Ideemachine.nl
                                                                                                 

TIM EN TARA 7


De Robot Spelen (De Finale-opdracht)



Tara liep met opgeheven kattenkop de Ketel in. Zij was de eerste van de drie strijders. Voor de vorm hadden ze Tara een nietszeggende vlag meegegeven. De vlag was geel, zwart en bruin van kleur en had geen opdruk. "Volstrekt opzettelijk lelijk", vond Tara. En daar had ze gelijk in, want na haar kwam Morten met een prachtige blauw glimmende hoed. Hij kreeg meteen meer applaus dan Tara en daarom boog hij beleefd een aantal keren naar het publiek. Dirk daarentegen had geen hoed, noch een vlag, maar was voorzien van een zwartgrijs gestreepte mantel, die hij met trots droeg. "Het is niet niks voor een "lage" robot om zover te komen", zei hij tegen Morten en Tara, toen hij voorbij liep. Beiden reageerden niet eens. En daar stonden dan de drie helden van de Metropool. Wachtend op de stem van de Ketel-speaker. Tara keek even zijdelings naar Dirk, maar die beantwoordde haar boze blik niet. Morten was kennelijk van geen kwaad of onrust bewust en wuifde keer op keer naar het publiek. "Het is net alsof hij al heeft gewonnen, opgeschroefde Blaasmoer", dacht Tara.

Toen gebeurde er iets vreemds. Tara ontving een bericht in haar binnenste denk-systeem. Een bliep diep in haar hoofd gaf aan dat het een voorrangsbericht was en dat was helemaal niet gewoonlijk. Sterker nog, Tara had in haar bestaan slechts één keer zo'n bericht gehad en dat was tijdens de eerste testdagen. Alleen haar vormgever en programmeur hadden toegang tot haar denk-systeem en bovendien was nu niet te verwachten dat juist zij iets bijzonders te melden zouden hebben. Tara raakte toch langzaam in verwarring. De menigte schreeuwde, de bliep keerde keer op keer terug en tot overmaat van ramp begon de ketel-speaker ook nog eens te spreken. De paniek sloeg bij haar zelfs een beetje toe. "Hoe kan ik nu op dit moment voorrang geven aan dit bericht?" Tara keek hulpeloos richting Tim, die zoals gewoonlijk Tara flink aanmoedigde. "Het is dus niet Tim, geen Tara123 hupsakee...". Tara wist het even niet meer en de bliep bliepte zoals alleen een bliep kan bliepen. Hard, blieperig en snel dus. Toen de Ketel-speaker aan de uitleg van de opdracht begon, nam Tara een nood-beslissing om uitval van haar hele systeem te voorkomen. Ze viel op de grond en bewoog zich niet meer. Dat hielp. De Ketel-speaker sprak niet meer en de menigte hield de adem in. Het werd doodstil. Het gaf Tara de tijd om de het voorrangsbericht af te luisteren. Ze klikte binnenin haar denk-systeem een 0-0-1-1-2 aan, de code om het bericht te openen.

"Tara.....als je verliest, wordt je gedemonteerd. Groet Simsalabim". Tara schrok. "Daarom had ze niets meer van Leentje en de andere deelnemers vernomen." Haar oog-sensoren schakelden direct naar nachtvisie om beter te kunnen waarnemen. Ze was in gevaar...groot gevaar. Hoewel schakelen naar nachtvisie veel energie kostte, hield ze dit zo. Ze stond rustig vlak voordat de hulpverleners dichterbij kwamen. Ze had geen idee wie Simsalabim was, maar dat maakte haar niet zoveel uit. Haar bestaan stond op het spel.

Tim zuchtte en zag gelukkig dat Tara al snel weer opstond. Ze klopte het zand van haar tentakels en zwaaide zelfs even naar hem. "Kom op Tara, Je kunt het", riep hij naar haar, maar realiseerde dat zijn stem wegzonk in het gebrul van de menigte die de wedstrijd wilde laten beginnen. Tara had nog geen idee de opdracht inhield, maar gelukkig begon de Ketel-speaker rustig aan zijn verhaal.

"Beste aanwezige mensen, Robots en allen die deze opdracht thuis of elders bekijken. Luister en huiver, want nu volgt de laatste opdracht. Alleen de nummer 1 zal worden gehuldigd en daarnaast heeft het Metropool-bestuur aangegeven dat er geen regels zijn, behalve dat de nummer 1 wint". Tara luisterde goed. "Geen regels.....". Ze concludeerde meteen dat "Simsalabim, de beschermer" haar persoonlijke ontwerper moest zijn. Hij was de enige die haar binnenste denk-systemen op dit gebied zou kunnen aanpassen als dat nodig zou zijn. En het was nodig. Ze checkte snel het root-systeem en vond inderdaad geen Regel of Wet meer, die haar zou tegenhouden om een andere Robot te beschadigen. Het beangstigde haar, want op deze manier was er ook geen controle meer. Tara was door het schrappen van deze ene regel voor haar medestrijders ook een moordmachine geworden. En dat gold dus ook andersom. De speaker ging verder.

"De buitenste ring van het veld is het speelterrein ofwel de renbaan. Wie buiten deze ring komt, verliest. De Robots dienen deze ronde samen met hun gegeven vlag, mantel of hoed acht maal te maken. Zonder deze attributen......geen winnaar. Het was weer muisstil in de Ketel.

"Maar deze opdracht zou geen opdracht zijn als er geen waar spektakel wordt geboden. Vandaar, beste mensen, Robots en deelnemers. Zie en wees verrukt, want hier komt het gevolg om een beetje vaart in de wedstrijd te behouden". De speaker zei niets meer en het ongeduldige publiek stond op om te zien wat er ging gebeuren. Plotseling ging er in de hoek een poort open en iets glinsterde binnenin. Tara kon niet zien wat het was, maar dat duurde niet lang.

"Morten", schreeuwde de speaker. "Zie hier uw gevolg".

Morten richtte zich op en keek in de richting van de poort. Hij stapte voorzichtig naar voren om het gevolg te begroeten. Maar dat was niet nodig, want "het gevolg" was niet een mens of cyborg, maar een flink stel vreemde metaalachtige paarden met een klein blauw wagentje erachter. De paarden schitterden in het zonlicht en gedroegen zich energiek. De zilveren manen wapperden volop en de staart evenzo. Iedereen kon zien dat dit geen echte paarden waren (die bestonden trouwens nagenoeg niet meer) met een bepantsering van metaal, maar ware Robots in de vorm van een paard. Tara stond versteld van dit kunstwerk. De zes "paarden" waren gemaakt van prachtig zilver, aluminium en koper. Zelfs de lijnen van het tuig waren glimmend. Wie dit aanschouwde kon zich niet voorstellen dat Morten niet zou winnen. De menigte brulde van aanmoediging en klapten voortdurend als teken van waardering. Dit werd uiteindelijk doorbroken door de speaker.

"Dirk", schreeuwde de speaker. "Zie hier uw gevolg".

Dirk stapte naar voren om zijn gevolg te ontvangen. Wederom was iedereen stil van spanning al verwachtte men wel een zelfde span van paarden  met een grijs-zwart gekleurd wagentje. Niets was minder waar. Een eerste aah en ooh klonk al vanaf de dichtstbijzijnde zitplaatsen. Ditmaal geen paarden. Nee, ditmaal was het ruwer, harder.......donkerder. Tara kneep haar zicht-sensoren een beetje dicht om het goed te kunnen beoordelen. De "paarden", waren ditmaal geen paarden, maar robots in de vorm van Hyena's. Het gestel, bestaande uit vier van deze monsters, gromde richting het publiek en de makers hadden zelfs het kwijl uit de bek van deze gedrochten niet achterwege gelaten. Het publiek was sprakeloos. Dit hadden ze niet verwacht. Wat begon als vrij prettige spelen, vol plezier, drama en actie, was blijkbaar veranderd in een gemeen spel vol gevaar, verdriet en duisternis. Sommige mensen stonden op om samen met hun kleine kinderen te vertrekken in de veronderstelling dat dit niet meer geschikt was voor tere zieltjes. En daar hadden ze gelijk in.

Nadat Dirk en Morten hun plaats hadden genomen in hun rijwagen, was het de beurt aan Tara. Ze had geen idee wat men voor haar had bedacht. "Geel, zwart en bruin", dacht Tara. "Wat kon dat betekenen?" Ze hoefde niet lang te wachten, want ook bij haar binnenkomend "gevolg" klonk een eerste Aaah en Oooh uit de hoek van de poort. Het "gevolg" was inderdaad geel, zwart en bruin zo constateerde Tara. 

Ook Tara stapte naar voren om haar "gevolg" te ontvangen. Ze stak haar linker-tentakel in de lucht en draaide een rondje. Het publiek reageerde opgewonden en riep zelfs enkele keren haar naam. Maar daarna was al snel alle aandacht voor de verrassing in de hoek van de arena. Twee flinke robots in de vorm van een tijger liepen rustig en zelfs een beetje sloom naar voren de arena in. Ze keken behoedzaam naar links en rechts en hielden zich kalm. Plotseling brulde ze voluit en het publiek schrok. Tara eerst ook, maar lachtte van binnen. "Wat een prachtige poezen", dacht ze. "Geweldig....vandaar geel, zwart en bruin en bovendien levensecht. Fantastisch". En inderdaad, ook deze robots leken net zoals de Hyena's bijna levensecht, zelfs de snorharen op hun kop bewogen een beetje en de staarten zwiepten van links naar rechts. Tara begroette de robots met een knik en nam plaats in de rijwagen.   

Onder groot gejuich begaven drie rijtuigen zich naar de streep op de baan. Er was van tevoren geloot en Morten had gewonnen. Hij begaf zijn paarden de opdracht via de lijnen om naar de binnenkant van de baan te gaan. Het leek allemaal goed te gaan en Morten was dan ook blij dat zijn "paarden" goed op zijn bevelen reageerden. Dirk daarentegen had meer moeite. Hij mocht tien meter vóór Morten plaats nemen, maar zijn Hyena's stopten op acht meter en besloten geen stap meer te maken. Ze snoven en trapten in de grond. Dirk maakte zich een beetje zorgen. Zou hij dit stel hyena's wel kunnen beheersen? Hij vreesde al snel de controle te verliezen. "Maakt niet uit. Als ik maar als eerste aankom.....de rest interesseert mij niets", dacht Dirk, terwijl hij de teugels een beetje strak hield. Tara mocht vijftien meter naar voren, omdat zij in de buitenste baan stond. Dat was nadelig, want op deze manier zou het dringen worden bij de eerste bocht. De kans op contact of erger was aanwezig. Ze besloot dan ook om nog niet vol gas te geven. Acht rondes is lang, zo vond ze. De speaker nam het woord en had niet veel tijd nodig.

"Klaar voor de start......af".

En daar gingen ze. Zoals verwacht rende de robot-paarden van Morten als een raket naar voren. Alsof het een echt stel paarden was, zo leek het meteen en hij nam dan ook direct een flinke voorsprong. Het hyena-stel van Dirk bleef stil staan, tot ontzetting van het publiek. Dirk sloeg met zijn teugels op de ruggen van de robots en riep "Ga, Ga dan....Ga dan stom schroefsel". Dat laatste werd door de Hyena-robots niet gepikt en zij vlogen na enkele seconden keihard naar voren. Dirk werd verrast en kon zich nog net vasthouden aan de teugels, maar zijn achterstand was alsnog erger geworden omdat de snelheid niet werd vastgehouden. Het paarden-stel van Morten daarentegen was al bijna de eerste bocht om.

Doordat Dirk te laat vertrok, kwam het plan van Tara niet meer uit. Ze werd dan ook gedwongen om te krachtiger te vertrekken en dat deed het Tijger-stel dan ook op volle inzet. Doordat er zo'n explosieve kracht werd gebruikt, hobbelde de rijwagen zelfs omhoog en omlaag. Tara raakte al rap de controle kwijt, maar dat gaf niet, want het tweetal haalde de paarden in.

Het Tijger-stel van Tara schoot dus ook met volle snelheid de bocht in en zat zelfs na een paar seconden vlak achter Morten. Dirk volgde, maar moest flink achterblijven, omdat hij nog niet goed de Hyena-robots kon bedienen. Tara keek eens achterom en zag na de eerste bocht de kwijlende bekken van de Hyena-robots toch een beetje naderen. Het was een akelig gezicht en ze hoopte dat die engerds niet nog meer dichterbij zouden komen, maar dat zou vast ook voor Morten gelden als hij achterom zou hebben gekeken. Maar....dat deed Morten niet. Hij concentreerde zich op het parcours en nam langzaam een steeds grotere voorsprong op Dirk en Tara. Tara vreesde dat haar twee robots onvoldoende kracht hadden om de paard-robots bij te houden en tot overmaat van ramp kwamen de Hyena-bekken nog dichterbij. De tweede bocht zou een gevecht worden tussen Tara en Dirk. 

Het gevecht was van korte duur. Tara sneed de bocht zo strak mogelijk in en Dirk volgde bijna naast haar. Heel even waren de woeste koppen van de Hyena's naast haar karretje en ze kon het kwijl uit de bekken zien vliegen. Tara spoorde haar tijgers aan, maar het hielp niet. Dirk liep steeds meer in en op een gegeven moment konden Tara en Dirk elkaar in de sensoren aankijken. Dirk flitste met zijn licht-sensoren in de hoop Tara te verblinden, maar gelukkig was ze net op tijd om haar nacht-visie heel even uit te schakelen. Het spel zou gemeen worden....dat was wel zo duidelijk. Tara overleefde de tweede bocht.

En zo verliepen de eerste rondes. Morten ging fier op kop en ver daarachter kwamen de twee kemphanen, Tara en Dirk die om elke bocht vochten om de binnenste baan te behouden. Het kostte Dirk veel kracht in zijn pogingen om Tara voorbij te streven, omdat hij elke keer aan de buitenkant van de baan terecht kwam. Tara verloor ook kracht. Het gevecht met Dirk was keer op keer een ware slijtageslag en al snel bemerkte ze dat haar energie-level met behoorlijke stappen omlaag ging. Het was maar de vraag of ze op deze manier het einde zou halen. Winnen zou moeilijk worden, omdat Morten geen enkele blijk liet zien van verslapping. Zijn paarden reden onvermoeibaar door.

Plotseling gebeurde er iets waardoor de stemming in de arena omsloeg in verbijstering. Morten zwaaide een paar keer naar het publiek in de veronderstelling dat hij al bijna gewonnen had. En dat had hij beter niet kunnen doen. De wind was onverbiddelijk en maakte gebruik van de kans die haar geboden werd en hoepla....daar ging de hoed van Morten. Het publiek schreeuwde het uit van plezier en opwinding. Dit zou alles anders maken. En dat was ook zo. Morten remde met volle kracht om zijn hoed terug te vinden en Tara reed op volle snelheid, gevolgd door Dirk die vlak naast haar zat. Tara schreeuwde als eerste. "Morten, niet doen". Maar het was vergeefs. Morten had geen sensor gericht op Tara, het publiek of Dirk en liep zo snel als hij kon richting zijn hoed. De hoed lag tegen de muur aan de buitenste zijde van de baan en schommelde een beetje door de wind.

Morten schreeuwde als tweede. Een gil was het meer en daarna verstomde al het geluid in de Ketel. Het publiek was massaal opgestaan om alles nog beter te kunnen waarnemen. Wat men zag was niet fijn. Morten werd overreden door Dirk. En flink ook. De hyena's trapten met volle kracht vooruit tegen de borst van Morten en het daarbij horende gekraak was te vergelijken met het openbreken van een walnoot. De hyena's trapten door, terwijl Morten op de grond was geslingerd en de kar reed vervolgens over zijn stap-tentakels heen. Wat overbleef was een hoopje metaal, vonken en zelfs een beetje rook. Tara keek achterom en vloekte. "Kolere moer en roest". Het was haar meteen duidelijk dat dit geen ongeluk was. Nee, pure opzet, omdat Dirk niets had te zoeken aan de buitenkant van de baan. De wist even niet wat te doen en daar had ze ook geen tijd voor. Handig ontweek ze de kar met paarden van Morten die hulpeloos in de renbaan stonden en Dirk raasde als een idioot voorbij haar. Ze hoorde hem lachen. Dat was te veel voor Tara en ze draaide haar tijgers om. Het publiek reageerde boos en boegeroep daalde neer in de ketel. Tara had er geen weet van. Ze wilde gewoon niet meedoen aan een dergelijk misdrijf en sprong van haar kar. Morten was er slecht aan toe.

Tara hield een zielig hoopje hoofd van Morten in haar tentakels en speurde naar gebreken die ze direct zou kunnen herstellen. Ze plugde naar contact en transport-stick in de pols van Morten en luisterde naar de berichten.

"Fase 1, defect, herstel mogelijk"

"Fase 2, kritiek, pompsysteem defect, wissel nodig".

"Druksysteem, defect, intubiatie noodzakelijk binnen 10 eenheden".

"Fase 3, mantel defect en wissel nodig'.

"Brein kritiek, druk te laag, 6 eenheden rest".

"Energie, 5 eenheden rest, dodelijk".

Tara zuchtte. 50 seconden resterend en dat was dan het einde van Morten. Ze werd er treurig van, want het was wel een stadsbeeld-robot. Een soortgenoot. Plotseling klonk er een krakend geluid in het binnenste van haar systeem. Het was Morten.

"Het is Py, Tara..... Je moet hem stoppen."

Het was voorbij. Morten was dood ofwel definitief uit. Ze richtte zich op en keek naar het publiek, die als razende bijen tekeer gingen. Waanzin, angst, woede was af te lezen aan hun opengesperde ogen. Het maakte Tara nog bozer dan ze al was. Ze liet haar schouders hangen en overwoog intern wat te doen. Ze wist het niet en dacht even aan niets....maar die innerlijke rust .....werd wreed verstoort.

"Tara123 hupsakee".

Het systeem van Tara sprong in een nanoseconde op alarm en even snel keerde ze zich om. Het was net genoeg om in de rode licht-sensoren van Dirk te kijken. Hij spoorde de hyena's aan in de richting van Tara en die klapten hun voor-tentakels al naar voren. Klaar om Tara open te rijten. Maar Tara was een "kat"....en die zijn niet zo gemakkelijk te vangen. Alle mensen en Robots konden slechts een paar korte flitsen van Tara nog waarnemen voordat ze via de bovenste publieks-etage met een grote sprong in het niets verdween.

Tara was gevlucht.

wordt vervolgd op Tim en Tara 8.....

E-mailen
Map
Info