Ideemachine.nl
                                                                                                 

TTTT Hoofdstuk G2

Poker 3.0

Het volgende stadje werkte vooral hard aan het weren van toeristen. Niet dat er veel toeristen hier naar toe zouden komen, maar een bordje "rot op" bij binnenkomst, gaf niet direct een sensatie van blijdschap en vertrouwen. Skype vond het beter. Des te minder aantrekkelijk het leek, des te meer gespuis er te vinden zou zijn.  Het stadje zelf lag verborgen tussen vijf aluminium water-reservoirs, een enkele boom en veel groene muren. Het techno-gewas groeide gemakkelijk op de muren. Er was genoeg zonlicht hier en de bewatering werd automatisch uitgevoerd. Skype rolde even dichtbij een muur en constateerde dat hier bonen werden verbouwd. Grote bonen, dat wel, want er waren diverse touwwerken nodig om de plant niet te laten bezwijken aan het gewicht van de boonvormige bollen. Ze schenen lekker te zijn en overal toepasbaar. Een boon bomvol met energie en een schimmel vlak onder de schil, die van zichzelf als een zeer sterke antibiotica kon worden aangemerkt. De bonen van hier hadden al veel mensenlevens gered. Dat laatste was trouwens een vereiste, zo wist Skype. Vermeerdering van de mens werd een hoofddoel der mensheid en zodoende waren ook de minder economische regio's inmiddels vrij van honger en ziektes. De samenwerkende Gewesten hadden ingezien dat innovatie altijd leidde tot verhoging van de welvaart en dat leidde weer tot een stilstand van de migratie. Toch zaten hier ook nadelen aan. Sommige boeren werden zo rijk dat ze van verveling en wanhoop sommige gewone werktuigen lieten vergulden om ze te laten bedienen door zilveren superwerk-robots. En ook dat gaf weer een nadeel, want het werkte diefstal in de hand. Skype begreep - nu hij beter had gerekend - het bordje bij de ingang van het stadje. Een ander nadeel was van een andere orde. Nu migratie geen rol meer speelde leek de aarde steeds meer een bol die in vijf delen was verdeeld. Uiteraard werd er wel samengewerkt, maar de culturen versmolten niet meer zoals in het verleden. Dit leidde ongemerkt weer tot irritaties, onbegrip en minder tolerantie. Sommigen vreesden zelfs dat dit uiteindelijk weer tot oorlog zou leiden. Een oorlog die vast weer met behulp van robots zou worden uitgevochten. "Behalve....als alle robots massaal zichzelf vernietigen, natuurlijk", zei Skype intern tegen zijn analyse-deel-brein. Hij vroeg dat gedeelte of een dergelijk scenario een waarheid zou kunnen worden. Hij hoefde niet lang te wachten. Nieuws-updates gaven melding van veelvuldige uitvallen van robots. Er was nog geen paniek, maar de onrust groeide en groeide. Enkele verse data-melders verwezen naar een onbekend virus of een elektrische storm vanuit de zon. Hoe dan ook....niemand wist de werkelijke oorzaak en dat verbaasde Skype.

"Zouden werkelijk alle robots zonder iets melden zich demonteren of uitschakelen?".

"Er moesten toch inmiddels wel berichten zijn vanuit de regio waar het graf van Tara was?"

"Zou de plek nog wel bereikbaar zijn?"

Dat soort vragen aan het analyse-systeem waren bij Skype aan de orde. Hij wachtte niet op een antwoord, want dat zou later wel komen. Hij keek even achterom naar Vonnie en zag dat ze in een rust-toestand was geschakeld. Een bruuske rem zorgde voor activering.

"Zo Doornroosje....ben je wakker? Aan het werk"

Het opstarten van Vonnie kostte nauwelijks één boma-minuutje. Ze knipperde nog één keer met haar licht-sensoren en schakelde over naar een normale toestand voor zover de toestand normaal was. Omdat er verder niets in de wijde omgeving te zien was, buiten wat muren en veel groen, gaf het alert-systeem daarvoor toestemming. Skype liep onrustig over en weer en bevond zich in een analyse-toestand. Hij piekerde te veel, vond Vonnie en besloot daar een einde aan te maken.

"He, Skype, je kunt blijven rekenen tot je een priemgetal van één miljoen cijfers bent, maar dat helpt niets. We hebben afspraken gemaakt en dat voeren we gewoon uit. Eerst data en bits verdienen en dan rekenen we verder. Ben jij er klaar voor?" Skype knikte goedkeurend.

"We wachten tot vanavond. Het is weekend, dus ergens als de zon slechts violet-alfa23 schijnt op de horizon, gaan we naar binnen. Ik verwacht een behoorlijke drukte en veel spelers".

"Hoe weet je dat?", vroeg Vonnie. Ze streek langzaam haar roze haren naar achteren. Inmiddels had ze al plaats genomen op een grote steen en een strookje riet friemelde van links naar rechts langs haar lippen. Skype schudde zijn gestel en vond het toch een beetje vreemd dat zijn gezellin in staat was om altijd de rust zelve uit te stralen. Het pakket aan transformaties wat ze bij zich droeg moest enorm zijn. "Ze is vast zeer kostbaar. Kostbaarder dan ik heb berekend", rekende hij intern. Vonnie hoorde het niet en als ze het wel hoorde, reageerde ze niet. Haar gezicht bracht ze richting de zon, alsof ze niet in staat was om zelf een bruin kleurtje te scheppen. "Ze speelt een rol...immer en altijd. Gewoon een actrice met gevoel voor perfectie", berekende Skype er achteraan.

"Nou Vonnie. De regiodata-bank geeft aan dat het jaarlijkse poker 3.0 toernooi vanavond begint in speelparadijs Trump. We hebben wel een probleem. Iedereen kan deelnemen, maar om wat te verdienen moet je wel beginnen met een inzet van 1000 data of 1500 bits en dat hebben we niet".

"Natuurlijk wel, Skype. We zetten onze rotor-matic in".

Enkele uren later begaf het tweetal zich richting het kleine stadje. De laatste uren hadden ze besteed aan het uitrekenen van een strategie. Feitelijk was het bedrog. Ze zouden zich gedragen als mensen en intussen veel data winnen omdat een geavanceerde robot nooit kon verliezen. De rekenkracht van Skype was voldoende om elk pokerspel in de wereld van mensen te winnen. Uiteraard gebeurde dat nooit en de enkele keer dat iemand het had gewaagd om zijn robot te laten deelnemen, was geëindigd in een demontage met cirkelzaag. Niet van de robot, maar van de eigenaar.....Zodoende was een goede voorbereiding wel van belang. Vonnie had gekozen om zich ietwat dronken te gedragen. Iets wat een robot nooit zou kunnen zijn. Skype vond het een goed idee en hij stelde voor om haar te beschermen op een overdreven manier. Robots waren ook nooit jaloers en hadden bovendien geen partner. Tot zover zou hun strategie moeten kloppen. Het pokeren zelf was een koud kunstje. Enfin.....zo hadden ze het berekend.

Het verliep wederom niet zoals afgesproken. Integendeel.....

Poker 3.0 werd een wereldhit na de lancering van een nieuw droompakket. Daarin speelde je ofwel een geheim agent uit vroegere tijden, ene James Bond, ofwel een sidekick, meestal een vrouw. De droom kon zodoende voor alle mensen worden aangevraagd. Kostbaar, dat wel, maar de sensatie van spel, bluf en bijzondere afleidingsmanoeuvres was groot genoeg om de wereld ermee te veroveren. Poker 3.0 werd daarmee een blijvertje en uiteraard werd het ook uitgebracht in de gewone versie, de straat en club-versie. Er zijn regels, maar op sommige plaatsen gelden die niet. Vooral in de ruige gebieden houden ze niet zo van regels. Ook bij hoge inzetmogelijkheden zoals in de nachtclubs te Havana en Dubai worden meestal regels achterwege gelaten. Dit tot gevolg dat het spelen van het spel ook een zeker risico met zich meebrengt. Het aantal doden of zelfdodingen na afloop is nooit bijgehouden, maar het moet wel veel zijn. De besturen echter doen er niets mee, want daar waar Poker 3.0 wordt gespeeld, wordt veel data en bits verdiend.

Het onderpand van de rotor-matic werd aan de deur geaccepteerd en Skype ontving 1500 data-bit, een variabel in te zetten hoeveelheid. Genoeg voor het spel in zijn meest eenvoudigste vorm. Binnen enkele minuten had Skype zijn inzet reeds terug verdiend en het liep aardig op. Ook Vonnie nam deel aan het spel door voor afleiding te zorgen. Ze wankelde een beetje rondom de tafel en irriteerde enkele deelnemers. Voor Skype voldoende om af te kunnen leiden wat ze in hun hand hadden. Iets later had Skype de kansberekening voor alle kaarten kunnen maken. Er werd niet zo goed geshuffeld. Na een half uurtje stopte hij. Zijn data was vertienvoudigd. Uiteraard trok dit de aandacht van de meer geavanceerde spelers. Een lange man, geheel in het intimiderend zwart gekleed voegde zich bij het stel aan de bar. De man keek met oogleden toegeknepen en een oude sigaret hing in zijn rechter mondhoek. Hij stonk, vond Vonnie, maar meldde dat uiteraard niet. Ze wist dat het spel nu pas zou beginnen. Snel dronk ze nog wat Teqqq om de illusie van dronkenschap wat geloofwaardiger te maken. Een korte zin, "durf je", was voldoende om Skype naar de grotere speeltafel te verkrijgen. Vonnie schuifelde erachteraan en beoordeelde de tegenstanders. Aan de overzijde van Skype nam de man plaats. Het was kennelijk zijn vaste plek, want nog voordat hij plaats had genomen, werd er een drankje bij hem weg gezet. Links van de man zat een vrouw. Een schoonheid berekende Vonnie en nam zich voor om haar later op de avond de bestoken met een look die ze nog niet had gezien. Rechts van de man zat een man in een rolstoel. Zijn mond hing scheef en daarmee onthulde hij een vuil en rottend gebit. "Nep....pure afleiding", berekende Vonnie. Ze nam zich voor om hem een droma-liter zure lucht uit haar gestel naar boven te geleiden om zijn neus te.....eh.....prikkelen. Er zaten nog twee mannen aan tafel, die Vonnie vanwege hun jeugdigheid rechtstreeks als lozers berekende. De sidekicks waren uiteraard evenzo van belang. Hun bedoeling betrof om tegenspelers uit concentratie te halen en zodoende inzicht gaven. Bluf of waarheid, daar draaide het allemaal om. Skype gaf er geen aandacht aan. Hij was niet te verleiden.

Het spel nam een aanvang. Een deler - gelukkig geen robot - deelde via een groene knop de kaarten en direct daarna verschenen twee kaarten in holo-vorm op de iris van elke speler. Skype checkte direct een aantal belangrijke zaken. Ten eerste seinde hij intern naar Vonnie of zij de kaarten in zijn iris kon waarnemen. Ze schudde bijna onmerkbaar; nee. Daarna scande hij de omgeving, op zoek naar richtzenders of visuele detectie. Hij trof niets aan. De tafel leek veilig, zijn kaarten waren niet zichtbaar voor anderen. Tot slot scande hij of hij kaarten kon zien in de iris van zijn tegenspelers. Het kereltje naast de invalide had geen afdoende beveiliging en zijn kaarten waren open. "Hartenvrouw en Ruiten 10", bemerkte Skype. Zelf had hij schoppen 8 en 9. Hij was er klaar voor. 

Het spel verliep voor Skype zoals verwacht en besteedde geen aandacht aan de sidekicks. Eén van hen mompelde keer op keer cijfers om het rekenwerk daarbij te verstoren. De andere liet elke keer zijn glas vallen en liet soms een scheet (die trouwens stond naar uien en bonen volgens de reuk-analyse van Skype). Er was er nog één, een prachtige vrouw met oranje glinster-lippenstift op haar volle lippen, die constant naar hem keek en knipoogde als hij dat zag. Zelf had Skype de hulp van Vonnie niet nodig en schakelde binnen enkele deca-minuten de twee lozers uit. Ze verloren constant en bluffen had geen enkele zin gehad. De ware professionals bleven achter. Een korte pauze werd gebruikt voor overleg. Vonnie kroelde tegen Skype aan en zei niets. Althans...voor de buitenwereld. Intern hadden ze kort overleg en afgesproken werd dat Vonnie zich zo menselijk mogelijk moest blijven gedragen. Meer drank dus, berekende Vonnie. Iets wat vrij snel moest leiden tot irritant gedrag. Vonnie begon daarom meteen en sloeg een vol glas Wikky achterover en liet een tweede direct bijvullen. De tegenspelers waren nog druk in overleg met hun sidekick, behalve de "invalide". Hij achtte het voldoende dat een grote hoeveelheid kwijl uit zijn mondhoeken bleef lopen. Skype gaf zijn licht-sensoren opdracht om dat stuk van zijn gezicht te blokkeren. Niet dat hij er iets van vond, maar gewoon....omdat het kon.

Vonnie begon inmiddels aan haar derde glas en wankelde al een klein beetje.

Het spel begon weer.

Het brein van Skype rekende onafgebroken door en het stok kaarten werd wiskundig ingedeeld in paradox-mogelijkheden en reële kansen. Dit alles in percentages, wat natuurlijk met elk spel steeg, totdat de hele stok aan kaarten bijna totaal bij hem in het reken-centrum bekend was. De mogelijkheden en kansen werden op deze manier zo groot dat Skype ook enkele keren bewust (van zijn alert-systeem) moest verliezen om verdenking van vals spelen tegen te gaan. Helaas werd het dronken gedrag van Vonnie, juist vanwege dit opzettelijk verlies, meer en meer overdreven en zo een irritatiefactor. Niet alleen voor de overige spelers, maar ook voor Skype. Deze storing was niet zo gek, want Vonnie kon niet meer op haar twee tentakels staan, boerde een paar keer en flirtte ook nog eens onafgebroken met alle tegenspelers. Die duwden haar weg, met uitzondering van de lange man in het zwart. Hij deed alsof hij haar wel aardig vond en begon zelfs haar te betasten. Dit irriteerde Skype. Zijn alert-systeem besloot echter niets te doen om concentratieverlies te voorkomen. Vonnie - die nog steeds berekende dat ze het goed deed - hikte nu keer op keer en had totaal niet in de gaten dat dit gedrag alleen voorkwam in kinderfilms en zeer oude comedy-series. Een aantal spelers en toeschouwers lachten haar uit en de pokerspeler keken daarbij telkens Skype met een grote glimlach aan. Toen de lange man subtiel langs Vonnie's borsten steek, knapte er iets bij Skype. (in dit geval een zenuw-draad van het controle-systeem)

"Blijf met je poten van haar af, griezel", sneerde hij de lange man toe.

De glimlach op het gezicht van de lange man veranderde van een boogvorm naar een grimmige streep.

"O, jee....het onverstoorbare mannetje wordt boos. Jammer hoor, want je liefje zou goed passen in de tempel van Loki." "Ze wil het zelf toch", ging hij verder. "Idioot, kijk maar". De lange man pakte Vonnie beet en trok haar naar zich toe. Een poging tot het stelen van een kus, leidde tot escalatie. En hoe!

Skype gooide de complete speeltafel omver en vloog als een razende om de gevallen stoelen heen. De mond van de lange man veranderde van een O-vorm naar een bloederige vlek. De man gilde daarna van ontzetting en alle andere pokerspelers sprongen als gekken weg om aan de razernij van Skype te ontkomen. Die brulde woest en spande al zijn interne pompen aan wat leidde tot een indrukwekkende vergroting van zijn skelet. Nu waren het de vrouwelijke toeschouwers die begonnen te gillen en in een mum van tijd stroomde de hele zaak zo wat leeg. Vonnie besloot om met hikken te stoppen.

"Hoe dan ook, Skypie jongen", berekende ze. "Ik heb voor afleiding gezorgd", zendde ze intern, terwijl ze een sigaret opstak.

Skype was nog niet klaar met de lange man en had niet eens in de gaten dat Vonnie hem een bericht stuurde. Hij tilde de ineengekrompen zwarte man achteloos op en smeet hem in een hoek. Plotseling sprongen twee potige kerels op zijn nek en rosten voortdurend op hem in. Het kostte Skype nauwelijks moeite en de twee lagen naast de lange man. Een gil echter, verbrak het gemorrel en gekreun en het alert-systeem van Skype registreerde een treffer. Hij was in zijn linker tentakel geraakt door een Smikre-pijl, klein formaat gelukkig, maar voldoende om een paar pompen en vezels te beschadigen. Skype vloekte en scande de zaal af om te ontdekken waar het schot vandaan kwam. Intussen rekende zijn systemen de baan van de pijl uit en al snel leidde het tot resultaat. Ergens in de hoek stond de sidekick van de lange man, de knipogende vrouw. Ze keek nu heel anders...gespannen dat wel, maar ook met een vorm van triomf. Dat laatste was uiteraard niet het geval. Vonnie smeet een glas in haar richting en raakte haar vol op de borst. De vrouw viel op de grond en daarmee was de kans geboren om te vluchten.

En dat deden ze...vluchten...weg uit het stadje en wel zo snel mogelijk.

wordt vervolgd op G3


E-mailen
Map
Info