willy en ja wij......" Het robotje stopte met spreken en kuchte enkele keren. Kort daarna kromp zijn gestel ineen en een klein rookwolkje dwarrelde uit zijn rechter hoor-sensor. Niet veel later viel zijn spreekgedeelte open en langzaam maar zeker kwam zijn pompsysteem via het gat naar buiten. Het was alsof een enorme kracht het robotje met een onzichtbare grijp-tentakel wurgde. De zaal was verbijsterd en nabije omstanders weken snel uiteen. Sommigen verdwenen direct de gangen in, weg van het akelige tafereel. Het geroezemoes wat weer luid hoorbaar werd, verdween op de achtergrond, vanwege het haastige geschuifel en het veelvuldige dichtklappen van alle afschermings-systemen. Het was duidelijk dat hier iets gebeurde wat iedere robot nooit wenste te overkomen. Tara keek de zaal in en zag op het eerste licht niets bijzonders. Plotseling viel haar licht-sensor op een kleine gang rechts-achterin de zaal. Een blauwe gloed trok zichtbaar op en verdween even snel als olie in het zand. Tara wist genoeg. Haar geduchte vijand zou zich in ieder geval niet houden aan het bevel.

"3616, Tara. Ik ben Tara", riep ze nogmaals zo hard ze kon om zeker te zijn dat haar bevel nog steeds van kracht was. Daarna draaide ze zich om en verdween uit de zaal. Wat overbleef was een gekreukeld robotje in een vreemde zithouding, die met opengesperde licht-sensoren naar boven keek, alsof hij het rookpluimpje had willen volgen.


Sector Z



Een ondergronds gebouw heeft als eigenschap dat het altijd donker is, behalve als de verlichting goed werkt. Utopia had goede verlichting en weinig tot geen last van die andere eigenschap, vochtigheid. Niet dat het aangenaam warm was, maar natuurlijke bronnen werden goed ingezet. Op elk kruispunt was om de goede richting aan te geven een klein verlicht neon-bordje aangebracht. Daarnaast had elke verdieping een toiletruimte met warm water en overal aan het plafond flonkerden de lichtgevende en bol-achtige bacterie-zwermen. De zwoele lichtbollen kwamen door enige beweging in de gang vanzelf een stukje naar beneden, zweefden enkele milo-meters mee en dansten uiteindelijk weer naar boven als de bezoeker van de gang iets verderop was beland. Degene die door de gangen liep of schuifelde werd zo begeleid door een golvende lichtbron en dat was voldoende.

Tara had na de gebeurtenissen snel gehandeld en was met haar geur-detector in staat geweest om de route van de overige zorg-robots na te gaan. Het leidde naar een toiletruimte in sector H enige nift-meters onder de grote zaal. Daarna was ze het spoor bijster geraakt. Ze snapte er niets van en keerde vol zorgen terug naar haar kamer. Ze besloot om in de nachtelijke uren met een volledige concentratie-houding terug te keren.

De stilte was als een nachtelijke woestijn toen Tara de afleidende geluiden weg filterde. Ze sloop door de gangen om te zien of ze mogelijk een afslag had gemist of één of andere opening, maar dat was niet zo. Uiteindelijk belandde ze weer bij het toilet in sector H. Het betrof een normaal mensen-toilet met bubbel-systemen en een afvoer voorzien van luchtfilters. Enig geluid werd verwijderd door de frenate dempingswanden. Tara vond het wel grappig en riep af en toe; "Boe", maar ze hoorde zichzelf niet eens roepen. "Wat dat betreft waren mensen tot veel goede dingen in staat", vond ze. Ze besnuffelde de wanden en het plafond enigszins gehinderd door de bacterie-zwerm, maar kon ook daar niets bijzonders ontdekken. Vertwijfeld keek ze in het rond om te bezien wat ze nu miste. Geen resultaat. Ze besloot om verder te zoeken en keerde zich al om naar de deur.

Het was een kleine trilling....een ieniemienie-registratie op de factor minus 23 van haar voel-systeem dat haar deed besluiten om niet verder te gaan. Tara keek naar onderen en haar licht-senor-systemen registreerden dat haar rechter-loop-tentakel een hoogte van 0,000034 milo-meter boven haar linker-loop-tentakel was beland. Niets bijzonders, maar toen ze inzoomden werd een super-kleine scheur zichtbaar.  "Een luik?" Tara scande de vloer verder en al snel werd inderdaad een luik zichtbaar. Helaas ontbrak er een sleutel, handvat of iets anders waarmee het luik kon worden geopend. Ze bukte en scande met haar hand-takels over de naad. Zonder iets te vinden....."Wat nu?" Ze stond weer op en berekende wat een mens nu zou doen. Die berekening was duidelijk en gebood haar om een grijp-tentakel uit te strekken op een hoogte van 1,50 menselijke meters. Ze draaide zich rond en plotseling beroerde haar grijp-tentakel een anti-bacterie puf-dingetje. Er gebeurde niets tot ze probeerde om de handel de andere en verkeerde kant op te schuiven. Dat werkte......

Het luik bewoog. Niet omhoog....nee, omlaag, En snel ook.

De nieuwe ruimte was groot, veel groter dan de vergaderingszaal. Natuurlijk overwon de kleur wit alle andere kleuren. Toch waren het precies de afwijkende kleuren, die alle aandacht trokken. Tara telde vijfentwintig  helverlichte cabines. Sommige waren leeg en volstrekt doorzichtig en anderen waren slecht zichtbaar vanwege een aantal zorg-robots. Het leek verder een vrij kalme omgeving. Geen vecht-robot te zien en dat was maar goed ook, want Tara stond met haar platform bijna midden in de zaal. Er was geen mens om toezicht te houden en zodoende kwam een zorg-robot naar Tara toe.

"Dag Tara. Je bent er en ik neem aan dat je voor een rondleiding komt. Of wil je alleen maar de beveiliging checken?", zei de robot. Tara besloot om maximaal van de gelegenheid gebruik te maken. Ze verwachtte geen tweede kans. Haar systeem berekende een aansluitende berekening van de zorg-robot. Anders gezegd; de robot ging er vanuit dat Tara toestemming had gekregen om hier te komen. De ingang was immers geheim.

"Identificeer Robot".

"Eh, natuurlijk Tara, ik ben Marris, hoofd-zorg-robot, unit 1, sector Z".

"Goed Marris, leidt me rond en beantwoord mijn vragen, wil je?"

"Natuurlijk, Tara". Marris boog een beetje voorover en liep naar de eerste cabine. Deze was leeg. Tara bekeek het apparaat, scande het en wist al redelijk wat informatie te verzamelen. Toch liet ze Marris haar verhaal doen. Je wist maar nooit wat dat zou opleveren.

"Nou, Tara. Dit is nu een droomcabine. Het is totaal afsluitbaar en zelfreinigend. Een mens kan hier verblijven zo lang als is ingesteld en dromen wat hij of zij wil".

"Dat begrijp ik, Marris. Zijn er verschillende dromen oproepbaar?", vroeg Tara met een zachte stem.

"Jazeker......de meeste mensen kiezen voor avontuur of liefde. Maar er zijn ook dromen die op speciaal verzoek worden samengesteld".

"Zoals...?"

"Nou", vervolgde Marris. "We hebben één keer een mens gehad die een overleden persoon wilde spreken. Dat was wel een klus hoor....Je moet eerst alles zien te vinden over die persoon en dan nog een verhaal maken. Uiteraard een fijn verhaal en geen drama. Maar ja, we kunnen veel tegenwoordig".

"Fijn Marris. Ik snap het. Zijn dit mensen vanuit Utopia of komen ze uit andere steden?"

"Voor zover ik weet Tara worden hier alleen mensen uit Utopia behandeld...denk ik."

"Je twijfelt Marris", zei Tara een beetje streng.

"Je hebt gelijk Tara. Mensen uit Utopia zijn allemaal in het wit gekleed, maar er komen hier ook andere mensen en eh....ze lijken niet in orde. Maar die mensen gaan allemaal door naar unit 2, 3 en 4, vermoed ik".

"Hoeveel Marris?"

"Hoe bedoel je Tara?"

"Hoeveel mensen met kleurige kleding?"

"Nee.....mee dat bedoel ik niet. Ze hebben een andere huidskleur. Donkerder dan de inwoners van Utopia......en meer dan eh dertig of zo......de afgelopen Maanrondes. Wil je dit exact weten Tara?". Marris leek niet op zijn gemak en Tara scande enige storingen bij hem.

"Eh, Marris......hoelang gebeurd dat....die donkere mensen laten dromen?"

"Nou, Tara, vanaf het begin dat we hier begonnen te bouwen".

"Maar dat is enkele mens-jaren geleden."

"Klopt Tara. Doe ik iets verkeerd, nee toch?"

"Nee hoor Marris. Je doet het goed hoor. Ik heb nog één vraag."

"Kom maar op, Tara".

"Zie je deze gekleurde mensen ook weer naar boven gaan?"

Marris was een lange tijd stil en Tara hoorde haar brein knetteren.

"Eh.....nu je het zegt...nee, teruggaan naar boven, dat nooit. Wel de mensen uit Utopia, maar anderen, nee, echt niet. Misschien is er een andere in en uitgang.. Ja Tara, dat moet, toch?."

Tara antwoordde niet en liep verder naar een "gevulde" cabine.

Er stonden twee cabines naast elkaar. In de eerste was een jonge vrouw zichtbaar. Ze was netjes gekleed. In het wit natuurlijk en de witte kleur van haar japon had een groot contrast met het ravenzwarte haar. Tara vond het net alsof het hoofd er niet bij hoorde. Het gezicht had een vreedzame uitdrukking, omdat een glimlach aanwezig was. Tara kreeg een herinnerings-signaal binnen wat wees op de Mona Lisa. "Ja,....daar lijkt het op", dacht Tara. Er bewoog een haarlok en een kleine trilling in het linker-ooglid verraadde dat ze een intense droom had. "Of zou ze wakker worden?", vroeg Tara zich af en besloot het te vragen.

"Wordt ze wakker Marris?"

"Nee hoor Tara....Ze is ingesteld op drie mens-uren droom en een afbouw van twintig minuten. Dat is nodig omdat mensen kunnen schrikken als ze te snel wakker worden. Kijk daar zijn de meters die alles bijhouden, hartslag, intensiteit van de droom, hoever de droom is en ook of er indicaties zijn dat er iets mis is."

"Gebeurd dat wel eens dan?"

"Soms Tara. Soms gaat het niet goed. Meestal gebeurd dat als iemand om een specifieke angstdroom vraagt. Bij ons geldt, wie vraagt, die krijgt het ook."

"En die dan?". Tara wees naar een cabine waarin de mens niet zichtbaar was. Een mist binnenin zorgde voor een ondoordringbare nevel.

"Die Tara....heeft een liefdesdroom aangevraagd. Wie dat vraagt, gaat naakt in de cabine. Ik weet niet of het meisje dit weet. Ze horen namelijk bij elkaar, weet je."

"Ik snap het".

"Laatste vraag Marris. Begrijp ik het goed dat jullie er alleen zijn voor droom-controle?".

"Dat klopt Tara....hier wel, maar in unit 2, 3 en 4 zijn er gespecialiseerde zorg-robots. Ik weet niet precies wat ze doen, maar daar is unit 2. Ze wees naar een deur die nauwelijks zichtbaar was. "Ik denk dat je er wel naar toe mag. Je bent onze bevelhebber toch?"

Tara bedankte Marris vriendelijk voor haar toelichting en besloot om naar de volgende unit te gaan.


De kolonie


De naastgelegen unit was groter en hoger dan verwacht. De geur was ook anders en de luchtsamenstelling evenzo. "Minus 73 Kelvin, CO2 45%, H2O 30% en een beetje N3Cl", registreerde het meetsysteem. De afwezigheid van zuurstof was opvallend. De enorme koude drong meteen op aan het skelet van Tara en in een mum van dria-seconden druppelde er vocht aan al haar tentakels. Hier konden alleen gespecialiseerde robots werken, omdat de koude temperatuur alleen al voor de meeste normale robots verwoestend zou zijn. Tara beschermde direct haar licht-sensoren, maar meer was volgens haar alert-systeem gelukkig niet nodig. "Ze zou hier in ieder geval geen mensen tegenkomen", berekende ze. 

Tara maakte voorzichtig haar eerste passen binnen de hal. Overal waar ze keek bevonden zich trappen en mini-liften, metalen en rubberen slangen, hoge stellingen en een enorme hoeveelheid cabines tot aan het plafond aan toe. Een scan leverde op dat de lengte van de unit meer dan 106 seno-meters, de breedte 75 seno-meters en de hoogte 35 seno-meters. Razendsnel kwam haar systeem uit op een geschat aantal van 300 cabines. Ondanks de mist kon ze zien dat alle zichtbare robots bezig waren met zorg in de nabijheid van een cabine. De diepte-scan bracht een aantal van dertig robots in beeld. Een zacht geruis gaf aan dat diverse robots met rol-tentakels over de grond bewogen en anderen slingerden mogelijk aan een rail-systeem door de hal. Andere geluiden kon ze terug brengen naar ofwel sissende slangen ofwel pompsystemen. Op de achtergrond traceerde ze een vreemd gereutel. Dat laatste trok haar aandacht, want na deep-scanning kwam naar voren dat dit "gereutel" naar het scheen overal vandaan kwam. Ze liep verder en kwam aan bij de eerste cabine. Haar herkenningssysteem deed er langer over dan normaal. En dat was niet zo vreemd, want wat er in de cabine lag, was niet als alledaags aan te merken. Sterker nog, Tara had zoiets nog nooit gezien.

Er lag een mens, dat was wel duidelijk. Een jongmens, mannelijk, van een jaar of achttien en deze lag languit in een bad van een matige doorzichtige vloeistof. Net boven de troebele vloeistof-grens bevond zich zijn gezicht. De ademhaling was aangesloten op een zilverkleurige pompende slang. Hier kwam ook het gereutel vandaan. Tara kon merken dat zijn ademhaling niet gemakkelijk ging en een eerste waarschuwing van haar herkennings-systeem gaf aan dat deze mens mogelijk pijn had. Tara wist niet duidelijk te berekenen wat hier gaande was en ook niet wat robot-wetten van deze bijzondere situatie zouden vinden. Het werd haar duidelijk dat in deze units zeker geen mensen-dromen werden verkocht. Nee, hier was wat anders aan de hand. Ze vroeg haar bereken-systeem om suggesties. Het antwoord kwam niet veel later. "Een ziekenboeg misschien, niveau 2"......."Een revalidatiecentrum mogelijk, niveau 2"....."Een recycling-unit optie, niveau 2", waren de antwoorden in haar licht-sensor. Ze kon er niet veel mee, want ze kwamen niet verder dan een niveau 2, matig dus en besloot verder te gaan onderzoeken......zolang het nog kon.....

Iets verderop in de gang recht voor haar stond een zware zorg-robot, derde klasse, stil voor een cabine. De Robot was bezig met diverse slangen en Tara zag dat de cabine daartoe was geopend. Een dikke en grijze mist dwarrelde uit de cabine en zonk direct naar de grond waarover het zich uitspreidde als olie op een plas water. Een tweede zorg-robot, type eerste klas, kwam op een bliep-oproep snel ter plaatse. Hoewel Tara eenvoudigweg naar de bewuste cabine liep, gaven de robots haar geen enkele aandacht. Tara besloot ook niets te vragen. "Gewoon scannen en observeren, dat moest voldoende en veilig genoeg zijn", vond ze. De acht robot-tentakels werkten gebroederlijk samen zonder daarbij in de war te raken en brachten een nieuwe kap op de zuigende slang aan. De sneeuwwitte kap was kennelijk een vervangbaar onderdeel van het ademhalings-systeem. De oude kap, bruin geworden van het gereutel en het slijm wat daarbij hoorde, belandde in een kleine afvalruimte naast de cabine. Tara zag meerdere kappen en concludeerde dat dit vaak moest gebeuren.

Ze kwam nog dichterbij. Ook dit was een jong-mens, maar duidelijk een vrouwelijke versie. Haar donkere haren zaten vast in een netje en verder droeg ze naar het scheen geen enkele kleding. Naar mate de nieuwe kap niet snel genoeg werd geplaatst, nam het gereutel toe. Ditmaal werd ook de pijn meer zichtbaar. De jonge vrouw kneep haar ogen meerdere malen hard dicht, fronste haar wenkbrauwen en dikke rimpels verschenen op haar voorhoofd. Een heftig gewoel in de dikke vloeistof versterkte de indruk van pijn. De robots werken verder en probeerden de jonge vrouw rustig te houden. Plotseling kwam er iets uit de papperige vloeistof omhoog. Het was een arm en het slijm droop eraf.

Tara knipperde meerdere malen met haar licht-sensoren. De arm had geen hand meer. Daar waar een hand had moeten zijn, waren slechts slijmerige flarden van oude huiddelen zichtbaar. Het bloedde ook niet. Tara's systeem werkte op volle snelheid.

"Afwezigheid bloed......waarde; kennelijke afknelling bloedvaten".

"Slijm en zacht weefsel......waarde; mogelijk oplossing in vloeibare ether".

"Revalidatie.....waarde; nul"

"Ziekenboeg......waarde; één"

"Recycling of afname menselijke T-cellen......waarde; niveau 5".

"Niveau 5 , constateerde Tara. "Waarschijnlijk dus". Ze vroeg zich meteen af of deze afname ook geldig was voor de benen en verdere organen...., maar dat kon ze niet zien.

Tara besloot niet in te grijpen omdat ingrijpen mogelijk het meisje zou beschadigen. Maar.....des te langer de kap niet kon worden geplaatst, des te meer pijn de jonge vrouw zou ervaren, dus twijfelde Tara ook wel een beetje. Plots opende het meisje haar beide ogen en keek met heftige bewegingen van haar hoofd om zich heen. De zorg-robots werkten door om rust in het bassin te verkrijgen. Tara keek geconcentreerd naar het meisje en het meisje keek naar Tara.

"Help me......help me, alstublieft. Het doet.....".

Hier eindige de smekende zin, want de kap werd op haar mond en neus geplaatst. Kort daarna sloten de ogen en de rust keerde terug in de cabine. De zorg-robots controleerden nog een paar metertjes en klapten vervolgens de cabine weer dicht. Wat restte was een slapend gezicht met een witte kap in een poel van rustig golvende vloeistof.

Tara had een paar stappen naar achteren gemaakt. Robots kunnen niet echt schrikken, maar iets in haar maakte dat achteruitgaan een logisch gebeuren was. Ze wist voldoende en het verbijsterde haar. Hier was een "kolonie" aangelegd van menselijke donoren, maar waarom en voor wie? Die vraag kon ze niet berekenen. Ze besloot om deze afschuwelijke plaats te verlaten, ondanks dat ze even later besefte dat misschien Achmed hier ook wel eens kon zijn. Lang kon ze niet daarover nadenken. "De tijd drong", vond ze en het zou niet lang duren voordat er bekend zou worden dat een onbevoegde robot de kolonie had betreden. Snel zocht ze de weg naar de deur waardoor ze binnen was gekomen en zocht de deurklink. Ze knipperde ze drie keer met haar sensoren en waarom was snel duidelijk. Er was geen deur meer en een bliksem snelle scan leverde niets op. Ze keek weer achterom naar de afgrijselijke hoeveelheid cabines. Ze wilde niet terug daar naar toe, maar ze moest dus.

"Misschien is het wel zo bedoeld?", sprak ze zichzelf toe. Ze rekende verder. "Wie hier binnenkomt moet verder door de kolonie. Wellicht werkte het donor-systeem zo". Haar skelet beefde een beetje. Niet omdat ze bang was, maar wel voor wat ze verderop zou meemaken. Ze bereidde zich voor op het allerergste........als dat nog kon, want wat ze had gezien was volstrekt onmenselijk. "On-robots ook", vond ze en ze besloot dat hier een einde aan moest komen.

Even later - op weg naar een volgende ingang - stuitte ze op een nieuw "schrik"-moment. Ze herkende in het voorbijgaan een gezicht in een gesloten cabine. Haar herinnerings-systeem bracht vrijwel direct een afbeelding van een man naar voren, die ze had ontmoet in de Metropoolse gevangenis. Het idee wat hier gebeurde werd steeds duisterder. Zieke, oude, arme en dus ook gekleurde mensen, jong en oud, werden hier gebruikt voor een duivelse gebeuren waarvan niemand iets af wist. Behalve natuurlijk Py en wie weet nog meer. Ze sloot Skielie uit, omdat Tara zich niet kon voorstellen dat het meisje hieraan zou meewerken. Misschien moest ze dit zelfs aan haar voorleggen en kijken wat voor informatie zij zou hebben, was een opdracht tot onthouden voor haar brein-systeem. Py vertrouwde haar, dat was ook duidelijk. Hierover verder nagedacht kwam het systeem van Tara weer meer tot rust, ondanks dat ze nog steeds midden in deze gruwel-wereld rond liep. Ze moest hier snel uit. Heel snel.

Ze liep zonder verder informatie te verzamelen door naar het einde van de hal en daar trof ze - zoals verwacht - een nieuwe opening aan. Deze keer niet in de muur, maar wederom in de vloer. Even bedacht ze of ze terug moest keren, omdat ze bij de vorige deur had verzuimd op de grond te kijken. "Ik ben er nou toch....dan maar verder". Ze sprak zich moed in en stapte op het vierkante platform. Deze ging vrijwel direct naar beneden. Tot stilstand gekomen, enkele ares-seconder verder, schakelde Tara al haar beschermings-systemen in op de hoogste stand. Dit kostte veel energie, maar ze wilde geen risico nemen. Eenmaal beneden stond ze in een donkere ruimte met ergens verderop in het midden een aantal licht afgevende kubussen. Ze scande er twaalf. Er was niemand, geen mens of robot bij aanwezig. Bovenop de kubussen zaten doorzichtige buizen. Tara volgde ze en kwam uit bij de muur van unit 2. De ruimte waarin ze stond was dan ook veel groter en hoger dan de vorige. De functie van het afnemen van T-cellen bij de donoren was duidelijk voor wat er hier in deze ruimte plaats vond. Ze had meerdere koloniën verwacht en daarom was ze ook zeer op haar hoede. Het kon niet anders zijn dan dat ze dichter bij een gruwelijk geheim kwam. En geheimen.....geheimen horen thuis bij mensen. Nooit bij robots.

De route naar de kubussen was eenvoudig. Gewoon rechtdoor en er was niets wat haar in de weg stond. Toch scande ze naar alle richtingen om een beweging te traceren, maar er was niets. Ze kon zelfs geen camera's traceren. "Ze voelen zich veilig hier....dat kan niet anders", berekende Tara. Het was een voordeel, maar het rekenwerk leidde ook naar een nadeel. Er zou wel eens beveiliging kunnen zijn, die niet zichtbaar was. Althans....nog niet.

Wordt vervolgd op Tim en Tara, Hoofdstuk #-2.





E-mailen
Map
Info