Ideemachine.nl
                                                                                                 

TTTT Hoofdstuk G3


Jack Jackson

Een wire-deur opende zich geruisloos. Door de ovalen opening werd een lange zwarte gang zichtbaar, zwak verlicht door paarse bacteriebollen. De donkere kleuren zorgden voor een visuele rust, die hij herkende vanuit zijn nachtelijke tochten door de duistere regionen van Chrash-city. Zijn stappen waren onhoorbaar. Jack Jackson hield niet van afleiding en had ervoor gezorgd dat zijn gehele gestel zo weinig mogelijk ruis veroorzaakte. Op die manier kon hij beter de noodzakelijke concentratie behouden. Er dreigde wat hem betreft altijd wel ergens een gevaar. Was het niet het idiote luchtverkeer, dan betrof het wel een mens op zoek naar de beëindiging van zijn of haar ontevredenheid. Jack haatte de ontevreden mens, onkundig om het leven op orde te houden of een status te verkrijgen die er toe deed. "Succes is een keuze", vond hij zelf, ondanks de wetenschap dat succes ook afhankelijk is van het toeval. Ongemerkt ontstond in zijn hersenen een gedachte wat hem voor heel even terug voerde naar zijn toeval. Het beeld op zijn netvlies was in die gevallen altijd het zelfde, een bloederige haardos klevend op zijn geopende handen. Hij keerde direct weer terug in de werkelijkheid en voelde een lichte verhoging van zijn hartslag. "Resetten", zei hij binnensmonds. Het was een techniek die hij had aangeleerd om uit deze altijd terugkerende stress te kunnen geraken.

De gang was langer dan verwacht en maakte een bocht. Zoiets was nimmer gebruikelijk en het herinnerde hem eraan dat het hele gebouw niet als een standaard-gebouw kon worden aangemerkt. Enkele minuten hiervoor stond hij nog omhoog te staren naar de matzwarte gevel. Een zwarte onaantrekkelijke doos zonder ramen. De meeste mensen liepen snel voorbij en niemand ging naar binnen of kwam naar buiten. Zelfs de opdruk "Pandora Investigation" was opgebracht in zwarte letters en je moest goed kijken om de naam van het bureau te ontdekken. Jack wist niet veel van dit gebouw. Ook hij had nooit de nieuwsgierigheid gehad om iets meer te weten te komen. Het deed hem voor dat het beter was om hier voorbij te lopen. Toch stond hij nu binnen in het gebouw. De uitnodiging die hij de dag ervoor had gehad, was intrigerend genoeg om de uitnodiging aan te nemen.

Geachte cyborg J. Jackson.

U wordt morgen om 11.00 uur verwacht bij Pandora Investigation, ter zake een netelige kwestie. die u niet aangaat, maar waarvoor uw hulp wel is gewenst.

U kunt zich melden bij de ontvangstbalie onder opgave van het nummer 54679.

Opmerking, wapens van welke aard dan ook, dienen achterwege te blijven.

Maturas Palus.

De tekst op zijn display verdween automatisch en liet een gevoel van bevreemding achter. Hij had nog nooit gehoord van ene Maturas Palus en ook het bureau was feitelijk iets onbekends.

En nu liep hij door de gang, onbegeleid nog wel. Het meisje achter de balie had hem slechts aangegeven de paarse lijn te volgen en wees naar een paarse bacterie-bol aan het plafond. De bollen geleidde hem eerst via een open ruimte naar een lift met paarse opdruk. "P.I". De lift bewoog snel, maar uit enkele vertragingen kon Jack al opmaken dat hij intussen werd geobserveerd. Zijn vermoeden was juist, toen zijn linker bionische oog inzoomde op een hoek van het plafond. Een camera ter grootte van een speldenknop lag verborgen achter een nep-spinnenweb en ook de vlieg aan de wand bleek voorzien van een piepkleine camera. "Het vertrouwen groeit, hoor", mompelde hij en stak zijn duim omhoog. Nadat de lift werd geopend verscheen rechts voor hem een wire-deur met in het midden een paarse stip.

Hoe dan ook, uit alles was af te leiden dat er niet veel energie werd verspild aan een persoonlijke begeleiding. Hier werd duidelijk verwacht dat je je hersenen gebruikte. De weg vragen was er niet bij en het viel hem nu pas op dat hij nog niemand in het gebouw had gezien. Zelfs andere deuren of ramen kon hij niet vinden. Plotseling kwam er een eind aan de gang en een nieuwe opening werd zichtbaar. Een flauw paars licht gloeide vanuit de donkerde. Een beweging of iets anders wat enigszins leidde tot iets menselijks kon hij niet zien. Toch hoorde hij duidelijk een zacht kuchen. Naderbij gekomen werden de kuchen luider en uiteindelijk klonk er een stem.

"Kom verder, Jack".

Een zware lederen stoel in het midden van de kamer draaide zich om en Jack moest bijna lachen. Een grote homp vlees, wat men ook wel een mens zou kunnen noemen schommelde lichtjes in de stoel. Het hoofd van de man was evenzo groot en het paste goed bij zijn lichaam. "Een ambtenaar", dacht Jack.

"Sorry, maar ik heb wat last van de smog, vermoed ik. Nogmaals kom verder, dan kan ik je eens goed bekijken.", zei de man met een donkere stem. De toon van zijn woorden was vriendelijk, maar de toonhoogte van zijn stem duidde naar een hang van macht en duldde waarschijnlijk geen tegenspraak. Jack dacht er het zijne van. "Alsof hij mij nog niet goed heeft gezien".....in herinnering aan de camera's in de lift. Jack draaide om zijn as om aan te geven dat hij het spelletje best wel mee wilde spelen.

"Ja, ja, is goed. Ik begrijp je hint. Kom...en neem plaats."

De meeting verliep verder in een gemoedelijke sfeer ondanks de zwaarte van het gesprek. Jack luisterde aandachtig en had weinig vragen. Hetgeen hem werd aangeboden, betrof een klus naar zijn hart. Het bureau P.I had kennelijk een krachtig mandaat om te doen wat het wenste, maar het bleef onduidelijk wie dit mandaat had gegeven. Jack vermoedde dat de overheid of het stads-bestuur geen rol speelde. Nee, dit was waarschijnlijk een "liefdadigheids"-organisatie voor criminelen, omdat de hoeveelheid aan data en bits die Jack vroeg, geen enkel probleem was. Sterker nog, hij ontving meteen een voorschot van aanzienlijke grootte. Het duurde alles bij elkaar nog geen veertig minuten en toen stond hij alweer buiten.

Jack haalde diep adem en zuchtte daarna.

"Oke", mompelde hij.

"We gaan op jacht........eindelijk.



Prooi nummer 1

Een prooi is niet voor niets een prooi. In de dierenwereld is het een vast gegeven, omdat de prooi weet dat het wordt bejaagd. Menselijke prooien daarentegen zijn zich daarvan niet bewust. Maar dat alleen maakt ze nog geen prooi. Nee, er is meer. Een zekere onverschilligheid, ernstige naïviteit en een gebrek aan de wil om sterk te zijn of te lijken is meestal een voorwaarde. Laten we eerlijk zijn, behalve dat een bendelid, een crimineel of een combinatie van beiden altijd op zijn hoede is, doet de gemiddelde mens dat niet. En dat....dat maakt hem of haar bijna een prooi. De volgende voorwaarde is echter het belangrijkste, namelijk de wetenschap van de jager dat de prooi hem wellicht niet kan beschadigen. Vandaar dat uiterlijk vertoon of imponerend gedrag van belang zijn.

Robots zijn gemakkelijke prooien. De jager loopt er gewoon op af en schakelt het apparaat uit. Gewoon....zonder te vragen. Het was daarom dat Jack zijn eerste prooi slechts een matig voorgerecht vond. Het moeilijkste was om de robot te vinden. Jack had niet zoveel tijd nodig. Hij raadpleegde het stads-register en registreerde al snel een serienummer met nachtelijke opslagplaats. Het lastigste gedeelte betrof de uitvoering. Die moest feitelijk wel zo zijn dat een ontdekking van zijn daad achterwege zou blijven. Hij werkte immers voor een crimineel orgaan en die wilde geen nieuwsgierige ambtenaren laat staan reporters. Jack wist ook dat er haast bij was. Grote hoeveelheden Robots verdwenen net zo snel als schone lucht in de zomer en anderen pleegden een vorm van zelfdestructie. Het begon eindelijk de mensen te dagen dat er iets bijzonders aan de hand was. Jack richtte zich op zijn opdracht en wilde niet dat zijn prooien hem de geweldige beloning in het vooruitzicht zouden verpesten door zelf zich uit te schakelen. De organisatie had om bewijs gevraagd. Jack wist goed wat dat betekende, een video-mise met geluid en een vastgelegde tijd-datum aanduiding als hologram erin gebeitst. Jack vond het prima. Hij haatte Robots, vooral de realborgs en zou geen gelegenheid voorbij laten gaan om er één uit te schakelen. Liefst zo langzaam mogelijk met een vleugje pijn door de samenwerkings-verbanden met andere Robots te beëindigen waar ze zelf bij waren. Real-borgs waren daar uitermate geschikt voor. 

Dr. Cusan Salvin bereidde zijn dag voor. Om 10.00 uur Presto-tijd zou de eerste patiënt lang komen. Een mens met ernstige problemen zoals hij zelf aan de digo-tor had gezegd. Een mens was vrij ongebruikelijk voor de doctor, maar soms kon een menselijke psycholoog geen uitsluitsel geven. Meestal vanwege overdracht van emoties of een te complexe persoonlijkheid. Dr. Salvin was er uitermate geschikt voor en kon binnen enkele seno-minuten een afdoende berekening maken voor de juiste therapie. Dat hij niet altijd werd gebruikt voor de mens, lag niet aan aan hem. Het protocol van Stutgard in het jaar 2289 verbood cyborg-emotieurs om meer dan drie mensen in behandeling te hebben. Gewoon.....om de mensen het gevoel te laten behouden dat ze zelf controle hadden over hun zwakkere medemens. Gebruikelijk was ook een doorverwijzing van een menselijke psycholoog of in ieder geval een terugkoppeling van het gesprek na afloop. Bij deze patiënt was het anders gelopen. Zijn smeekbede aan de digo-tor was wanhopig van aard en zodoende had de Doctor geen keuze. Hij zou later vragen wie hij kon benaderen voor een terugkoppeling.

De binnenkomst van de patiënt was al een waarschuwingsteken op zich.  Een vriendelijk goedemorgen bleef achterwege en de zware lederen jas schuurde keer op keer tegen de hagelwitte muren van de praktijk. De man, die zich uiteindelijk voorstelde als Jack, nam plaats in de zetel en keek rond om zich heen. Doctor Salvin herkende een narcistische persoonlijkheid, louter aandacht voor zichzelf en nadrukkelijk aanwezig. De man hoestte en vroeg om te beginnen. Doctor Salvin was de regie over het komende gesprek al verloren. En dat werd alleen maar erger.

"Je hoeft je niet voor te stellen. Begin maar, want erg veel tijd heb ik niet", zei de man geërgerd. Zijn hele houding - onderuitgezakt in de sofa - ademde zowel rusteloosheid uit als desinteresse.

"Nou....begin dan maar, want je had een groot probleem, vertelde je".

De man richtte zich op en keek de doctor streng aan, pakte een sigaret uit één van de vele zakken van zijn jas en stak hem aan. Doctor Salvin knipperde met zijn ogen. Dit was hij niet gewend, maar besloot het te negeren.

"Luister, vriend. Laat ik maar direct zijn, want dat scheelt tijd. Ik zoek een realborg, een vrouw....ene Vonnie". Hij trok aan zijn sigaret, inhaleerde diep, hoestte en zakte terug in de sofa.

Dr. Salvin kreeg direct zes alarm-meldingen. Dit was een verkeerde verbinding (vertaling voor mensen; foute boel)  berekende zijn systeem. En dat klopte.

De overrompeling die volgde was ongekend en voordat de doctor het wist had hij zich laten vastbinden aan zijn eigen stoel. De magnetische rolo's, kronkelden om de tentakels heen en gaven geen kans meer om te bewegen. Aanraking van de rolo, betekende mogelijk een fikse storing, want het elektrisch voltage was hoog. Elke robot wist dat een rolo het einde van het robot-brein kon betekenen. Het knipperen van de licht-sensoren hield niet meer op. Jack gebaarde hem tot rust.

"Nogmaals, ik zoek ene Vonnie en jij bent de laatste die haar heeft gezien", sneerde hij de arme doctor toe. Dr. Salvin dirigeerde zijn herinnerings-systeem een samenvatting in holo-beeld op de muur te geven.

Vonnie. Realborg, type C-4. Laatst gezien samen realborg - Skype type C-5. Op weg naar Rotopia. Laatste informatie verstrekt per digo-sim: 230824811000 - bericht: Sandra Burakka vermoedelijk verblijvende Oost-Samarkand. Gevaarindicatie - hoog - TRinja, alias Matura Palus, alias Thomas Vendict, alias Mata Serero --- gevlucht wegens overtreding milieuwet (dumping VX)- einde bericht. 

Jack bekeek de melding op de muur en mompelde een beetje. Dit was meer dan verwacht, maar hij wist niet zeker of dit alles was.

"Waar zijn ze nu?", vroeg hij met nadruk op het laatste woord.

Dr. Salvin's alert-systeem sloeg hoog alarm. Hij wist de reden ook. Hij wist namelijk niet exact waar Vonnie was. Zijn alert-systeem kreeg gelijk. De man drukte zijn sigaret uit op de sofa, stond rustig op en pakte iets uit zijn binnenzak. Het was een kurkentrekker.

"Luister, vriend. Ik vraag het nog één keer....en kom niet met je robot-wetten aan, want volgens mij zijn die allemaal al in de gebruiks-vernietiger verdwenen....waar is Vonnie NU!" Dr. Salvin schudde zijn hoofd.

"Ik weet het echt niet".

Jack was niet de persoon voor afbraak van zijn belofte en plaatste de kurkentrekker op de slaap van het hoofd van Dr. Salvin en draaide het erin. Al draaiende gaf Jack aan wat er zou gebeuren. "Luister, rotzak. Als ik verder draai, raak ik je sinax en je weet wat dat betekent, toch?"

Dr. Salvin knikte. "Terugval op de basis-stand.... permanent".

"Juist vriendje....en dan ben je net zoveel waard als een automatische draaideur, maar.....en dat is het leukste. Je weet nog steeds dat je een doctor bent". Jack lachte. "Voor eeuwig in een doctors-jas, maar met een uitvoerings-mogelijkheid van nul, komma nul. Hij lachte nu harder en zijn gezicht vertrok in een gemene grijns.

"Ik weet het echt niet.".

Het waren de laatste woorden van Dr. Salvin. Er klonk een knappend geluid en toen Jack wegliep van de cyborg, waren twee dof grijze ogen zichtbaar, die staarden.......in het niets.



Een tentakel-spoor


In vroegere tijden moeten er ongelofelijk veel moeders zijn geweest, die een traan lieten bij het vertrek van hun zoon naar zee. Ze kwamen niet allemaal terug. Robots hebben geen moeder, noch een vader. Toch worden ze min of meer geboren en is er wel een soort van ontwerper. Een binding met een ontwerper kan er soms zijn. In die gevallen waar een Robot wordt opgevoed, speelt een prettige samenwerking een rol. Vertrouwen is ook iets. Er zijn gevallen geweest van opzettelijke mis-opvoeding. Deze robots leerden zich onbewust, maar wel voorzien de meest verkeerde zaken aan en werden dan geplaatst in de maatschappij. Een enkeling wist zich aan te passen, maar de meesten moesten toch na enkele weken al uit de maatschappij worden gehaald. Dit gebeurt niet bij mensen, al gaat het ook voor hen op. Sommige mensen zouden niet langer dan twee weken in de maatschappij mogen verblijven. Jack Jackson was ook een dergelijk figuur. Natuurlijk had hij een moeder, maar die liet geen traan bij het vertrek van haar mislukkeling. De bijdrage van Jack aan de maatschappij waren verachtelijk. Meerdere dieren lieten het leven na een ontmoeting met hem. Schade veroorzaken werd een tweede natuur voor hem waarbij pijn en verdriet voorop stond. Jack kon echt genieten van een doodsstrijd, een roep om hulp of een gezicht vol angst. Waarom dergelijke mensen er zijn, is nog steeds een raadsel. Hoe dan ook....Jack bestond en genoot.

De zon ging al onder en jack besefte plots dat hij uren in de licht-sensoren van Dr.Salvin had gekeken. Een constante glimlach begeleidde het contact. Niet van de arme doctor natuurlijk. Die kreunde en steunde en bewoog slechts met kleine schokjes. Nadat Jack er genoeg van had, kuste hij het voorhoofd van de doctor en zei hem goedendag. De deur sloeg hij hard dicht. Zoals altijd was het eerste wat echt moest gebeuren, het opsteken van een sigaret. Een rookwolkje kringelde rond zijn hoofd en steeg langzaam op. Jack volgde het met zijn ogen en kreeg een idee.

Van boven is alles beter zichtbaar. Behalve bij een mist van welke aard dan ook. Jack besefte dat hij niet zomaar een vluchtende Vonnie met haar partner Skype zou kunnen traceren. Hij had enige hulp nodig en er was geen betere plaats dan het "hier&nu-nieuwspod-bureau", een commercieel bureau van onderzoekers en journalisten. Zij hadden slechts één taak; het scheiden van nep en echt nieuws om de burgers goed geïnformeerd te behouden. Ooit was het nep-nieuws uitgevonden tijdens vlak voor de eerste robot-oorlog. Het werkte uitstekend voor de bedenker van het nep-nieuws al kreeg deze al snel een koekje van eigen deeg. Enkele decennia later ontstond er een ongecontroleerde warboel van nieuws, zo erg dat al het nieuws niet meer werd geloofd. Het universele bureau van matigheid greep in en de geboorte van het hier&nu bureau was een feit. Tot op de dag van vandaag wisten zij al het digitale nieuws te analyseren en zodoende hadden zij - en zij alleen - de waarheid onder ogen. Jack had nog een vriendinnetje daar en zodoende ging hij vol vertrouwen op weg in de wetenschap dat twee realborgs op de vlucht vast ergens een spoor zouden achterlaten.

Sintellia keek verrast op toen ze haar lange ex-vriend zag naderen. Haar hartslag steeg meteen naar boven de 160 en dat was niet vanwege een romantische herinnering. Nee, ze kon zijn woede-uitbarstingen destijds niet meer verdragen en had hem met slechts één kort digi-berichtje gedumpt. Zijn verzoeken tot opheldering beantwoordde ze niet en haar opluchting was groot toen alsnog en plotseling een goedaardige emoj werd ontvangen. Einde relatie, einde Jack.....Niet dus, want daar stond hij weer. Even overwoog Sintellia om hulp te vragen, maar besefte net op tijd dat hulp zou leiden tot escalatie.

"Dag, Jack. Lang geleden...".

Jack kneep zijn ogen een beetje dicht en boog voorover. Het arme meisje week achteruit, maar niet ver genoeg. Jack kuste haar vol op de mond.

"Luister", fluisterde hij haar in het oor. Zijn hand draaide zich vast in haar lange haren en liet niet meer los.

"Ik vergeef je brutale gedrag.....omdat je jong was, oké. Maar dan moet je mij nu wel helpen. Ik heb informatie nodig, schatje, snap je."

Sintellia knikte en vocht tegen de tranen in haar ogen. Jack kuste haar weer. Teder deze keer. Het meisje wreef in haar ogen.

"Wat wil je?"

De informatie van Sintellia gaf een duidelijk spoor. Een spoor richting Oost-Samarkand, maar dat wist hij al. Het ging hem erom dat ze Oost-Samarkand niet eens zouden bereiken. Hij moest dit voor blijven. Opdracht van de chef. Sintellia had al opgelucht gezucht toen Oost-Samarkand als mogelijk reisdoel werd gevonden. Het was dus niet genoeg en zocht door. Ze vond een lange tijd niets over reizende realborgs, totdat een klein berichtje uit een nieuwsflash van de voedsel-regio werd gevonden. Het bericht was afzijdig gezet vanwege de onmogelijkheid tot verificatie. Met andere woorden - het was onduidelijk of dit nep-nieuws, dan wel echt nieuws betrof.

Zoektocht naar een valsspeler is op last van het stadsbestuur na tien dagen gestopt bij uitblijven van een bruikbaar spoor. Het vermoeden dat er inderdaad sprake is geweest van technische beïnvloeding van het poker-spel 3.0 festival, is vergroot juist vanwege de schijnbaar totale verdwijning van de valsspeler. Sommigen getuigen maken melding van de mogelijke aanwezigheid van robots al is dit nimmer afdoende bevestigd. 

"Mooi......route 36, de Galgen-weg dus....Dank je schat, tot de volgende keer.", zei Jack.

Met een knipoog verliet hij het bureau.



Te wapen.

Een jager, een premiejager in dit geval, is meestal en altijd bewapend. Zo niet, Jack, want het juiste type wapen achtte hij van groot belang en daarom trok hij zich een dag terug in zijn verblijfplaats om de juiste wapens uit te zoeken. Hij nam ruim de tijd om over wapens, toepassingen en eventuele nadelen na te denken, want een verwarde en gewelddadige realborg was geen kleinigheid, vond hij zelf. Na de zelfanalyse werd het tijd om andere informatie te vinden. Via het dark-data-net Questty traceerde hij tot zijn geluk nuttige informatie over zijn nieuwste prooien. En er was nogal wat waarmee hij rekening diende te houden. Allereerst had elke realborg een geavanceerd brein wat hen beter en slimmer maakte dan de gemiddelde mens. Jack vroeg zich af of het beroemde krijgsboek van Sun Tsu kon uitmaken van hun opleiding. Zo ook met het evenzo beroemde boek van Jonathan Elias over de geheimen van Krav-maga. Het laatste boek was voor Jack als de Bijbel voor een priester en hoopte maar dat een realborg niets af wist van deze keiharde superieure aanvals-sport. Er werd geen enkele treffer gevonden. Jack wist meteen dat hij alleen hierom al in het voordeel was. Doorslaggevend voor de beslissing werd de wetenschap dat realborgs een intern goed geactiveerd alert-systeem hadden. Hij besloot slechts relatief onzichtbare wapens mee te nemen. Geen pijl-pistolen, laser of nitraatwerpers. 'Best jammer", dacht Jack, want hij had zich al een beetje verheugd op het opblazen van de nek van een realborg.

Het tweede waar hij rekening mee moest houden, betrof de kracht. Een gemiddelde realborg had een skelet van nero-aluminium, vrij licht dus, maar de platen van Titanium in tentakels, rug en borst zouden bij een treffen hard bij hem kunnen aankomen. De pompen waren ook van groot belang. Die werktuigen zorgden voor alle krachtoverdracht en alle bewegingen. Een realborg had er veel en wel allemaal met een sterkte van boven de H-4. Zomaar neer meppen, inpakken en wegwezen, zou niet lukken. "Een soort van verdoving moest worden gebruikt", dacht Jack. Hij noteerde een Taser F7.

De overige wapens werden zorgvuldig geselecteerd. Een enkele viel later weer af, omdat het niet paste in de binnenzakken van de lange lederen jas. Alles kreeg ook een check op gebreken, storingen en vuil. Jack liet niets aan het toeval over en genoot van het aanblik van de strak glimmende verzameling op de tafel. Een elektronen-snoer gebruikte hij als riem. Het begin en eindstuk waren fraai versierd met een slangenkoppen. Een vermomming voor twee handvatten. Jack erkende wel dat hij voorzichtig moest zijn, want de rode knoppen bovenop de slangenkoppen activeerde het snoer en het zou betekenen dat hij onmiddellijk doormidden zijn worden gebrand. Een ijzeren berenklauw verborg hij in de mouw van zijn jas. Een klein touwtje bungelde naar beneden, nauwelijks zichtbaar. Hij trok eraan en de klauw zakte naar beneden en viel recht in zijn handpalm. Een aai van zijn hand veranderde meestal het gezicht van de tegenstander en wel zo dat deze niet meer herkenbaar was. Een enkele keer had hij zelfs een oogbal van de ijzeren nagels moeten plukken. 'Mijn liefje", zei Jack en borg het metalen onding weer op in de verborgen plek vlak onder zijn elleboog. Jack pakte nog een verblinder en een paar rookgranaten. Het laatste wapen betrof alsnog een wapen dat kon worden gescand door een realborg. Jack had het toch noodzakelijk geacht om niet voor eeuwig achter hen aan te moeten hollen. Een mini-bolo met verstrakkingseffect had hem al zo vaak geholpen, dat hij niet meer zonder wilde. Hij borg de bolo op in de andere mouw en voelde of alles oké was. Niets rammelde of bewoog. Tevreden stak hij een sigaret op.

Een Uzi-motor start zoals gebruikelijk altijd en was daarom een gewild voertuig voor criminelen. Jack had er ooit één kunnen ruilen voor een dozijn drama-video-bits afkomstig van hond- en kindhandelaren. Hij had het apparaat volledig matzwart met grijze strepen en een verdiepingslaag gespoten waardoor het in het donker nauwelijks zichtbaar was. Zelfs op een afstand van drie meter kon je de aanwezigheid van de motor niet zien. Horen wel, maar de ontwerpers hadden verschillende ruis-barrieres ingebouwd van muisstil tot oorverdovend. Jack reed weg met de ruis-barrière vol open. Het asfalt op de plaats waar hij stond was gesmolten. Een teken van vertrek, een teken van ruwheid, verminking en schijt aan Chrash-city. Op volle snelheid gekomen, moest hij al snel minderen. Afslag 78-A. Hij draaide de snel-tube op en keek naar de tekens op de holo-borden. "Keren verboden, max 320, R-36 - Samarkand - 1267".

Jack was onderweg, voorbereid en naderde........snel.

Wordt vervolgd op G-4


E-mailen
Map
Info