Ideemachine.nl
                                                                                                 

De Robot Spelen 5 (dag 1)




De bevolking van de Sectoren kwamen massaal naar de Ketel. Nou ja, niet iedereen, want er moest vanwege de hoeveelheid aanvragen worden geloot. Zoals altijd kwamen de mensen van de hogere Sectoren er beter vanaf, omdat hun meer plaatsen werd toebedeeld. Tara had het goed gezien om een 1e klas ticket voor Tim te bedingen, want veel robots of mensen uit haar eigen sector waren er niet. De Ketel had de vorm van een ouderwetse kookpan in een supersonische omgeving. Een glad veld op de bodem en diverse ringen voor de bezoekers tot aan de bovenste rand, met uiteraard een grote hoeveelheid Sky-boxes her en der verspreid. De rand boog bovenaan de Ketel ver naar binnen, zodat....mocht het zover komen....de sensatie op het veld letterlijk voor een snelkookpan-effect zorgde. Heet, vochtig en vooral beklemmend. Op die manier werd elke sport in de Ketel een ware belevenis.

Tara was nog steeds in slechte doen. De hele nacht had ze liggen piekeren. Luiers verschonen van wilde huilende en kronkelende baby's, was niet haar ding. Sterker nog....ze haatte baby's. Niet dat Tara last had van de geur, want ze kon haar reuk-sensor gewoon uitzetten. Nee, het was vooral het verlies aan controle. Baby's luisterden niet. Dat was het probleem. Ze had een beetje spijt dat ze niet de hele lijst had gelezen. Ze was bij het eerste aanblik van de beruchte zin; "vuile baby luiers verschonen en baby's aankleden", direct van ontzetting omgekeerd. Tim had later, toen Tara niet meer terugkeerde, het systeem maar uitgezet om de hack-ontdekking te voorkomen. Hij had zelf wel meer gezien op de lijst, maar durfde het niet tegen Tara te vertellen. Hij durfde er niet eens aan te denken.

Zo rond het middaguur liep de Ketel vol met mensen en robots. Eerst werden de lagere ringen gevuld, daarna de hogere ringen en tot slot de Sky-boxes. Bij elke opening van zo een box richtte de mensenmassa zich op om te bezien welke beroemdheid daar plaats zou nemen. Uiteraard verscheen Timosjenko, de Slavische dichter als eerste met zijn vreemde gevolg. Een vreemd gedoe omdat de volgers van de meester zich hadden aangekleed zoals zijn laatste gedicht het had verwoord. Dit keer was het thema dus "plukjes naast het hof" en daarom leek de groep wel één grote friemelende bos bloemen. Diverse Aaah's en Oooh's waren het gevolg vanuit de lagere regionen. Maar dit was slechts het begin. Hierna kwamen de echte grootheden, muzikanten, bestuursleden, Idealisten, wroekers en lamawaaiers. Een jonge vrouwen-gegil steeg op toen de zanger Micky Jocksan met zijn arm enkele seconden zwaaide naar beneden. Hij werd helaas daarna niet meer gezien, omdat zijn box snel werd verduisterd. Smakkie Blue, Joska Mc-Morwenna en - niet verwacht - Simone Simione, waren er ook en zo had iedereen wel een favoriet in de Ketel. De bestuursleden daarentegen kregen ondanks hun hoffelijke voorkomen weinig aandacht. De enkeling die boe durfde te roepen werd zelfs aangemoedigd door het klappen van de handen vanuit de menigte. (De Metropool-manier van klappen is met de bovenzijde van de linkerhand klappen tegen de binnenzijde van de vingers van de rechterhand.) Zodoende ging de aankomst van die leden vrij snel en werd alleen gehinderd doordat de kleding van het vrouwelijk of gender-neutrale gevolg speciale aandacht vroeg. Tim zag zelfs een sleep van enkele meters uit een Skybox hangen. De Idealisten kwamen voorts binnen, zoals het protocol vereiste. Niet dat er een speciale volgorde was op basis van belangrijkheid, maar het was in de laatste eeuwen zo ontstaan. De Idealisten dus. Zij waren altijd in het rood of in het groen gekleed. Rood was het teken van de arbeid en zodoende kregen deze mensen een speciaal ontvangst van alle Robots, die met zijn allen een paar keer op de grond stampten. Groen was het teken van de natuur. De natuur, die in de Metropool - naar hun idee - onvoldoende terug te vinden was. Zij stonden voor schone lucht, een juiste afvalverwerking, minimaliseren van bezit en de Dieren. Het waren zij, die van zowel de mensen uit alle regionen als alle skyboxen (behalve die van de bestuursleden) toe werden gewapperd met een groen lintje. Tot slot arriveerden de wroekers en de lamawaaiers. Feitelijk verschilden zijn niet veel van elkaar. De wroekers waren duister in hun hart en de lamawaaiers juist licht en vol van vreugde. Waar ze precies zouden plaats nemen werd al snel duidelijk. Uit de boxen van de wroekers kwam een irritant krijsend geluid wat klonk als het schuiven van een scherpe nagel op een ouderwets krijtbord en daarnaast begonnen ze met laserpennen te schijnen, te gooien met afval. Al snel moest de Ketel-speaker ingrijpen. De dreiging van verwijdering was voldoende om hen te doen stoppen. In de tussentijd arriveerden ook de lamawaaiers en trakteerden iedereen op een regen van bloemen, wat met groot gejuich werd ontvangen.

"Al met al", zo vond Tim was het een fraaie indrukwekkende opkomst van de elite. Maar het hoogtepunt moest natuurlijk nog gebeuren. De opkomst van de deelnemers. Tim had geen hart en het kon dus niet extra hard bonzen, maar een opwindende trilling in zijn borstplaat was wel voelbaar. Ook gingen zijn licht-sensoren wat vaker naar de ingang van de arena, want daar moesten ze toch verschijnen. Niets was minder waar. De meeste mensen en robots hadden het niet in de gaten, maar de deelnemers stonden al klaar hoog bovenin de top van de Ketel op een klein platform. Klaar om af te dalen. Pas toen al het licht werd gedoofd en de schijnwerpers zich naar boven richtte, werd het iedereen duidelijk. De Ketel-speaker kondigde één voor één de deelnemers aan en de Ketel-bezoekers hielen hun adem in.

Als eerste naam werd Dirk, de verzamelaar genoemd. Een klein aantal toeschouwers, ergens onderin de Ketel begonnen te klappen. Dirk stond een beetje bibberend op zijn zware poten en moest een klein duwtje krijgen om de stap vanaf het platform te maken. Het werd voor hem geen sierlijke aankomst doordat hij aan één stuk jammerde. Tot overmaat van ramp belandde hij door zijn gewicht en dom gefrutsel met de touwen op zijn kop op het veld. Toch richtte Dirk zich fier op, nadat hij zich had verlost van het takelsysteem en maakte een kleine buiging naar alle windrichtingen. Tara keek het van boven aan en had een beetje medelijden met Dirk, toen ze bemerkte dat hij vooral werd uitgelachen. Dirk, zoals gezegd, een robot-verzamelaar was een zesde-klasse-robot, weinig geavanceerd, lomp in uiterlijk en zoals de naam al doet vermoeden, een vuil-verzamelaar. Hij was unaniem aangewezen door de Sector 1, omdat hij altijd vriendelijk was en vooral goedlachs. Dat het publiek hem uitlachte had hij dus niet in de gaten. En dat men om hem moest lachen, was voor hem een gewoon iets. Zodoende maakte Dirk nog een rondje van buigingen naar alle hoeken van de Ketel en werd wederom uitgelachen. Het aanblik hiervan stemde Tara tot verdriet en ze nam zich voor vooral Dirk te helpen.

Ook Tim had het opgemerkt en voelde zich niet geweldig bij dit begin van het spektakel wat kennelijk vooral een feest voor de mensen uit de hogere regionen moest gaan worden. Hij hoopte dat Tara - ook een robot uit de lagere regionen - dit niet hoefde te ondergaan. Lang kon hij hier niet over nadenken, want de tweede robot, werd aangekondigd.

Silvy, de stof-robot uit Sector drie was de volgende.

Gelukkig vond Silvy wel een manier om trots naar beneden te komen. Hoewel ze wel een beetje bang was, kreeg ze het voor elkaar om de stoffen die zij het mooiste vond, mee te nemen tijdens de afdaling. Het bracht haar een applaus, omdat het sierlijke beeld van lange repen stof langs de lijn naar beneden, de mensen en robots mooi vonden. Tara vond het niet meer dan terecht. Ze wist dat Silvy de mooiste gewaden maakte voor al diegenen die vonden dat vooral zij recht hadden op mooie kleding. De stoffen waren dus niet voor sector drie waar bijna iedereen in het grijs gekleed liep. Hoe dan ook, Silvy deed het prima en in de linker benedenhoek van de Ketel, stonden een paar mensen flink haar aan te moedigen.

Tara voelde onrust. Ze wist dat na enkele robots zij aan de beurt zou zijn. Haar onrust was niet onterecht. Op het platform waren een paar stadsbeeldrobots die het plezierig vonden om de "lagere" robots te treiteren. Ze hadden dan ook flink gelachen om die arme Dirk. Tara ving met haar geluid-sensoren op dat zij ook verantwoordelijk waren voor het gestuntel van Dirk. Ze moesten er keer op keer om lachen. Tara wist genoeg. Ze zou moeten oppassen.

Even later was Tara aan de beurt. De Ketel-speaker kondigde haar met groot respect aan. Iedereen wist dat Tara de Stadsbeeldrobot was, die zelf gekozen had om in de lagere Sectoren te verblijven, terwijl ze zeer geavanceerd was. Ze voelde een klein duwtje toen ze voor aan het platform stond. toen ze zich omdraaide zag ze Klinkerbast, de stadsbeeldrobot uit Sector 17 samen met de robot uit 16. "Hoe is het kleintje. Ben je bang om te vallen?", zei Klinkerbast met een zware bromstem. "Moeten we Ieniemienie soms helpen dan maar", vroeg nummer 16 aan 17. Ze moesten samen hard lachen en duwden Tara nog een beetje naar de rand. Iedereen begon daar boven te lachen en Tara voelde....nou ja voelde....haar systeem werd warmer en dat was meestal de aanzet tot een explosieve actie. Wat kan je anders verwachten van een kat! Het lachen was dan ook nog niet voorbij of Tara maakte zich klein, greep de touwen, draaide zich om en deed wat ze moest doen. Even later bungelden de twee robots aan het touw en Tara sprong - natuurlijk als een kat - van het platform en klauterde via de balken naar de zitplaatsen in de Ketel. Het publiek sprong met zijn allen op om te zien wat er gebeurde. Bovendien zag het er gevaarlijk uit, twee robots ondersteboven hangend aan een touw en een andere robot die gevaarlijke sprongen maakten. Tara was bij na niet te volgen. Zo snel sprong zij van de ene ring naar de andere, totdat ze samen met de twee ongelukkigen tegelijkertijd op het veld kwamen. Het publiek in de Ketel werd muisstil. Want daar stonden uiteindelijk drie super-robots tegenover elkaar en.....het waren geen vrienden van elkaar. hoe zou dat nu aflopen? Tim, die alles nauwkeurig had gevolgd, was blij dat Tara heel beneden was gekomen. Toch maakte iets hem droevig. Ook hij wist dat Tara, voor het eerst in haar leven, vijanden had. En niet zomaar vijanden....nee.....gevaarlijke vijanden.


De Robot Spelen 5 (dag 1, de eerste en tweede opdracht)




Het gejoel van de menigte doofde langzaam uit. Iedereen in de Ketel had de deelnemers goed kunnen zien en ook kunnen toejuichen, maar dit was slechts een beginnetje. Tara wist dat de robots niet zo van belang waren, maar vooral de eer van de Sector en de sensatie die hen te wachten stond. "Weinig fun zal het worden", vond Tara, toen ze even terugdacht aan de lijst die ze had gehackt. Zo stond Tara een beetje verloren en sip tussen de andere robots. Het ongelukkige tweetal had zich snel herpakt en stonden als een pauw vooraan. Er was om hun gelachen, maar dat zou snel voorbij zijn. Althans, zo vonden zij zelf. Tara wist het ook. De twee waren super-robots, ongelofelijk slim en nu ook nog eens verbitterd om wat hun was overkomen. Tara dacht verder. "Robots mochten niet andere robots beschadigen, maar.....was dat wel in hun systeem aangebracht?". Het zou wel moeten, maar zeker ervan was ze niet. Het waren tenslotte stadsbeeldrobots van de hoogste Sectoren. Die verschilden niet veel meer van een mens en....ook belangrijk, ze waren zelfs meer waard dan zes lagere sectoren van de Metropool.

De Ketel-speaker zorgde voor aandacht. Het werd langzaam stiller.

"Geacht publiek en aanwezige robots. Zoals het Metropool-bestuur heeft aangegeven, kunt u vanaf nu een spektakel van de eerste orde ondervinden. Dit alles om het afschuwelijke bedrog van de Stille Tuin, goed te maken." Het publiek gaf een matig applaus.

Luister goed, deelnemers, want hier komt de eerste opdracht." Het werd muisstil in de Ketel.

"subuk ed tiu panstno". Het bleef muisstil. Niemand begreep er iets van, behalve een paar robots natuurlijk. Tara wachtte af wat er verder ging gebeuren, want een kubus (subuk) had ze nog niet gezien. Plotseling begon de grond onder haar voeten te trillen en daarmee ook de Ketel. Iedereen sprong omhoog om te zien wat er ging gebeuren. Het duurde slechts enkele seconden en toen werd het duidelijk. Rondom de groep robots kwam een doorzichtige kubus omhoog. Doorzichtig, nou ja, wel vanaf de buitenkant, want binnenin leek het wel een zwarte muur. De kubus ging langzaam verder omhoog en voordat de robots goed hadden kunnen reageren, lag er een zwart dak bovenop. Ontsnappen was op dit moment niet mogelijk. De kubus rees hoger en hoger en werd ook opgedeeld in kleinere vakjes binnenin. Tara trok Dirk en nog een andere robot snel naar zich toe. Sommige robots verroerden echter geen vin en stonden uiteindelijk helemaal alleen in hun eigen vak. Toen was het klaar.....zo dacht men in de Ketel en iedereen spoorde de robots aan om te ontsnappen (panstno) uit de kubus. Maar hoe? dat wist nog niemand.

Plotseling begon het in de kubus te regenen. Geen water, maar zand stroomde uit piepkleine gaatjes in het dak naar beneden. "Hm....geen baby, geen luiers dus". Ze lachte een beetje, maar vond haarzelf ook een beetje dom. "Wel een flink probleem trouwens", dacht ze erachteraan. En dat klopte. Geen van de deelnemers had een idee om hieruit te kunnen ontsnappen. Tara ging bij Dirk en Leentje (de andere robot) te rade, maar zij hadden niet eens een klein ideetje. Tara ging haar opties na. "Klimmen....onmogelijk, te glad. Springen ja, maar waar is dan de uitgang? Wachten, Hm...misschien....Graven misschien? Zou kunnen". Tara besloot te wachten. Inmiddels werd het gejoel in de Ketel steeds groter. Sommige robots die alleen waren, raakten een beetje in paniek. Nee, ze zouden er niet dood van gaan, maar hun eer voor de Sector raakte ze vast wel kwijt en zo ook hun verdere deelname. De meeste alleenstaande robots begonnen te graven.......het was een weg naar niets en zodoende zagen ze de uitgang niet meer, die langzaam bovenin verscheen. Tara zag het ook. Een kleine streep vlak bovenaan de wand werd heel langzaam steeds groter en groter. Tara wees de uitgang aan, maar de twee andere robots werden niet blijer. "Daar kunnen wij niet naar toe springen, Tara", zei Dirk, terwijl hij naar kleine Leentje keek. "Nej, dat gaat niet lukken, Tara".

Inmiddels waren de eerste robots uit de kubus en ontvingen een groot applaus vanuit de Ketel. Natuurlijk waren de meest geavanceerde robots vrij eenvoudig eruit gekomen. Ook zij hadden even gewacht om te ontdekken dat de uitgang er vanzelf kwam. Tara had echter wel een probleem. Zij wilde niet alleen ontsnappen, terwijl dat reuze eenvoudig voor haar was. Ze wilde Dirk en Leentje niet achterlaten. (Dit in tegenstelling tot sommige anderen, die hun mede-robot gewoon hadden laten staan.) Plots kreeg ze een idee. "We kruipen op elkaar en de sterkste bovenaan. Als die dan de rand pakt, kunnen de andere twee naar boven klimmen. Simpel, toch". En dat was ook zo. Tara klom op Leentje en Dirk klom bovenop Tara. Het was net hoog genoeg voor Dirk om de rand vast te pakken. Leentje die bijna al helemaal onder het zand was geraakt, trok zichzelf op via Tara en Dirk en Tara deed hetzelfde. Uiteindelijk stonden ze bovenop de kubus en er steeg een groot gejuich uit vooral uit de lagere sectoren. Toen Tara iets later eens rondom keek, zag ze dat er al meer dan tien robots niet meer uit de kubus waren gekomen. Het verontruste Tara, want dit was pas de eerste opdracht. "Ze had toch liever baby's en luiers gehad.....", dacht ze. Dirk en Leentje waren blij. Ze hadden deze proef nooit zonder Tara kunnen uitvoeren en bedankte haar dan ook. "Eigenlijk zijn we toch een soort van vijanden, Tara", zei Leentje voorzichtig. "Ja, eigenlijk wel", zei Dirk een beetje somber. "Dat is zo...maar....zolang het kan, zal ik jullie helpen, oké?" Tara kreeg een high five en Leentje en een boks van Dirk. Tara had nieuwe vrienden en die zou ze hard nodig hebben.


Tim keek naar de Kubus en zag dat deze langzaam weer naar beneden zakte. Sommige Robots lagen diep in het zand en keken met wijd openstaande licht-sensoren naar buiten. Tim wist niet eens of ze nog wel "aan" stonden. Het leek er niet op. Tim richtte zijn blik maar weer op Tara die samen met Leentje en Dirk naast de kubus stonden en evenzo naar de zakkende kubus keken. Ook zij keken niet blij, noch was er een glans op hun buitensysteem te vinden. De Ketel-speaker kreek weer alle aandacht, toen het alle deelnemers opnoemde die door waren naar de volgende ronde. "Opvallend veel hogere robots", vond Tara. Het sterkte haar in haar opzet om zorg te dragen dat Leentje en Dirk zo lang mogelijk mee konden doen. Ze keek naar Tim. Die balde zijn vuist en liet hem zien. Tara knikte. De strijd ging verder.

"Geacht publiek en aanwezige robots. Hier volgt de tweede opdracht." De Ketel en de deelnemers hielden hun adem in. (Robots ademen ook, want daardoor kunnen zij ruiken)

"Steel een voertuig en zet deze in het groene vierkant....de eerste acht gaan door naar de volgende ronde".

Tara luisterde goed naar de opdracht en kreeg meteen al een briljante ingeving. Nu was het wachten op "hoe" de opdracht eruit zou zien. Ze keek razendsnel in het rond en zag eigenlijk geen enkele beweging op de grond of ergens anders. Je, er waren een paar robots direct vertrokken en zij zochten een uitgang. "Een uitgang om een voertuig te vinden, natuurlijk", dacht Tara en vroeg zich af of zij dat ook niet zou moeten doen. Plots ging de ketelvloer en de ruimte daar rondom veranderen. Tara voelde een trilling en besefte dat er weer iets uit de grond zou komen. Dat was ook zo, maar dat niet alleen. Tim had het al gezien. Boven in nok van de ketel daalde er iets naar beneden. Wat het precies was kon Tim niet zien. Althans....hij had zoiets nog nooit gezien. Het glinsterde en flikkerde van de kleur wit via roze naar rood en weer andersom. Dit was het spektakel waar het publiek op had gewacht, want iedereen sprong op uit de stoel om dit prachtige werk van licht te aanschouwen. Zo snel als het werk van licht neerdaalde, zo snel kwam er ook weer van alles uit de grond. De meeste robots raakten in verwarring, omdat er nog geen voertuig was te zien. Tara zag dit anders en wachtte geduldig af. Ze had al een idee van wat er moest gebeuren en zodoende ging haar meeste aandacht naar een hoopje stof rechts in de hoek van de tempel. Toen zij nog eens goed naar boven keek, wist ze het zeker. "Kom op, vrienden, volg me".

Tara, Leentje en Dirk liepen zo snel mogelijk hand in hand naar de hoop stoffen. De stof-hoop (het was meer een klein heuveltje) was al flink gegroeid en had allerlei kleuren. Tara keek achterom en zag dat niemand haar volgde. Sommige hoopjes stoffen en kleden lagen in de andere hoeken en ook zag ze aan de randen van de Ketel de eerste echte voertuigen, band-wagens, uit de grond opkomen. Er werd al snel om gevochten door een paar pittig sterke robots. Tara en haar vrienden kwamen uit bij de hoop stoffen, die langzaam maar zeker groter werd. Nu wist Tara het zeker. Ze verwachtte een klein luchtballon en inderdaad na een klein minuutje was er een kleine ballon ontstaan en onderaan verscheen een rieten mandje. "Groot genoeg voor ons drieën, kom op" Tara zag geen vuur of ander systeem die er voor zorgde dat de ballon opsteeg. Er waren een paar handels en knoppen, meer niet. Het duurde heel even maar toen zaten ze erin en de ballon steeg een beetje op. En dat was maar goed ook, want een paar robots renden in hun richting. Inmiddels was het lichtwerk bijna tot op de grond van de Ketel gezakt en het verbaasde iedereen. Het lichtwerk kwam door een grote hoeveelheid spiegels, glas en repen aluminium en weerkaatsen elk licht in diverse richtingen. Het was mooi om te zien, maar......ook gevaarlijk, want het glas zag er akelig scherp uit. Ook dat klopte, want iets verderop, liep een andere ballon schade op en zakte vrij snel weer naar beneden. Op de grond moest je ook niet meer zijn, zo zag Tara, want daar ontstonden grote muren van staal, glad en ondoordringbaar. Iedere robot met een band-wagen was kansloos. "Andere robots, die een voertuig buiten de ketel aan het stelen waren, hadden ook pech", dacht Tara. En zo bleven er enkele ballonnen en een paar éénpersoons- lucht-tuigen over.

De bestuurders van de één-persoon-tuigen hadden het vrij gemakkelijk. Zij vonden redelijk snel de weg door het woud van licht en glas naar het groene vierkant. Dat lag precies in het midden van de Ketel. De ballonvaarders hadden het wat lastiger, maar Tara had al snel de bediening van de ballon door. Haar slimheid berekende elke koers, elke hoogte en elke wending en daardoor kon ze de juiste bedieningshandel of knop vinden. Leentje zat links van haar en Dirk voorop. "Iets, naar rechts, Tara", riep Leentje en Tara volgde haar advies. "Ik zie iets groens, recht voor ons Tara", riep Dirk. "Ai-ai, kapitein", was het vrolijke antwoord van Tara. "Dit zou ze gaan lukken", dacht Tara, terwijl ze nog even tijd nam om naar Tim te zwaaien. Tim was trots op Tara. Zij zou het gaan halen en had zelfs aan Dirk en Leentje kunnen denken. Toch....bekroop hem een vreselijke gedachte. "Zou dit wel worden goedgekeurd....drie robots in één voertuig?". Tim begon zelfs een beetje olie te lekken uit zijn hoofd-kieren.

Onder groot applaus werden de winnaars toegejuicht. Het lichtspel ging weer langzaam omhoog en de muren op de grond verdwenen geruisloos naar onder. En daar stond Tara, samen met Dirk en Leentje en nog vijf andere robots. Ze zwaaiden naar alle kanten, totdat plotseling de Ketel-speaker sprak.

"Er is een protest vanuit sector 16. De zaak wordt onderzocht."

Tara wist meteen dat het haar actie betrof. Ook Leentje en Dirk wisten het meteen en lieten al droef hun schouders hangen. "Rustig maar", zei Tara. "Komt wel goed".

Een hele tijd gebeurde er niets en het publiek werd een beetje ongeduldig. Niet dat het meteen met witte zakdoekjes ging zwaaien, maar een lichte onrust trok door de Ketel. Toen gebeurde er iets onverwachts vlak voor het groene vierkant. Een stuk grond draaide zich om en plotseling verscheen er een vrouw. De vrouw was netjes gekleed en keek streng. Om haar bovenarm zat een lint, met de opdruk "Juri-lid 1". Ze sprak Tara aan. "Stadsbeeldrobot Tara", zei ze met een lichte vriendelijke stem die eigenlijk niet bij uiterlijk paste. "Mevrouw", zei Tara en ze boog een beetje voorover. De Ketel werd muisstil en kon het gesprek tussen Tara en de vrouw, via de Ketel-speaker volgen. "Weg met hen", riep iemand bovenin de Ketel. "Valsspelers", riep een ander.

"U hoort wat ze zeggen Tara. Hebben ze gelijk? Is het vals spelen.....opzet? Wat heb je daarop te zeggen Tara". Het publiek hield zijn adem in. Tara was een deelnemer van formaat. Een kampioen misschien wel, dus zou haar antwoord belangrijk worden. Tara daarentegen bleef rustig en trok haar vrienden naar zich toe. Ze had dit al verwacht en dacht terug aan haar briljante ingeving.

"Mevrouw", zo begon ze. "Wil u voor mij de opdracht herhalen?", zei ze er rustig achteraan.

"Zoals je wenst, Tara." Ze knipte met haar vingers en de Tempel-speaker herhaalde de opdracht.

"Steel een voertuig en zet deze in het groene vierkant....de eerste acht gaan door naar de volgende ronde".

Iedereen wachtte op Tara.

"Mevrouw.....ik heb het voertuig gestolen van Dirk. Daarna heeft Leentje het gestolen van mij en daarna Dirk van Leentje. We hebben dus alle-drie een voertuig gestolen. Gezamenlijk hebben we het voertuig in het groene vierkant gezet. De opdracht zegt niet exact wie dat moest doen, toch?"

Het was nog steeds muisstil, maar ergens beneden in de Ketel begon iemand te roepen. "Ze heeft gelijk....ze heeft gelijk". De kreet werd al snel over genomen en ook Tim riep zo hard mogelijk mee. Het duurde maar even totdat de wens om Tara gelijk te geven door het meeste publiek werd over genomen. Dirk en Leentje ontspanden een beetje, maar keken toch nog aandachtig naar het ijskoude Juri-lid.

Het duurde lang, maar toen....."Je hebt gelijk Tara. Ik feliciteer jullie alle-drie".

Tim schreeuwde het uit van plezier. "Op naar de derde ronde, Tara!" Maar toen hij later keek naar de overige vijf deelnemers, dempte zijn plezier meteen. Alle vijf andere deelnemers waren Stadsbeeldrobots....uit de hoogste Sectoren........

wordt vervolgd.

E-mailen
Map
Info