Ideemachine.nl
                                                                                                 

TTTT Hoofdstuk G-4.


Rust is belangrijk. Veel mensen rusten onvoldoende. Men denkt wel dat er rust is, maar dat is maar schijn. De persoonlijke media-box slurpt veel energie op. Dit was vroeger al een probleem, vooral tijdens de opkomst van de social-media-maatschappij, maar werd ernstiger van aard toen die maatschappij werd verenigd met de financiële instituten, zoals zorg, wonen en duurzaamheid. Je moest goed opletten, want anders kostte het veel data en bits. Zodoende werden mensen min of meer gedwongen om altijd controles uit te voeren. Controle op kosten, gezondheid en dus ook de waarde van hun gedrag ten opzichte van het klimaat. Het vereiste steeds meer hersen-energie en dat ging dus volledig ten koste van de rust.

Robots hadden dit probleem niet. Ook zij moesten wel eens rusten, maar het leidde nooit tot problemen op het gebied van rekenkracht of andere brein-activiteiten. Vaak was het opladen van de interne mid-batterij voldoende, al had dat systeem meerdere back-ups. Een tekort aan energie ontstond nagenoeg niet, behalve indien de Robot verdwaald raakte (iets wat onmogelijk is) of in een situatie kwam waaruit het niet kon ontsnappen. Een andere manier om totale rust te verkrijgen, was het uitschakelen van actieve handelings-bronnen. Meestal betekende dit een soort van winterslaap dan wel een bewuste pauze voor langere tijd. Vonnie en Skype hadden dit laatste besloten en lagen verstopt onder een laagje zand enkele honderden meters naar de rij-tube op route 36. Alle werkzame bewegings-onderdelen, pompen en sensoren stonden in de nul-fase. Zo ook de olie-circulatie en algemene brein-activiteiten. Het enige wat nog werkte, waren alert-systemen en sensoren, maar ook uiteraard de wekker.

Enkele maanden na inslapen, gingen de beide wekkers exact om 12.00 uur in de nacht aan. Een kleine trilling veroorzaakte een minieme beweging van de bovenste zandlaag. Een ware verschuiving van het zand volgde enkele minuten later. Vonnie en Skype opende hun licht-sensoren en keken elkaar recht aan. Ze begonnen direct met scannen, maar er was gelukkig geen storing te vinden. De schade aan het gezicht bij Skype werd eenvoudig maar deskundig gerepareerd. Een paar stroken Fermon-huid van Vonnie was voldoende. Ze hadden overwogen om door te reizen, omdat stilstand in de opdracht die ze moesten uitvoeren, wellicht niet bevorderlijk was, maar een test-periode van twee dagen had ook geen problemen opgeleverd. Ze moesten wel rusten, vonden ze zelf, want een klopjacht zou zeker zijn opgestart. Skype had dat berekend aan de hand van regio-informatie. Hij had het nog aan Vonnie voorgelezen.

Regio Food, gelegen ten Oosten van Crash-city en ten westen van Samarkand.

Oprichting in 2234 door federale machten, voornamelijk boeren en grondeigenaren. Belangrijke regio voor de grote steden op het Noordelijk-halfrond. Productie; steriele mais, groot-bonen, spichtkool, ruwe erwten, Luien, vegaburgers en transolie-palmvet voor de bereiding van kokos en vezel-broden. Van oudsher een vrij autonome regio met eigen rechtstelsel. Dit leidde in 2251 tot verontwaardiging vanuit de steden, aangezien Nomaden-reizigers vaak zonder bewijs daarvoor werden aangezien voor dieven en ter plekke werden opgehangen. De plaats die daar nog aan refereert staat bekend als de Galgen-weg. Tot op de dag van vandaag worden regelmatig berichten gerapporteerd van lynchpartijen, uitgevoerd  op die route (de R-36) door rivaliserende bendes. Deze bendes, Cabellerianos genoemd zijn berucht wegens voedsel-fraude, mensenhandel en uiteraard de handel in Syntax. Een centrale macht heeft sedert 2258 de route-politie opgericht, maar deze kunnen de ernstige onregelmatigheden niet voorkomen. Vanuit de steden is geadviseerd om de route te vermijden en indien noodzakelijk deze louter te gebruiken voor non-stop reizen.

"Fraai is dat, Skype. We moeten ons zelf vernietigen in Rotopia, maar de route er naar toe is bijna al een vorm van zelfdestructie". Vonnie glimlachte erbij. Skype ook, maar het leek hem toch beter om eerst maar eens goed te gaan rusten. 

Hoe dan ook...het rusten was voorbij en wellicht ook de klopjacht. De maan smeerde zijn licht uit over de aluminium tentakels hetgeen voor een lichte reflectie zorgde. Beiden stelden hun licht-absorptie in op max-8, zodat er slechts een donker skelet overbleef. Het leek hun een goed plan om zo veel mogelijk uit beeld te blijven. Skype besloot op zoek te gaan naar de Rotor-matic, die hij had verstopt onder palm-takken, maar kwam al snel terug.

"We moeten lopen, Vonnie". Ze knikte en gaf hem een slangetje aan wat hij aan zijn skelet koppelde. De Th-olie smaakte hem goed en zorgde voor een warme gloed in zijn binnenste. "Dan lopen we maar. We stelen gewoon iets anders", zei ze droogjes en lurkte nog eens aan haar eigen slang.

De wandeling tijdens maanlicht leverde geen enkel probleem op. Het innerlijke kompas stond goed en de ST- coördinator gaf een redelijk goed beeld van wat er in de omgeving aanwezig was. Een gehucht iets verderop bestond uit drie woningen en een aantal pakhuizen. De rails van de mono-drive bevonden zich vlak naast de woningen zodat slapen daar waarschijnlijk niet kon. Hoewel mono-drives redelijk rustig over de baan heen schoven, was er nooit een oplossing gevonden voor het gepiep tijdens het afremmen. Skype kon nu al een fragment van gepiep opvangen, terwijl het nog gori-meters verderop lag. Hij berekende dat daar een vierentwintig uur per dag werkritme gold. "Aanwezigheid van mensen en robots, iets verderop", seinde hij naar Vonnie. "Waarnemen of afwijken van de route?", vulde hij aan. Vonnie reageerde niets, maar toen Skype achterom keek, gebaarde ze van doorlopen. Nabij het gehucht constateerde Skype niet alleen de woningen en de pakhuizen, maar ook een vreemde toren. Hij scande het, stuurde het door naar het analyse-systeem en kreeg direct antwoord.

- UITKIJK-TOREN - 98% Z.

Zijn alert-systeem zorgde voor een flikkerend rood lichtje in de linkerhoek van zijn rechter licht-sensor. Dit maal draaide hij zich om naar Vonnie. Die knikte als bevestiging.

"We gaan door, Skype. Ik wil niet te veel tijd verspillen aan lopen door het zand. Niet dat het erg is, maar ik hou van snelheid. Er zullen vast wel voertuigen daar zijn", redeneerde ze. Dit maal was het Skype die knikte. Ze namen een klein pad, langs het spoor. "Trillingen negatief", berekende Skype nadat hij zijn grijp-tentakel op het spoor had gelegd. "Er komt niets aan....we kunnen verder". Zeker van de wetenschap dat er geen mono-drives in hun richting kwam, liepen ze met ferme pas door richting het gehucht. De route beviel goed, want de uitkijk-toren had geen zicht op het spoor. Ergens in de verte blafte een hond. Een teken van waakzaamheid, want honden kwamen nog nauwelijks voor op het Noordelijke halfrond. Bovendien was het niet gezegd dat dit een hond betrof. Het kon net zo goed een robo-hond zijn. Meestal een effectief rot-beest zonder enige autoriteit wat betekende dat het uit eigen berekeningen maatregelen kon nemen. Vonnie scande de windrichting en seinde meteen dat de hond mogelijk hen al had geroken.

Vonnie en Skype minderde niet hun vaart. Sterker nog, ze gingen in draf op maat 11 wat betekende dat ze bijna net zo snel vooruit gingen als een rennende mens. Het was wel zaak om controles en scans uit te voeren en dat kostte wel veel energie. Vonnie's uiterlijk veranderde in een smaakloos zwart gedrocht zonder enige uitstraling. Dit alles om energie te bewaren. Skype daarentegen loosde wat oud smeer en zette zijn borst-skelet een beetje open zodat de wind mee zou koelen. Ook dat scheelde energie. Opeens minderde Skype vaart en Vonnie zag meteen de reden daarvan. De uitkijk-toren had een bemanning van twee mensen of mogelijk cyborgs en de bewapening was duidelijk zichtbaar. Vonnie peilde en zoemde in. Wat ze zag, maakte haar niet gelukkig. De twee mannen, mensen dat geluk was er wel - hadden zich redelijk goed bewapend. De Laserpennen formaat S3, krachtig en zeer beschadigend hingen rusteloos om de schouders. De mannen waren alert en hadden een klein systeem bedacht om rondom te kunnen kijken zodat ze nooit allebei tegelijkertijd dezelfde kant op zouden kijken. Vonnie liet berekenen of de mannen dat lang konden volhouden. Het antwoord was ja, maar er kwam ook een verrassend advies mee.

- Zonsopkomst 05.30 Oost 62, geen bewolking. -

Het was een geweldige vondst. Ze hoefden slechts een 40 Sinji-minuten te wachten en de oostzijde van de toren zou worden verblind door de opkomende zon. Ze seinde het door aan Skype en die complementeerde haar met een uitstekend werkend analyse-systeem.

De zon maakte haar entree zoals van een zon mag worden gehoopt. Scherp, duidelijk zichtbaar, krachtig en verkwikkend. Onze vrienden zaten niet zozeer op de warmte te wachten, ze hebben immers een interne verwarming, maar uitgangspunt was, hoe warmer, des te beter. Enkele minuten later bevond het verblindings-niveau zich op haar sterkst en Skype kwam in beweging. Hij maakte een omtrekkende beweging en op het moment dat hij zich in de baan van zon-toren bevond, schakelde hij zijn verduisterings-niveau volledig uit. Skype werd één met het licht van de zon en zette rustig koers richting zijn doel. Vonnie nam waar dat de bewakers met hun hand boven hun ogen naar het oosten keken. Alles verliep volgens plan.

De zweef-moto lag geparkeerd naast een kleine schuur. Er waren meerdere exemplaren, maar de zilvergrijze....die vond Skype niet alleen mooi, maar ook nuttig vanwege het verblindende vermogen. Het betrof een Tesla CRX, supersnel, wendbaar en - mooi meegenomen - een goede plaats voor een bij-zwever. Op de zweef-moto lag een helm met diverse opschriften. "Morta Del Luna, stond erop en de letters werden omringd door de vleugels van een adelaar. Een kleine zoekopdracht maakte snel duidelijk dat het hier ging om een zweef-moto van een Mexi-bende, een onderafdeling van de Caballerios. Skype berekende dat dit een groot risico was, maar terugkeren en weer gaan lopen, was geen optie meer. Hij benaderde de zweef-moto en luisterde aandachtig naar de geluiden uit de schuur. Daar was kennelijk een dobbel-wedstrijd aan de gang of een Maxhaan-gevecht, want het klonk ruw en rommelig. Drie jinto-seconden later had Skype de motor gestart via een externe digi-sleutel en sprong erop.

Nog geen tien minuten later gaf de zwever vol gas, stuurde scherp naar links en rechts, begeleid door een "Joehoe" van zijn bij-zwever. Het ging allemaal naar wens...zo berekenden ze. Helaas hadden ze geen rekening gehouden met een achterwaartse scan, anders hadden ze direct vernomen dat de halve bende inmiddels achter hen aan vloog. Die hadden maar één doel.

De dief zou hangen aan de hoogste paal die ze konden vinden. Gevild...dat ook.




Risico-analyses

De vlucht richting het oosten gaf ook problemen voor de zwever. Skype had een beetje spijt van het niet meenemen van de helm, omdat hem nu bescherming ontbrak tegen de insecten. Een aanpassing van zijn licht-sensoren zorgde voor verbetering, maar dat ging weer ten koste van de zichtbaarheid. Uiteindelijk besloot hij om te vliegen op basis van zijn innerlijke scan-systemen. Vonnie had geen last van de vliegen en muggen en nam de tijd om plezier te beleven aan deze nieuwe ervaring. Ze had nog nooit gevlogen, dit terwijl de mannen die haar huurden allemaal wel voldoende bit en data hadden om dergelijke voertuigen te bezitten. "Een zweeftocht is meer bedoeld voor echte vrouwen", berekende ze. Mannen moesten nog steeds vrouwen imponeren......meestal om een gebrek elders te verhullen", was een conclusie die erachteraan volgde. Voor Vonnie, altijd dienstbaar, nooit klagend, dus geen plezier-ritten. Zodoende genoot Vonnie van deze gelegenheid. Als de snelheid werd vermeerderd, gaven haar sensoren berichten af. De meeste berichten kwamen toch van haar alert-systeem.

"430 km/uur"  - risico hoog.

"stabilisatie onrustig'- risico hoog.

"zijdelingse hellingshoek 62 graden" - risico hoog.

Ze berekende zelf dat Skype vast wel zou weten wat hij deed. Hij was immers een real-bot zonder restricties of afhankelijkheid van anderen. "Een beetje real-bot met pit heeft gevlogen", berekende ze. Maar dat klopte niet.

Skype had moeite om de zweef-moto recht te houden. De wind speelde hierbij een rol, maar ook de gevoeligheid van de besturing. Hij zocht op het instrumentarium (dashboard)  naar indicaties waarop hij de situatie in de lucht kon meten. De snelheidsmeter was geen probleem. Grote neon-cijfers waren geplaatst op ooghoogte. De holo werkte prima en de cijfers waren doorzichtig dus ze hinderden niet het uitzicht. Verschillende meters gaven van alles aan, maar Skype kon er geen blik van maken. Hij besloot uiteindelijk alle meter te laten voor wat het was en op gevoel verder te zweven. 

Een paar minuten later besloot het analyse-systeem om de besturing uit te testen door meerdere bewegingen te maken. Hij stuurde scherp naar links en hoorde wederom een luid klinkend "Joehoe". Terug naar rechts was iets moeilijker en hij merkte dat het rechtop komen meer kracht vergde. Na een tijdje had hij het bochtenwerk onder de tentakel. (onder de knie.....onder controle dus). Hierna speelde Skype met de remmen en de snelheid. Het remsysteem en de trekkracht naar voren waren beiden zeer krachtig en een paar pogingen later voelde hij de tentakels van Vonnie om zijn middel. Dat voelde goed, want het gaf direct een meer stabiele verbinding met de zweef-moto. Intern gaf hij aan Vonnie door om hem vast te blijven houden en mee te buigen met de moto. Het "joehoe" hield hiermee op, maar de snelheid kon wel worden vermeerderd, iets wat Skype had bedoeld te bereiken. 

En zo raasde de zweef-moto door de lucht en werden Skype en Vonnie één met hun voertuig. En dat was nodig, want ondanks de hoge snelheid kwamen de belagers dichterbij. Het duurde ook niet zo lang voordat Vonnie intern seinde dat ze bezoek hadden gekregen van een zestal zweef-moto's. Skype keek even achterom en zag meteen dat het bezoek ongewenst was. Hoewel geen politie of andere verdelgings-instantie was een zweef-moto-bende helemaal niet waar hij op zat te wachten. Een korte scan leerde hem dat ze sneller waren. Een kort overleg met Vonnie leverde niets op. Ze waren gewoon langzamer en voor het vinden van een schuilplaats was het nu te laat. Ze moesten doorzweven en ook nog eens richting oost, want afwijken zou storingen betekenen. Skype besloot om even niets anders te doen dan rechtuit te zweven om zodoende de belagers de gelegenheid om dichterbij te komen. Hij zou toch moeten weten of het zestal bewapend was. Hij hoopte van niet, want dat zou de situatie hopeloos maken. Op zijn licht-sensor verscheen ongewild een afbeelding van een hangend lijk aan een lichtpaal. Hij knipperde om het beeld te verwijderen en gaf zijn geheugen-systeem aan dat hij dergelijke beelden niet meer wenste te zien.

Een blauwe straal schoot rechts naast hen voorbij. "Die vraag is dus opgelost", berekende Skype en vloekte erbij. "Wat nu Vonnie", schreeuwde hij intern. Ze schreeuwde terug. "Geen idee...jij bent de bestuurder...ik doe wel wat je zegt".  Skype mompelde wat verwensingen, wat uiteraard niets hielp. Ook zijn analyse-systeem had geen oplossing voorhanden. Toch was doorvliegen geen optie. Ze zouden aan flarden worden geschoten en op het moment dat hij dat analyseerde, schoot er een nieuwe straal voorbij. Nu aan de linkerkant en de afstand was niet meer dan dertig Akla-decimeters. Het werd tijd voor actie. Skype stuurde een laatste vraag naar zijn geheugen-systeem en tot zijn verrassing kwam er nu een antwoord.

"Doe wat niet kan".

Skype keek met enig ongeloof naar de woorden op het holo-scherm, knipperde een paar keer met zijn licht-sensoren en ging over tot actie.


wordt vervolgd op G5.


E-mailen
Map
Info