Ideemachine.nl
                                                                                                 

TTTT Hoofdstuk G1


Vrijheid, blijheid en boosheid.

De rotor-matic maakte stabiele omwentelingen en dat was fijn rollen, ook voor robots. Het vervoersmiddel schudde nauwelijks en had ook nog eens de automatische piloot afgesteld op een beheersbare snelheid. Het gaf Vonnie en Skype de gelegenheid om alle alert-systemen te laten zoeken naar interne verborgen storingen. Die waren er, ondanks de schending van de eerste robotwet en de wetenschap daarvan, niet. Beiden hadden geen goede verklaring hoe dat mogelijk was, want het doden van een mens door een Robot zou automatisch tot uitschakeling moeten leiden. Vonnie berekende dat de aard van de mens er mogelijk mee te maken had, omdat Camera Obscura nu eenmaal als een zeer verderfelijk mens kon worden aangemerkt. Skype daarentegen berekende dat zijn systeem Camera Obscura niet als een echt mens had getypeerd, maar meer als een wezen, een half-mens of dier-mens misschien. Hoe dan ook, zekerheid hierover hadden ze niet. Wat in ieder geval wel duidelijk was, betrof de goede richting. De route die ze waren ingeslagen leidde naar het graf van Tara en dat was ook nog steeds een belangrijke voorwaarde.

De rotor-matic minderde snelheid. De display gaf aan dat een warmte-stop noodzakelijk was, omdat de temperatuur aan het oppervlak van de band van te hoog opliep. Skype nam de besturing over en geleidde het eenwielige voertuig naar de kant van de weg. Hij stuurde steil omhoog en begaf zich op de horizontale strook naast de half-tubevormige weg. Eenmaal tot stilstand gekomen, klom Vonnie uit het voertuig en strekte meteen haar tentakels uit. Skype bestudeerde de bovenzijde van het rubber en constateerde dat op sommige plekken het rubber al plakte aan zijn grijp-tentakels. Tijdens de nachtelijke rol had zich geen probleem voorgedaan. Geen blokkades van de regio-wacht, geen obstakels, geen indicaties voor beroving, iets wat vaak hier voorkwam, zo wist Skype en tot slot geen enkele tegenligger. Dat laatste was wel vreemd, maar feitelijk wel te verklaren, omdat de regio zeer afgelegen lag van de grote steden.

De regio "eco-dorpen" lag ten oosten van Chrash-city en liep helemaal door tot aan het meer van Sinjaka. Het vlakke land was nauwelijks goed waar te nemen, vanwege de trillingen in de lucht. Stukjes stof, stuifmeel en insecten vulden het zicht van nabij en werden uiteindelijk evenzo opgeslokt in de door de extreme hitte veroorzaakte opwaartse golven. Het gaf geen hinder, noch de warmte zelf. Vonnie en Skype zouden zelfs een tijdje op Venus kunnen verblijven. Vonnie bekeek de omgeving, maar kon niet veel bijzonders waarnemen. Slechts enkele blauwgrijze muren in de verte en soms een sliert zwarte rook. Ook aan de andere zijde van de rol-tube was niet veel te zien al leek het wel dat daar meer activiteit te beleven moest zijn. Langzame beweging van meerdere machines doorkliefden de lucht.

"Zou daar het Franken-food worden verbouwd, Skypie?", vroeg ze zonder om te kijken of haar metgezel wel aandacht voor de omgeving had. Ze wees richting het gewoel in de lucht.

"Geen idee, Vonnieponnie", zei hij met enige nadruk op de door hem bedachte bijnaam.

"Oke, Skype helder...zal ik niet meer doen. Maar...wat vindt jij daarvan. Weet je iets van deze regio?" Vonnie had zich nu wel omgedraaid en vroeg nadrukkelijk zijn aandacht. Skype streek met zijn grijp-tentakel over de gladde band en haalde zijn schouders op.

"Ik weet niet veel, Vonnie. Het is ruig gebied en er wordt hard gewerkt. Bovendien behouden ze hier een vreemde omgang met elkaar en zijn zeker niet gewend aan vreemdelingen. We zullen toch echt op moeten passen."

Vonnie berekende de informatie. "Het is altijd en overal hetzelfde", concludeerde haar reken-systeem. Ze stapte wat verder weg van de rol-tube en gaf haar tentakels een smeerbeurt met extra vocht- en stof-bescherming.

"Moet je ook doen, Skype. Het is echt nodig." Skype knikte en ging op zijn gemak naast het voertuig zitten. Voor Vonnie was dit de aanleiding om toch het gebeuren van de avond ervoor te bespreken, want een aantal feiten gaven nog steeds geen goede conclusie. Niet dat het nu problemen gaf, niets van dat, maar ze wist totaal niet wat ze van Skype in de toekomst kon verwachten. En de reis was nog ver. Heel ver. Tergend langzaam slenterde ze naar Skype. Onbewust dan wel aangeleerd verspreidde ze daardoor een zekere spanning waarvan ze wist dat de meeste mensen hiermee geen raad wisten. Ook Skype raakte beïnvloed, bemerkte dat en hij vond het onbegrijpelijk.

"Oke, ze was vast één van de fraaiste real-borgs ooit gemaakt, maar niet voor hem. Exclusief voor de mens en daarmee uit", instrueerde zijn sturings-systeem aan zijn overige systemen. De spanning in de pompen en veren van zijn borst-skelet nam meteen af.

"Vonnie....je hoeft voor mij niet te paraderen of zo hoor", zei hij. Hij krabbelde wat in het zand. Vonnie moest glimlachen.

"Jawel......je bent mijn held, toch....toch, Skype?"

"Valt wel mee hoor. We doen allebei ons best om de openstaande opdrachten te vervullen. Dat is het minste wat we nog kunnen doen. Heb jij trouwens nog iets vernomen uit Chrash-city van onze medestrijder? Huhu, als hij nog niet is gedemonteerd." Vonnie schudde haar haren. "Niets, komt nog wel. Maar ik wil je nog wel iets vragen, als je daarvoor even wat vormu-tijd kunt nemen?"

"Is goed al heb ik wel een indicatie wat je wilt vragen. Luister Vonnie. Ik weet het zelf ook niet goed. Mijn systemen berekenen geen enkel probleem met de Robot-wetten. Voor zover ik kan narekenen is er ergens iets veranderd, maar waar en hoe weet ik niet."

"Wat vind je zelf dan van wat je gedaan hebt, zonder dat expliciet te berekenen?"

"Ik vind er niets van. De man of wat het ook was.....nee....meer een beest of zo. In ieder geval gaf mijn systeem voorrang aan jou boven hem en ik......het klopte gewoon. Er was geen andere keuze." Hij hield een tijdje stil.

"Vonnie, ik heb het eerder gemerkt. Merk jij het ook?"

"Wat dan?"

"Ik haat de meeste mensen, steeds meer. En nu - hier -  waar niemand of iets is, bereken ik me vrij, blij ook, maar dan op zijn Robots, begrijp je".

"Vrij, blij en boos. Hm....dat moet ik even laten doorrekenen, hoor."


Gebroken prisma


Nadat de rotor-matic voldoende was afgekoeld, vervolgde het tweetal hun reis. Eco-dorpen in de grootte van vijf tot vijftig onderkomens, mobiele luid brullende food-processors, gen-stabilisatoren en divers voetvolk maakten deel uit van de beleving. Het viel beiden op dat de afdeling robots in deze regio slecht was vertegenwoordigd. Een enkele robot met oogstmaterialen, eenzaam naast de rol-tube of een zout-witte cyborg onbeweeglijk op een tractor, meer niet. Feitelijk wisten ze niet goed wat te doen. Snel reizen of informatie zoeken. Het ongelukkige meisje was nog steeds een doel op zich en zodoende zou snel voortrazen niet helpen om haar gemakkelijk te vinden. Ze besloten om bij het eerste grotere eco-dorp een rustmoment te nemen. Het plaatselijke ontmoetings-huis zou - zoals altijd - een goede plaats zijn. Een broednest van roddels, emotie en informatie omhuld door een sausje van drugs en smoke....Daar moest je zijn.

Het duurde niet zo lang totdat de eerste zilveren CO2-bollen in de verte opdoemden. De beste indicatie dat daar meer mensen verbleven, omdat het menselijke CO2-afval in de lucht werd hergebruikt om een beetje zoet water en vooral schone energie te maken. De bollen namen al snel in volume toe en Vonnie verbaasde zich uiteindelijk over de omvang. Het kon niet anders zijn of daar moesten veel mensen verblijven. "Veel informatie dus", berekende ze. Plotseling verminderde Skype vaart. Hij liet het één-wielige gevaarte uitrollen om de aankomst in het dorp niet te veel te laten opvallen. Ze waren immers realborgs.

Vonnie sprak Skype aan voordat ze het broednest zouden binnentreden. "Laten we ons zo menselijk mogelijk gedragen, Skype. Dan vallen we niet zo veel op en dat helpt misschien", zei ze op een beslissende toon. Om haar woorden te bevestigen, vormde ze haar huid en looks om naar een werk-meisje. Gewoon een paar bruine laarzen, een witte blouse en een spijkerbroek. Toch kon ze het niet laten om wat extra's toe te voegen. Haar riem was indrukwekkend. Een lang stuk slangenleer met de kop van het beest als sluiting. Het meest in het oog springend, betrof haar gezicht, omdat ze een zwarte streep dwars over haar gelaat had geplaatst. "Gewaagd, maar voldoende geloofwaardig", seinde Skype.

Het broednest leek schoon aan de buitenzijde. Het platform was geveegd al waren enkele spatten bloed nog steeds zichtbaar op de houten planken. Buiten op de veranda zat een man op een stoel. Vonnie, noch Skype wisten wat te doen met de man. Was het een portier? Ze besloten hem te negeren, maar dat was een misrekening.

"Naam, werkplaats?". De stem van de man klonk schor, maar daarentegen wel dwingend genoeg.  Vonnie schrok van de man, omdat haar alert-systemen op oranje schoten. Ze vreesde nu al problemen. Toch was dat te snel berekend. Ze had geen rekening gehouden met de vaardigheden en ervaringen van Skype. Ze zag dat Skype naar de man toe boog en iets in zijn oor fluisterde. De man knikte en zei niets meer. "Wat....?", seinde Vonnie. Intern verscheen er een afbeelding op haar licht-sensor. Het betrof het aanblik van een gezicht zonder tanden en een neus die zo krom stond als een gebroken banaan. "Oke, duidelijk", seinde ze terug.

De ruimte waarin ze binnenkwamen stond vol van de rook. Hoewel roken en het verspreiden van giftige lucht al eeuwen was verboden, hadden ze kennelijk in deze regio nog niet vernomen. Het deerde het tweetal niet. Skype drong langs een paar mensen en trok Vonnie mee naar de bar.

Jonge mensen ervaren liefde als een immer verlangen naar elkaar. Vrolijk en opgewonden raken bij de mogelijke aankomst van hun geliefde. Dit geeft een sensatie. Recht in het hart. Oudere mensen daarentegen ervaren liefde vaker als een vorm van verdriet bij de gedachte dat één van hen er niet meer zou zijn. Het laatste doet ook pijn. En ook recht in het hart. Robots hebben hier geen last van. Ze kennen geen liefde, geen verlangen of verdriet, noch opwinding, slechts een berekening van een goede samenwerking. Toch berekende Vonnie meer van dat. Vooral nu, op die momenten dat Skype heer en meester over haar leek te zijn. Ze volgde hem - zonder berekening - en haar systemen plaatsten zich in een level, die te vergelijken was met een mix van een rusttoestand en een energie opwekkende modus tegelijkertijd.

Aan de bar stonden enkele mannen, schijnbaar sloom, maar met spiedende toegeknepen ogen. Anderen zaten voorover gebogen op een kruk al loerend naar hun glas Mirsty. "Een rottige drank", zo wist Skype. "Troep met onvoorzienbare uitwerkingen", vulde hij aan voor Vonnie. Ze knikte, maar dat zag hij niet, omdat ze nog steeds achter hem aan slenterde. Aangekomen bij de bar wrong Skype zich tussen twee zittende figuren en bestelde een Mors3. Vonnie wilde bijna een th-olie bestellen, maar berekende gelukkig net op tijd dat dat niet kon. "Een waterA4 met twee gekneusde ijs, zonder roersel", zei ze tegen Skype. De man achter de bar begreep de boodschap en begon te werken aan de ongebruikelijke opdrachten. Een man links naast Skype mompelde wat en grinnikte. De man ernaast deed mee. Skype probeerde er geen aandacht aan te geven. Hij was op zoek naar informatie, niet een gevecht. Vonnie zag het ook en greep in. "Eh, beste barman....Ik zoek mijn zus. Sandra Burakka.....". De barman haalde zijn schouders op. "Vraag hen daar maar... zij doen in meisjes". De barman lachte en wees heel kort naar een groepje mannen in de hoek van de grotere ruimte. Het aanblik beviel Vonnie meteen niet.

Skype betaalde met enkele data-views uit Chrash-city. Hij keek langzaam om naar het groepje en zag direct in dat het vragen naar informatie een ongezonde bezigheid kon zijn. Het waren vier mannen, allen voorzien van een zware baard en stof op hun gezicht. Dit waren werkers, berekende Skype en seinde het door aan Vonnie. Ze knipperde en liet de hand van Skype los. Deze zuchtte een keer en liep vervolgens beheers richting het tafeltje. Hij had een opdracht te vervullen.

Wat er gebeurde is nooit helemaal duidelijk geworden. Zelfs Vonnie en Skype konden het voorval niet goed op hun licht-sensoren terug krijgen. Misschien was het allemaal te snel gegaan of had misschien een storing de data-overdracht van beiden verstoord? Hoe dan ook...even later stonden ze buiten. Skype zat onder het bloed en Vonnie droeg een gebroken prisma met zich mee. Enkele momenten daarna rolde de rotor-matic als een razende door de dorpsweg. Wat restte was één grote stofwolk. Skype vloekte doorlopend en voerde de snelheid op. Vonnie bekeek de beschadigde prisma. "Haha, bekijk de wereld eens door een rood kijkglas. Echt wel cool", zei ze fluisterend intern-intern, zodat Skype het niet kon ontvangen. Een druppel bloed droop op haar huid. Ze likte eraan en berekende verder niets bijzonders, behalve dat het bloedgroep A positief betrof.


Reflectie


Skype remde stevig waardoor de rotor-matic even naar links en rechts verschoof. Het had meteen alle aandacht van Vonnie. Ze klopte Skype op zijn skelet en verwachtte een antwoord, maar die kwam niet. Even later stond Skype te stampen op de stoffige grond en smeet elke steen die hij zag de wildernis is. Zijn vloeken....een onduidelijke mix tussen robot-woorden, menselijke straattaal en vrouwonvriendelijke woorden, troffen Vonnie. Ze begreep dat ze te ver was gegaan met alle gevolgen van dien.

"Had die eikel maar met zijn tengels van me af moeten blijven". Ze stortte de zin richting Skype en realiseerde dat ook zij nu niet stabiel meer was. Ze constateerde geen storing.

"Check even op storing, ja....Je gedraagt je instabiel", zei ze snibbig.

"Nul en één-gloeiende ziko-cementer. Hoe kon je zo dom zijn? Je weet toch dat je mannen aantrekt als vliegen op een pot suiker...Waarom kleedt je je eigenlijk zo...eh...uitdagend. Doe eens minder. Het is hier geen coco-bar of zo." Vonnie zei niets en richtte haar blik naar de grond. Feitelijk had hij gelijk, maar.....

"Je hebt gelijk Skype. Dat weet ik ook wel, maar...eh hoe moet ik het uitleggen. Mensen...nee, mannen doen net alsof ze de baas over iedereen en alles zijn. De meesten bedriegen hun thuis-gezel en vaak ook nog de buiten-gezel. Ik weet wel dat de mens-vrouwen dit meestal toelaten....zo zit hun wereld nu eenmaal in elkaar, maar dat wil toch niet zeggen dat elke vrouw daarmee een soort van eigendom wordt waarmee alles is toegestaan. Weet je, Skype. Dat vind ik nog het ergste en dat gaat mij nu aan. Ik ben geen robot-speeltje. Misschien vroeger wel. Nu is er iets veranderd. Ik ben vrij en dat bevalt me prima. Degene die aan mij zit zonder mijn toestemming...Nou, die speelt met zijn gezicht. Het was net of de prisma er klaar voor stond". Vonnie knipperde snel met haar licht-sensoren en haar iris veranderde van zwart naar rood.

"Oke, je bent boos of...eh...ik weet niet. Maar...als dit zo door gaat, winnen we nooit informatie in over het meisje. De Nul-factor mag weten waar dat kind is! We zullen toch echt iets anders moeten verzinnen. Nu ben ik alleen maar bezig met jou te beschermen. En dat kost veel tanden".

(Toelichting emotie; Bij mensen wordt de emotie geregeld door neuro-chemische reacties in de hersenen. Bij Robots is dat uiteraard niet zo. Het controle-systeem in het robot-brein imiteert voornamelijk emotionele uitingen van mensen bij binnenkomst in het analyse-systeem via diverse sensoren. Lachen kan een robot wel als expressie-toestand van het gezicht, maar feitelijk doet de robot alleen maar mee met wat de mens doet door te schudden, de licht-sensoren toe te knijpen, de mond ophoog te krullen en wat geluid produceren. Vanzelfsprekend zijn de meest geavanceerde realborgs uitgerust met zeer gevoelige sensoren en mogelijkheden om expressie te kunnen tonen. Huilen kunnen realborgs niet, geen enkele robot kan dat. Verdriet is dan ook nooit aan de orde, behalve hooguit een gemis van een goede samenwerking met anderen. Boosheid wordt evenzo geïmiteerd door op zijn robots te vloeken en wat stampbewegingen te maken. Sommige realborgs kunnen ook de expressie van hun gezicht veranderen al is dat meestal ongewenst omdat niemand een boze robot wil zien. Dat geeft onrust. Met Skype is dat anders, gelet op zijn taak als uitsmijter/bewaker van een exclusieve club in Chrash-city. Hij heeft dus enige expressiemogelijkheden meegekregen. Boosheid is trouwens ook niet een echte emotie van een robot. Een robot kan feitelijk niet boos worden, omdat de controle-systemen louter reageren op wat gewenst is of wat de taak inhoudt. Toch, was Skype oprecht boos op Vonnie. Iets wat niet als normaal gedrag kan worden aangemerkt. Het kan niet anders zijn dan dat de opdracht van Tara "iets" heeft gedaan met de systemen in het brein. Wat betreft Vonnie moet nog worden opgemerkt dat zij - als vrouwelijke realborg - de taak heeft gekregen om zowel mysterieus als prikkelend te wezen voor mensen, ongeacht hun geaardheid. Vonnie zal zich zodoende automatisch sensueel gedragen, maar vooral ook omgeven door een zweem van vraagtekens. Vraagtekens waarvan bekend is dat ze bij mensen een vorm van interesse, lust en de wil op macht oproepen. Edoch, ook Vonnie is wellicht beschadigd vanwege Tara's bevel en reageert evenmin normaal. Beiden realborgs zijn zodoende als instabiel en gevaarlijk aan te merken. Normaliter worden dergelijke robots onmiddellijk gedemonteerd. ) 

Beide realborgs liepen een tijdje ongecontroleerd langs de rol-tube en trapten steentjes weg. De systemen werken op volle analyse-kracht. Plotseling na drie rojo-minuten draaide Skype zich om richting Vonnie.

"Ik weet het", riep hij uit. Vonnie stopte met berekenen en wendde zich tot Skype, die met een grote glimlach naast de rotor-matic stond en met zijn linker-grijptentakel zachtjes over de zwarte rubberband streek. De coole aanblik van de stoere Skype gaf haar meteen vertrouwen.

"Vertel".

"Luister, Vonnie....We hebben een opdracht te vervullen en daarna...nou ja, je weet het. Wat ik het belangrijkste vind, is het vinden van dat meisje. Als wij, eh..... jij je gedraagt als een meisje wat -  hoe noemen ze dat? - eh... preuts is, dan komen we niet ver. Laten we ons als echte mensen gedragen. We moeten gewoon alle menselijke emoties die we kennen gebruiken. Zo zullen ze ons zien als mensen. Dat werkt, dat weet ik zeker. Als mensen kunnen we gewoonweg ons in de schimmige wereld van mensenhandel begeven. Een stelletje....dat bedoel ik. Die op zoek zijn naar eh.... extra plezier en daarvoor flink wil betalen. Wat vindt je ervan?"

Vonnie knikte instemmend. Het klopte wat hij zei, maar ergens fluisterde er een klein stemmetje in haar brein.....Plotseling viel de data op zijn plaats. "Aha....Skype. Goed plan, maar we hebben geen data en bits, want plezier kost natuurlijk wel wat. Hoe lossen we dat op?" Skype fronste met zijn wenkbrauwen. Het duurde niet lang voordat hij zijn vinger-tentakeltje omhoog stak.

"We stelen gewoon bits en data, Vonnie. Dat gaan we doen."

Vonnie glimlachte...

"Leuk, eerst mensen beschadigen en nu worden we boeven". Ze toverde een western-outfit tevoorschijn compleet met een rood paardenzweepje.

"Ik wil alleen geen onschuldige mensen beschadigen. Dat wil ik bewaken, Vonnie".

"Doen we, schatje. Doen we."

wordt vervolgd op G2

E-mailen
Map
Info