Ideemachine.nl
                                                                                                 

Tim en Tara, Hoofdstuk #-3.

Woede

Sim-Sala-Bim was geen gewone robot. Zijn bestaan dankte hij aan één firma, Rabanana. Ook dit bedrijf was geen gewoon bedrijf. Het bestaan was te danken aan één man, Donald Kramp, een steenrijke 3D-printer-magnaat, die zich, nadat hij zijn imperium had opgebouwd, te pletter verveelde. Zoals gezegd stortte hij zich op slechts één ding, één uniek gebeuren in de historie van de mens; de geboorte van de ultieme robot. Decennia lang werd er gesleuteld aan de Robot en uiteraard was het brein de meest belangrijkste factor om dit te laten slagen. Alle mislukkingen leidde weer tot een nieuw exemplaar, wat elke keer iets beter werd, dan de vorige versie, maar een echte doorbrak kwam er niet. Tot op een dag, de interne communicatie jongen, een kereltje van net zeventien jaar een briljant idee in zijn hoofd ontving. Dat ging zo. Hij liep stage in de onderste kelders van het bedrijf en besefte al snel dat de afdeling communicatie op niveau 1 hem geen baan zou aanbieden. Zodoende droomde en piekerde hij de hele dag door over een baan en een fraaie toekomst. Het gaat te ver om zijn droom uit te leggen, maar als je weet dat het bedrijf het hoogste en duurste gebouw ter wereld was, dan begrijp je het wel. En zo....op een dag, ergens op de min 36e verdieping, sprong er plotseling in het hoofd van de jongen een lampje aan. Het idee zag er zo uit.

"Als het heelal zich zelf heeft gevormd, uit een situatie van chaos.....waarom zou een robot-brein dan niet uit chaos kunnen ontstaan?", was de 1e ingeving. De tweede - enkele minuten later - was nog vreemder.

"Waarom zou het Robot-brein moeten bestaan uit materie?.....Waarom niet een mix van kwantummechanische processen en droom-telepathie?"

Wow.

De jongen moest nog enkele dagen stage lopen, liep met het idee rond en daarom trok hij de stoute schoenen aan. Nou ja.....één schoen dan. Zoals elk jaar mocht iedereen een sok of schoen in de centrale hal op de begane grond plaatsen voor een klein cadeau van de Kerstman en de jongen lette goed op waar de schoen van baas Donald werd gezet. Natuurlijk was de jongen niet de enige die bij de baas in beeld wilde komen, maar hij had een groot oordeel, omdat hij altijd één van eersten in het gebouw kwam. Die bewuste morgen ergens rond vier uur, graaide hij de andere papiertjes, slijm- en kwijl-berichten weg en liet zijn eigen "idee" achter. Het is geen verrassing maar het idee werd door Donald goed ontvangen en gaf zijn team opdracht om dit te proberen. Van de jongen is niets meer vernomen.

Hoe dan ook....de brein-soep, een mix van nano-nano-chips, boodschap-neuronen in de vorm van ultra-namaak-bacterien en een gelei van verpulverde sino-graffeen, werd een kans gegeven. Ergens in een vacuüm ruimte werd een eerste troebele versie weggelegd en vervolgens, was het wachten en wachten. Om iets aan stimulatie toe te voegen, werden klein stroomstootjes door de ruimte gevoerd en op een dag, registreerden de meetmachines een ontwikkeling. Weliswaar heel klein, maar toch....er gebeurde iets.

Heel langzaam werd duidelijk dat de soep zich ontwikkelde naar iets bijzonders en het mooiste was dat het vanzelf ging. Het brein, de verbindingen in het brein, groeide en groeide en op een dag ging het zo snel, dat het brein moest worden gekoeld. Dat was ook het moment dat er droom-flarden binnen het systeem werden gebracht. Eerst wat kleuren, later, vormen en nog later echte beelden. Het was alsof een baby werd gevoed met informatie. Na een tijdje, besloot men om een opname-systeem aan te sluiten om te zien of de verbindingen iets opleverde. De wetenschappers waren verbijsterd toen duidelijk werd dat het brein al met droom-zending kon communiceren. Er was een soort van leven ontstaan. Uiteraard stonden de wetenschappers niet stil bij dit unieke gebeuren. Het leek wel toveren en daarom kreeg de brein-baby een naam; Sim-Sala-Bim.

Sim-Sala-Bim ontwikkelde zich - zoals de jongen had gehoopt - tot een waar wonder. Eenmaal gevoed met data groeide het brein uit tot het meest geavanceerde en meest ontwikkelde brein ter wereld. Wat ontbrak waren menselijke emoties, ware emoties. Maar om deze emoties na te apen, was geen probleem voor het brein. De volgende stap was een noodzakelijke, zo vonden de wetenschappers. Eenmaal een super-brein ontwikkeld vroeg Donald zich af of er bescherming moest komen. Bescherming in de vorm van de robot-wetten uiteraard. Natuurlijk werden deze - opgelegd volgens de conventie van 26 april 2134 in New York - ingebouwd. Helaas realiseerden de wetenschappers niet dat Sim-Sala-Bim al in staat was om zijn eigen systeem te hacken en de wetten uit kon schakelen wanneer hij maar wilde.

Tot slot werd er een vorm gekozen. Die laatste handeling was belangrijk. Natuurlijk werd het een cyborg-robot-vorm; menselijk, eventueel ook dier-achtig of louter een (half)vaste vorm. Donald koos voor zijn evenbeeld....wat feitelijk niet zo'n verrassing was. Het brein werd geplaatst bij een cyborg-vorm,  een man, redelijk oud en verder zonder echte bijzonderheden. Die keuze was redelijk. Sim-Sala-Bim leek wel op Donald, maar niet helemaal. De aanblik van een wat oudere man, zou ook geen aandacht geven. Een vrouw-vorm daarentegen, laat staat een meisje, was veel gevaarlijker. Te kwetsbaar. Sim-Sala-Bim kreeg bovendien allerlei extra mogelijkheden en ook die kwamen rechtstreeks uit de fabriek van Donald. Ultra-beschermings-sensoren, Anti-doormeet-systemen, hack-plus-systemen, ultra gevoelige meet-sensoren, ultra soepele beweging-tentakels, een super-batterij, diverse krachtpompen en ga zo maar door. Alleen......wie niet beter wist, zag een wat verouderde cyborg, klasse 3, meer niet.  

De robot ging uiteindelijk na lang testen aan het werk. Het moest toch iets te doen hebben. Winnen met schaken van de grootste supercomputers was na drie dagen geen probleem meer en het uitwerken van een mars-missie, een maand later, evenzo. Enkele jaren later, kort na de dood van zijn schepper Donald, gaf Sim-Sala-Bim aan dat hij zich verveelde. De wetenschappers wisten niet goed wat ze hiermee aan moesten....een robot die zich verveeld en dachten lang na. Totdat hij zelf een idee naar voren bracht.

"Laat me, robots maken. Robots die een aanvulling zijn op het gewone menselijke leven. Niet dat ze iets speciaals moeten doen, nee, geen taken of zo. Laat ze het maar zelf uitzoeken. Op die manier hoeft niemand er last van te krijgen en toch zijn ze dan een meerwaarde. Let maar op. En in de tijd die komen gaat, kunnen jullie bedenken of er betere taken te vinden zijn", was het verzoek.

En zo gezegd, zo gedaan. Op kerstavond twee jaar later, werd de eerste Stadsbeeldrobot geboren en uiteraard volgden er meer in allerlei vormen en maten. De Stadsbeeldrobots waren inderdaad een aanvulling. De mensen vonden het prettig dat ze er waren en zo kon Sim-Sala-Bim door met ontwikkelen. Tara......zo'n tien jaar later, was zijn laatste creatie en kort daarna........ verdween Sim-Sala-Bim.

En deze Sim-Sala-Bim......deze valse cyborg...... in Robotica........was boos. Heel boos!

Sommige vogels durfden het aan om binnen Robotica te vliegen. De meeste vlogen al snel tegen het glaswerk en daarom waren er al bepaalde robots aangesteld om de arme beestjes op te ruimen. Degene die nog leefden werden ondergebracht bij een opvang, maar helaas overleefden de meeste het niet. Tim gaf geen aandacht meer aan dit probleem. Hij had andere dingen aan zijn brein. Het rekende en rekende en probeerde zo te achterhalen waar het fout was gegaan. "Was het zijn schuld?".......Had hij Faye krachtiger moeten behandelen?......of had hij helemaal niet naar de dam moeten gaan?....". Het piekeren hielp niet en werd zo erg dat hij zijn brein moest resetten. Helaas is resetten niet zo eenvoudig. Je moet exact de juiste datum en tijdstip van begin vaststellen en daarna een wis-programma laten lopen, maar niet te lang! Er waren gevallen bekend die te veel of zelfs alles hadden gewist en daarna louter nog aanwezig waren als een robot, klasse 1. Ook de controle was belangrijk. "Wilde je de hele gebeurtenis wissen?...of gewoon de ergste en schadelijkste delen?.....Ook dat was belangrijk. De keuze van Tim werd geen eenvoudige, maar toch besloot hij om het ergste gedeelte - het uitschakelen van Faye - niet te wissen. Nee, juist dat niet.

Wat overbleef was een vage herinnering aan het voorval. De aanloop er naar toe was gewist en de afloop evenzo. Een tweede keer op die manier ontsnappen, zou toch niet lukken. Sterker nog, Tim zou het niet meer laten voorkomen. Zo voorzichtig als hij was geworden, zo moeilijker werd zijn situatie. Niet dat Tim had gefaald...nee, dat de mensen dodelijk waren voor Rotopia, was zo helder als zee-glas. Maar toch knabbelde er nog steeds iets in zijn brein. Hij dacht aan Tara, aan Ahmed en de arme Jimmy en voelde zich......verantwoordelijk! Ja, dat was het juiste gevoel. Niet dat hij dat gevoel had, maar zijn systeem-berekening kwam af en toe toch op dat specifieke menselijke begrip uit. "Hij mocht dus niet stil zitten....er was nog werk te doen", vond hij en wendde zich........ tot Sim-Sala-Bim.

De valse cyborg zat in een stoel en was uitermate onrustig. Hij schuifelde op en neer, sloot zijn licht-sensoren keer op keer en kneep af en toe zijn handen tot vuisten. Tim herkende de symptomen, hij was boos en mogelijk bang tegelijkertijd. Althans, zo boos en bang als een cyborg kon zijn. Tim liep rustig naar hem toe en trok zijn aandacht met een kleine kuch.

"Ach, Tim. Daar ben je. Heb je goed voor jezelf gezorgd?"

"Ik heb een reset gemaakt en dat werkt voldoende, maar....."

"Maar wat Tim? Je hebt wat te vertellen, zo lijkt het". De cyborg kneep zijn licht-sensoren bij elkaar en een groot aantal rimpels verschenen op zijn masker.

Tim voelde zich ongemakkelijk en wipte van de ene tentakel op de andere. "Nou....eh, blik en olie....het kan toch zo niet blijven, toch? We moesten wat doen. We......eh, ik weet niet, maar het mag niet. Deze stad is zo mooi en goed en ...." Tim struikelde een beetje over zijn woorden.....zo van ons....Wij, robots mogen toch krijgen wat we verdienen, toch?"

Sim-Sala-Bim stond op en wenkte naar iets. Dirk kwam dichterbij. Tim had hem niet eens opgemerkt.

"Dag Dirk. Je hebt Tim gehoord. Wat vind jij daarvan?"

Dirk keek Tim recht aan en knikte beleefd naar hem. Hoewel hij er gefrommeld uitzag, had hij toch een bepaalde uitstraling die Tim goed deed. Het waren juist alle zichtbare delen en de flarden namaak-huid die ervoor zorgde dat de robot aanzien had. Tim kreeg soms een prikkeling vanuit zijn herinnerings-systeem. Foto's van gewonde soldaten, van strijders die met een woeste blik in hun ogen vol in de modder doorkropen om een vijand uit te schakelen. Dat soort beelden. Tim wachtte geduldig op het antwoord van Dirk.

"Ik ben het met Tim eens. Er moet iets gebeuren, anders gaan wij allemaal de demontage tegemoet of nog erger....een verwoesting van onze stad". Hij richtte zich op Sim-Sala-Bim.

"U bent de slimste van allemaal. De schepper van mij en anderen en ook van deze stad. Geef ons aan wat we kunnen doen en ik ben zeker dat Tim en ik ermee aan de olie gaan".

Sim-Sala-Bim rekende lang....langer dan gebruikelijk, draaide zich zelfs even af van de twee robots. Na enkele semi-minuten draaide hij zich weer om en stak zijn kleinste hand-tentakel omhoog.

"Laten we een aantal mogelijkheden bespreken. Ik heb er meerdere, maar wat jullie ervan vinden, is ook belangrijk. Laat ik eerst de situatie waar wij ons in bevinden uitleggen. Tim en Dirk knikte en Dirk moedige hem aan met een kleine knippering.

De cyborg was duidelijk in zijn ideeën. Hij gaf aan dat Rotopia op dit moment niet beschermd was. Niet tegen aanvallen, binnendringers of geweld van afstand. Met andere woorden.....Rotopia was niets meer dan een gemakkelijk slachtoffer. Mochten de mensen besluiten om met vecht-robots de stad binnen te trekken, dan restte hen niets dan vluchten. Van de andere kant zou de mensenstad niet te betreden zijn. Althans niet eenvoudig. Er waren flinke muren met beschermers nabij en een zichtbare poort ontbrak.

"We hebben wel een poort gezien', zei Tim.

"Dat klopt, Tim, maar kunnen wij die vanuit deze kant openen? Nee, dus...".

De cyborg ging verder. "Alleen een list kan ons redden van de ondergang...of een noodgreep.....". Dat laatste ontsnapte zachtjes vanuit zijn lippen, alsof hij er niet aan durfde te denken. Het viel Tim op.

"Een noodgreep. Zou u dat aandurven? En wat voor noodgreep dan?".

"Tim....ik ben boos genoeg om dat te overwegen. Het is wel....eh erg....ingrijpend". De cyborg draaide zich weer om. Het leek of hij zich schaamde voor het idee. Tim keek Dirk aan.

"Eh Sim-Sala-Bim", begon Dirk. "Voor mij staat Rotopia op nummer één. Zij, de mensen hebben ons aangevallen en dat zelfs door een witte vlag te negeren. Het zijn monsters. Het is toch niet voor niets dat wij hier onze eigen stad bouwen? We hebben er recht op. Jarenlang zijn we gebruikt...alleen maar gebruikt. Hoe dan ook....ik ben ook eh....boos of zo. Ik weet het niet. Gewoon...er moet wat gebeuren. Dan maar een noodgreep. Een list lijkt mij onvoldoende. Het moet een definitief iets zijn. Iets waardoor ze ons niet meer aanvallen". Dirk rechtte zijn wervel en leek ineens groter dan hij was..

"Als ik mag voorstellen.....Wil ik de noodgreep...wat dat ook is, uitvoeren!"

"Ik ook", zei Tim en die was plotseling wel erg groot geworden. Sim-Sala-Bim draaide zich om.

"Ik ben trots op jullie, maar....mijn idee is wel...eh...erg...Heel erg, begrijp je".

"Maakt niet uit", riepen beiden in koor.

"Vertel".

Sim-Sala-Bim gebood de robots om een ruststand aan te nemen en vertelde wat er moest gebeuren. Zowel Tim als Dirk knipperden keer op keer met hun sensoren en zeiden niets. Soms keken ze elkaar aan om te toetsen of ze nog wel samen zouden gaan. Of durven....want het idee was gevaarlijk. Gevaarlijk en ongelooflijk tegelijkertijd. Na enkele vico-minuten was de cyborg klaar. Bij Dirk was de mond van het masker geopend en bij Tim drupte er olie vanaf zijn voel-sensoren. Tim en Dirk stonden op en knikte beleefd naar de cyborg waarvan zijn masker een droevige stand had aangenomen. Tim begreep dat wel, want de opdracht die hem en Dirk nu voor stond zou, als het mislukte, de demontage van alle robots ter wereld kunnen betekenen. En het einde van Robotica natuurlijk....voor altijd.

"Er is nog wel één dingetje Tim".

"Wat dan?".

"Ik moet drie Robot-wetten bij je uitschakelen".

E-mailen
Map
Info