Ideemachine.nl
                                                                                                 

Tim en Tara 4.

Het Geheim.


Tim ging rustig zitten en keek eens goed rond in de rode kamer. De kamer was niet bijster groot en vooral erg warm. Tim kon niet goed bedenken waarom het zo warm daar was, maar had wel een vermoeden. Boven op het plafond waren schakelaars aangebracht samen met bundeldoppen. Meestal zorgde bundeldoppen voor extra licht of schermen. Deze doppen leken extra groot en waren dus bedoeld voor de schermen. "Maar waarom zoveel schermen", dacht Tim. "Zouden er dan toch camera's overal in de stille tuin zijn?". Tim schrok van zijn gedachte, want dat zou vast betekenen dat ieder moment de herstelmacht kon arriveren om hun te arresteren. En arresteren voor een robot zoals Tim betekende de sloop. Tim begon een beetje olie te zweten en keek naar Tara. "Rustig maar, Timmie....niets aan de hand".

Tara liep nadenkend op en neer in de ruimte en zocht iets. Wat het was wist Tim niet, maar wat hij wel wist dat als de staart van Tara begon te kwispelen...er iets stond te gebeuren. Een tijdje gebeurde er niets, maar plots.....daar kwispelde de staart van Tara.

"Aha...hier ben je dus". Ze greep naar een zwarte schakelaar in de hoek van de kamer en plotseling veranderde de hele kamer van kleur. Overal flitsten lasers op en bundels van licht kropen naar elkaar toe. Tim wist dat er altijd drie bundels laser bij elkaar moesten komen om uiteindelijk een beeldscherm te kunnen maken. En hopla...daar was nummer 1, rechts boven op de kleinste muur van de kamer. Tim schonk er geen aandacht aan, want overal rondom creëerden de bundels nu schermen. Op het plafond, de vloer en zelfs één op de borst van Tim. Die keek stomverbaasd naar beneden en zag de afbeelding van een kip op zijn borst.

"Tara...wat is dit?"

"Hm....ik ben niet helemaal zeker maar ik denk dat we hier alle dieren van de stille tuin in beeld hebben", zei Tara, terwijl ze nog aan een paar knoppen draaide. Het klopte wat ze zei. Er waren tientallen beelden van dieren te zien. Op Tim; de kippen. Op de kleine muur; een varken, een koe, een ezel en zelfs een geit. Op de andere kleine muur; vijvers met vissen, kikkers en een reiger. Op het plafond; de apen, een eland, kangoeroes, een schildpad, een vos, ganzen, eenden en zelfs een paar schapen. Op de vloer; een paar slangen, maar vooral muizen en ratten. De grote muur voor hen waren enkele ooievaars, eksters, vinken en ook nog een ooievaar te zien. Het klapstuk was op de grote muur achter hun. De mond van Tim viel een beetje open, maar daar stond het toch echt een levensgroot wit paard.

"Wauwie, alle smeersels nog aan toe...een paard. Gaaf".

Ook Tara moest even bekomen van wat ze zag, maar vond het ook een beetje vreemd. Alle dieren stonden en bewogen....dat was niet zo vreemd, maar......het was licht op de schermen. En dat kon niet! Het was midden in de nacht. Tara draaide nog aan een paar doppen en draaide zich toen om naar Tim. Tim zag meteen dat er iets ernstigs aan de hand was.

Tara legde het uit. Het was simpel. In de stille tuin was geen enkel dier te vinden. Alles was slechts een holo-afbeeldfilm die afgespeeld werd als de bezoekers in de tuin kwamen. De mensen werd belogen...door andere mensen, dat ook nog en (en dit vond Tara het ergste) vooral voor de kinderen was dit wreed. Er waren al zo weinig dieren te zien in de Metropool en buiten de stad kostte het heel veel geld om sommige bijna uitgestorven dieren te zien. Veel kinderen konden alleen een varken hier in de stille tuin bewonderen, omdat ze nooit buiten de stad kwamen. Dat vond Tara best zielig en het maakte haar boos. Ze zou er direct wat aan gaan doen, nam ze zich zelf voor. Alleen wist ze nog niet hoe.  Plotseling slaakte Tim een korte kreet.

"Daar....daar". Hij wees naar het scherm met de schilpadden. Tara keek eens goed naar het scherm en zag het meteen. Daar stond een broertje van Tim. Ergens in de hoek van het scherm, vlak buiten de kooi van de schildpadden. "Nou Timmie, dat betekent dat we er één hebben gevonden. Kom op, we laten deze leugenachtige kamer achter en gaan naar je broertje". Tim was blij. Ondanks de teleurstelling van de stille tuin en de grote leugen die daarbij hoorde, was hij speciaal voor zijn broertje hier naar toe gekomen. Even keek hij nog naar alle schermen, maar dat maakte hem meteen weer verdrietig. Tim draaide zich om naar de deur en liep de kamer uit. Buiten moest hij even wachten op Tara. Het duurde hem net iets te lang en riep Tara zachtjes. "Ja, ja, Timmie...ik kom eraan. nog even het licht uitdoen.

"Waarom duurde dat zolang, Tara?. Kom op, we hebben andere dingen te doen". En daar stapten onze vrienden voorzichtig in de richting van de schilpadden. Ze volgden de bordjes en zagen direct dat het geheim juist was. Alle kooien waren leeg. Er was geen enkel dier te vinden in de hele stille tuin. Tim hoopte dat dit niet zou gelden voor zijn broertje. Tara voelde het aan en stelde hem gerust. "Timmie, je broertje stond naast de kooi. Hij moet er dus zijn. En dat klopte. Even later stonden Tim en Tara voor het broertje van Tim.


De vrolijke uitstraling van Tim verdween als een zwarte kat in de schaduw. Waar eerst zijn kijk-sensoren knipperde van opwinding, stonden deze nu stil. Tim keek naar Tara en die haalde haar schouders op. Het aanblik van het broertje was ook niet fijn. Wel voor gewone bezoekers, maar Tim en Tara hadden dit niet verwacht. Het broertje was dood. Zo dood als een schroef. In zijn buik was een groot gat, gevuld met rotzooi. Dit was er dus terecht gekomen van de robot. Een vuilnisbak. Tara zag het al voor haar sensoren. Elk kind mocht naar de robot lopen om de robot te vullen met vuilnis. In het beste geval zou het broertje nog iets zeggen. "Dank u wel" of zo. Tara probeerde het en gooide een stuk banaan in het vierkante gat. Een slap gemompel klonk uit de diepte van het gat. Het was slecht te verstaan, maar het klonk als; "Goed bezig. Zoals het hoort. Probeer dit vol te houden". Als Tara een mens was, had ze moeten kotsen. De treurnis daalde als de ondergaande zon over het tweetal. Een tijdje was het stil, maar toen knipte Tara met haar vingers. Tim keek op en een beetje glans kwam weer terug in zijn oog-sensoren toen hij Tara aankeek.

De volgende morgen was Tim vroeg op. Het was ook een hele klus geweest, maar broertje 1 was terecht en had nu de plaats die hij verdiende. Het broertje, Tim noemde hem Tommie, stond naast de olieverzamelplaats, en was diezelfde nacht nog mooi opgepoetst door Tara. Het had moeite gekost. Eerst Tommie loskoppelen, daarna hem meeslepen naar de poort en vervolgens werd met de lier van Tim de robot opgehesen. Tara zorgde voor de goede richting. Gelukkig hield de tak van de boom vlak naast het hek het. Al kraakte deze wel enkele keren. Tara had de camera's eenvoudig gehackt en zodoende was daar geen gevaar van te verwachten. Daarna werd de verplaatsing makkelijker. Niemand keek op van twee robots die een andere robot meenamen.

Tim kreeg die morgen al snel een bericht. Een verontrustend bericht, want de display knipperde felrood. Meestal betrof het dan een alarmsituatie of een situatie die snel actie noodzakelijk maakte. Toch was het dit keer iets heel anders. Heel anders.....Tim riep naar Tara en deze keek lui op vanuit haar lig-zit-draai-en-sta-matras. Tara hing ondersteboven aan de matras en gaapte een keer. "Ik denk dat ik het al weet, Timmie", was haar droge antwoord.

"Nee, onmogelijk.....moet je eens luisteren!" Tim begon het bericht van de display voor te lezen.

DE METROPOOL TIMES. VANMORGEN OM 08.00 UUR WERD DOOR HET PUBLIEK EEN AFSCHUWELIJKE ONTDEKKING GEDAAN. WAT EERST EEN GRAP LEEK, BLIJKT EEN WRANGE WERKELIJKHEID. DE STILLE TUIN IS BEROOFD VAN HAAR WAARHEID, GEZAG EN KUNDE. EEN LEGE DOOS IS WAT REST VAN DE EERST ZO ROEMRIJKE STILLE TUIN. GEBLEKEN IS DAT ALLE DIEREN IN DE STILLE TUIN....NIET BESTAAN. DIT BLIJKT UIT HET VOLGENDE FEIT DAT WERD GERAPPORTEERD. ALLE DIEREN STONDEN OP ZIJN KOP IN DE KOOI EN DAT IS UITERAARD ONMOGELIJK. UIT NADER ONDERZOEK BLEEK DAT ALLE DIEREN SLECHTS EEN HOLO-AFBEELDING ZIJN. DE DIRECTEUR VAN DE STILLE TUIN IS NERGENS TE BEREIKEN. VERZOCHT WORDT AAN ALLE MENSEN EN ROBOTS OM UIT TE KIJKEN NAAR DEZE FIGUUR, TENEINDE VERANTWOORDELIJKHEID AF TE LEGGEN AAN DIENS BEDROG. NADER BERICHTEN VOLGEN.

"Ach groef en smeer....zoals ik al zei....". Tara luierde die ochtend verder en Tim poetste Tommie nog eens op. "Nu nog nummer 2", fluisterde hij, terwijl hij zorgvuldig een klein stofje weghaalde en deze in het vierkante gooide.

"Dank je Timmie. Ik ben blij met je", was het antwoord van Tommie. Tim rilde een beetje van geluk. "Die Tara toch. Wat kon zij veel. Niet te geloven dat zoiets bestaat", dacht Tim. Maar het bestond en hing rustig te wiebelen aan een paar lange nagels. In haar andere tentakel hield ze een kopje warme olie-koffie en slurpte een beetje. "Gaat het Timmie?".

"Ja hoor Tara. En ik ben ook blij met jou".



De Robot spelen 1. (de aankondiging)



De hele Metropool was al dagen in rep en roer. De digi-kranten stonden vol. De reclame op de flitsdoeken waren vervangen door persoonlijke boodschappen van woede en verdriet. Ook de robots vonden het een schande en lieten dat weten ook. Alle robots liepen die morgen met hun achterzijde gekeerd naar het werk. Het was een vreemd gezicht, maar voor de robots maakte het niet uit. Het was een duidelijk gebaar van hun afkeuring op het gedrag van de mens. Het Metropool-bestuur zat met al dit gebeuren flink in haar maag. "Als de woede maar niet leidde tot geweld", was hun grootste zorg. Daarom kwam het bestuur direct na de protestmars bij elkaar. "We moeten iets doen", was uiteindelijk de uitkomst. "Maar wat?", was ook de vraag die overbleef. Het duurde enkele dagen, maar toen kwam het antwoord van het bestuur op de hele situatie. Enkele robots werden de stad ingestuurd om de boodschap te verkondigen. Ook Tara werd verzocht om deze taak op haar te nemen. Een stadbeeldrobot was namelijk bij uitstek geschikt voor deze taak, zo vond het bestuur. Zodoende ging Tara erop uit en verkondigde de boodschap op haar eigen wijze in sector 4.

Tim keek het aan. Ook hij had beloofd om een tijdje bij Tara te blijven en zat daarom op de stoep. Alle mensen en robots keken naar boven om te zien waar het gekrijs vandaan kwam. Tara had plaats genomen op een losse pilaar en hing met haar tentakel aan een uitstekend stuk ijzer. Ze krijste dat het jewelste was. Sommige mensen riepen naar haar. "Kom terug, doe het niet". Anders wezen naar haar om andere mensen weer duidelijk te maken dat er iets bijzonders te zien was. Het duurde maar één kwartiertje en Tara had bijna heel sector 4 bij elkaar gekrijst. Af en toe deed ze net alsof ze viel om de volledige aandacht te krijgen. Tim schudde zijn hoofd. Tara kreeg het weer voor elkaar. En toen kwam de boodschap. Een boodschap die Tim ook niet had verwacht.

'Hoog geacht en luisterend publiek", zo begon ze. "Zoals u weet, publiek en beste mede-robots, is er een afschuwelijk misdrijf aan de orde. U, mensen bent jarenlang misleid. Er is slechts één persoon hiervoor verantwoordelijk en dat is Berend Grijpstuiver, de ontslagen directeur van de Stille tuin. Tara hield even pauze en wachtte op een reactie. Die kwam niet. Het publiek keek ademloos naar boven in afwachting van meer. Tara zuchtte een keer en nam weer het woord. "Het metropool-bestuur betreurt de gang van zaken en zal de veroorzaker streng straffen. Er wordt een beloning van 10.000 Zeko in het vooruitzicht gesteld voor diegene die deze verachtelijke persoon weet te vinden. Ook robots kunnen hieraan meedoen en zij mogen een gepaste wens doen bij het aantreffen van deze verwerpelijke figuur, Berend Grijpstuiver". Het publiek begon zich te roeren en kibbelden er flink op los. Tara krijste nog eens op een verschrikkelijke manier. Voldaan keek ze naar beneden. het was er muisstil. Ze had weer de aandacht.

"Wel nu, mensen van de Metropool. Het bestuur zal een nieuwe attractie creeeren, teneinde u werkelijk en eerlijk te vermaken..... Bij de volgende volle maan zullen de robot-spelen worden georganiseerd en wel in het nieuwe theater op niveau 8. Een 10-tal door het bestuur aangewezen robots zullen strijden om de eer van de sector. De gewonnen sector en al diens bewoners zullen worden verblijd met een maand lang extra zuurstof, een korte trip van twee dagen naar Flutland en tot slot een ijsje". Tara hield zich stil.

Het duurde zeker 30 seconden maar toen barstte het gejuich los, Iedereen was door het dolle heen alsof ze al hadden gewonnen. Tara was tevreden. De boodschap was gebracht. Maar wat Tara niet wist....dit was nog maar het begin van een hoop gedoe. En gedoe...dat was nou precies wat ze niet wilde. Gedoe verstoorde meestal haar middagdutje en haar vrijheid om te doen wat ze zelf wilde. 


De Robot spelen 2.(de keuze)


"Ik weet zeker, dat ik word gekozen", zei Tara. Ze keek een beetje beteuterd en dat gaf Tim juist niet het jippie-gevoel. Hij had dat eigenlijk wel verwacht. Tara was zeer slim, motorisch geavanceerd en leuk om te zien. 'Dat speelt ook mee", dacht Tim. En hij had gelijk. Elke sector was inmiddels op zoek naar hun favoriet om de eer van de sector te verdedigen. Een lelijke robot was niet echt gewenst, behalve als men zeker wist dat die robot zou winnen. Tara als aantrekkelijke robot kon winnen. Dat wist ze zelf ook wel, maar...echt zin in diverse wedstrijden had ze niet. 

"Timmie....heb jij al gehoord welke spelletjes er worden georganiseerd? "

"Nee....ik heb niets gehoord. Het schijnt zeer geheim te worden gehouden door het Metropool-bestuur".

"Hm...misschien moet ik eerst de bestuurs-centrale maar eens hacken".

"Ik zou dat niet doen, Tara. Als ze jou snappen, dan verlies je direct de eer van sector en....dan raak ik je kwijt. Je zult dan vast wel worden verbannen of zo". Tim klonk angstig. Hij wist dat Tara niet van verliezen hield. Hij hoopte dat ze dat niet zou doen. "Niet doen Tara.....bovendien weet je niet eens dat je wordt gekozen".

"Tuurlijk word ik gekozen. Wie of wat anders? Zeker die slome stadsbeeldrobot uit verdieping zeven. Nou, dan wens ik deze sector veel succes! Die kan niet eens de stelling van Fermat verklaren". Tara zuchtte en keek verwaand naar buiten. Tim wist genoeg. Als ze haar koppie een beetje scheef hield, dan was ze niet meer te houden. Tim vreesde toch voor een "ongeluk". Ze was dan wel heel slim, maar het bleef een kat...onvoorspelbaar en ijdel genoeg om een fout te maken. Hij probeerde wat anders.

"Ik zou als ik jou was eerst afwachten of je gekozen wordt. Je kunt dan altijd een tijdje nee zeggen en op het laatste moment toegeven. Het geeft je ook wat tijd om te achterhalen wat de spelen inhouden. Als het vechten wordt, dan moet je niet meedoen Tara."

"Je hebt gelijk Timmie....ik wacht nog even af".

Het ging de dagen daarop zoals Tim had voorspeld. De hele sector riep luidkeels om Tara en smeekte zelfs haar om mee te doen.

"We zijn een arme sector Tara. Je zou ons een groot plezier doen. We kunnen misschien zelfs sector negen verslaan. Jij kan dat, niemand anders". Enzovoorts, enzovoorts. Tara reageerde niet en ging opzettelijk zo lui mogelijk aan een balk hangen.

Ten einde raad ging men bij Tim langs. Ze wisten dat deze twee vaak samen waren en misschien kon hij haar overhalen. "Beste Tim, het is ook voor jou fijn als Tara zou meedoen. We geven je de beste plaats vooraan om te kijken. "Tim....je krijgt ijs-olie erbij, een parasol voor tegen de zon en wat je maar wenst. Haal haar over, alstublieft'.

Tim gaf aan zijn best te doen.

Na twee weken maakte het Metropool-bestuur kenbaar dat de keuze van de sector vóór twaalf uur, die dag bekend moest worden gemaakt. Tara had nog steeds niet gereageerd en de sector had de hoop op Tara opgegeven. De meeste mensen keken inmiddels haar boos aan en enkele robots durfden minachtend naar haar te sissen. Tara krijste terug en gaf hiermee aan met rust te worden gelaten. Het moment van de keuze naderde en het hoofd van de sector beklom het podium op het centrale plein. Tara hing zoals altijd aan haar favoriete balk en keek met dichtgeknepen zicht-sensoren naar beneden. Tim benaderde het plein, maar bleef achteraan staan. Hij hoopte maar dat Tara niet zou worden bekogeld met stofballen of...nog erger....smeerbutsen.

"Beste Sectorbewoners, mens of robot", zo begon Smirk Druivensuiker het hoofd van de Sector. "Zoals u weet heeft het Metropool-bestuur besloten om de Robot-spelen te organiseren. Elke Sector is verplicht om een robot te kiezen als deelnemer aan de spelen". Hij wachtte even. Er kwam geen applaus. "Er staat veel op het spel.....Niet alleen de fraaie prijzen, maar ook de eer van onze Sector. Naar mijn mening vooral de eer van de Sector. We krijgen niet vaak de gelegenheid om te laten zien dat onze Sector en toe doet. Hier wordt hard gewerkt, zowel door mens, maar vooral door robots. Naar mijn mening zijn wij het daarom verplicht juist aan de robots om een goede kandidaat voor te stellen. Het is dan ook mijn voorrecht om onze keuze aan u bekend te maken. De kandidaat voor de Robot-spelen....kan niet anders zijn dan....Tim, de klusrobot".

Een boegeroep was het gevolg en als Tim een hart had, dan was deze overgeslagen. Hij stond stokstijf stil en wilde eigenlijk zo snel mogelijk weg. Maar plots klonk er een gekrijs. "Nee", riep Tara. "Nee, nee en nog eens nee". Iedereen keek naar boven waar Tara verbleef. Ze hing niet meer aan de balk maar zat erop. Rechtop en ze was boos, zo leek het, want haar voel-spriet-sensoren trilden. Smirk Druivensuiker was de eerste die haar toesprak. "Nee, Tara, jij hebt je kans gehad. We kiezen Tim als onze vertegenwoordiger. Hij kan niet weigeren, net zoals jij. Dat je nu nee roept.....is te laat". De menigte joelde richting Tara.

Tara reageerde zoals mocht worden verwacht. Ze krijste een paar keer en scherpte haar nagels aan de balk. "Tim, is te goed om te verliezen. Ik bedoel....hij kan niet winnen en dat is zonde, omdat Tim ons zo dierbaar is. Ik weet niet of zijn systeem houdbaar is tegen de andere stadsbeeldrobots". "Om Tim te redden, stel ik alsnog voor dat ik de Sector zal verdedigen".

Het duurde even....maar toen barstte een groot gejuich op vanuit het plein. Tim zuchtte diep. Het laatste moment, zoals hij en Tara hadden afgesproken, had voor hem wel wat eerder mogen komen.


De Robot spelen 3 (de voorbereiding)


Tara was nog steeds niet in haar beste doen en keek sip naar het perron waar de stroom robots af nam naar mate de tijd verstreek. Het spookte door haar systeem...."waarom nu......waarom hier en waarom....(hier viel een korte stilte)..... mijn systeem?" (ik zou natuurlijk als schrijver in plaats van "mijn systeem"; "Ik" kunnen plaatsen, maar hoewel Tara zeer geavanceerd was zou een identificatie als zelfdenkend creatief wezen te ver gaan. Robots hielden de term "ik" meestal alleen beschikbaar voor mensen al had Tara daar wel wat moeite mee.)

Nadat Tara de vorige dag uitgebreid werd gefeliciteerd, werd ze eerst bij het sector-hoofd uitgenodigd. "Een smerige streek", was haar gedachte. De meest akelige verwensingen, volgden daar moeiteloos achteraan. "Smeerpijp, wortel, moerzout, verharde oliedrab, kruipsel-worm"....en nog veel meer. Ze mompelde aan één stuk door totdat de deur van de Sector-bestuurskamer werd geopend. Tim volgde haar en had het hele stuk niets gezegd.

"Dag Tara", waren de ontvangstwoorden van het geslepen Sectorhoofd. Hij glimlachte en maakte een knuffelgebaar door beide armen wijd te openen. Tara reageerde koeltjes en ontweek de open armen. Het sector-hoofd kuchte een keer en gebood Tara dan maar plaats te nemen in een zachte stoel. Tara sprong met één beweging direct op de vensterbank en keek bewegingloos naar buiten.

"Ik begrijp je houding, Tara, maar we konden niet anders. Ook wij zijn overvallen door het Metropool-bestuur en moesten iets doen. Bekijk het eens van de positieve kant. Er zijn genoeg voordelen voor jou en onze Sector te behalen."

"84,49638 procent dat ik win", zei Tara. Het Sector-hoofd reageerde niet. "7,2657% kans op eigen systeem schade". "33,759% schade aan andere deelnemers, als ik moet winnen." Het bleef even stil. Buiten raasden de vlieg-machines voorbij, maar ook daar had Tara geen oog-sensor voor. Ze staarde gewoon naar de overkant van het gebouw en verroerde zich niet. het Sector-hoofd probeerde wat anders.

"Kom op, Tara. Je weet dat je geen keuze meer hebt. Kan het Sector-bestuur iets voor je doen om te proberen schade maximaal te voorkomen?". Tara gaf geen antwoord, maar draaide zich toch plotseling om.

"Oke, deal, maar dan wil ik wel het volgende".

Na afloop van het gesprek liep het zweet toch een beetje over zijn gezicht. Hij keek naar de lijst die hij intussen had gemaakt en somde de wensen van Tara op;

- gedurende de spelen, een eerste klas ticket voor Robot Tim.

- gedurende de spelen, tweemaal daags een olie-ijsje voor haarzelf en Tim.

- gedurende de spelen, een parasol voor haar, tijdens de rustperiodes.

- na de spelen, een gesprek met de directeur van de Stille Tuin.

- gedurende de spelen, een vrije toegang tot het S.Mebes-net en tot slot

- na de spelen, twee maanden vrij voor Tim.

"Klopt dit?, Tara."

Ze zei niets. Het Sector-hoofd kuchte maar weer eens om de stilte te doorbreken. "Tara, waarom wil je toegang tot het S.Mebes-net?"

"Dat is nogal duidelijk toch....Er zijn verschillende Stadsbeeldrobots die meedoen aan de spelen. Sommigen zijn even goed of zelfs beter dan ik. Daarbij weet ik zeker dat zij ook toegang krijgen tot dat net. Ik wil daarom gelijke kansen om schade te voorkomen."

"Oke, dat moet lukken, Tara, maar een gesprek met de directeur van de Stille Tuin wordt moeilijk."

"Als het niet lukt, dan doe ik niet mee". Met deze mededeling eindigde Tara het gesprek en liep de kamer uit. Het hoofd van de Sector keek haar na en zuchtte diep. "Het zou moeilijk worden, maar hij ging zijn best doen, nam hij zich voor. Tara verdiende dat. 

De dagen daarna besteedde Tara flink in haar systeem. Een update hier, een update daar. Een beetje smeersel in de kieren en naden en uiteindelijk nog een glansspoeling. Ze zag er tip en top uit en voelde zich ook zo. Naar mate de tijd verstreek richting de spelen, raakte Tara meer en meer opgewonden en dat merkte Tim. In de avonden bestudeerde ze van alles en nog wat en was ze bijna niet aanspreekbaar. Ze hield haar priemgetallen-wortels bij, de laatste verschillen in Nano-multi-frequenties, de kwantummechanica en dan in het bijzonder de tijdframes van de retro-deeltjes, de laatste sterren-informatie van de Huble5, sommige oudheidkundige poëzie-albums, Robot-o-logie en dan met name de psychologie-zijde en zelfs de Latijnse alternatieve benamingen voor voeding uit de tijd van de Romeinen.

Op de dag vóór de spelen meldde ze dat ze klaar was. Klaar voor de strijd, zo zei ze zelf. Al moest ze nog één ding doen. "Inloggen", Timmie...Dat moet ik nog doen. Inloggen bij het S.Mebes-net." 

Tim keek mee toen Tara aan haar laatste klus begon. Een belangrijke klus en dat werd Tim al snel duidelijk, toen Tara via het S.Mebes-net en een eigen gecreëerde botcom.log in het Metropool-bestuurs-net terecht kwam. "Je bent aan het hacken, Tara", riep Tim verschrikt uit. "Weet je wel wat je doet?"

"Luister Timmie....iedere Stadsbeeldrobot doet hetzelfde. Ik kan en mag niet achterblijven, toch?"

Tim moest haar gelijk geven en knikte slechts naar Tara. Tara ging verder het netwerk in en belandde uiteindelijk bij de informatie die ze wilde. Heel even keek ze naar de brief op het net en slaakte toen een afschuwelijke krijs. Tara liep snel weg van het beeld en liet Tim achter zonder iets te zeggen. Tim keek naar het scherm en zag eerst weinig verontrustend. Een brief met de naam: "programma van de spelen". Niets bijzonders. Plotseling viel zijn licht-sensor op de inhoud van de brief. Ook zijn mond viel op.

"Luiers verschonen", mompelde Tim. "In Olievat-naam, wat moet dat nu weer betekenen?"


Wordt vervolgd op Tim en Tara 5.

E-mailen
Map
Info