Ideemachine.nl
                                                                                                 

Tim en Tara hoofdstuk #-2.


De kleine veldmuis

De Kubussen waren vol verlicht met eenvoudige fusie-lampjes. Sommige flikkerden een beetje. Tara zag dat één van de kubussen leeg was. Er was geen vloeistof meer te zien, behalve wat vlekken op de wanden. Ze vroeg zich af of in die kubus een eindproduct was bereid. Ze gruwelde bij deze berekening, want het idee alleen al was niet van deze wereld. Ja,.....natuurlijk waren er transformaties op Aarde en ze kreeg al snel beelden op haar licht-sensoren van motten, vlinders, mieren en ga zo maar door, maar bij een mens....dat was even andere olie. Die transformeerden niet, ...toch? Haar systeem legde als vanzelf een verbinding met Py. "Had hij niet gezegd dat hij onsterfelijk wilde zijn? En.....wat te denken van zijn grote voorbeeld, Koning Vlad, ofwel Dracula, een getransformeerde mens...". Ze stopte met het verzamelen van suggesties, want gekker kon het niet worden.

Plotseling klonk er een ijskoude schelle kreet in de verte. Tara zag aan het einde van de hal een openstaande deur met daarin een groot figuur. Of het een mens was of een robot kon ze vanwege het felle licht in de deuropening nog niet direct bevestigen Maar dat duurde niet lang, want de onbekende figuur kwam met een razende vaart recht op haar af gerend.

De systemen van Tara sprongen op een hoge alarmfase. De reden daarvoor werd al snel duidelijk, want het betrof een vecht-robot. Tara schrok toen ze constateerde dat deze versie twee helblauwe lichtscanners had, die nadrukkelijk naar haar licht-sensoren priemden. Het imponeerde en het systeem van Tara bevroor zelf heel even. Niet van angst, maar het rekenwerk had iets meer tijd nodig. Als een dolle scande het naar wapens. Die waren er niet, althans niet zichtbaar. Dit gaf echter in het geheel geen opluchting, omdat deze vecht-robot niet eens wapens nodig had. De robot was groot, heel groot en gebouwd om te vechten. Hoewel het een redelijk vriendelijk uiterlijk had, namelijk een vrouw-mens vorm, was dat geen reden om te denken dat Tara een conflict met haar zou overleven. De ijselijke kreet was ook duidelijk. Ze was boos en kwam om te doden. Tara had maar één redding en hoopte dat het afdoende zou zijn. Ze sprong weg.....als een kat.....hoog en vlug.

De vecht-robot stopte bij de kubussen. Tara zat inmiddels boven op een kubus en keek naar het monster onder haar. Het was wel duidelijk dat dit de robot was, waarmee ze al een keer kennis had gemaakt. Ze kende de kracht van dit beest. Tara miauwde naar haar. De robot begon te lachen.

"Wat een lief klein poesje", zei ze met een zachte vrouwelijke stem. Tara wist genoeg. Robots die menselijk gedrag konden imiteren of moeilijke vaardigheden konden opbrengen, waren van haar klasse. Extreem intelligent dus, uiterst compleet uitgerust en ook zeer gevaarlijk als het moest. Tara keek nog eens goed naar het creatuur. Het skelet was van buigzaam skeleton-fury gemaakt. Niet brandbaar en gemaakt voor bijzondere omstandigheden. IJs, vuur en water waren geen enkel probleem. De kleur was wit en dat verbaasde Tara niet. De pompen lagen zowel binnen als buiten het skelet, waardoor meer kracht kon worden opgebouwd. Tara wist bijna wel zeker dat deze robot net zo hoog kon springen als zij. De vrouwelijke vormen waren niet voor niets. Het maakte waarschijnlijk al haar bewegingen soepeler dan bij mannelijke versies. Al met al, stond daar een vecht-robot van het formaat Ninja, gemengd met gladiator-eigenschappen en een vleugje vrouwelijk-menselijk onberekenbaarheid. Tara gaf haarzelf een kans van 20 procent om dit te overleven, want dat dit een AAN of UIT-gevecht zou worden, stond al vast.

"Hallo poesje Tara. Mijn naam is Estelle".

Tara reageerde niet en wachtte op het moment dat de aanval zou beginnen. Die kwam dan ook, maar niet op de manier zoals Tara had gehoopt. Een lichtstraal schoot op Tara af en suisde vlak langs haar voel-sensoren. Het scheelde maar enkele quaso-milli-meters. Ze hoorde een klap verderop en enkele vonken belandden via de muur weer terug bij haar tentakels. Een geluid gaf aan dat Estelle de batterij weer oplaadde voor een volgende aanval. Tara zette zich schrap, want ze mocht Estelle geen moment uit haar sensor verliezen. Een misstap of een foutieve berekening en het was klaar. Ze zou een treffer niet "overleven". Dan was het over en uit en een herstel van haar brein was niet te verwachten. Er kwam een late berekening binnen op haar licht-sensor. 16.000 Volt.....meer dan genoeg om een boom te vellen.

"Zo, zo katje...je bent snel. Gelukkig maar....anders was het zo voorbij en nu kan ik nog wat plezier aan je hebben", zei ze weer met een mierzoete stem. Tara kon haar olie wel drinken. Een robot....een vecht-robot nog wel, zonder enige grens. Meer ellende kon men niet op deze wereld verwachten. Dat hadden deze schepsels al eerder bewezen.

Tara besloot tot een tegenaanval en plaatste een sterke puls. De puls werd opgevangen, maar het kostte Estelle moeite, omdat ze een paar keer moest puffen van inspanning. Hoe dan ook....meer had Tara niet te bieden en het was maar de vraag of een rake puls genoeg schade zou opleveren. Tara keek naar de deur. Die was weer dicht. De berekeningen en suggesties volgden elkaar snel op, maar het leidde ook tot de eerste waarschuwings-signalen. Code oranje was inmiddels al een feit.

Estelle probeerde wat anders en sprong met gemak op één van de kubussen. Tara daarentegen zou een achtervolging tussen de kubussen lang kunnen volhouden, maar ontsnappen..nee, dat zou niet lukken. Daarvoor was de weg naar de deur te lang. Ze wist zeker dat Estelle net zo snel als zij was. Estelle gebruikte een ander wapen en deze had Tara helemaal niet  verwacht. De zweepslag uit haar tentakel raakte haar schouder en het veroorzaakte een flinke storing. Bovendien raakte ze haar evenwicht kwijt. Dat laatste gaf Estelle de mogelijkheid om naderbij te komen. Het werd nu echt een kat en muis spel. Estelle was met haar lange loop-tentakels veel sneller dan Tara, maar Tara was weer beter in staat om de kleine ruimtes te benutten. Ze bleef ze een tijdje uit de klauwen van Estelle.

De vecht-robot veranderde. Een blauwe gloed omringde nu het hele skelet en plotseling waren ook scherpe tanden te zien in de bek van de robot. Het maakte dat Tara zich bijna geen raad meer wist. Het monster zou haar verscheuren. De boosheid van Estelle werd ook bevestigd doordat ze meerdere malen begon te krijsen als een natte kat. Ook deze tactiek had zijn uitwerking op Tara. Ze besefte dat er geen genade zou volgen en dat haar laatste sinus-minuten waren gekomen. Haar systeem bleef echter in orde en berekende kans op kans. Suggesties uit Japanse krijgstactieken......ninja-opties.....verhalen uit diverse wereldoorlogen....het kwam allemaal voorbij, maar er was niets wat ze kon gebruiken. Tot plotseling iets werd aangeboden wat een laatste mogelijkheid kon zijn. Tara besloot dit te wagen, want ze kon niet anders. Een laatste redmiddel.

Tara sprong weg van de kubussen en belandde in open terrein. De hal was groot en ze koos voor de dichtstbijzijnde muur. Ze rende en rende en soms van links naar rechts, omdat blauwe stralen haar voorbij schoten. Aangekomen bij de muur voelde ze de olie-hete pomp-zuchten van Estelle vlak achter haar. Als een echte kat sprong Tara tegen de muur en klom via de ijzeren blaken omhoog. Estelle wilde niet volgen. Waarom zou ze ook. Dit maakte Tara tot een makkelijk slachtoffer. En daar zat ze dan....in de hoek van de hal met onder zich een zichtbaar gelukkige vecht-robot.

"Ach poesje toch.....ga je dit leven verlaten?....Zal mammie je uitzetten met één doffe klap....of zal ze wachten tot je batterijtje op is." De robot schudde op en neer. Dit zou kunnen worden uitgelegd als een soort van lachen. Tara hoopte niet dat de laatste optie zou worden uitgevoerd, want dan zou haar plan mislukken. Ze probeerde Estelle uit te lokken tot een aanval.

"Nou Estebel.....dan doe je dat toch. Maar weet dat mijn demontage zal worden gestraft. Let maar op", krijste Tara naar beneden. Ze zag dat Estelle aan het rekenen ging. Ze hoopte daarmee dat de suggestie "demonteren niet uitvoeren wegens ontploffingsgevaar"voorbij zou komen.

"Toe dan Lellebel, als je tenminste een beetje kunt mikken".

Dit laatste was voldoende en Estelle vuurde af. Tara werd zwaar getroffen op haar skelet en de vonken spatte rondom. Een rookpluimpje maakte het aanblik nog erger en haar licht-sensoren werden vuurrood. Plotseling schakelde Tara uit. Ze verslapte.....en viel met een grote klap naar beneden. Estelle deed een stap achteruit en bekeek het roerloze skelet van Tara. Ze schopte nog een keer tegen haar hoofd. Tara bewoog niet meer. Ze was UIT.

Estelle twijfelde, maar vond dit voldoende. Het was wel een beetje stom geweest om zich uit te laten lokken, want nu was de pret snel voorbij. "Jammer....katje", zei ze alweer met haar liefste stemgeluid. Estelle draaide zich om en opende de deur naar unit vier met een puls. Het werd doodstil in de hal. Zo stil als uit kan zijn. Muisstil. De stilte van een kleine veldmuis.

E-mailen
Map
Info