Ideemachine.nl
                                                                                                 

Tim en Tara 10.

Het verdriet van Tim.


Tim kreeg bezoek. Het was enkele dagen nadat Tara was verdwenen. Het verbaasde hem niet, maar het klopte niet. Hij kreeg namelijk nooit bezoek, behalve van Tara natuurlijk. Dit maal had een secretaris van de afdeling klus-robots, 3e divisie zich aangemeld bij het woonblok van Tim. De boodschap was onduidelijk.

"Beste Tim, ik zou graag met je willen spreken nu je al twee dagen geen opdrachten meer hebt afgehandeld. Donderdag, 1400 uur, locatie eigen verblijf. Sujuut, Boudewijn Samara-Ben-Isja".

Tim had het bericht al enkele keren gelezen, maar kon er niet uit opmaken waarom een mens met hem zou willen spreken. Oke...hij verzaakte zijn opdrachten door simpelweg niet te reageren. Maar dat zouden ze toch wel begrijpen? Hij had even tijd nodig. Die tijd bracht trouwens weinig goeds, vond hij zelf. het lukte hem niet goed wakker te worden of op te starten en als hij er klaar voor was, had hij nergens zin in. Het lag niet aan het systeem, dat had hij al gecontroleerd. Nee, het was iets anders, maar wat? Dat wist hij niet.

De beste secretaris maakte op het afgesproken tijdstip zijn opwachting en stelde zich netjes voor. Tim bood hem een olie-thee aan, maar dat was natuurlijk een vergissing. Het werd een glaasje water. De man nam plaats in een soort van stoel, die Tim nog even had gemaakt. Toch kraakte het nog en dat stoorde vreselijk. Helaas was er geen andere stoel voorradig en het ging Tim te ver om de man de vensterbank aan te bieden. De man zag de onzekerheid van Tim en fronste zijn voorhoofd. Natuurlijk was hij niet zomaar op bezoek gekomen, maar dat bleek later pas.

"Zegt u het maar, meneer Samara-Ben-Isja".

"Eh, ja....Tim....eh, het wijkbestuur maakt zich enige zorgen om jou. Wil je mij vertellen hoe het met je gaat?", zei hij op een vriendelijke manier. Tim zag er geen kwaad in en vertelde de waarheid. (hij zou toch niet kunnen liegen...)

"Nou meneer, eh, ik voel mij niet zo goed. Ik heb al mijn systemen gecheckt en ik kan geen defect traceren", begon Tim. De man reageerde direct.

"Dat klopt Tim...Wij hebben dat ook niet kunnen achterhalen...maar ga verder."

Feitelijk was dit het moment dat Tim zich had moeten realiseren dat de mens hem had beoordeeld. Het was een gevaarlijke ontwikkeling, want indien er iets met hem mis zou zijn....nou ja, dan volgde meestal een reparatie of erger, een demontage. Einde Tim dus. Maar Tim had zijn brein zich niet op zoiets gericht. Diep in zijn brein was hij alleen bezig met Tara. "Wat kon er met haar zijn gebeurd? Waar zou ze zijn? Zou ze gewond zijn en zo verder". Tim's gedachten dwaalden af en de man greep in.

"Hallo Tim...je zou verder gaan".

"Eh ja...eh, nou u weet, de Robot-spelen. Ik was er ook en op het laatst verdween een robot. Dat vond ik niet fijn of zo, denk ik", zei hij voorzichtig.

"Je bedoelt Tara, de Stadsbeeldrobot begrijp ik".

"Ja, dat klopt....Tara...." Tim stopte met spreken en er viel een stilte. Tim wist niet wat verder te zeggen, dus de man had een volgende vraag.

"Wat vind je van Tara dan, Tim?"

"Nou, ik vind haar geweldig en slim en goed en ook wel mooi voor een robot", zei hij vlug en nogal enthousiast.

"Ik zie het aan je Tim. Je mag haar dus?"

"Ja, heel erg".

"Mis je haar soms...kan je daar iets over vertellen, Tim?"

"Ik mis haar. Ze maakte me anders en nu ben ik weer gewoon, maar toch ook anders. Minder goed als eerst. Ik weet niet wat dat is. Denk u dat ik kapot ben of zo. Word ik gedemonteerd?" Tim schrok van zijn laatste zin en besefte nu dat dit een serieus gesprek was. Het ging niet om Tara....nee, het ging om hem!". Zijn binnenste maakte een vreemd rommelig geluid.

"Tim. Je weet dat je een klus-robot bent. Waarom hem je de orders al enkele dagen niet meer uitgevoerd? Kan je daar iets over zeggen?"

"Eh ja, soms heb ik het gevoel dat het niet klopt. Dat de opdracht niet bij mij hoort. Ik denk dan, doe het zelf maar. Ik weet niet waarom ik dat denk. Het gebeurd vanzelf". Tim ging verder.

"Sinds Tara weg is, ben ik Tim niet meer. Alsof er een andere Tim hier nu staat. Misschien, misschien...ben ik wel boos".

"Op wie dan Tim?"

"Op de mensen".

De secretaris bedankte Tim voor zijn gesprek en ging vrij snel weg zonder verder uit te leggen wat er nu ging gebeuren. Tim leidde hem uit naar de opening en bedankte de man voor zijn komst. Toen de opening werd gesloten, voelde Tim zich nog slechter. Er was iets fout gegaan.....maar hij wist niet precies wat.

"Was Tara maar hier", dacht hij.


Wordt vervolgd op Tim en Tara 11.

E-mailen
Map
Info