Ideemachine.nl
                                                                                                 

TTTT De Werelden - W4



Madame de Monvoisin.

 

 

Het contact tussen Jack en Simsalabim was vluchtig. Niets meer dan een haast onzichtbare beweging van de hoofden gevat in een blik van herkenning en goedkeuring. Simsalabim vond het kennelijk prima...als er maar flink data en bits werden over geuploaded zodat er meer feesten konden worden gehouden. Meer feesten betekende meer macht. Macht over mensen. Vonnie zag het aan en berekende een juiste conclusie. De twee werkten samen, althans voor zover het de wensen van de gestelde "Justin" zou betreffen. Ergens in de hoek van de tempel ging op aangeven van een signaal een smalle deur open, die er eerst niet was en zowel Vonnie als haar stoere begeleider stapten binnen. Bij het sluiten van de deur, sneller dan verwacht, berekende Vonnie´s alert-systeem grote problemen. De kamer was namelijk leeg. Geen mens of robot die haar nog zou kunnen helpen.

"Geen echt meisje erbij", probeerde ze. Jack lachte slechts een beetje minzaam en ging meteen aan de slag met het prepareren van zijn gekochte goed. Vonnie bekeek de kamer op zoek naar een ontsnappingsmogelijkheid, maar vond niets. Ze scande de muren en vond evenzo geen enkele sensor of camera. "Dit is een privé-ruimte", analyseerde ze. En daar had ze gelijk in. Jack had zich ingekocht en - zoals altijd - met een grote hoeveelheid gestolen bits en data. Een fortuin had hij betaald aan de chef van dit geheel, ene Simsalabim. "Met die figuur reken ik later nog wel af", had hij in gedachten al besloten, want zijn hekel aan RB's groeide met het uur, toen hij had waargenomen waar dergelijke machines toe in staat waren. Dat de mensen in de tempel zelf dit hadden gewenst, deerde hem niet. Het ging om het principe. Dit was een verderfelijk oord, gemaakt en beheert door robots, punt uit.

Na een tijdje gesleutel aan allerlei vreemde instrumenten en een drietal holo-visies gebood Jack aan Vonnie om plaats te nemen in een stoel. Vonnie bekeek het ding en scande uiteraard naar geheime luikjes en deurtjes. Ze vond niets. De ligstoel, want dat was het leek op een smoelen-reparatie-stoel, vrij elegant van vorm, comfortabel ook en gemaakt van strak rood leer met erboven wel een wirwar aan kabels en spiegels. Vonnie twijfelde, want ze vertrouwde het niet.Toch voldeed ze aan de gebiedende arm van "Justin". Waarom ze dat deed heeft men nooit kunnen achterhalen. Wellicht was het haar houding naar aanzien van haar vroegere werkzaamheden. Dienstbaar en geen vragen stellen.

Op het moment dat ze in de stoel neerzakte ondervond ze een piepend gesis en gewoel vanuit de onderzijde van de stoel. Haar alert-systeem was te laat. Veel te laat. In een diferta-seconde zaten al haar tentakels vast aan omhoog geschoten vierkanten blokken. "De vloer"....berekende ze. "Alle olie en domheden...Ik heb de vloer niet gescand". Snel deed ze een nood-scan. De magnetische kracht betrof 3040 kilo per vierkante centimeter, zo berekende de scan. Hier zou ze nooit alleen uit kunnen ontsnappen, berekende de nood-scan meteen er achter aan. Jack begon te grijnzen. Zo gemakkelijk had hij zelden meegemaakt en verbaasde zich over de domheid van het metalen schepsel voor zich.

"Ik had je hoger ingeschat, meiske", zei hij. Inmiddels nam hij plaats op een gewone holo-stoel en knipte met zijn vingers. Een langwerpig ding daalde neer vanuit het plafond. "Aha....daar is de afstandbediening", grapte hij. Vonnie rekende en rekende en concludeerde dat hij vast ietwat gewelddadig met haar wilde doen. Ze stelde voor om hem in vrijheid te behagen. "Wat hij ook maar wilde", besloot ze. Jack reageerde niet en ging rustig verder met de bediening van het apparaat. Vonnie keek omhoog, ietwat schichtig met snelle sensor-bewegingen en zag een langwerpig "ding" dalen vanuit het plafond. Deze keer begon haar alert-systeem niet eens meer met rekenen of analyseren, maar gaf direct een code-zwart. Vonnie wist wat het betekende. "O, mijn oliehemel.....een overnameplug"..., mompelde ze. Hierna begon ze te krijsen en zendde enkele noodsignalen. Het mocht niet baten. De plug boorde zich op haar gezicht en schroefde zich naar binnen. Ze sloot haar lichtsensoren en wachtte af. Een andere keuze was er niet.

Jack stond op en constateerde met zorg dat Vonnie nog steeds in orde was. Tot zijn geluk knipperde Vonnie onafgebroken met haar sensoren en dat was een goed teken, zo wist hij uit eerdere ervaringen. Bovendien probeerde ze zich los te rukken. Het beste teken van bewustzijn. Ook bij robots. Het maakte hem blij en hij begon daarom op een vrolijke stem met zijn uitleg. Vonnie luisterde aandachtig naar de horror die in haar analyse-systeem werd ontvangen in de hoop het nog te kunnen analyseren richting een ontsnapping uit deze situatie.

"Ergens in de zeventiende eeuw", zo begon Jack "En wel in Frankrijk...je weet wel dat land wat zo roemloos heeft verloren tijdens de eerste robot-oorlog, leefde een welvarende Koning. Men noemde hem de Zonnekoning. "Louis de XIV", registreerde Vonnie en bevestigde daarmee ook dat haar brein nog werkte. Jack ging onverstoorbaar door. "Feitelijk .....feitelijk was hij ook de zon....het middelpunt van de wereld - op dat moment -, want een persoon zoals hij, was er niet op aarde. Bovendien had hij een paleis wat ...hm....als zeer uitzonderlijk werd aangeduid, omdat het duurder was dan heel het land bij elkaar. Versailles....dat bedoel ik...Het bestaat helaas niet meer. Vernietigd door dat tuig wat zich robots noemt. Hoe dan ook, meiske lief, aldaar was het dagelijks een feest van weleer. Zoiets als wat je vanavond in de tempel hebt gezien". Hij pauzeerde even en controleerde of de sensoren van Vonnie nog werkzaam waren. Dat was zo en daarom ging hij verder.

Jack liep rustig om de stoel heen. Zijn leren laarzen kraakten bij elke stap. Aangekomen bij de rechterzijde, boog hij naar haar toe. Vonnie's lichtsensoren vonden de twinkeling in zijn ogen. Het verraadde zijn toestand. Opgewekt en blij als een klein kind met een cadeautje. Vonnie rook geen alcohol of andere opwekkende middelen. "Hij is gewoon een sadist...meer niet", berekende ze. Ze besloot om niets te doen in de hoop dat alsnog Skype of Simsalabim haar zou komen redden. Jack ging weer op zijn stoel zitten en stak uiterst behoedzaam een eco-ret op. Een klein pluimpje rode rook steeg op, maakte een mooie spiraalvorm en verdween daarna in het niets. Jack kuchte en schraapte zijn keel. Hij ging verder.

"Nou, Vonnie. Ik neem je mee terug naar dat Franse hof, althans....in de buurt daarvan". Hij gniffelde en stikte vervolgens bijna in de rook. Hij vloekte een paar keer en hoestte volop. Vonnie analyseerde een gevaarlijk stadium van longkanker en wilde het mededelen. Een normale reactie op de eerste robot-wet, maar helaas...voor hem....ze kon niets zeggen.  Nadat de hoest was vertrokken, herpakte Jack zich en deed alsof er niets bijzonders was gebeurd.

"Nou meiske....eerst moet ik uitleggen waar je precies naar toe gaat, dus nu begint het leuk te worden. Goed luisteren hoor...dat zal je helpen met de transformatie". Deze laatste woorden gaven Vonnie een beetje moed. Kennelijk wilde hij toch haar bezitten, maar mogelijk in een andere vorm. Als een jongetje misschien berekende ze en vond het jammer dat hij dat niet gewoon had gevraagd. Het betrof wens-denken - ofwel een fictieve robot-analyse met een optie-mogelijkheid van factor minus drie. Maar daar waar hoge nood is, verschijnt de hoop in zijn kleinste vorm om meestal kort daarna te worden verpulverd. Zo ook nu....

"In die tijd was er een lieveling van de Koning en zij heerste vanwege haar ware schoonheid het ganse hof en uiteraard ook de koning kon haar nimmer weerstaan. Vooral in de nachtelijke uren dan, als je begrijpt wat ik bedoel. Enfin...het Franse hof werd geplaagd door intriges, jaloersheid, haat en liefde. Een breekbaar gezelschap en dat kwam duidelijk naar voren, toen een complot tegen de koning werd gevonden door de Musketiers. Er waren sterke aanduidingen dat iemand de koning wilde vermoorden en wel met een gif. Natuurlijk volgde er een geheim onderzoek en op een dag.....op een dag, werd ene madame de Monvoisin ondervraagd in de gevangenis. Het ondervragen ging wel een beetje ruw, haha en het kostte - naar wat er bekend is - dertig liter water in haar maag om haar uiteindelijk te doen spreken. Wat ze vertelde verbijsterde de koning. Haar bekentenis was te gruwelijk voor woorden. Baby's zouden zijn vermoord om het juiste gif te kunnen bereiden. Tot slot, na nog een paar kleine strek en breek-oefeningen op het lichaam van de arme madame, bekende ze dat de lieveling van de koning het was, die hem wilde vergiftigen. De koning slaakte een kreet van wanhoop en vertrok - geheel in gedachten - naar zijn privé-vertrekken. Heel lang duurde zijn gepeins niet, want de lust was groter dan zijn vrees. De Koning besloot dan ook om madame de Monvoisin op te sluiten in de meest gevreesde gevangenis van Frankrijk. En daar zat ze dan....eenentwintig jaren jong en vast voor het leven. Tot haar verdriet had de koning ook besloten dat het een eenzame opsluiting zou worden en instrueerde de bewakers dat haar woorden nooit mochten worden geloofd. Tot slot werd de arme vrouw vastgezet aan een ijzeren ketting, voor altijd en deze ketting was nauwelijks lang genoeg om op de grond te kunnen gaan liggen".

Jack stopte zijn verhaal en bracht zijn mond vlak voor haar gezicht. Hij fluisterde....'heb je mijn verhaal kunnen volgen, meiske?". Vonnie knikte een beetje niet wetende wat anders te doen.

"Mooi....Let op....Ik neem je mee naar die gevangenis. Jij...ja jij wordt madame de Monvoisin. Vonnie schrok zichtbaar en haar gestel trilde onafgebroken. Jack begon keihard te lachen.

"Weet je", zei hij lachend.....die arme madame de Monvoisin heeft nog vierendertig jaar geleefd. Hahaha....vierendertig jaar, eenzaam in een natte ondergrondse en ijskoude kerker. Stel je eens voor....nee, anders gezegd, ik probeer me voor te stellen hoe deze dame eruit zag en gedroeg na pakweg...eh....dertig jaar?" "Ja, dertig jaar, dat lijkt mij een goed uitgangspunt. Nu...Ik ga de machine instellen. Jij, meiske wordt voor mij Madame de Monvoisin die dertig jaar onafgebroken, zielsalleen en natuurlijk ook onterecht in die kerker heeft geleefd. Ik ben benieuwd", proestte hij uit.

Jack bleef lachen en draaide zich om naar de afstandbediening. Na een paar korte handeling was het zover. Hij controleerde nogmaals de plug en zette de knop om.

Als je door een bos loopt, merk je niet zoveel op, behalve als je de tijd neemt om goed te kijken. Evenzo belangrijk is het zien van de mt-relatie. De relatie tussen materie en tijd. De bast van de boom is een goed voorbeeld. Net zoals het merg van een omgevallen boom. Wie ervaring heeft, kan zelfs van buitenaf zien hoeveel de tijd de materie heeft belast. Veranderd....dat kan ook. Enfin...zo verging het met Vonnie ook. Nadat de activatie van de plug een feit was, stroomde er energie binnenin het robot-brein. Energie met een boodschap dus. Het kostte even tijd om de boodschap te verwerken, maar daarna ging het snel. De licht-sensoren sprongen op een uiterste alert-modus. Groot en dieprood vanwege de ultraviolette scans. Al dat in de hoop ergens een sprankje verandering of hulp te kunnen waarnemen. Die hulp kwam niet en het sprankje hoop werd nooit geboren.

De volgende verandering bracht een aanzienlijke energie-verspilling met zich mee. De fono-huid wrong zich een weg via nieuwe lijnen. Lijnen die er eerst niet waren. Vonnie vervormde van een klassieke look a like cultfiguur voorzien van een gave huid naar een gedrocht met bulten en gaten. Totaal overbodig liet haar huid uit de gaten een vloeistof vloeien wat waarschijnlijk etterende pus moest voorstellen. Tegelijkertijd ontstonden er zweren zo groot als de pit van een perzik, rood en schijnbaar op bijna barsten. Het brein simuleerde pijn en een akelig gegrom steeg op uit de zwarte lege keel. Al haar tanden had ze inmiddels ingeslikt en haar tong was zo dik als een pad. Dit alles was nog niet genoeg. De finale nam een aanvang. Het begon met een kreet.

De kreet, angstaanjagend, vulde de ruimte en echode meerdere malen. Hierna volgde een krampachtige ineenkrimpen en Jack werd bang dat ze uit elkaar zou spatten. Dat gebeurde niet, maar de schokken van haar gestel, veroorzaakte wel schade. Inmiddels lag één tentakel omgedraaid naast haar en het draaide nog steeds met kleine schokjes rondom. Jack glunderde. Het was meer dan verwacht en bekeek zijn slachtoffer met eerbied. Soms hield hij zijn hoofd schuin, zoals een vragende hond, die het antwoord nooit weet te plaatsen. Vonnie's mond begon te schuimen en tot Jack's verbazing begon ze Frans te spreken.

Opmerking. Ik ben zo vrij geweest om de woorden vanuit het originele Frans te vertalen.

"Mijn God, vergeef me. Het was een leugen. Leugen..hoor je. Het is een leugen...altijd al geweest. Kom maar, dan zal ik je behagen. Ik doe alles wat je wilt. Geef me te eten. Het was een leugen, echt waar. Echt...ik lieg. Ik ben een leugen. Wij zijn leugens, toch...Wij allemaal. Ook de Koning. Ja hij ook. Leugens moeten we maken. We maken een leugen. Ik doe dat. Heus, geloof me nou, liefje. Kom hier dan vertel ik je een leugen...."

Vonnie mompelde onafgebroken door. Zelfs toen haar tentakel helemaal dol was gedraaid, ging ze door en stopte niet meer. Jack wist genoeg.

"Zo ziet een gestoorde Robot er dus uit....hahaha...prachtig".

Op dat moment ging de deur open.


De eerste ontmoeting.


Skype had zichzelf een volle energie-level naar beneden gerend. Maar geen Vonnie in de tempel te zien, daar was hij zeker van. Al speurende naar een glimp van haar gezicht of gestel in de plukjes woelende mensenmassa, zocht hij een herhalings-view op en luisterde nog eens goed naar de communicatie tussen hem en Vonnie. Een paar woorden deden zijn alert-systeem alsnog oplichten. "0333 - Die man...." Skype analyseerde zonder conclusie dat de mogelijkheid vijfenzestig procent was dat een afzonderlijke man iets met haar verdwijning te doen had. Maar een afzonderlijke man....die was evenzo niet te vinden. Alle mensen en sommige RB's waren bezig met hun bezigheden. De RB's die alleen stonden richtten zich louter op de mensen op de grond. Toch was er ééntje die zijn aandacht trok. Simsalabim....

Skype benaderde de RB direct van voren en er was een duidelijk licht-sensoren-contact. Simsalabim ontweek snel daarna de priemende blik van Skype en maakte aanstalten om zijn plaats te verlaten. Te laat.

"Luister, olieboer....ben jij de Tempel-rat die ik zoek?", snauwde Skype hem toe. Simsalabim fronste zijn gediamanteerde wenkbrauwen en knipte met zijn tentakels. Skype zag twee RB's naderen en schudde met zijn hoofd. "Luister nou, Simi-de-bimi....die twee gaan je niet helpen. Ik zoek Vonnie en jij weet waar ze is, begrijp je?"

"Skype, ik bereken dat je moe bent. Maar toch, Vonnie en jij hebben een verschillende rol dit weekend. Of wil jij misschien ook een aantal mensen blij maken?", plaagde hij in de hoop een beetje tijd te winnen. Skype draaide zich om en liep met grote passen naar de twee naderende RB's. Hij haalde meteen uit met zijn linker tentakel en schopte met zijn rechter-beentakel naar de andere. Daarna draaide hij zich weer naar Simsalabim. Die keek intussen verschrikt naar het gat in het gezicht van de ene en toen naar het los zwabberende been-takel van de andere. De eerst bewoog al niet meer en de andere kroop langzaam weg.

"Zo....Simie-de-bimie. Waar is Vonnie?.......NU of ik draai je hoofd driehonderdzestig graden rechtsom". Simsalabim knipperde met zijn sensoren en wees naar een kleine rode knop ergens op de muur.

"Oke....als ze ook maar een aluminium-stripje mist of één druppel olie heeft verspilt, zet ik je uit". Skype liep richting de knop en scande dat Simsalabim inmiddels met grote snelheid wegliep. Hij bereidde zich voor op een gevecht en drukte op de knop. De deur ging open.

Wat er vervolgens gebeurde daar had Skype niet op gerekend, want hij stormde naar binnen en viel direct voorover. Een eenvoudige spinning-draad tackelde hem en een flinke klap was het gevolg. Op een dergelijk moment duurt het herstel van een robot wel even. Er moet namelijk berekeningen worden gemaakt, een schade-rapportage wordt opgesteld, een nadere analyse van de gegevens vindt plaats en uiteindelijk dient het beslis-programma samen met het alert-systeem een noodzakelijke eerste reactie op te roepen. In dit geval dus omhoog krabbelen en de omgeving scannen. Skype scande als eerste de meest zichtbare zijde en nam Vonnie waar. Het alert-systeem ging naar paars en het skelet kromp ineen tot een sterkere vorm in afwachting van een aanval. Het tweede echter wat het beslis-centrum naar voren bracht, was een tekst op de muur recht voor hem. Een tekst die Skype liever niet had willen lezen.

 "Robot.....verwijder je hier, want je brengt een mens is in gevaar".

Het was voldoende om het systeem wat we Skype noemen geheel stil te laten vallen in zijn komende berekeningen. Hoewel de eerste Robot-wet bij Skype op de achtergrond was geraakt, mede door zijn ervaringen uit het verleden en storingen in de tempel, moest het wel aan de slag met de nieuwe gegevens om tot een beslissing te kunnen komen. zonder beslissing gebeurt er namelijk niets. Zoals gezegd, het kostte tijd en dat was voldoende voor Jack om de Realborg vast te pinnen met een simpele bolo-zwaai. De tentakels van Skype raakten verstrikt en slechts enkele seconden later, zat de robot met zijn tentakel-scharnieren op de grond. De eerste slag was gemaakt. 1-0 voor Jack.

"Yes.....yes,yes,yes", siste Jack en vanuit de hoek achter Skype kwam hij naar voren in de veronderstelling dat de Realborg genoeg was uitgeschakeld. Skype keek zijn belager met zijn vuilste licht-sensoren aan. Het amuseerde Jack en het maakte zijn glimlach even breed als zijn kaak. 

"Ach.....je bent een beetje...eh...van slag", klonk het minzaam. Jack gebruikte zijn zoetste stem voor zover dat bij hem mogelijk was. Skype voelde zich nu "op paars" en constateerde duidelijk dat de berekeningen om de mens naast hem aan te vallen, veel groter was dan de weerstand van de eerste robot-wet om niets te doen. Dit gegeven gaf hem een kans. Een kleine kans weliswaar, maar toch....In één flits greep Skype de voet van Jack en draaide die negentig graden naar boven in de wetenschap dat daardoor een mens altijd zal omvallen. Zo geanalyseerd, zo gedaan. Nu lag Jack plotseling op zijn kont en de robot liet niet meer los. Sterker nog, het begon nu verder door te drukken in de wetenschap dat daarmee het enkelgewicht bij een mens zou breken. Jack gilde het uit van pijn, pakte snel een kleine Taser uit zijn jas en drukte af. Skype's skelet blokkeerde direct en de voet viel vanwege de storing uit zijn hand-tentakels. Snel draaide Skype zich om zijn as en probeerde alsnog de andere voet te grijpen dit terwijl jack tegelijkertijd een tweede stroomdraad op hem afvuurde. Ze misten beide doel. Hierna volgde er een strijd om het verkrijgen van de beste positie. Jack kroop zo snel als hij kon naar achteren en Skype deed het zelfde, maar nu naar voren en duikelde onder de stoel in de hoop voldoende te zijn beschermd tegen nieuwe aanvallen.Plotseling begreep Skype dat het allemaal hopeloos was. Recht voor hem stond zijn belager met in zijn hand een elektronen-snoer. Skype berekende een conclusie...het snoer zou hem volledig uitschakelen en een explosie zou wellicht zijn tentakels eraf rukken. Opnieuw lachte Jack.

"Luister, Robo-jongetje....het is voorbij. Zoals je weet is je lieve robo-meisje kaduk. Hm.....best wel jammer hoor, want ze was een fraai exemplaar. En nu....nu, beste robot, ga jij haar achteraan. Ik ga je breken, slopen en vermalen tot niets meer dan wat gruis".

Jack richtte op het skelet en Skype verroerde zich niet. Het was voorbij....hij sloot zijn sensoren en wachtte op de klap. Die kwam er niet....maar wel een ander geluid.

Met een eenvoudige klik werd de deur gesloten en voordat Jack het in de gaten had, stond hij buiten de kamer. Het was hem volstrekt ontgaan dat hij buiten de kamer was gekropen. Jack vloekte en overwoog om de deur opnieuw te openen. Toch zag hij daar vanaf, want hij wist dat de Realborg daarbinnen al lang zijn benarde positie had verlaten. Bovendien deed zijn voet ongelofelijk veel pijn. Jack draaide zich om en besloot om het tweetal later te vernietigen.

Skype had inmiddels gedaan wat zijn belager had vermoed en was richting de hoek van de deur geslopen, zo snel mogelijk en wachtte op het moment dat de deur weer open zou gaan. Hij scande naar geluiden en constateerde dat zijn belager met een onregelmatige pas weg liep. Skype pufte en wist dat het gevaar voor even was geweken. Het verwijderen van de bolo nam veel tijd in beslag, totdat plotseling zijn geknutsel met de snoeren werd onderbroken door een vreemd geluid. Hij keek onmiddellijk naar de deur, maar die bleef dicht. Het krakende geluid kwam vanuit de stoel en het veranderde onmiskenbaar in een bekende boodschap.

"Help...ik ga op zwart."


wordt vervolgd.

E-mailen
Map
Info