Ideemachine.nl
                                                                                                 

TIM EN TARA 6.

De Robot-Spelen (dag 2, de derde en vierde opdracht)


"Je kon er niets aan doen, Tara", zei Tim. Hij liep langzaam door zijn kamer op en neer en keek af en toe in de richting van Tara. Zij lag op de trap zoals alleen een kat dat kan. Haar voel-sensoren bungelden naar beneden en zo ook haar achterpoten. Tara keek Tim aan en knipperde twee keer met haar licht-sensoren. Het voelde als een "nee", vond Tim. Hij probeerde het op een andere manier.

"Hoe had je dan moeten handelen, Tara....om dit verlies te voorkomen?" Tara antwoordde eerst niet en dacht even na. "Nou....gewoon...beter opletten. Ik was te veel gericht op Dirk. Iets minder had beter geweest....dan was ze er nog geweest".

"Dus, je besluit om Leentje en Dirk mee te nemen en daarna geef je jezelf de schuld, als het misgaat. Dat klopt toch niet. Vind je dat nou zelf ook niet?"

"Maar, Timmie....Ik zou toch voldoende slim moeten zijn om dat te kunnen doen. Waarom ging het dan toch mis? Ik kan niet geloven dat mijn sensoren of het systeem verkeerde berekeningen hebben gemaakt. Als ik het nu opnieuw terug reken, dan kom ik weer tot dezelfde conclusie. De zwaai was sterk genoeg en toch....toch...."

"Luister Tara. Ik geloof wel dat je berekeningen goed waren. Maar er is toch ook zoiets als pech of ongeluk?"

"Ik heb niets met pech. Een robot doet helemaal niet aan pech. Nee, er moet iets anders zijn geweest. Iets wat ik niet heb geweten".

"Je bedoelt......je bedoelt sabotage", zei Tim en hij stond stil in de kamer. "Dat zou kunnen Tara. De anderen zijn daar ook slim genoeg voor. Maar hoe kom je hierachter? En bovendien Tara....het lost niets op. Leentje ligt eruit, klaar en uit."

Tara gaf Tim gelijk. Intussen ging ze de twee opdrachten na.

Het begon vanmorgen allemaal zo goed. De Ketel zat weer tot over de rand vol met publiek. Iedereen was in een opperste stemming, want er was waarschijnlijk voor hen een verrassing te verwachten. En dat klopte. De stadion-speaker kondigde met trots de derde opdracht aan.

"Top-geacht publiek, robots en alle meekijkende vrienden op de holo-buis. Hier komt de derde opdracht".

"Zo dadelijk zullen acht grote witte vellen katoen neerdalen. Tevens krijgen de deelnemers verf in allerlei kleuren..... Maak een Zen-tekening en leg uit wat de bedoeling van de tekening is".

Het publiek reageerde onmiddellijk. Veel gelach en verontwaardiging. Iedereen wist dat een robot geen kunst kon creeeren. Iets schilderen ja, natekenen ook, maar een uitleg erbij! Dat ging te ver. Het was nog nooit vertoond dat een robot zijn of haar kunstwerk kon uitleggen. De verontwaardiging ging dan ook meer en meer over in gelach. Dit zou geen verrassing worden. Nee, dit zou grappig worden, was de meest gehoorde kreet vanaf de tribunes. Sommige mensen vertrokken zelfs, omdat ze niets verwachtte van de robots.

De Ketel-speaker verbrak het geroezemoes en gelach.

"Het publiek zal oordelen en wel met een applaus. De zes deelnemers die het langste applaus boven de 80 hertz van het publiek hebben gekregen, gaan door naar ronde vier. De deelnemers krijgen 15 minuten om de Zen-tekening te maken. Als ik ja zeg, kunt u beginnen, ja". Er gebeurde niets en iedereen wachtte af. Behalve Tara natuurlijk, want zij liep al richting de neerdwarrelende lappen katoen. De andere deelnemers keken haar verbaasd aan.

"Er is al ja gezegd hoor! Je moet goed luisteren", zei ze achteloos naar het clubje robots wat was blijven staan.

Tara pakte als eerste een groot stuk katoen en een aantal kwasten. Ze vond het gemeen, deze opdracht. Dit was geen wedstrijd in haar ogen. "Nee, dit was het voor schut zetten van de deelnemers", vond ze. Ze legde de lap katoen tegen haar zin neer op de grond en smeet de kwasten ernaast. Ze besloot om deze keer Dirk en Leentje niet te helpen. Dat zou zinloos zijn, want ze vond dit voor zichzelf al heel moeilijk.

Tara ging na enkele minuten aan de slag. Even later keek ze naar de andere deelnemers en zag direct dat die het het zwaar hadden. De meeste keken nog steeds beteuterd naar het witte vlak op de grond of stonden helemaal roerloos op afstand met een kwast in hun tentakels. De tijd liep verder....

Een schel geluid gaf het einde van de periode aan en deelnemers namen afstand van hun vel katoen. Althans, dat gold voor de robots die het aan hadden gedurfd om "iets" te proberen. Enkele mensen in een oranje overall pakten de hoeken van de doeken vast en haakten deze vast aan de touwen. Het geheel ging de lucht in.

Twee spierwitte lappen van katoen hingen in de lucht, samen met zes andere vlakken waarop wel iets te zien was. De twee ongelukkige robots werden uit de Ketel begeleid. Tara hoorde boegeroep vanuit de hogere zitplaatsen en had medelijden met de twee. "Ze konden de opdracht gewoon niet uitvoeren, omdat het programmerings-systeem dit niet toeliet", dacht ze. En meteen erachteraan, "schandelijk". Tara keek naar de zes andere doeken die in de lucht hingen en zodanig werden gedraaid dat iedereen in de Ketel ze kon aanschouwen. Er klonk gelach, maar ook verwondering. Tara concentreerde zich op haar eigen creatie. "De uitleg zou het belangrijkste worden. Het ging immers om een Zen-tekening!".

De robot van sector 16 was als eerste aan de beurt. Hij kreeg een microfoon en deed zijn uitleg. "Nou, eh...u ziet een vierkant. Maar...eh....dit is een ultiem vierkant. Vierkanter dan dit kan niemand tekenen. Alle hoeken zijn exact 90 graden en de zijden zijn allemaal 3 meter lang. Exact dus." Het publiek reageerde niet. De Ketel-speaker greep in. "U schildert een vierkant, maar wat is daarbij de bedoeling. Wat wilt u hiermee zeggen?", was de vraag die uiteraard volgde en waar elke deelnemer bang voor was. "Nou, dit vierkant is als mijzelf. Uniek, compleet, exact en volmaakt", antwoordde de robot zelfverzekerd. En daar had hij gelijk in. Er barstte een gejuich en applaus los vanuit de tribunes, wat enkele minuten aanhield. "Die is door naar de volgende ronde. Zeker weten", dacht Tara, terwijl zij nog wat piekerde over haar uitleg.

De volgende was Leentje. Het publiek begon zich te roeren, want er viel niets te maken van hetgeen zij had getekend. Leentje begon uit zich zelf maar een verklaring te geven, maar die was niet hoorbaar. Ze was de microfoon vergeten. De tentakel trilde een beetje toen ze het apparaat overnam van de robot uit sector 16. "Geeft niet hoor kleintje...Je mag zo de Ketel uit. Iedereen snapt het wel als je geen verklaring kunt geven". De robot lachte hard en dat was hoorbaar via de microfoon. De mensen in de Ketel namen het over en plotseling was er alleen maar gelach hoorbaar vanaf de tribunes. Wederom greep de ketel-speaker in.

"Beste Leentje, zou je toch willen proberen om dit uh....geklieder te kunnen verklaren. Het publiek wacht met spanning op je uitleg...toe maar..."

Leentje durfde eerst niet, maar na een bemoedigend knikje van Tara begon ze voorzichtig met haar uitleg.

"Mijn Zen-tekening draait met de zon mee. We beginnen bovenaan op 12 uur s'nachts en daar vind u de kleuren van de nacht, met enkele schitteringen van de sterren". Ze hield even stil om dit bij het publiek te laten bezinken. Het publiek was muisstil. Leentje ging verder. "In de nacht verschijnen de rode vliegbussen en de verlate grijze nachttaxi's. Vanaf twee uur zweeft alleen de blauwe vlieg-controle-tuig boven ons en dat verklaart de blauwe strepen. Iets later komt de zon op, schakelingen van donkerpaars, naar rood, oranje en uiteindelijk geel. De dag, vanaf zes uur, brengt ons na het grijs van de robots, (die in de vroegte naar hun werk gaan), alle kleuren van het spectrum. Men kan daar geen keuze in maken. Alle kleuren overheersen onze Metropool. Door het mengen van alle kleuren, verschijnt de kleur wit. Vandaar dat een groot gedeelte van het doek wit is gelaten. Hierna komt wederom het grijs, gevolgd door de kleuren van de ondergaande zon. Uiteindelijk overheerst het donkerblauw van de avond met uitschieters naar grijs, bruin, zwart, rode remlichten, felgele stralen van de vliegmobielen of slechts het wit van de smog. We eindigen weer bovenaan met de kleuren van de nacht". Leentje zuchtte en liet haar schouders zakken.

Het applaus was overweldigend. Er verstreken meerdere minuten vanaf de eerste paar voorzichtige klapjes uit het vak van sector drie tot uiteindelijk het overdonderd geraas vanaf alle tribunes. Leentje glunderde van plezier. Natuurlijk...het was haar vak, stoffen en kleuren, maar toch was het niet gemakkelijk om een uitleg te geven. Leentje wist niet of het nu door haar ervaring met kleuren kwam of door zoiets als een bepaalde creativiteit. Ze vond dat vreemd. Toch maalde ze daar niet om. Haar sector was dik vertreden en dat telde mee. Bovendien.....ze was geheel tegen de verwachting in - door naar opdracht vier.

Tara voelde zich niet op haar gemak. Wat zij had bedacht was niet zo eenvoudig uit te leggen. "Zouden alle mensen in de Ketel het wel begrijpen?" Tara draaide met haar vingers en streek ongemerkt lang haar lange voelsensoren. Van haar mocht het nu gebeuren, maar helaas. Dirk was aan de beurt.

Langzaam kwam Dirk naar voren, nam de microfoon over en begon direct te spreken. "Voor u ziet u één stip. Dat is mijn Zen-tekening. Op de tribune werd al gelachen, maar niet zoveel meer als eerst. De mensen kregen goed in de gaten dat de robots hun konden verrassen. Dirk ging onverstoorbaar verder. "Mijn uitleg is de volgende; Ik ben de stip. Niet meer dan één stip in het geheel. Het is maar één stip, maar....voor mij is dat genoeg. U ziet, ik heb ruimte genoeg, voel me vrij, niet bedreigd en tot slot. Ik besta."

Zelfs Tara was verrast. Wat een geweldige verklaring. Echt Zen. Simpel, maar veelzeggend. Tara klapte mee met de anderen (behalve de robot uit sector 16) en keek met trots naar de kleine Dirk. Het gestel van Tara begon een beetje te beven. Ze zou vast nu wel aan de beurt zijn en keek met enige angst naar de Zen-tekening van de robot uit sector 18 en sector 11....Haar gevoel klopte en Dirk gaf de microfoon aan Tara. Kleine druppels olie glinsterden aan haar voel-sensoren. Ze vroeg zich af hoe ze het publiek kon overtuigen. Na een lichte aarzeling begon ze.

"Beste mensen en robots. Ik heb het toeval gekoppeld aan de wiskunde. Ik zal trachten mijn tekening uit te leggen. Zoals u weet - of misschien ook niet, maar dan hebt u pech - bestaat het getal PI uit een 3 en daarna een oneindig lang aantal cijfers achter de komma. Het begint zo. Tara noemde de cijfers op. 3,141 592 653.......Het publiek begon te morren. "Wat heeft wiskunde nu te maken met Zen", was de veelgehoorde zin die werd gesproken en het gaf de eerste aanzet tot onrust. Tara ging verder. "Ik heb elk cijfer getekend en wel met de lengte van het aantal centimeters wat het getal aangeeft. Dus eerst drie centimeter naar boven, dan 1 centimeter naar rechts, vier naar beneden enzovoorts. Ik heb de richting laten bepalen door de kleur van het haar van u. U toeschouwer maakte deel uit van mijn Zen-tekening. Blond voor linksaf, Zwart voor naar beneden, Rood voor rechtsaf en uiteindelijk kaal voor de richting naar boven. Het publiek morde nog steeds en Tara liet het even bezinken. Na een minuutje daalde het geroezemoes en Tara ging er vanuit dat het idee nu bekend was. Ze ging verder. "Nou uiteindelijk ben ik tot deze Zen-tekening gekomen, tadaaaaa". Tara keek voldaan om zich heen in de veronderstelling dat de uitvoering van de Zen-tekening was begrepen. Niets was minder waar. Er klonk geen applaus. Het werd doodstil in de Ketel. Tara zou eruit vliegen. DE Tara......

De Ketel-speaker greep in. "Tara kan je vertellen wat jou tekening dan uitbeeld. Wat is de gedachte erachter?..."

"Nou eh......tot mijn verbazing heeft het wiskundige getal PI en de toevalligheid van de kleur van haren van de mensen hier....tot dit geleid." Ze strekte haar tentakel uit naar haar tekening om nogmaals de schoonheid er van in te zien. Niemand reageerde. Plotseling riep er iemand uit het publiek. Het was Tim. Tim had het al lang gezien, maar dat kwam omdat hij al langere tijd met Tara omging. "Het staat op zijn kop, Tara. Op zijn kop".

Tara keek nog eens en zag toen haar fout in. Ze was zo gewend geraakt, als robot-kat aan beelden op z'n kop te zien, dat het haar niet eens was opgevallen. Snel werd op haar aangeven het doek omgedraaid en......daar verscheen een prachtig hoofd van een kat. Prachtige ogen, scherpe tandjes, lange voelsprieten. Alles wat een kat en kat maakt zat in de tekening. Een waar kunstwerk. Tara wachtte daarom met vertrouwen op het applaus. Dat kwam er, maar........niet zo lang en hard als ze had gewenst. Tara pufte en keek angstig naar de robot uit sector 18.

De robot uit sector 18 kwam naar voren en pakte de microfoon over. Het publiek wachtte op de uitleg, maar konden zelf aan waarnemen dat de beste Zen-tekening door hem was gemaakt. Een paar prachtige streken vloeiend van links naar rechts, nog een krul naar boven, één streepje schuin naar beneden en één stip. Het geheel was voor de mensen duidelijk zichtbaar als een visser op een chinees bootje. De robot wachtte op het applaus, maar dat had hij misgegokt. De Ketel-speaker was namelijk onverbiddelijk. "Beste Mike, je hebt een prachtige Zen-tekening gemaakt, maar.....wat kan je zelf vertellen over deze tekening in relatie het het Oosterse Zen?" De Ketel was stil. Maar Mike....Mike was ook stil. De speaker vroeg het nog een keer, maar het bleef stil. Uiteindelijk sprak Mike....zacht en met schaamte. "Ik weet het niet. Ik heb deze tekening wel eens ergens gezien, maar ik heb geen idee wat het uitbeeld of wat het met Zen te maken heeft".


Het duurde een tijdje tot iedereen het door had, maar Tara wist het al meteen, toen zij ook de robot uit sector 11 stilletjes zag verdwijnen. Ze was door, samen met Leentje en Dirk en helaas ook met die griezel uit Sector 16. Tim stond te huppelen en riep samen met al die anderen mee. "Boe, Mike...boe". En Mike werd weggeleid tot schaamte van Sector 18. De hoogste sector nog wel.

Tara kwam terug uit haar dagdroom. "De derde opdracht ging goed....", zei ze tegen Tim.

"Ja Tara, die wel, maar opdracht vier niet. Klaar uit. Morgen de finale, Oke?".

"Ja, oké".

Toch liet het haar niet los. Wat ging er mis tijdens opdracht vier. Ze spoelde de film terug om deze nader te analyseren. Iets zat haar goed dwars en ze zou het vinden ook.



De sfeer na de derde opdracht was in alle opzichten broeierig te noemen. Het werd warmer, de mensen waren nog opgewonden van dat wat ze die morgen geboden was en ze keken met spanning uit naar de vierde opdracht. Daarnaast speelde de afvalrace ook een rol. De meeste hogere robots waren weggespeeld tegen alle verwachtingen in. Sterker nog, twee robots uit de lagere sectoren waren nog in de race al verwachtte niemand dat ze beiden de finale zouden halen. De finale zou Tara halen. De robot uit sector 16 vast en zeker ook. Maar of de andere twee dit ook zouden halen, wist men toen niet met zekerheid te voorspellen.

Tara ging verder met haar opgeslagen film en sloeg een paar gedeeltes over. De aankomst in de Ketel. Het voorstellen van de vier robots en de uitleg van de vierde opdracht, geloofde ze wel. Daar zou de fout niet zijn begonnen. En zodoende schakelde ze direct door naar het begin van de uitvoering. Alle robots stonden op een platform hoog boven de grond en ze wisten wat ze moesten doen. "Probeer met zijn vieren de overkant te halen", had de speaker gezegd. Het publiek was verrukt. De hoogte waarop het spel zich bevond, was voldoende hoog om kapot te vallen en velen zagen in gedachten Dirk al naar beneden kletteren. Tara spoelde de film verder. Tijd voor overleg hadden ze niet gekregen en daarom begonnen ze gezamenlijk met uitvoering. Dirk en Leentje deden hun uiterste best om elk onderdeel te halen. Stoppen kon natuurlijk ook, maar daar dachten ze niet aan. Ze vertrouwden op Tara. Tara daarentegen vertrouwde de robot uit 16, die zich als Morten had voorgesteld, in het geheel niet. Als Tara niet het slachtoffer zou worden, dan zeker Leentje of Dirk. Tara hield Morten dan ook goed in de gaten, ondanks zijn ingebouwde programma om andere robots niet te beschadigen. Tara had vandaag genoeg gezien om te weten dat de ingebouwde veiligheidsprogramma's geen garantie meer waren. Robots evolueerden.....Ze werden doordat ze veel vrijheid hadden gekregen in de afgelopen eeuwen, beter, slimmer en vooral onbetrouwbaarder. Eigenlijk wist Tara dat wel als het haarzelf aanging, maar bij de lagere robots had ze het niet verwacht.

En zodoende sprongen, zwaaiden en zwierden het viertal van het ene platform naar de andere. Sommigen veilige platforms gingen omhoog, anderen weer omlaag en Tara kreeg het beeld van een oud-Italiaans mannetje met de naam Mario zijdelings in haar oog-sensoren geprojecteerd. "Aha, we volgen de route van een antieke game. Dat moest wel lukken", vond ze. Toch werd het soms erg lastig en het publiek hield af en toe de adem in van de spanning. Dan struikelde Dirk weer, dan verstapte Leentje zich. Gelukkig was Tara elke keer op tijd om te helpen. De film liep door tot het punt waar het misging. Tara zette de vertragings-focus in en keek behoedzaam en vooral naar Morten. Maar Morten deed gewoon zijn best. Er was niets te zien. Tara zoemde in op de bewuste laatste zwaai van Leentje. Tara had zelf berekend dat ze met een kracht van 45 Newton moest zwaaien en hielp haar daar ook mee. Het was een perfecte zwaai, totdat.....ja totdat Leentje plotseling het touw niet meer vast kon houden en naar beneden viel. Tara zette het beeld stil. Nogmaals constateerde ze dat Morten niets was te verwijten. Ze dacht na en piekerde voort totdat ze een ingeving kreeg. "Het zou toch niet?", sprak ze zachtjes uit. Ze keek nogmaals en zag toen waar het ongeluk vandaan kwam. "Spinnendraad", mompelde ze. Onzichtbaar voor mensenogen, supersterk en heel gevaarlijk. Ze volgde de draad nauwgezet vanaf de enkel van Leentje en kwam uit bij.....Dirk. De sensoren van Tara trilden allemaal gelijk en dat zag Tim ook.

"Wat is er Tara?"

"Het was Dirk, Timmie. Dirk is de judas in dit geheel", zei ze terug en kraste met al haar nagels over een balk. "Alle blikken en moeren, nog aan toe....Dat wordt morgen een leuke dag". Tim zei niets meer. Hij geloofde Tara wel en maakte zich zorgen. Nu was niet alleen Morten een geduchte tegenstander, maar ook Dirk en dat gaf hem een ongerust gevoel. Tara niet. Zij dacht aan die arme Leentje. Gebroken had ze op de grond gelegen en het publiek lachte haar uit. Voor haar was deze aanblik voldoende om tot op haar kleinste schroef gespannen te raken. Gespannen om de verrader terug te pakken. "Morgen....morgen ga ik voor de overwinning. Niets meer en niets minder".


De Robot-Spelen (de finale)



Het systeem van Tara stond tot op de laatste bout gespannen. Enkele pezen in haar grijp-tentakels waren door Tara en Tim in de vroege ochtend afgestemd op kracht en snelheid. Dat was namelijk wat Tara dacht het meest nodig te hebben. Slimheid had ze vanzelf al genoeg, zo vond ze. Ze onderschatte haar tegenstanders niet. Morten was namelijk een type 35A, niet alleen heel slim, maar ook een stadsbeeldrobot. Dus....vooral onberekenbaar! Dat Tara ook een type 35A was maakte haar niet perse de favoriet, want elke 35A werd door een andere ontwerper in elkaar gezet. Zo was Tara een kat en Morten meer een cyborg. Hij leek dus veel meer op een mens dan Tara. "Dat geeft hem het voordeel", dacht ze. "Mensen houden van mensen en veel minder van Robots die op dieren lijken". Sommige mensen blijven dat soort robots meer zien als "dingen". "Categorie gebruik en afval dus..."

Tim had die morgen nog overleg gepleegd met Tara. "Kan ik iets voor je doen, tijdens de uitvoering van spel nummer vijf, Tara?" Tara hoefde over deze vraag maar kort na te denken.

"Timmie jongen, als ik iets belangrijks over mijn kattenkop zie, roep je Tara1.2.3. hupsakee".

"En dat hoor je dan in die bruisende Ketel?"

"Ja, want ik stel mijn diepste geluid-sensoren erop in."

"Oke, goed plan, maar laten we er vanuit gaan dat het tussen drie sterke robots gewoon gelijk op gaat".

"Juist daarom Timmie....juist daarom verwacht ik vals spel. Dirk heeft het al gedaan en ik sluit niet uit dat hij het weer flikt".

"Maar Dirk moet je toch kunnen hebben. Hij is zwaar, gezet en doet dom".

'Klopt Timmie, maar wie zegt dat Dirk, Dirk is?"

Tim dacht na over deze opmerking. "Zou het kunnen, dat robots andere robots uit eigen beweging zouden benadelen? Zelfs kapot maken....Of moesten ze daarvoor altijd een menselijk bevel krijgen?"

Tim ging de eeuwenoude Robot-wetten langs.

Eerste Wet; Een robot mag een mens geen letsel toebrengen of door niet te handelen toestaan dat een mens letsel oploopt.

Tweede Wet; Een robot moet de bevelen uitvoeren die hem door mensen gegeven worden, behalve als die opdrachten in strijd zijn met de Eerste Wet.

Derde Wet; Een robot moet zijn eigen bestaan beschermen, voor zover die bescherming niet in strijd is met de Eerste of Tweede Wet.

Tim schrok. "Er staat niets in de Wetten over het welzijn van een andere robot", zei hij hardop.

"Juist Timmie, nou weet je het. Maar.....ik denk niet dat een robot uit zichzelf een andere robot schade toebrengt. De uitleg die bij deze Wetten hoort heeft als extra regel opgeleverd dat een robot niet zonder opdracht van een mens een andere robot mag beschadigen of vernielen. Dus.....meestal dan....is deze regel ook ingevoerd in het systeem. Bij mij dus ook. Er kunnen dus twee dingen aan de hand zijn. Of we hebben te maken met een robot die niet meer te controleren, een zogenaamd "Botrot"..of....er is een mens die een opdracht heeft gegeven om de andere robots uit te schakelen. Ik gok dat het tweede aan de hand is".

"Maar wie Tara, zou dat nu doen?"

"Dat weet ik niet. Ik weet niet eens wie of wat Dirk is, Timmie. Maar....dat gaan we dan maar tijdens de finale uitzoeken."

Tim wilde de laatste vraag niet eens meer stellen. Niet wie, maar waarom? Dat was evenzo belangrijk. Het zou een spannende middag worden.

wordt vervolgd op Tim en Tara 7.

E-mailen
Map
Info