Ideemachine.nl
                                                                                                 

Tim en Tara, Hoofdstuk #-6

5 voor 12

Stel je voor als je zou vernemen dat de mensheid moet verdwijnen. En stel je ook voor dat dit wordt gemeld door een vreemd wezen. Zou je dat zomaar accepteren? Nee, natuurlijk niet, en zo berekende het denk-systeem van Tara ook. Ze vertrouwde het wezen wel, maar....toch..... Tara zuchtte met haar binnenste pompsysteem om de spanning op haar borst-strengen te verkleinen en kleine storingen in haar alert-systeem gaven aan dat er "grenzen" werden bereikt. Het werd tijd dat zij zelf de controle terug kreeg over de nijpende situatie. Ze was niet voor niets, robot nummer 1....in de hele wereld voor zover ze wist. Haar oplossings-unit gaf aan dat scherpe vragen noodzakelijk waren. Zo scherp als een kat kan zijn en bovendien ook....agressief van toon om het wezen te toetsen.

"Ik heb mensen pijn zien lijden....hier vlak bij. Moet ik dat dan accepteren?. Nou, ik vermoed dat mijn diepste denk-systeem daar niet mee akkoord zal gaan." Tara bracht haar nagels buiten de grijp-tentakels. Het was een duidelijk signaal. Het was haar menens.

"Pijn, Tara.....het is juist de pijn die mij maakt.", zei Morgenster zo rustig mogelijk. Het hielp niet.

"Luister Morgenster.....voor mij zijn dit allemaal praatjes. Ik snap nu ook dat evolutie bestaat, maar dat het bij mensen eh.....wat anders is verlopen. Allemaal duidelijk en geloofwaardig, maar dat er mensen worden geofferd, dat is voor mij onbegrijpelijk. Ik wens echt nu een verklaring daarvoor, anders zoek je het maar uit. Ik meen het".

Het wezen reageerde meteen op de felle bewoordingen van Tara. De schemerige flarden van licht en stof wervelden rondom totdat er een meer duidelijke vorm naar voren kwam. Tara schrok. Ze schrok enorm en week achteruit.

"Ahmed", fluisterde ze. "Ahmed, ben jij dat echt?"

"Dag Tara, ja ik ben het. Ik ben één van de 42. Samen zijn we één. Een nieuw bewustzijn. Een nieuwe mens en het is.....het is goed. Hier is vrede, liefde en geen leed meer. Niets van dat. Je moet me geloven Tara en je moet doen wat je wordt opgedragen. Je zal het later begrijpen. Ik groet je, Tara, beste Tara."

De tijd stond letterlijk even stil voor Tara. Haar kattenbrein, zo slim ook, had tijd nodig. Het getal 42 zei haar in instantie niets, totdat haar historie-systeem een signaal gaf.

"Het transgalactisch liftershandboek, van Douglas Adams, pagina 125/126; 

Jullie zullen het niet leuk vinden", merkte de Felle Realist op.

"Zeg het nou!"

"Goed ,"zei de Felle Realist. "Het antwoord op alles...."

"Ja......!"

"Het leven, het heelal, en de rest......."zei de Felle Realist.

"Ja".

"Is...."zei de Felle Realist en aarzelde.

"Ja"....!"

"Is...."

"Ja!!!"

"Tweeënveertig", zei de Felle Realist kalm en met oneindige majesteit.

Tara kende het boek. De Felle Realist was een super-supercomputer die alles kon uitrekenen. Zelfs het antwoord op de ultieme vraag.

"Begrijp ik het goed, Morgenster of Ahmed of wie dan ook. Eh.....zijn er 42 mensen in jullie?", vroeg ze voorzichtig.

"Klopt Tara. De nieuwe mens wordt gemaakt van 42 mensen, die het nodig hebben. Die pijn lijden, verdriet hebben of gewoon pech hadden. Nadat ze in de eerste unit "de droom van hun leven" hebben gedroomd, wilden ze niet anders meer. Ze wensten opgenomen te worden in de nieuwe mens, daar waar alleen vrede, liefde en geluk heerst. In de volgende unit werden ze verbruikt en omgezet naar zuivere geest. Tweeënveertig daarvan maakten mij, Morgenster, de eerste. Binnenkort volgen de overige 11."

"Ga nu, Tara en stop de robots. Zij willen ons, wij de nieuwe mens, de nieuwe mensheid vernietigen. Stop hen."

Tara twijfelde zichtbaar, maar ergens binnen in haar systeem, heel diep kraakte het en begon na deze laatste woorden een klein proces van Nano-kwantum-energien te draaien. Na een luttele Simo-seconden werd een super-basis-regel gevonden en gepresenteerd. Er was prioriteit 10 aan gegeven en Tara wist meteen dat ze dit nooit zou kunnen negeren. Het betrof een regel wat elke robot na de proefperiode van drie dagen van de universele unit robot-veiligheids-unit kennelijk had ontvangen. Een kleine update van het systeem dat de robot-wetten regelde en zonder dat de robot het wist, werd de grootste beschermings-niveau geïnstalleerd. De update werd midden in de oer-stam van het robot-brein gepland en kon nimmer meer worden verwijderd. Het betrof de nulde wet.

"Nulde Wet. Een robot mag geen schade toebrengen aan de mensheid, of toelaten dat de mensheid schade toegebracht wordt door zijn nalatigheid."

Tara kon geen kant op. Ze moest de robots tegen houden.

"Ik snap het en zal uitvoeren wat u wenst. Welke robots moet ik proberen te stoppen?", vroeg ze met enige treurnis in haar stem.

"Misschien alle robots wel Tara, maar te beginnen met de twee die hier binnen zijn geraakt. Zij zijn nu onze grootste bedreiging. Het is 5 voor 12."

"Er zijn meerdere robots hier, Morgenster..."

"Je kent ze wel, Tara."

"Het zijn Tim en Dirk."


Tim en Skielie


Ergens diep in het gebouw zaten twee andere deelnemers van dit avontuur in een hele andere situatie. Tim had geprobeerd het meisje duidelijk te maken dat zijn opdracht erg belangrijk was. Skielie daarentegen had hele andere gedachten hierover, want de uitleg van Tim was nogal warrig. Het werd daarom een kwestie van overleggen onder ernstige tijdsdruk.

Skielie begon en hoopte maar dat Ares, of erger, Estelle hun nog even de tijd gaven.

"Tim, luister nu eens. Je wilt Py stoppen, omdat wij mensen jouw stad zouden willen vernietigen. Maar eh.....Estelle, Py en Ares zijn nu eenmaal vreselijke eh.....maakt niet uit.... Je weet wel wat ik bedoel. Dit wil toch niet zeggen dat jullie stad wordt vernietigd, of wel dan? "

Tim knikte. "Misschien heb je gelijk, Skielie, maar Tara vertelde mij dat wij een oorlog moesten voorkomen, omdat die er zeker komt.......Nou, ja dat zegt Tara dus en zij is de slimste van ons allemaal. Luister Skielie, laten we het volgende afspreken. We moeten Py overtuigen om te praten met Sim-Sala-Bim. Misschien kunnen we dan een oorlog voorkomen. Een vergadering van de allerslimste bij elkaar. Vergis je niet, Skielie, wij robots kunnen ook jullie stad vernietigen, hoor". Skielie dacht hierover na. Het zou kunnen kloppen dat Tim de waarheid sprak. Misschien had de robot-stad ook wel vechtrobots of nog erger......? Ze schrok bij deze gedachte.

"Ga verder, Tim".

"Nou, als we nu Py eens lokken naar het midden van de dam? Ik weet zeker dat Sim-Sala-Bim ook naar die plaats zal komen als ik het vraag. Met een beetje geluk zal Tara daar ook bij aanwezig kunnen zijn." Skielie knipperde als een bevestiging van goedkeuring met haar ogen. Daarbij wist ze niet dat ze hiermee ook haar eigen leven op het spel zette.

En zo vertrokken de twee met spoed naar de bovenste verdiepingen. Skielie wist feilloos de weg en elke schijnbaar dichte deur of geheime lift ging bereidwillig voor haar open. Soms stopten ze even om te kunnen luisteren. Of Estelle dichtbij was, maar gelukkig hoorden ze niets anders dan het normale geluid van de razende 3D-printers. Een enkele gewone robot die plotseling op hun weg kwam, werd eenvoudig gepasseerd. Een kort bevel van Skielie was voldoende. Zelfs enkele mensen op de route naar boven vroegen niets aan Skielie. Ze was een vertrouweling van Py en dat was voldoende. Tim's berekeningen met elke stap naar boven groeiden naar het idee van een goede afloop. Hij wist bovendien dat hij zelf - zolang Skielie bij hem was - het grootste gevaar binnenin de hele mensenstad was. Net zoals de enige heks in een duister bos. Die hoeft ook geen vrees te hebben. Tim gedroeg zich op de route zoals werd verwacht bij een opdracht en stapte met grote stappen. Daarnaast  had Tim geen enkele last van de verstikkende robot-wetten. "Wat een goed idee was dat van Sim-Sala-Bim", vond hij. Vastberaden ging Tim verder en soms moest hij even wachten op Skielie, die niet het onuitputtelijke uithoudingsvermogen van een robot had.


Soms zit het mee....



Tara maakte ook vorderingen. Langzaam maar zeker vond ook zij de weg omhoog. De weg naar een historische ontmoetingsplaats. Dat was onvermijdelijk. Toch waren haar systemen niet helemaal meer in orde. Ze had al flinke skelet-beschadigingen opgelopen en nu knarste ook nog verschillende processen in haar brein vanwege alle tegenstrijdige belangen. En dat waren er veel. Haar brein was de ongelukkige mensen in de gevangenis niet vergeten en ook niet de belofte. Evenzo had ze zichzelf min of meer opgedragen om een zekere oorlog te voorkomen en dat was in het belang van Vrijstaat, de robots en natuurlijk ook de mensen. Een oorlog vermijden is namelijk altijd het meest belangrijkste wat men kan doen in het leven en dat gold zowel voor mensen als ook voor robots. Hoeveel mensen zouden ooit niet gezegd hebben "waren we er nooit maar aan begonnen". En ze wist zeker dat ook robots meerdere malen achteraf tot een zelfde proces-uitslag waren gekomen. De laatste gevechten tussen mens en robots waren meestal beëindigd vanwege verliezen aan beide zijden. Voor de robots op zich niet zo erg, want zij waren inwisselbaar voor anderen, maar ook robots hebben grenzen wat het brein aan verliezen kan verwerken. Hoe dan ook....na afloop werd het betreurenswaardig gevonden dat enkele heldhaftige robots en sommige weldenkende robots er niet meer waren. Het kon wat de robots betreft als een verlies voor de hele wereld worden uitgelegd.

En dan.....dan was er Tim nog. Ze moest volgens Morgenster de robot Tim tegenhouden, maar van wat dan? Wat was Tim van plan? Daar had ze geen idee over. Dirk liep ook nog eens ergens rond in dit complex en met die robot had ze vervelende ervaringen gehad. Tot slot....het raadsel van Morgenster. "Je zult er zelf wel achter komen waarom de robots verantwoordelijk zijn", had ze gezegd. Dit alles vond zijn weg via moeilijke berekeningen en meerdere uitslagen naar haar opdracht-systeem. En dat systeem knarste. Constant en met flinke waarschuwingen op alle displays.

Plotseling hield ze stil. Ze keek met haar katten-licht-sensoren naar iets wat ze niet kon loslaten. Ook al was alles nog zo belangrijk....ergens piepte er een klein oer-signaaltje in haar brein dat ze hier iets mee moest doen. En dat deed ze ook. Ze kroop als een kat in elkaar en zwiepte rustig met haar staart van links naar rechts. (nooit van rechts naar links, onthouden als je een kat ziet). Haar sensoren werden allemaal tot het uiterste gespannen en dit moment is het gevaarlijkste moment in het leven van een katten-robot. Als nu Estelle zou komen, zou ze het niet eens merken! Maar gelukkig, dat was niet zo. Tara krabbelde met haar nagel-tentakels over de grond en plotseling sprong ze met alle kracht naar boven. Het duurde slecht een halve deco-seconde en toen was het klaar.

"Soms zit het mee", berekende ze en daarna liep ze tevreden verder.


Estelle



De meeste cyborgs geven niet veel om uiterlijke kenmerken. Als het maar functioneerde. Zelfs als dat niet zo was....nou ja....pech dan. Je deed het er maar mee. Hoe anders bij Estelle. De dag dat zij werd geboren, was meteen ook de dag dat zij belang hechtte aan haar uiterlijk. "Als je gemaakt wordt om te vechten, dan moet je er ook uit zien als een tegenstander waar rekening mee wordt gehouden', vond ze. Dus vroeg ze al snel aan haar schepper, een paar speciale licht-sensoren. Niet de gewone sensoren, zoals bij elke robot. Nee, blauwe scan-sensoren, die alleen al door de blauwe gloed een vorm van afkeer veroorzaakten. Feitelijk waren blauwe scan-sensoren verboden door de Verenigde Unies van landen, omdat kinderen ze eng vonden. Maar....Py, de schepper, gaf haar graag gelijk en bovendien wilde hij zelf ook een vechtrobot van een super-klasse. Een onoverwinnelijke vechtrobot. Een monster. Estelle en Py hadden elkaar vanaf de eerste dag in dit proces gevonden als ware verbonden strijders. Zoals een paard en ruiter....een tank en soldaat.

Zoals gezegd, was Estelle eerst helemaal niet tevreden. Na enkele aanpassingen gaf Estelle aan dat ze mogelijk onoverwinnelijk was. Ze presenteerde zich als "Estelle C1-Warrior", ofwel een vecht-cyborg nummer 1 in de categorie beveiliging met uitschakeling. Nog anders gezegd.....een vijandige ontmoeting met Estelle overleefde niemand, mens, cyborg of robot.

De aanpassingen waren ook flink hoor. Een Ferro-glasseen skelet werd aangebracht en het kostte Py een klein fortuin om het te laten maken. Alleen dit skelet al maakte haar bijna onoverwinnelijk. Het was zowel hard als diamant en glad als ijs, maar daarnaast ook zo soepel als rubber, want binnenin het pantser waren duizenden kleine pompsystemen aan de delen van het skelet gekoppeld. Juist omdat het skelet was opgebouwd uit miljoenen kleine strookjes kon het zorgen voor een maximale bewegingsruimte. Toch was dit nog onvoldoende. De hoogte werd naar aanleiding van haar berekeningen aangepast. Haar tentakels werden langer dan normaal voor een robot en daarmee alleen al had ze een indrukwekkend voorkomen. Niet te vergeten was haar extra verzoek om meer vrouwelijk te worden. Ze wilde perse eruit zien als een mix van Cleopatra, een prachtige Romeins-Egyptische koningin uit vroegere tijden en Suomi, een verschrikkelijke vechtrobot uit de eerste robot-oorlog. Daartoe kreeg ze een menselijk masker, gemaakt in de toneelfabrieken van Parijs. Estelle zou Estelle niet zijn zonder de meest kundige wapensystemen. Persoonlijke en geheime wapens werden overal op en binnen het skelet aangebracht en wie wilde weten waar een wapen was verborgen, moest goed kijken. Wie ze zou ontdekken, was trouwens meestal kort daarna dood.

De eerste dagen dat ze buiten kwam, veroorzaakte ze een slagveld. Overal waren dode kadavers van dieren te vinden. De een geroosterd, de andere geslacht of gewoonweg verpulverd. Haar systemen werd goed getest en uiteindelijk was ze helemaal tevreden. Nadat ze dit had gemeld, besloot Py haar een opdracht te geven. Een opdracht die hem vertrouwen gaf; in zijn veiligheid, van haar doelmatigheid, van haar betrouwbaarheid en natuurlijk een toets om te zien of volledig onderdanig was aan haar schepper. De opdracht was simpel en effectief. Estelle was tijdens haar ontwikkeling begeleid door Simon, een kundige robot. Het was deze robot, die alle updates bij haar uitvoerde en ook met zorg het skelet had aangebracht. Een moeilijke klus en Estelle was ook verheugd dat het hem was gelukt.

Ze vernietigde Simon met één simpele snijbeweging. Py keek vol trots naar zijn creatie, terwijl het brein van Simon voor zijn voeten rolde.

Deze Estelle was verbijstert bij de aanblik van een lege plek daar waar Tara was gevallen. Ze uitte een krijs, die waarschijnlijk als ijskoud zou worden aangemerkt. Maar niemand hoorde haar en niemand zag dat ze woest heen en weer rende totdat ze uiteindelijk bij het gat in de muur aankwam. Het gat was veel te klein voor haar en voorzichtig bracht ze een zoek-sensor naar binnen. De hal was leeg, althans volgens haar scan. Tara was ontsnapt. Ze gaf haar brein de opdracht om een persoonlijk bevel in absolute voorrang te plaatsen.

"Tara.....onmiddellijk vernietigen".

Het zal niet verbazen dat Estelle met grote spoed naar boven vertrok. De miezerige Tara zou echt niet hier beneden blijven, was haar oordeel. En zodoende beende ze met grote stappen door de gangen waarbij iedereen die op haar pad kwam opzij werd gezet of gewoon al vanzelf opzij ging. Haar blik met de blauwe gloed uit haar licht-sensoren trilde van opwinding en was voldoende beangstigend om snel weg te wezen. Een gesis uit haar spraaksysteem klonk voortdurend en je kon ook waarnemen dat de temperatuur van haar brein opliep van normaal naar zeer hoog. Enkele warmtepluimpjes dwarrelden vanaf haar hoofd naar achteren. Gelukkig had Estelle een uitstekend werkend koelsysteem wat werkzaam was op zuivere stikstof. De slangen op haar hoofd waren al veranderd van kleur. Van zwart en grijs naar lichtblauw en wit. Wie als mens de slangen zomaar zou vastpakken, vroor meteen met zijn vingers vast.

Estelle was op oorlogspad en ze kwam eraan......snel en vastberaden.


Wordt vervolgd op hoofdstuk #-7

E-mailen
Map
Info