Ideemachine.nl
                                                                                                 

Tim en Tara 11.


De raad van 11.


De klim naar boven was een feestje voor Tara. Ze slingerde na vijf minuten als een professional heen en weer en vooral de "liften" naar boven vond ze geweldig. Hoe hoger ze kwam, des te beter. Ze vroeg zich af waar dit speciale gevoel vandaan kwam, want het was niet het spectaculaire uitzicht of de sensatie van hoogte. Na een tijdje wist ze het. Het was de wind en de zon. Deze gaven haar een gevoel van vrijheid wat ze binnen in de metropool niet meer had ervaren. Daar was namelijk de atmosfeer gesloten, drukte van robots en mensen en vooral gespannen vanwege iets wat ze niet goed begreep. Maar ze snapte wel waarom ze dit gedeelte vrij-land hadden genoemd. Er was voor iedereen ruimte genoeg en alle mensen en robots hadden kennelijk naar hun eigen idee een echt "thuis" kunnen bouwen. Heel anders dan de kolossen van de stad waarin alle woningen hetzelfde er uit zag. Hier was elk huisje anders. Sommige waren van veelkleurig hout, hadden zelfs een dak van mos en ronde ramen. Anderen waren echt robotachtig, gemaakt van aluminium en ramen in de vorm van driehoeken.

Tara pufte een slingertje van de wilde wingerd weg. De blaadjes werden al een beetje rood en kleurden extra fel vanwege de zon. Ze prijsde de mensen en de robots wel gelukkig dat ze de zon hadden kunnen temperen, want anders zou het te heet zijn om fatsoenlijk te kunnen leven. "Maar hier doen ze dat wel op een normale manier", dacht Tara. "Geen nano-filters, gemaakt van het kostbare hout van de oerbossen in Zuid-Amerika, nee, hier gebruikten ze gewoon groene bladeren, katoenen doeken en houtafval".

Het was toch nog een flinke klim naar boven. Verder omhoog, dan ze had verwacht. Haar vraag - waar ze naar toe gingen? - werd niet beantwoord. Na een tijdje kon Tara zien wat het einddoel was. Nabij het einde van Vrij-land was een groter "gebouw". Het was rood, geel, blauw en groen van kleur en dat moest wel iets betekenen. Verder was er niets speciaals aan op te merken. Althans dat dacht Tara, maar toen ze voor de ingang stond, moest ze toch even goed kijken om te zien wat het allemaal betekende. In zowel de mensentaal als de Robot-taal (een intern programma bestaande uit nullen, enen en spinrichtingen) waren teksten aangebracht.

Uitleg Robot-taal; Dit betreft geen gesproken taal, maar het is wel de taal waarmee geavanceerde robots met elkaar communiceren. Het is gebaseerd op de kwantummechanica en bestaat dus uit de normale bits- nul en één met de extra variabelen spin naar beneden, naar rechts, naar links en omhoog. De Robot-taal is de meest uitgebreide taal die maar kan worden gemaakt en bijvoorbeeld ingewikkelder dan alle penseelstreken van Rembrandts Nachtwacht bij elkaar. Deze taal maakt het dat geavanceerde robots, zoals Tara, veel verder zijn ontwikkeld dan mensen. Ze kunnen namelijk miljarden keren sneller dan de mens berekeningen maken en zodoende ook menselijk gedrag imiteren en zelfs nadoen.

De teksten op het huis bestonden uit Robot-spreekwoorden, kleine mensen-liedjes, gedichten en enkele Robot-raadsels. Daarnaast waren de 5 hoofdregels van Vrij-land op de deur gekerfd. Tara kreeg geen tijd om het allemaal goed te lezen, want de deur ging automatisch open. Jimmie maakte daarop een gebaar van uitnodiging en Tara stapte naar binnen. De gang was donker en iets verderop zag ze een klein haardvuurtje. Rondom dat kleine vuurtje zaten vreemde figuren, die haar allemaal aankeken en voordat Tara van haar verbazing was bekomen, klonk er een donkere, maar vriendelijke mensen-stem. "Welkom Tara, neem plaats".

De groep bij het vuurtje bestond uit 5 mensen, 5 robots en een figuur in het midden die van allebei een beetje was. Ze droegen allemaal een soort van hoofddeksel. De figuur in het midden was een cyborg, maar dan wel eentje die veel op een mens leek. Kennelijk was zij ook meer mens dan robot, want haar gezicht was dat van een prachtige vrouw. Het systeem van Tara gaf een herkenning aan. Het was het gezicht van een belangrijke Afrikaanse vrouw uit een ver verleden. Tara liet dat voor wat het was en observeerde haar verdere uiterlijk. Haar kleding was voornamelijk blauw van kleur, zoals de zee kleurt nabij een eiland in de Stille oceaan en voorzien van fraaie handgemaakte borduurstiksels. Tara bekeek de wonderlijk mooie patronen en constateerde dat het allemaal dieren betrof, die inmiddels van de aarde waren verdwenen. Ze herkende een leeuw, een giraf, een olifant, een buffel en een neushoorn. Haar opvallende lange laarzen betrof een mengsel van staal en neo-leer. Verder zag Tara nog dat één arm, een tentakel was.

Naast haar zat een man-mens, gekleed in een geel en wit pak. Alle vlakken op het pak waren wiskundige vormen. Op zijn hoofd zat een rare hoed - anders dan de andere hoeden - , met drie uitsteeksels, voorzien van kleine belletjes. De rest van de groep had ook allemaal een hoed, die leek op een soort van schip met lange veren er bovenop. Wat verder opviel was een andere vrouw-mens. Zij leek op een ouderwetse hofdame, die zo uit een kostuum-film of pretpark was gestapt. Ze keken allemaal vriendelijk naar Tara, behalve de vreemde figuur met de belletjes, want die trok een gekke bek.

"Wij zijn de Raad van Elf, Tara. De Raad van Vrij-land".

"Aangenaam, beste Raad. Ik ben eh...dus Tara".

De Afrikaanse vrouw glimlachte en ging verder. "Tara, je bent in Vrij-land. Het is de plek die we zelf hebben gemaakt, omdat de vrijheid in de Metropool is weggevloeid. Langzaam...maar zeker is dat gebeurd."

"Ik begrijp het mevrouw, maar wat heb ik er mee te maken, behalve dan dat het bestuur van de metropool mij zoekt?"

"Jij hebt er alles mee te maken, Tara". De groep knikte instemmend.

"Hoe denk jij zelf over je situatie, Tara?"

Tara dacht even na. "Nou, er iets gaande daar. Het is niet normaal dat Robots na een spelletje worden gedemonteerd, omdat ze het spel verliezen.....het lijkt wel...een soort van Staatsgreep."

"Ga door, Tara".

"Nou, eh, ik weet niet beter dat robots en mensen elkaar nodig hebben. Hoe zou de mens overleven zonder de robots?"

"Denk na, Tara. Het gaat niet over de robots, die mensen helpen.....". Er viel een stilte die lang duurde om Tara de gelegenheid te geven om alle informatie te analyseren. Na een tijdje viel het moertje.

"Alle schroeven en moeren......het gaat om mij....en de andere Stadsbeeldrobots....heb ik dat goed?"

De groep reageerde niet direct, maar keken allemaal wel naar de Afrikaanse vrouw.

"Je analyse klopt Tara, het gaat om de Stadsbeeldrobots en dan vooral om jou."

"Maar waarom ik dan?....waarom ik...ik doe toch niets fout".

"Nee, beste Tara, je doet niets fout. Maar....je bent een gevaar.....een gevaar voor de mens."

Tara sloeg haar oog-sensoren dicht. Haar voel-sensoren begonnen te trillen en ze beefde zelfs een beetje. Haar systeem startte een noodsituatie op om haar brein te beschermen. De informatie die haar pijn deed, werd opgenomen, maar direct, versleuteld en verplaatst naar een afgesloten stuk van haar brein. Zo wist Tara nog wel, wat er gezegd was, maar het had geen invloed meer op haar denk-systeem. Ze kwam tot rust en opende haar oog-sensoren.

"Ik heb het verwerkt, beste Raad, maar een nadere uitleg is wel nodig. Als ik het niet verder kan analyseren tot een oplossing, ga ik stuk, begrijpt u".

"Dat weten we, Tara. We zullen je uitleg geven, maar eerst....eerst wil ik je wat laten zien".





De wind was fel en samen met een scherpe zon was het geen fijne plek voor Tara. "Ik kan hier niet langer blijven dan...eh...14,20 minuten", zei ze direct na het raadplegen van haar display. De Afrikaanse vrouw knikte. "Je koelsysteem...ik begrijp het, maar kom, het is om de hoek". Tara volgde haar zoals ze de hele klim naar boven had gedaan. Nou ja, klimmen. Het was een hele lange lift geweest met groene platforms en even zo groene touwen. Tara begreep dat Vrij-land niet wilde laten weten dat ze zo hoog konden gaan, want de lift werd het grootste gedeelte afgeschermd door winterharde slingerplanten. Toen ze om de hoek gingen van Toren 13, wist ze meteen dat haar idee daarover klopte. Hier boven was iets te zien. In de verte waren twee enorme bouwplaatsen te zien. De bovenste gedeeltes van de vele bouwkranen waren nog net zichtbaar en gaven aan dat de bouw-gebieden behoorlijk groot waren. De kranen kwamen - gezien vanaf deze hoge plek - net boven de Noordelijke heuvels uit en waren niet zichtbaar voor de lager gegeven woningen van de Metropool. Tara begreep dat alleen hier op het allerhoogste platform van Vrij-land en vanuit de hoogste verblijven van de Metropool in toren 13 en 26, toevallig ook de twee vergaderplaatsen van het metropool-bestuur, de bouwwerken te zien waren.

"Vreemde plaats om daar te bouwen, vindt u ook niet?", vroeg Tara om het gesprek een bepaalde richting te geven. "Dat klopt Tara. Je bent slim. De grote rivier - waar je op doelt - is vermoedelijk eerst omgelegd, waarschijnlijk voor één of twee waterkracht-centrales. Daarna is men pas begonnen met bouwen".

"De bouwers....wie zijn dat dan?".

"Goede vraag Tara." Tara keek verrast naar de Afrikaanse vrouw, maar zei niets. De vrouw zuchtte.

"Kom, ik vertel het je bij de Raad."

Even later zat Tara weer bij de Raad van 11. Er was weinig veranderd. Het haardvuur knisperde en de Raad keek wederom gezamenlijk Tara aan. Ze voelde zich ongemakkelijk. Ze besloot om zelf de stilte te verbreken.

"Ik begrijp dat jullie zich zorgen maken en wel om iets waarvan jullie niet weten wat het is. Nou, ik kan alvast verklappen, dat ik het zelf ook niet weet. Ik ben....."

"Stop Tara....luister eerst naar ons verhaal, wil je?" De Afrikaanse vrouw klonk streng.

"Eh.....zeker mevrouw". De vrouw wees vervolgens met haar tentakel naar de Hofdame. Die stond op en begon met een aangename stem te vertellen."

"Nogmaals wees welkom Tara. Vrees niet, want wij zijn je goed gezind". Tara keek meteen even naar de Hofnar, maar zag dat die zijn tong naar haar uitstak. "Let niet op Glump, Tara....Hij speelt zijn rol zoals hij moet. Dit is immers Vrij-land en wij zijn de Raad van 11. "Vrij-land", zo ging ze verder...."Vrij-land, is niets meer dan een stukje van de Metropool waar het bestuur geen enkele invloed heeft. Dat is tientallen jaren zo geboren en dat willen we graag zo houden. Vandaar dat de in- en uitgangen verborgen worden gehouden, behalve voor enkelen die hier van ons mogen komen. Heel soms gebeurt dat. Jij, Tara, bent de eerste Stadsbeeldrobot die hier komt. Je slimheid is niet tegen te houden, ook al zouden wij dat willen". Ze hield even stil en keek Tara vriendelijk aan. Die knikte begripvol. De hofdame ging verder.

"Zoals je hebt gemerkt zijn er robots hier, maar wel veel minder dan mensen. Het is niet zo dat wij een robot-vrije wereld voor ons mensen willen scheppen. Integendeel, maar de meeste robots kunnen zich hier vanwege de hoogte en het gevaar niet handhaven. De robots die hier zijn, zijn wij dankbaar en weten zich gelukkig goed te handhaven. Wat we nodig hebben, creëren we zelf of halen het uit de Metropool. In het geheim natuurlijk. Onze reden om de Metropool te verlaten was simpel. De mens-robot-maatschappij was gedoemd om te mislukken en langzaam maar zeker zagen onze voorouders dat ook gebeuren. De eerste breuk werd een feit toen de mensen hun digitale dromen kregen en vrijuit gingen luieren. De robots klaarden alle klussen. Dat ging goed, totdat de robots een "soort van ontevredenheid" gingen voelen. Des te geavanceerder de robots werden, des te meer het gevoel van onderwaardering. Het zijn de Robot-wetten die een ongeluk op dit gebied hebben tegen gehouden. Het is niet voor niets dat de meest geavanceerde robots - de Stadbeeldrobots, waaronder jij, Tara als meest geavanceerde ooit - een soort van luiheid moesten ervaren. Wellicht voelden sommige mensen toch iets aankomen op dit gebied".

"Kijk naar jezelf Tara.....wat deed jij eigenlijk voor de maatschappij?"

Tara wilde iets zeggen, maar hield wijs zich stil. De hofdame ging verder.

De tweede breuk ging ook geleidelijk en vinden wij evenzo ernstig. De mensen werden - vanwege hun luiheid en desinteresse - blind voor wat er verder in de wereld gebeurde. De oude wereld ging daardoor ten onder - en dit gebeurt nog steeds. Het kan geen verrassing zijn dat de meeste dieren en natuurgebieden zijn verdwenen omdat de Aarde gewoonweg steeds warmer wordt. De robots losten deze problemen niet zelfstandig op. Althans, er was niemand die hen opdroeg de wereld op dat gebied ten voordele te veranderen. Wat de mens deed, was vooral goed voor zichzelf zorgen en wel alleen in het afgesloten gebied wat wij de Metropool noemen. Zodoende zochten lang geleden onze voorouders een eigen plaats, buiten de Metropool. We proberen hier de mens-robot-maatschappij hoog te houden, zoals het oorspronkelijk was bedoeld, met respect voor elkaar. Helaas kunnen we op dit moment vanaf deze plaats niets doen om de wereld te redden.

"Maar nu.....nu gebeurde er iets vreemds. Zoals je zelf hebt gezien. En dat is niet het enige, maar daarover later meer. Er wordt dus gebouwd en wel op twee verschillende plaatsen. Of beide bouwplaatsen met elkaar te maken hebben, weten we niet. We kunnen niet in de buurt komen, omdat we dan de Metropool moeten verlaten via de normale uitgangen van de Metropool. Dat lukt ons niet, want wij staan niet meer in het burgerlijk of Robotiair systeem geregistreerd. Voorlopig kunnen wij alleen maar gissen."

"Tot slot, voordat je vragen mag stellen....De naam Vrij-land is afgeleid van iets wat in het verleden plaats vond onder de mensen. Ze noemden het carnaval. De Raad van 11 kreeg de sleutel van de stad om zelf aan te geven wat men wilde doen. Dat was toen meestal alleen feesten. Zover gaan we hier niet, maar die gedachte hebben wij over genomen. Vrijheid van doen en laten en dat onder een bestuur van 11 leden, bestaande uit robots en mensen".

"Ik begrijp het idee en weet van Carnaval. U bent dus de prinses?" Tara wees naar de Afrikaanse vrouw.

"Dat klopt Tara, prinses Sascha de vierde, aangenaam".

"Aangenaam mevrouw. Nu snap ik ook de rol van de hofdame, de leden en de nar. Ook aangenaam".

"Aangenaam Tara" riepen ze in koor.

"Ik heb wel enkele vragen, maar u, hofdame zou mij nog iets vreemds vertellen, toch?"

De hofdame keek ernstig. "Dat klopt, Tara...."

"Alle stadsbeeldrobots worden - via de robot-spelen - vermoord. Er moet iemand zijn die dit regelt, maar we weten niet wie. Heb jij een idee wie dat kan zijn?"

Binnen in Tara sloeg heel even een klein foton-radartje vast tegen een regel-snaartje. Ze wist een tijdje niets te zeggen.


Ze had geen antwoord gegeven. De raad begreep dat Tara dit gegeven in haar systeem moest verwerken. Het was al zwaar onder druk komen te staan vanwege alle gebeurtenissen en de warmte van de zon op de top van toren 13 deed daar nog een moertje bovenop. Zodoende werd Tara rust gegeven. Ze trok zich terug in een fraai hutje wat kennelijk bestemd was voor robots. Ze pakte een beker limolie en wreef haar gezicht in met een potje metaal-was wat op de vensterbank stond. Het gaf wat verkoeling. Tara keek naar buiten, maar zag niet veel vanwege de zon-bescherming. Hoewel de slingerplanten volop in blad stonden, was er geen vogel te zien. Hierdoor realiseerde ze zich dat het leven op aarde inderdaad flink moest zijn veranderd. Ook zij had niet veel aandacht aan de aarde geschonken en dat vond ze nu erg jammer. Niet dat ze direct het probleem van opwarming had kunnen verhelpen, maar erover nadenken had ze ook niet gedaan. Het klopte wat de Raad haar vertelde.....vooral luieren, een beetje mensen en robots pesten, hier en daar verblijven.....meer had ze niet gedaan met haar fantastische brein. Ja, wel af en toe een raadsel aan de mensen gegeven of een spreuk die aanleiding gaf tot goed gedrag, dat wel....maar het voor eigen plezier en te weinig om van waarde te zijn. Pas nu snapte ze de rol van de Stadsbeeldrobots....Ze voelde zich misbruikt en dom. Dom dat ze niet had ingezien dat het bestuur gewoonweg bang was voor deze smart-robots. En nu was ze een groot gevaar. Ze was te slim en.....er was nog iets, maar dat kon ze niet achterhalen. Er borrelde iets in haar brein, maar dat was het. Alsof je iets eet, maar niet goed weet waar het naar smaakt. Zoiets....

Ze dacht terug aan Tim en voelde een gemis, omdat ze wist dat Tim haar ook zou missen. Haar gedachten dwaalden terug naar het begin van het kleine avontuur. Wie had durven denken dat het zo allemaal zou lopen. Ergens was er iets goed mis gegaan. Ze haalde haar gedachten en ervaringen nog eens terug. Het duurde niet lang. Simsalabim, haar ontwerper en Py, het hoofd van de burgerraad kwamen als enige naar boven, die volgens haar meer zouden moeten weten. 

Ze ging na in hoeverre haar ontwerper "Simsalabim" een rol speelde in deze ontwikkelingen. Tara vertrouwde hem volledig. Hij had haar tenminste net op tijd gewaarschuwd. Maar waarom had hij dat niet eerder gedaan? Was hem misschien iets overkomen en waarom gebruikte hij de vreemde naam, Simsalabim? Ze wist het niet en haar systeem kon zonder extra gegevens het probleem niet verder analyseren. Ook met Py liep ze vast op onvoldoende gegevens. Hij was de burgervader van de stad sinds enkele jaren en er was niets bijzonders over hem te vermelden, dan dat hij er was!....meer wist Tara niet. Ze vond dat eigenlijk wel een beetje vreemd. Een burgervader waarvan weinig tot niets bekend is.

Dirk - als zijn ware naam Dirk wel was - die wist wel iets. En Morten ook. Hij noemde de naam Py vlak voor zijn einde. Waarom zou hij dat alsnog gedaan hebben? Spijt van zijn gedrag? Een waarschuwing? Tara piekerde verder, maar begreep dat zij zonder extra gegevens ook niet tot een oplossing van dit probleem kon komen. En het probleem was ernstig. Dat was in ieder geval wel duidelijk. Er was sprake van verschillende moorden op geavanceerde robots, een plotseling georganiseerd "spel" voor de mensen om dat straffeloos te kunnen bereiken en - niet het minste - haar leven was in gevaar. Plotseling piepte het systeem en Tara herkende het kleine signaal. Ze had iets over het hoofd gezien. Iets wat toch bruikbaar was. Ze schakelde naar het idee-systeem van haar brein en daar vond ze het. "Natuurlijk!", zo dacht ze. "Daar moeten we beginnen!".

Even later meldde Tara aan Jimmie dat ze de Raad van 11 nogmaals wilde spreken. Jimmie vertrok en gaf bij terugkeer aan dat deze middag om 4 uur de raad weer bijeen zou komen. Tara had nog even tijd, terwijl ze eigenlijk popelde om de Raad toe te spreken. Ze besloot om samen met Jimmie een aantal plaatsen in Vrij-land te bezoeken om zo een nog beter beeld van dit land te verkrijgen. "Misschien zou dit wel haar thuisland worden", overwoog ze. Het stemde haar toch somber, omdat Vrij-land niet al te groot was en afgesloten was van de rest van de Metropool. Het was feitelijk ook een gevangenis. Deze laatste gedachte werd tijdens de wandeling - beter gezegd, de klimtocht - bevestigd. De mensen en robots waren allemaal aardig en behandelden Tara niet als een bijzonderheid. Hier hadden stadbeeldrobots geen rol. Hier was iedereen gelijk, geen verschil in woning, geen verschil in vervoer, geen verschil in de voeding, niets van dat. De markt van de dag was nog steeds gaande. Het was er druk en er werd alleen maar geruild. Tara vroeg aan Jimmie of geld hier bestond en het antwoord was een helder nee. Jimmie lachte erbij.  Gelukkig niet", zei hij nog. Tara keek naar een kraampje waar een vriendelijke robot bij stond. Hij was in gesprek met een mens en volgens de gebaren moest dit wel een onderhandeling zijn. Ze klapten met hun handen op elkaar. Tara had ooit zoiets in haar brein opgenomen. Dat was toen haar brein werd ge-updatet met "culturele geschiedenis van de mens" en ze wist dat mensen heel vroeger zo met elkaar handelden. Er werd flink gelachen tussen de mens en de robot en uiteindelijk hield het geklap op. De robot ontving een fles met olie en de mens kreeg een paar fraai gebakken broden. En zo ging het overal op de markt. Olie, smeersel, soldeersel, moeren, schroeven, draadjes tegen brood, water, kleding, druiven, appels, peren en groenten.

"Hier wordt dus ook groenten verbouwd?" vroeg Tara aan Jimmie. Die antwoordde niet direct maar knikte alleen. "Kom op dat laat ik je toch nog even zien", zei hij vlak daarna. "We hebben nog even de tijd".

De groententuin was niets meer dan een flink stuk muur van toren 13. Deze was volgehangen met bakken en zo leek het wel een hangende tuin. Verse aardbeien, bramen, druiven en bessen waren zo van het platform te plukken. De andere groenten werden hogerop verbouwd en die waren alleen bereikbaar via ladders. "Genoeg voor iedere mens hier", zei Jimmie. Tara zag dat voornamelijk kinderen onder begeleiding van enkele ouderen bezig waren met de tuin. Tara knipperde een paar keer met haar oog-sensoren. "Ik merk dat je vraagtekens hebt, Tara, maar het is goed geregeld hier. De kinderen kunnen hier in een redelijk veilige omgeving leren omgaan met de hoogte en ook nog iets nuttigs doen. Voor de ouderen is het ook fijn om een taak uit te voeren, die bij hen past. En bovendien....mogen de kinderen zoveel mogelijk fruit eten als ze willen. Vooral de bessen vinden ze heerlijk".

"Maar eh, Tara.....het is tijd. Kom we gaan".

Tara en Jimmie kwamen precies op tijd aan bij de vergader-hut. De Raad had zich exact hetzelfde opgesteld en ook het haardvuurtje brandde. Jimmie geleide Tara naar binnen en verdween. Het ritueel begon zoals de vorige keer. Sascha, de prinses heette Tara welkom en iedereen keek haar vriendelijk aan. (behalve de nar uiteraard, die schele ogen trok) Tara ging rustig zitten voor de Raad en begon uit zichzelf te spreken.

"Beste Raad, Uw welkom voelt goed en ook moet ik zeggen dat ik waardering heb voor wat hier is gecreeerd. Het doet mij plezier te constateren dat robots ook hier een plaats hebben gevonden". Ze hield even stil om dit laatste goed te laten doordringen.

"Mijn systeem heeft de tijd genomen om uw vraag te kunnen beantwoorden. Helaas moet ik zeggen dat ik geen antwoord heb. Er zijn indicaties en complicaties. Deze zal ik nader verklaren".

"Dank Tara. Het is fijn om te vernemen dat Vrij-land je goed bevalt. Maar ga door. We zijn benieuwd."

"Juist...eh...indicaties. Nou, allereerst is het mij duidelijk dat mogelijk het metropool-bestuur een rol speelt in deze kwestie. En wel een zeer nare rol". Onbewust keek Tara de nar aan en die rolde deze keer met zijn ogen, waardoor ook zijn oren bewogen. Hoewel komisch, besteedde Tara er geen aandacht aan.

"Maar, ik ben voorzichtig. Mij is een naam genoemd door een Stadsbeeldrobot, die mogelijk mee heeft gespeeld in dit duistere spel. Het betreft, Py, de burgervader van de Metropool. Een ander persoon of personen, de ontwerpers van de Stadsbeeldrobots, hebben hier ook iets mee te maken. Maar...ik weet niet of zij mij willen beschermen dan wel willen demonteren...ofwel uitschakelen".

"De complicaties zijn mij direct duidelijk. Zowel Py als de ontwerpers zijn moeilijk te bereiken. Digitaal kan ik geen verbinding maken, omdat de proxy-schijf-differentiëlen, zijn geblokkeerd. Dat is uh....dus lastig allemaal".

"Ik begrijp het Tara, maar betekent dat ook dat er verder geen aanknopingspunt is om verder te komen dan alleen deze vergadering. Dat zou ons teleurstellen, gelet op je...eh....uitermate subliem systeem om problemen te analyseren".

"Dat klopt Sascha, nee, ik bedoel ja, er is wel iets. Een aanknopingspunt." De Raad hield zich muisstil, maar schoof wel een beetje zenuwachtig op en neer. (van links naar rechts) 

"Nou, het zit zo. Er is ooit besloten om de Stille tuin te creëren met toepassing van holografische afbeeldingen. Dit was nadrukkelijk - zo weten we nu - bedoelt om de mensen te misleiden. De misleiding vind ik het ergste, want de "dieren" die in de tuin werden getoond, waren ook al nagenoeg al van de Aarde verdwenen. Ik heb vervolgens na mijn ontdekking de media-historica op het gebied van natuur gescand en ontdekte een totale overname van alle media door....- geen verrassing - Py. Alle journalisten die over de natuur schreven zijn in de loop van de jaren door het bestuur verbannen naar andere Metropolen en artikelen, die kritisch waren, werden aangepast. Dat alles om de mensen in de Metropool te overtuigen dat het nog steeds prima gaat met de aarde en het milieu".

"Ga verder, Tara".

"Nou, deze meneer Py staat onder verdenking. Dat lijkt mij duidelijk. Als deze fijne meneer in staat is om de media te beheersen, dan zou het mij ook niets verbazen als hij de ontwerpers in zijn macht heeft. Niemand weet waar zij zijn en je loopt ook niet zomaar de vergaderzalen van het bestuur binnen. Blijft over.....de directeur van de Stille tuin. Hij zit waarschijnlijk in de gevangenis, omdat niemand hem kon vinden. We moeten hem eerst spreken, want hij voerde het plan uit om de mensen te misleiden. Hij moet dus weten wat Py van plan is. Ik weet bijna zeker dat de bouwplaats of bouwplaatsen met Py te maken hebben."

"Je uitleg is duidelijk", zei de Hofdame.

 "Maar, dat betekent allereerst een inbraak in de gevangenis....als hij daar zit, dat is ook maar de vraag. Dat zal niet meevallen, Tara. Dat kunnen wij niet, hoor". De Raad knikte bevestigend.

"Dat klopt, beste Raad. We moeten ergens beginnen. Maar een inbraak is niet nodig. Ik kan daar misschien redelijk eenvoudig naar binnen. Nou ja, soort of...Ik heb alleen iemand nodig."

"Wie dan Tara?"

"Tim...Tim de klusrobot is voldoende. Hij wordt de sleutel tot de gevangenis".



Wordt vervolgd onder hoofdstuk 12.

E-mailen
Map
Info