Ideemachine.nl
                                                                                                 

Tim en Tara, hoofdstuk #-5

Morgenster

Het menselijke maagzuur kan een geldmuntje van alle roest bevrijden. Net zoals een beetje cola trouwens. Maar wat er nu gebeurde, was van een andere orde dan een menselijk maaginhoud. Robots hebben verschillende vloeistoffen in hun systemen. Natuurlijk is er veel kruip-olie en smeer-olie om alle bewegende delen soepel te houden. Andere vloeistoffen hebben de taak om informatie, zoals kleine brokjes energie te begeleiden via diverse holle glasvezel-strengen of om bepaalde delen te verkoelen, indien deze te warm zijn geworden. Maar er zijn ook bijzondere vloeistoffen. Sommige delen in het brein hebben een vorm van oersoep, een mix van water, zuren en bacteriën om communicatie-pulsen van verschillende onderdelen naar elkaar te kunnen sturen. Echter, de meest opmerkelijke is een zuur wat door het hele skelet raast om vijandige bacteriën aan te vallen. Sommige bacteriën en dat zijn echt de meest gevaarlijke voor Robots en Cyborgs, eten hun buik het liefste vol met kleine snippers metaal of plastic. Zoals gezegd; hier was sprake van een andere orde. Een flinke vlek "Koningswater", een mengsel van zoutzuur en salpeterzuur zorgde voor een brandende werking op de muur. Tara wist niet waar de muur precies van was gemaakt, maar ze gokte erop dat haar zuur voldoende vernietigend was om een gat te kunnen branden. Beetje bij beetje had ze eerst het zuur uit haar skelet getapt. Dat dit ook haar "leven" kon kosten, nam ze op de koop toe. Ze moest wel.

De list van Tara, gevonden door haar data-systeem in  - "De kunst van het oorlog voeren, van Sun Tsu" - had gewerkt. Net zoals een muis zich dood kan houden om een kat te misleiden, had Tara, de vechtrobot Estelle misleid. Dat de robot weg was gegaan zonder het brein van Tara te vernietigen, was een fout. Een kostbare fout van Estelle, maar dat geluk had Tara gekregen. Soms, als je denkt dat alles verloren is, komt het geluk naar je toe. Voor even dan, want ze wist zeker dat Estelle zou terugkeren om haar uiterst langzaam te demonteren. De tijd die ze nodig had, duurde niet zo lang. De meeste tijd ging verloren met het aftappen, maar verder deed het zuur snel zijn werk en het brandde binnen enkele diffo-minuten een klein gat in de muur.

Tara had natuurlijk voorafgaande aan het aftappen van het Koningswater haar systeem gecontroleerd. Een val vanaf de top van de ruimte naar beneden op de harde grond zou normaal gesproken niet zonder schade aflopen. En dat was ook zo. Het systeem checkte en constateerde een verergering van de deuk, die ze al opgelopen tijdens de val vanaf Metropolis. Verder kon een intern pompsysteem onvoldoende zijn werk uitvoeren. Het zou leiden tot een afname van haar bewegelijkheid. "Een zorg voor later", vond Tara

Het moment dat Tara door het kleine gat kroop was bevrijdend al wist ze niet goed wat er in unit 4 te vinden zou zijn. Een eerste snelle blik naar binnen, was hoopgevend. Er was feitelijk weinig te zien, noch te horen. Toch scande haar systeem een kleine beweging, misschien van een rat of muis en de aanwezigheid van meer kooldioxide dan gebruikelijk. De unit werd dus gebruikt door mensen. Ze was op haar hoede, maar kon niet wachten. Eenmaal binnen de ruimte dook ze snel ineen. Er was toch "iets meer dan een muis" in de ruimte, maar wat het precies was, kon ze niet zien. Haar katten-gevoel-snaren gaven diverse trillingen aan. Trillingen die een mens niet kon waarnemen. Een simpele robot trouwens ook niet. Hoe dan ook....de trillingen werden niet veroorzaakt door een mens of een dier, want daarvoor waren ze te klein. Voorzichtig kroop ze verder. Weg van het gat. Op zoek naar een echte uitgang. Plotseling voelde ze een windstreek langs haar snor-sensoren en zo snel ze kon keek ze naar boven, achter en naast haar om te ontdekken wat dit had veroorzaakt. Ze zag niets. Tara voelde zich daarbij natuurlijk niet op haar gemak en maakte meer haast met het scannen naar een uitgang. Een stukje verderop zag ze een zwart gat, althans het betrof een rechthoekig vlak en het zou zo maar een deur kunnen zijn. Ze besloot, ondanks dat de scan niet aangaf dat het een opening was, de gok te wagen en er naar toe te rennen. Ze was snel genoeg, vond ze zelf. Ze spande haar spieren, maar vertrok niet.

Ze hoorde een vreemde stem. Binnen in haar systeem en het zorgde ervoor dat ze stokstijf stil bleef staan.

"Tara, Tara, Tara. Ik weet wat je bent. Wees niet bang".

Tara sperde haar licht-sensoren ver open en ook al haar andere meet-sensoren schakelden over naar opperste aandacht. Ze probeerde een eerste opdracht van haar waakzaamheids-systeem uit.

"Eh, Sim-Sala-Bim.....zeg het maar al heb ik niet veel tijd".

"Tara, die ben ik niet. Wees niet bang". Dit had Tara niet verwacht en keek nogmaals rondom haar heen.

"Ik ben wel bang, zo bang als een robot kan zijn, want ik weet niet wie u bent......en bovendien....waar bent u dan?"

"Mijn naam is Morgenster, Tara....Morgenster, de lichtbrenger".

De stem gaf Tara de tijd om de opgegeven naam te checken. Het was wel snel te vinden. Gewoon op Wikidata.smirr. De informatie betrof globale data en feitelijk riep het meer vragen op dan antwoorden. Morgenster in de combinatie met lichtbrenger kon wijzen naar vele antwoorden. Zowel duister als hoopgevend.

"Ik begrijp het niet. Uw naam verwijst allereerst naar de planeet Venus en ook naar eh..... een duister gebied in de menselijke historie, zeg maar". Tara wachtte niet op een antwoord. "Ik weet nog steeds niet waar u bent, hoor!"

Nadat Tara haar laatste zin had uitgesproken - ze had gekozen voor haar externe spraaksysteem - dwarrelde er een winderig briesje voor haar snor-voel-sensoren. Het briesje krulde zich op vanaf de grond tot een paar strengen van wind en stof en plotseling was er ook wat kleur te zien. Een doorzichtig grijze onbekende substantie, vermengd met rood of roze maakte een vorm. Tara kon niet meten uit welke stof de vorm bestond en dat bevreemde haar, want haar systeem kon elke stof op aarde meten. De vorm rekte zich uit en uiteindelijk was daar dan een menselijke vorm, gezichtsloos en nog steeds vrijwel doorzichtig.

"U bent niet van deze Aarde, als ik dat mag zeggen", zei Tara, terwijl ze de warrige substantie van onder tot boven bekeek en scande met al haar veiligheids-systemen.

"Nee, Tara. Ik ben wel van deze planeet, sterker nog. Ooit was deze planeet alleen van ons, maar dat was heel lang geleden, toen de Aarde nog meer vloeide, schokte en leefde als een.....nou ja, een jongeling."

Tara rekende en rekende, maar kwam niets verder. Een afweging, wegrennen of wachten werd gemaakt in het voordeel van wachten. En dat deed ze dan maar in de hoop dat het wezen meer duidelijkheid zou geven. Maar eerst kwam een advies van het alert-systeem. "Estelle.... mogelijke benadering, actie vereist", vertelde het systeem.

"Eh, meneer, ik snap het niet helemaal, maar ik moet echt weg. Het is hier niet veilig voor me Misschien een volgende keer, goed?", zei ze richting de wolk van grijs en rood. De wolk verschoof van kleur naar licht-groen en nu zag Tara ook een meer menselijke vorm.

"Tara, wees gerust. Bij mij komt geen vijand. Dat kan ik je beloven. Luister me aan, want ik heb je nodig en jij mij ook, anders loopt de nodige verandering verkeerd af." Tara wist er geen raad mee en besloot om niet zomaar toe te geven.

"Wat ik moet doen is ook belangrijk. Er dreigt oorlog, weet u en daarnaast gebeuren hier eh.....akelige zaken?"

"Dat is mij bekend, beste Tara. Juist daarom zal ik je een uitleg geven. Wil je luisteren?"

"Ik luister, maar graag volledige duidelijkheid, begrijpt u. Mijn data-systemen kunnen uw uitleg tot nu toe slecht volgen en als dat zo blijft zullen mijn alarm-systemen mij opdragen om weg te gaan.

"Het zal je duidelijk worden, Tara. Wees gerust en luister".

Tara luisterde.



De wurgende klimop


"Tara......wat ik je ga vertellen, kost tijd, maar het is nodig. Nogmaals, je bent niet in gevaar. Als er onduidelijkheden zijn, vraag het dan maar. Mijn doel is om jou te overtuigen om mij te helpen. Heb je geen vragen, Tara? Nee.....Nou dan begin ik maar". Het wezen, Morgenster bewoog even lichtjes op en neer. Het leek een kleine voorbereiding en daarna begon hij te vertellen.

"De mens heerst sinds miljoenen jaren op Aarde en dat klopt ook, want de Aarde is aan ons voorbestemd. Zoals je weet is het universum begonnen uit een toestand van evenwicht en stilte. Pas toen deze toestand veranderde in een ruimte van geluid, kracht, warmte en onregelmatigheid ontstonden er onverwachts ook nieuwe krachten". Tara stak haar wijs-tentakel omhoog. "Zeg het maar Tara".

"U bedoelt de "Big Bang en het ontstaan van de zwaartekracht, vermoed ik".

"Dat klopt Tara, maar niet alleen de zwaartekracht. Er werden veel grotere krachten geboren, zoals de tijd en het bewustzijn. Het bewustzijn werd een gezamenlijke kracht die heerste bij sterren, planeten en ook bij mensen. Het was in die tijd dat ook mensen werden geboren, maar niet in de vorm zoals jij ze nu kent. Nee....we waren meer geest dan stof. Een lange tijd vonden we dit prima en we voelden ons gelukkig, maar op een gegeven moment begon ontevredenheid en een vreemd gevoel van gemis een rol te spelen. Vooral toen we in het heelal zagen dat de dieren konden doen wat ze wilden met hun lichaam, iets wat wij niet konden, vroegen we ons af..... of dit ons ook paste. De meeste mensen wilden het proberen en zodoende werd hun een plaats, de Aarde, toegewezen en uiteraard ook een vaste vorm. De aap-vorm die je nu herkent als mens. De rest is feitelijk bekend binnen de aardse geschiedenis". Morgenster hield even een pauze, maar Tara had geen vragen.

"De mens vond zijn plaats hier op de mooie Aarde, maar....het ging....en gaat nog steeds....mis. Goed mis. Je zult het met me eens zijn Tara dat de Aarde geen fijne plaats meer is."

"Eh.....ja, dat klopt, Morgenster. De mens heeft er een troep van gemaakt. Het gaat slecht met de Aarde en dat is zeer zorgelijk. Wat ik zelf zonde vind, is de vermindering van diersoorten. Dat is echt jammer, want de aarde was ook hun plaats". Tara wachtte af of haar antwoord goed was opgevangen.

"Juist Tara. Je bent slim genoeg om het verhaal te snappen, maar dit is niet alles. De mens in zijn soort zoals die er nu is, neemt af in kwaliteit. Er zijn steeds meer zieke mensen en ook is duidelijk te merken dat de persoonlijke ontwikkeling stil staat."

"U bedoelt vast ook de wijze waarop mensen met elkaar omgaan".

"Ja, Tara.....Dat bedoel ik. Fijn dat je dit bevestigd. De mens maakt zich in het universum inmiddels belachelijk. Er is weinig tot geen persoonlijke vooruitgang meer en daar zijn twee redenen voor aan te wijzen." Er viel een korte stilte...........

"Zeg het maar. Ik ben benieuwd, hoor", zei Tara vol vertrouwen dat ze ook het vervolg goed zou snappen.

"Goed. Op de eerste plaats....de robots en op de tweede plaats het eigen lichaam." De systemen van Tara moesten dit even doorberekenen, maar konden geen goed antwoord vinden. De opdracht was dan ook; "verder navragen".

"Eh....dit verrast me. Ik bedoel.....zo slecht zijn de robots en cyborgs toch niet? We doen nuttige dingen, werken hard en....." Tara kon haar zin niet afmaken.

"Luister Tara. Juist die kwaliteiten die je opnoemt zijn een oorzaak dat de ontwikkeling van de mens achterblijft. Ja, het klopt....er worden robots gemaakt, maar...eh....nou ja....waarom de robots precies verantwoordelijk zijn, daar kom je nog wel achter. Wat belangrijker is dat zonder robots de ontwikkeling van mensen met grote sprongen vooruit ging. Helaas volstrekt onvoldoende en nu is het helemaal gestopt. Je hebt het gedrag van mensen zelf gezien tijdens je deelname aan de Robot-spelen". Een paar herinneringen verschenen glashelder op Tara's licht-sensoren. "De meeste mensen hadden zich inderdaad belachelijk gedragen", vond ze. Ze knikte.

"En daarbij kom ik bij het tweede punt. De mens heeft geen mogelijkheden meer om zich te ontwikkelen tot een volledig geaccepteerde wezen binnen het universele bewustzijn."

"Dit snap ik echt niet, hoor, sorry."

"Het menselijk lichaam is te klein geworden", klonk het vrij ernstig.

"Nou eh.... dan moet het lichaam zich maar vergroten. Dat moet toch mogelijk zijn, vind u ook niet?"

"Nee, Tara, dat gaat niet. De mens heeft veel grotere hersenen nodig en daarom zijn er wederom twee opties. Ofwel de schedel enorm vergroten, maar dat gaat niet."

"De bekken van vrouwen zijn te klein, toch?", zei Tara zachtjes.

"Juist.....en we zouden reuzen moeten worden, maar daarvoor is de Aarde weer te klein".

"En de andere optie dan?"

"Afstand nemen van het lichaam......Afstand van de wurgende klimop, die het lichaam is geworden."

Tara moest deze laatste opmerking laten bezinken in haar systeem. Ze rekende en scande binnen haar kennis-systemen, maar kon geen duidelijke visie hierop verkrijgen.

"Oke.....oké......ik denk dat ik het een beetje snap. De robots moeten weg en de mens gaat zijn lichaam verlaten. Is dat wat hier gebeurd dan? "

"Ja.", betrof het korte antwoord. Tara had geen God, anders had ze "O my God" uitgesproken. Het duurde even maar toen kwamen de vragen die ze moest stellen naar voren. Ernstige vragen en één ding wist Tara zeker. Ze moest een olie-verdomd goed antwoord daarop krijgen.

wordt vervolgd op #-6

 


E-mailen
Map
Info