Ideemachine.nl
                                                                                                 

T T T T, Hoofdstuk G-7.


Intussen.....West-Samarkand.

Het onderkomen in de smalle steeg was net zo vuil als verwacht. Jack gaf er niets om. Het was ook precies wat hij verlangde. Enkele uren terug was hij in de stad beland na een uitputtende, vooral saaie reis via een Hoover-slang over de dorre graslanden van de Smolsk-regio. Het was hem duidelijk geworden waar Vonnie zich zou begeven. Oost-Samarkand en de beste manier om erachter te komen waar in die verdoemde stad ze met haar vriendje zou verblijven, was West-Samarkand.

West-Samarkand betrof het oudste gedeelte van een stad die eens verbonden was door één religie. Later, na de eerste robot-oorlog splitste het oudste gedeelte zich af, omdat de strikte religieuze leiders aldaar alleen robots in hun omgeving wilden, die volledig te controleren waren. Schepsels die een vorm van eigen wil hadden, maar zich niet verbonden voelden met de Islamia-gedachte, waren onwenselijk en zelfs onbruikbaar geacht. Zo bleef West-Samarkand vrij van de verdere ontwikkelingen op het gebied van de Robotica en dat wilden ze graag zo houden. En dat laatste trok Jack aan in de wetenschap dat daarom elke robot, cyborg of ander rekenend gedrocht in de gaten werd gehouden. Door een geavanceerd spionage-netwerk waarvan de digitale tentakels diep in Oost-Samarkand waren geplugd. Jack moest zelf om zijn vindingrijkheid glimlachen. Hoe eenvoudig zou het zijn om Vonnie te vinden als dat systeem kon worden gehackt. Het was het proberen waard, vond hij. 

Zodoende vond Jack zijn eenvoudige onderkomen en oriënteerde zich daar, vrijwel ongestoord, op de openbare digitale omgeving binnen West-Samarkand. Een zwakte in het beveiligingssysteem werd door hem al snel gevonden.

Klaar voor actie.

Het jongetje recht tegenover hem veegde zijn tranen weg met een vuile doek. De vrouw naast hem gebood hem rustig te blijven al was ze nauwelijks hoorbaar vanwege de dikke sluier voor haar mond en neus. Haar schitterende koolzwarte ogen vielen niet meer op. De uitgelopen mascara had er één grote zwarte poel van gemaakt. "Ze leek een beetje op een pandabeer", vond Jack en bestudeerde haar naar meer overeenkomsten. Die waren er niet. Ze was slank gebouwd en haar grijs en zandkleurige stoffen kledij viel soepel langs haar lange gestalte. Alleen haar laarzen vielen op. De meeste vrouwen droegen korte laarsjes onder hun lange gewaden, maar zij had lange laarzen en dat was goed zichtbaar vanwege een korte verzie van de Nhiqqab-jurk, die slechts tot vlak over haar knieën kwam. "Moderne versie", overdacht Jack en bleef met priemende ogen naar de vrouw en het kind kijken alsof ze exotische Sahara-dieren waren.

"Nogmaals, zuster.....Ik wil je kind niet echt pijn doen. Alleen zijn chip heb ik nodig en dat gaat natuurlijk een beetje prikken. Maar, wees gerust. Ik heb verdoving bij me. Dus werk mee en geef zijn code".

Jack sprak rustig om te voorkomen dat ze zou gaan gillen. De vrouw schudde haar hoofd en keek angstig naar haar kind. Ze wist wat dit betekende. Een verlies van code betekende een leven buiten de stad, omdat de registratie niet meer kon worden hersteld. Jack had het goed berekend. Kinderen waren een zwakke plek en niemand was op de gedachte gekomen dat een chip uit de arm van een kind zou worden gesneden. Jack was echter van een andere orde. Eerbied en medeleven was niet aan hem besteed. Dat hadden de robots wel voor hem verpest, toen zij - weliswaar in opdracht van een mens - een kind voor zijn ogen hadden vermorzeld. Heel even dacht hij weer aan dat verschrikkelijke moment waar een RealBorg had aangetoond totaal niet geschikt te zijn voor de menselijke maatschappij. "Oke, de stap naar de criminaliteit was zijn fout, maar een dergelijke opdracht klakkeloos en zonder verdere berekening uitvoeren, omdat één of andere imbeciel dat wilde, was de druppel. Ook hij had gezworen om RealBorgs - voor zover dat ongestraft kon -, om zeep te helpen. Nee, geen zeep....om ze te vernietigen tot kleine stukjes onbeduidend blik.

De arme vrouw en het kind waren zodoende beland in de horror-versie van Jacks horror-wereld. Zomaar vanuit het niets. Het was kinderlijk eenvoudig geweest om de vrouw en het kind naar zijn kamer te lokken. Eerst het kind en daarna volgde de vrouw vanzelfsprekend, omdat zij op zoek ging naar haar vermiste kind. Het kind dacht een spelletje te spelen...verstoppertje...en de jonge vrouw kwam uiteraard op de giechelende geluiden van het kind af. Daarna sloot de deur en voordat ze het wist, lag ze bewusteloos op de grond. Wat daarna volgde, betrof een scene uit een slechte film. Een beker water....en klap in het gezicht en een flink mes flikkerde vlak voor de neus van het kind. De neus bloedde een beetje. Dit alles was voldoende om niet te gillen en de man aan te horen. 

Het duurde geen uren meer. Slechts in enkele minuten was alsnog de klus geklaard. De jongen kreeg onder bemoediging van de moeder een klein prikje, hij huilde een beetje en de chip vlak onder de huid van de jongen kwam na een beetje peuteren met de punt van het mes tevoorschijn. Jack bekeek het bloederige achthoekige ding en stopte het in zijn jaszak. Een moment later was hij verdwenen. Op de achtergrond hoorde hij een opkomend snikken en nog voordat hij de deur uitliep van het smerige appartementen-complex, klonk er een schelle gil van wanhoop de gang.

Jack dacht er niet over na. Hij had wat hij wilde. Toegang tot de systemen van West-Samarkand en met name een eerste stap richting de bestuurlijke systemen om vervolgens dieper in het systeem te geraken. Jack was op zoek naar informatie. en wel specifieke informatie uit het vijandelijke gebied; Oost-Samarkand. Hij wist zeker dat alle RealBorg's  die in en uit die stad kwamen, werden geregistreerd door de geheime diensten van West-Samarkand. En dat klopte. Enkele uren later vernam hij de - ongebruikelijke - gezamenlijke binnenkomst van twee RealBorg's via poort nummer 16, de gebruikelijke toegang naar de Tempels. Zijn intuïtie was nog steeds goed. Skype en Vonnie zouden bij elkaar blijven, had hij bedacht. Iets wat normaal niet voorkwam. Binnenin lachte hij om zijn vindingrijkheid en trots haalde hij een lange teug lucht naar binnen zodat zijn borst opzwol. Het voelde lekker. Het voelde goed. Jack was klaar voor de volgende stap.


Intussen.....Bureau Klose en Stones.



"Luister Stones....we hebben een probleem. Drie dagen terug zijn alle politie-drones in de regio opgeroepen te zoeken, zonder resultaat. Wat nu?"

Stones keek op vanachter zijn holo-scherm en zei niets.

"Je wordt bedankt voor je geweldige bijdrage, Stones", klonk het geïrriteerd.

"We moeten, alle drifts en droezels bij elkaar, toch een idee hebben waar die moordenaar is gebleven? Vind je ook niet, Stones" Er volgde een ferme tik op het bureau waardoor het slachtoffer, een digi-aanwijs-laser-pen, afbrak en het bovenstuk belandde op de hoed van de dader. Het onderste stuk belandde iets later in bek van de vuil-vang-robot.

Stones knikte licht instemmend en trachtte vooral onder te duiken door zichzelf klein te maken. Het hielp hem niet.

"Stones", schreeuwde de inspecteur. "Geef antwoord, verdruiveld".

"Nou, chef....misschien moet je dit bericht even lezen. Het komt zojuist binnen.

De Gazet Midi.

Uit wereldwijde gezaghebbende bronnen is inmiddels gebleken dat robots en soortgenoten zich de laatste maanden uitzonderlijk zijn gaan gedragen. Het zijn vooral de meest geavanceerde types die in staat zijn om zichzelf, maar ook andere waaronder ook mensen te beschadigen (toevoeging; de zeldzame Botrot). Enkele niet geverifieerde bronnen spreken zelfs over dodelijke slachtoffers. De Raad van zeven, inclusief een vertegenwoordiger van het Koninkrijk China, zijn vannacht in spoedberaad bijeengekomen om deze penibele situatie te bespreken. Dat deze situatie mogelijk verband houdt met de complexe ontwikkelingen tussen Utopia en Rotopia is nog niet aangetoond, vanwege het ontbreken van expliciete duidelijkheid omtrent de stand van zaken in met name Rotopia. Geruchten dat deze nieuwe Robot-stad al is vernietigd houden aan. Een verzoek aan de Raad om satellietbeelden vrij te geven, is nog steeds niet geaccordeerd. Journalisten ter plaatse komen echter niet verder dan de stad Metropolis vanwege afsluiting van toegang tot het gebied door de Metropoolse autoriteiten. Zo is ook het gerucht dat geavanceerde robots massaal op weg zijn naar Rotopia onbevestigd, al wordt veelvuldig melding gegeven van rondtrekkende robots door het Agri-gebied ten Oosten van Metropolis en in de mining-gebieden ten Zuiden van Krach-city. Of de tempels in de stad Oost-Samarkand alwaar inmiddels veel RealBorgs verblijven ook last hebben van deze onregelmatigheden is niet bekend gemaakt.   

Klose keek naar links, een uiting van een nadenkende activiteit in zijn brein. Hij zag niet dat Stones de kamer verliet. Deze was zeker van een opkomende woedeaanval bij zijn chef, omdat de pakkans was gereduceerd tot nul komma nul. Oost-Samarkand was niet toegankelijk voor gewone mensen, laat staan voor regionale politie uit een arm Agri-district. Dat wist iedereen. Slechts op verzoek en natuurlijk een flinke betaling in excellente-data en mega-bits kon soms toegang worden verkregen. En dan nog.....was het wachten op goedkeuring. Meestal gooide één of andere wereldleider, digi of muziek-ster of soms een extreme biljonair roet in het eten door zelf toegang te verschaffen met als bijzonderheid geen extra toeschouwers binnen te laten. Wel waren sommige RealBorgs welkom, vooral diegenen die een bijzonder uiterlijk of capaciteit hadden. Cosplay-RB's werden ze genoemd en eenmaal binnen kwamen ze nooit meer terug. De inhoud van de zeldzame geruchten - wat ze daar allemaal zouden uitspoken -, betroffen een mix van extreem out-of-the-box-gedrag of juist een vorm van uitzonderlijk Stoici-Zen.

 

Tot zover Klose en Stones. Zij spelen geen enkele rol meer.



Intussen.....Een oude bekende.

Wie de geschiedenis van de Verenigde Staten kent, weet dat zijn grondlegger George Washington, zowel grote roem als forse ongeluk en tegenslag heeft ervaren. Een normaal verschijnsel bij de mens. Dan zit het mee en dan zit het tegen. Er is voor ons, nietige mensen, geen grip op te krijgen, alhoewel succes natuurlijk wel een keuze is. Bij robots geldt deze wet in feite niet. Als een Robot een taak heeft te vervullen, dan is het uitgangspunt dat hij of zij daar ook in slaagt. Elke tegenslag wordt van te voren geanalyseerd en vervolgens middels complexe berekeningen die leiden tot een werkende oplossing er uit gefilterd. Toch moet elke robot, en zeker een geavanceerde met eigen beslis-bevoegdheid, weten dat elke opdracht anders kan lopen dan verwacht, juist als er mensen bij zijn betrokken. Het was niet voor niets dat de stad Rotopia daarom volledig werd gebouwd en bestuurd door robots. Niets anders dan het uitsluiten van de onberekenbare menselijke invloed.

Het betrof een kapitale fout.

In een mens-robot-maatschappij is namelijk geen ruimte voor een totaal robot-geïsoleerde plaats. Daar is de wereld te klein voor. Er zijn veel te veel mensen op aarde, dus schieten nieuwe steden als TR-WIFI-palen uit de grond. Zo ook toen nabij Rotopia. Zodra de wetenschap bestond dat die plaats voordelen had, bijvoorbeeld door aanwezigheid van stromend water, werd er ergens in het brein van een mens een idee geboren. Een factor van belang voor dat menselijke idee was natuurlijk de nabijheid van een robotstad, want ook daar was in hun ogen waarschijnlijk bit en data-handel mee te drijven. Welzijn door kapitaal.......nog steeds de sterkste niet-natuurlijke kracht op aarde.

De meest doorslaggevende achtergrond van de geboorte van Rotopia en Utopia betrof echter in de geest van de twee leiders vooral een eigen - afgebakende - plaats om als "volk" geïsoleerd te leven. Een bizar protest tegen de troebele en negatieve gang van zaken in de wereld. Niet alleen Hitler, Stalin, Mao of Denh-kian en vooral Sambare Nkyla wilden macht en een - als toetje - een hoog voetstuk om aan de wereld hun genialiteit door afkomst te laten zien, maar ook Vlad en.......Simsalabim.

Simsalabim, de super-robot had destijds geanalyseerd, bijgestuurd en verloren. Helaas....Hij had nooit rekening gehouden met de Nulde wet, die Tara - na haar ontmoeting met de nieuwe mensheid - onvermijdelijk stuurde naar dat wat inmiddels een afgrond bleek te zijn voor de meeste geavanceerde robots. Er restte hem maar één ding na de ondergang van Rotopia. Vluchten, opnieuw analyseren en ergens tentakels aan de grond zien te krijgen. En daar komen we binnen dit verhaal deze oude bekende weer tegen.

In Oost-Samarkand, inmiddels de ultieme stad voor RB's.

Simsalabim keek in een spiegel en controleerde zijn uiterlijk. Zijn oude voorkomen, een grijzige besnorde man, had hij omgeruild voor een fitter ogende verschijning. Hij analyseerde zijn fono-huid en constateerde nog steeds een goed werkende bruin-factor 4, iets wat hij maanden geleden had aangevraagd aan zijn wissel-systeem. Ook zijn bescherming tegen deep-scannen was nog steeds optimaal. Zelfs Tara, zijn meesterwerk, was nimmer in staat gebleken om hem te doorgronden als een Robot. Estelle, zijn tweede meesterwerk van iets mindere kwaliteit wel, maar dat was louter bedoeld om extreme loyaliteit tussen hem en haar te scheppen.

Opmerking verteller;  Een huid of voorkomen-wissel-systeem betrof eerst louter holografische trucjes. Echter na enkele decennia vonden de mensen dat het van mindere kwaliteit werd, omdat hun oog-ondersteuning steeds beter werd en dus kon doorzien dat het nep was. Wie nu naar Mario kijkt, de game uit het verre verleden en vervolgens naar de meest geavanceerde games, bijvoorbeeld Halo, weet wat ik bedoel.  Hoe dan ook....er kwam een nieuw systeem en wel een wissel-systeem compleet uitgewerkt in de fono-huid van de meest geavanceerde Realborgs. De fono-huid was al een extreme verbetering op zich, maar toen het in staat werd gesteld om via kwantummechanische processen, supersnel te wisselen van structuur, diepte, kleur en vorm, werd een totaal andere wereld met hen geopend. Kwantummechanica stelt atomen in staat om ergens weg te duiken en elders te ontstaan. Met deze techniek kon dus in feite alles worden gecreëerd. Er waren zodoende nauwelijks nog grenzen. Ja, enkele zoals diepte-kleuring wat langere tijd in beslag nam net zoals een complexe visschub-structuur.  Enfin.....na enkele zeer kostbare updates werden een handvol Realborgs verder opgewaardeerd tot de ultieme vervangers van welke mens dan ook. Zoals gezegd; geen grenzen qua uiterlijk. Iets later werden hier nog de lichtsensoren, de vorm van tanden, de genitaliën en de uitbreidbaarheid van de huid in verband met de grootte van de te kopiëren mens aan toegevoegd en toen was het proces bijna compleet. Een aansluitend holografisch systeem droeg zorg voor het wisselen van kleding en uitrusting. Zoals gezegd......er waren geen grenzen meer op het gebied van illusies.

Enfin......Simsalabim was gevestigd in Oost-Samarkand met het doel om de macht op de mens wederom te grijpen. Hij had daar zo veel mogelijk Realborgs voor nodig en het kwam hem goed uit dat twee nieuwe exemplaren zojuist zijn stadsdeel binnen waren betreden. Hij besloot om ze met een welkom te ontvangen en ging op weg naar de eerste opvang nabij poort nummer 16.

Wordt vervolgd op "De werelden".

E-mailen
Map
Info