Ideemachine.nl
                                                                                                 

T T T T Hoofdstuk 9

 


De grens

Het publiek uit eco-dorp 23, regio Brusselse vaart, stroomde de zwak verlichte tent in en zocht al wriemelend en worstelend naar de beste plaats. Het geschiedde met enige onrust en hier en daar was zelfs een vloek te horen. Voor de kleinsten was weliswaar vooraan een aantal rijen vrij gemaakt, maar uiteraard wilde alle ouders zo dicht mogelijk bij hun kroost plaats nemen. Al met al duurde het door dat gerommel een tijdje voordat de voorstelling kon beginnen. Skype en Vonnie mochten deze keer als zesde hun vaardigheden tonen en dat vonden ze maar niets. Hoewel robots in hun systemen niets negatiefs merken op het gebied van de wachttijd, was er wel iets van een oplopende spanning in hun skelet te vernemen. Iets....wat ze niet in een richting van een gebrek of storing konden analyseren en er toch soms was. Dan weer een kleine rilling en te vaak net iets veel knipperingen met hun lichtsensoren per qubieke-seconde. Camera Obscura had de volgorde wederom aangepast en dit vlak voor aanvang aan hun medegedeeld. Enkele weken geleden moest het tweetal als eerste op.....een opwarmertje voor de andere acts, zo vond hij, maar nu kon het echte werk beginnen. Vonnie had haar bedenkingen. De grens van wat Skype aankon was al bijna bereikt en nu hoorde ze dat het echte werk vandaag pas zou beginnen. Ze vreesde de toekomst. Skype keek Vonnie aan en ze wist genoeg. Ook hij vond dat het tijd was om even in gesprek te gaan. Helaas....de meester was al vertrokken en stond in gesprek met de drie Chinezen. Ook die keken niet blij. Vonnie en Skype spraken af om de hoogste level van hun gevaar-systemen in te schakelen in de hoop zo geen ongelukken te veroorzaken. Na deze voorstelling zou hoe dan ook een gesprek volgen, namen ze voor.

Het licht doofde.

"Snel geërgerd, onwelriekend publiek", klonk een heldere stem ergens vanuit boven in de tent. Iedereen keek naar boven in de verwachting om de circus-heraut daar te zien. Niets was echter, wat het leek en dat bleef ook zo. De verbazing onder de kinderen was groot toen een rond gezicht uit het zand naar boven wriemelde. Het stof dwarrelde om het hoofd heen en maakte de aanblik van het witte gezicht nogal onheilspellend. Een tweetal gitzwarte ogen omringt door  evenzo zwarte kringen maakte de kinderen direct al bang en onrustig. Sommige hielden hun handen voor hun ogen en anderen richtten zich meteen na moeder of vader. En ze hadden gelijk. De dans van het hoofd over het losse zand veroorzaakte zelfs bij enkele ouderen een onpasselijk gevoel. Sommige mensen pakten hun kroost snel mee en vertrokken via een zijuitgang. Nadat de rust enigszins wederkeerde, plopte het licht met een flits aan en daar stond de heraut. Midden in de arena voorzien van een bolhoed. Hij begon te lachen en danste snel een rondje om aan te tonen dat zijn hoofd er echt nog op zat. Hij maakte het stiltegebaar en zelfs alle kinderen waren in één klap doodstil. Het was hun direct duidelijk dat dit geen normaal circus betrof en er van alles te verwachten zou zijn. En dat klopte.

De eerste act na de toelichting van de heraut kon worden gekenmerkt als een voorgerechtje. Vonnie en Skype waren dat al meerdere keren geweest. Geen gevaar, geen verrassingen, gewoon een act uit een normaal circus zoals dat eeuwen geleden werd opgevoerd en in dit geval een aantal dwergen die nogal goed uit te voeten konden met het vinden van evenwicht. Het balanceren van de schoteltjes op een lange zwiepende pin veroorzaakte nauwelijks applaus, behalve bij de kinderen vooraan, omdat de artiesten erg hun best deden om de aandacht vast te houden door hen erbij te betrekken. De afsluiting was echter spectaculair en iedereen schrok enorm toen alle schoteltjes naar dikke bamboe-stengels werden geworpen en deze met grote klap de stengels in tweeën deelde. Vonnie zag het aan en berekende meteen dat deze bijzondere afsluiting een volgende keer wel gevaarlijker zou worden gemaakt. De tweede act maakte dat het publiek ongemakkelijk op hun stoeltjes ging schuiven. Niemand was zeker van wat men precies zag. Twee mensen, of toch één met vier armen en benen, mensen die zo krom waren gevormd dat hun hoofd naar hun knieën hing, mensen met meerdere hoofden en nog meer bedroevend gezelschap. Ze paradeerden rond en maakte te vreemdste capriolen tezamen met gekke bekken. Een gedeelte van het publiek begon fluiten en wegwerpgebaren wat uiteraard ook een invloed had op de artiesten. Des te meer gefluit, des te meer werden de uitingen van agressie, een vervelend gevolg voor zowel het publiek als de artiesten. Skype keek ook via een spleet in het tentdoek naar de arena en constateerde een spanning zoals hij vaak eerder had gezien in de club waar hij werkte vlak voor sluitingstijd. Het voorspelde geweld...... en het circus was nog maar net begonnen. Vonnie had inmiddels andere prioriteiten. Het was haar opgevallen dat de meester tijdens het optreden veelvuldig zijn pols-systeem raadpleegde en ook straffe commando's doorgaf aan zijn assistent, een graatmagere slungel met een puisterig gezicht. De jonge slungel gedroeg zich onderdanig, zweette als een blik van metaal op een ijskoude morgen en gaf op zijn beurt met enkele simpele handgebaren commando's aan de ploegleider van de act door. Vonnie wist meteen dat de meester op deze manier invloed had en vroeg aan haar systeem waarom dat nodig zou zijn. Er kwam geen afdoende antwoord en daarom begaf ze zich wat dichter naar het tweetal. De slungel zag het, maar nam er geen notie van en de meester was te druk met zijn bevelen en berichtgevingen op zijn display. Ze zette haar hoor-sensoren op maximaal en filterde het geluid van het publiek weg. Wat ze hoorde, een mix van vreemde woorden en cijfer- en lettercombinaties, deed haar skelet een beetje sidderen en snel gebaarde ze naar Skype om naderbij te komen. Even later knipperde Skype met zijn licht-sensoren. Ook hij vroeg aan zijn systemen wat dit betekende, maar kreeg evenzo niets terug wat leek op een antwoord. Vonnie besloot om weg te draaien met haar gezicht en Skype volgde. Ze wilden nu zo vlak voor hun optreden geen aandacht trekken en luisterden aandachtig verder naar de berichtgevingen.

"2 tot de Bravo, max expressie level 5", zei de stem van de meester. De slungel reageerde met handgebaren. Een boe-geroep volgde vlak erna.

"2 tot de Bravo, toevallen met vocht nu bij de drie en de zeven".

De slungel gaf wat tekens met zijn vinger en ondanks het filter hoorden Skype en Vonnie meteen dat er iets ergs in de arena was gebeurd. Ze keken snel via een scheur in het zeil naar binnen. Daar kronkelde een ongelukkig kind met kwijl uit zijn mond op de grond en een tweede volgde snel. Deze verminkte, een vrij jonge vrouw met drie armen, schudde onregelmatig heen en weer en het moest wel een akelig uitzicht zijn, want onmiddellijk vertrokken enkele ouders met hun kinderen. Vonnie wist niet wat dit betekende, maar er gebeurde hierna nog veel meer wat te herleiden was tot een vorm van waanzin-berichten. Flarden van diverse commando's kon ze opvangen, maar het zei haar niets. "2 aan Bravo, extensie grijns hoog, extensie haat 4, extensie krabben rood".  Het publiek reageerde op elk commando wat werd gegeven, schreeuwde en schreeuwde doorlopend naar de twee schepsels en spuugden ze onder. Sommige gooiden lachend hun drankje over hen heen. Het was alsof het publiek via een plan in een staat van opwinding werd gebracht en wel geheel opzettelijk. Er volgde nog meer onduidelijke commando's en plots sloeg de stekker door bij enkele mannen in het publiek. Een kort gevecht volgde en meerdere verschoppelingen zowel klein als groot werden binnen in de ring van zand mishandeld. Bloed vloeide al snel en dit veroorzaakte uiteindelijk een ingrijpen van Camera Obscura. Zo snel als hij kon nam hij plaats in het midden van de arena en gebaarde iedereen tot kalmte. Zijn hoorns leidden de aandacht af en het publiek werd enigszins rustiger.

"Beste circusliefhebbers.....U heeft gezien dat enkele ellendelingen zich niet konden houden aan de circus-regels die er zijn om u en alleen u te behagen. Zij hebben schuld en moeten boeten. Vindt u dat ook niet?"

Vonnie kon haar hoor-sensoren niet geloven. "Kregen nu de artiesten de schuld van hun eigen baas?", vroeg ze haar systeem en die had meteen een antwoord. Een dik rode JA verscheen in haar licht-sensor. Het publiek raasde inmiddels van woede en had wellicht elke vorm van redelijkheid verloren. Sommigen brulden "Schuld, ja, schuld" en anderen "weg ermee, schop ze". 

Vonnie werd onmiddellijk getroffen door een kleine storing. Ook Skype registreerde enkele foutmeldingen. "Niet meer kijken, Vonnie, dat helpt", zei hij koeltjes. De vijf minuten die vervolgens in de arena werden besteed aan vernedering en bestraffing duurden voor Vonnie en Skype als twintig zeko-uren in de oplader. Bovendien hielpen de gehoor-filters niet goed genoeg, zodat het stel voldoende kon berekenen wat daar gebeurde. Er huilden enkele kinderen onafgebroken, ouders vloekten en scholden, maar het meest doordringende waren de ijskoude kreten van de arme artiesten. "En dat allemaal is niets meer dan een show voor de mensen", berekende Skype. Vonnie reageerde intern. "Niet te geloven toch.....en wat betekent dit voor ons optreden zo dadelijk?" Ze stelde de vraag die Skype eigenlijk niet wilde horen. Toch wist hij dat het hier in het zo vriendelijk lijkende circus goed fout was. Er was sprake van uitbuiting met als beloning waarschijnlijk een vorm van eeuwige roem binnen de circus-wereld. En dadelijk waren hun aan de beurt! Skype berekende de opties. Ofwel zij zouden worden uitgebuit ofwel.....zelfs worden verbruikt, omdat ze maar robots waren. Vonnie berekende intussen naar een verklaring van de onmenselijke gedragingen. "Zou de mens hier in de eco-dorpen geweld nodig hebben....voor afleiding of voor afwisseling van hun sobere leven als neofood-producenten met als ultieme slachtoffer de verschoppelingen?" Ze raadpleegde haar kennis-centrum en kreeg de informatie over deze groep mensen vrijwel direct. Ze rekende verder. "Of betrof dit toch een samenspel tussen Camera Obscura en de mismaakte schepsels met het voordeel dat dit circus roem en faam vergaarde en dus meer bits en data kon vergaren?" Of zou het toch allemaal heel anders zijn......ze zag de meester weer voor zich die heftig aan het commanderen was en - dat was vreemd - tegelijkertijd aan het communiceren was met iemand anders via zijn pols-disk." Vonnie wist de uitslag van haar analyse niet, noch haar alert-systeem, maar ze besloot om tijdens hun eigen act goed op de meester te letten. Het publiek kwam weer een beetje tot rust en de verschoppelingen dropen af via de zijuitgangen onder geroep van scheldwoorden en verwensingen.

Voor de volledigheid; de informatie uit het kenniscentrum van Vonnie.

(Eeuwen geleden was de uitbreiding van de mens op Aarde tot een maximum van 13 miljard gekomen met als gevolg uitdroging van steppen en bossen, klimaat-excessen, zoals tornado's, hevige regenval en ijskoude periodes in het Noorden. Gelukkig viel de verhoging van het zeewater mee, maar niettemin waren de problemen groot. Vooral de voedselvoorziening kwam in gevaar. De oplossing werd snel gevonden. Men creëerde super-food, planten als dieren door genetische manipulatie, het zogenaamde Franken-Food. De honger overwon de angst voor het vreemde voedsel en zodoende werd de mensheid gered. Zo dacht men......Tientallen jaren jaren werd duidelijk dat het Franken-food  schade aanrichtte aan het DNA van de mens en dit vanwege de grote hoeveelheid stralingen in de lucht. Vooral de straling van het G-21 netwerk wat inmiddels door bijna iedereen op aarde werd gebruikt. De eerste mismaakte mensen werden enkele jaren later geboren en het hield niet op. Elke keer dat er sprake was van een controle, bleek dat het DNA alweer was gemuteerd. Uiteindelijk accepteerde de mensheid, deze ongelukkigen al werden ze wel min of meer geïsoleerd in speciale wijken. Zoals in de geschiedenis al vaker is gebleken werden zij nagenoeg automatisch de zondebok als het ergens fout ging. Alle criminaliteit werd hen toegedicht en haatgevoelens stapelden zich op. )

Vonnie overlegde na haar bevindingen intern met Skype en ze wisselden alle opties uit. Hoe dan ook, berekenden ze. Er was een gevaar, zeker nu Skype al meerdere keren was geconfronteerd met een hogere moeilijkheidsgraad van zijn act.

De derde act van de dag gaf weer een beetje moed, want er gebeurde niet zo veel. Althans...gelukkig niet. Skype keek naar wat er bovenin de nok van tent gebeurde en volgde de extreme buitelingen die de "vliegers" daar maakten. En dat allemaal zonder een vangnet. Dit circus raakte de grens. Een dodelijke grens.

Het werd tijd voor de volgende act en beide real-borgs werden door de puistenkop op hun skelet getikt. Tijd om  entree te maken. Vonnie had besloten om haar kleding zodanig te maken dat ze veel overzicht had en snel kon reageren. Een kort bloedrood jurkje was voldoende. Haar make-up was echter opzienbarend.

Het publiek reageerde meteen op en vooral de uitingen door het mannelijke gedeelte van het publiek waren Skype een naald in zijn sensor. Het irriteerde hem mateloos. "Kon het niet wat minder, Vonnie", seinde hij intern door. Vonnie knipperde uitdagend met haar lichtsensoren, die waren bedekt door een schijnbaar metalen raster van rode lijnen. Haar volle vuurrood geverfde lippen stond ver gesperd open. Het maakte Vonnie tot wat ze wilde zijn, een prooi, een object van lust en onderwerping. Ze deed het expres, seinde ze terug. "Zo heb jij meer ruimte en tijd om rust te nemen als dat nodig wordt. Ze kijken toch vooral naar mij". Skype knikte. Zoals altijd had Vonnie altijd een reden voor haar uiterlijk. Skype keek de arena rond en miste onmiddellijk zijn platform waarop hij zijn act uitvoerde. Een blik op de meester gaf geen uitsluiting, althans nog niet, want hij knipte met zijn vinger. Meteen daarna daalde vanuit de top van de nok een nieuw platform naar beneden. Het tweetal stapte opzij om het gevaarte te aanschouwen. Skype moest even flink rekenen om het doel van de nieuwe stelling tot zich te nemen. Hij werd echter ook geholpen door de meester, die met grote stappen zijn opwachting in de arena wederom maakte.

"Jaaaaa, beste heren en o zo charmante dames. Dit wordt weer iets geheel anders....en wellicht niet voor kleine kinderen. Toch, uit het oogpunt van opvoeding en realisme stel ik voor dat zij blijven. Vonnie voelde zich opgelucht door deze opmerkingen. Skype daarentegen in zijn geheel niet. De meester was oprecht wreed en wrede mensen hebben geen grenzen, zo leerde de geschiedenis. 

"Voor u staan Skype en Vonnie, een bijzonder tweetal uit de grote stad en zij, beste mensen, zij moeten hun onschuld nog bewijzen. Zo dadelijk neemt Skype u mee naar de Middeleeuwen. In die omgeving zal het gerecht plaats vinden. Het is simpel, beste mensen. Als het meisje wordt gedood, is ze geen heks en als ze het gerecht overleefd....nou...dan moeten jullie maar beslissen".

De mensen begonnen opgewekt te lachen en kibbelden langdurig met elkaar. Dit was precies wat ze van het circus verwachtten. Een drama zou zich zeker voltrekken hoe de act ook zou aflopen. Iedereen schuifelde van nieuwsgierigheid op zijn of haar billen, maar ook om het middeleeuwse gerecht beter te kunnen aanschouwen. Een enkele moeder nam haar kind mee naar buiten. Skype zuchtte en vervloekte de dag dat hij had besloten om met dit circus mee te gaan. Hier was geen liefdadigheid aan de orde, maar een uitbuiting die alle grenzen overschreed. Hij rekende en woog af of het niet gewoon beter was om zichzelf nu uit te schakelen. Vonnie pikte deze berekening op en was resoluut.

"Nee, Skype. We gaan door. We hebben een belofte afgelegd ten overstaan van een meisje, die ergens mogelijk net zoveel wordt uitgebuit als wij. Mijn systeem kan dit wel aan, al wil ik niet door een menigte van onnozele mensen uit één of ander primitief eco-dorp worden gelyncht. Dus, brave realborg...dat wordt zoeken naar een oplossing." Vonnie wist nu ook dat de communicatie door de meester met iemand anders alleen het doel had om de zaak naar zijn hand te zetten. "Misschien werkt hij wel voor een goksyndicaat?", berekende ze en sprak meteen met zichzelf af dat de uitslag die hij wilde, hem nooit zou gunnen.

Het platform betrof een kartonnen decor van een middeleeuws kasteel met in het midden een groot valhek en een brug. Op de brug stonden drie houten palen, die via een rol-systeem rond konden worden gedraaid. Het was Skype duidelijk. Vonnie zou nu aan één van palen worden bevestigd en hij zou deze keer niet weten aan welke paal dat precies was, schatte hij in. Zijn gevoel klopte en Vonnie werd onder driftige tegenstribbelingen en kreetjes van hulp aan de middelste paal geknoopt. Het publiek joelde en werd extra aangejaagd door enkele circus-medewerkers die agressief aan de buitenzijde allerlei wilde bewegingen maakten. Skype begon met de introductie van zijn act en gooide enkele messen richting het kasteel. Ze gingen dwars door het karton heen en dat veroorzaakte enige paniek aan de achterzijde. De meester gebaarde hem rustig aan te doen. Skype stopte en gaf de meester ruimte voor zijn introductie.

"Best waardig publiek. Deze week werden wij verrast. De schijnbaar jonge vrouw die u hier voor u ziet, zo vriendelijk...zo kwetsbaar...zo lieflijk......is niet aan te duiden als menselijk. Wat voor een schepsel is zij? Zelf wil ze het niet vertellen en als u het mij vraagt...is het een mens, maar wel in de vorm van...laten we zeggen.... een heks". Het publiek joelde weer en enkele ladingen drank werden naar haar toe gegooid. De meester maakte dankbaar gebruik van de onwetendheid die er op het platteland heerste. "Real-borgs kwamen hier nooit", berekende Vonnie

"Laten we haar ontsnappen? Laten we haar gaan zonder dat we weten wat er vervolgens in de duistere nacht op straat loopt? Op straat nabij uw slaapkamers...in de nabijheid van uw kostbare kroost. Nee, toch...."

Iemand op de achterste rijen riep "verbranden dat ding". Het gejoel en gevloek kon amper nog worden bedaard door de meester en tenslotte was er een forse stamp met zijn rechterbeen in het zand noodzakelijk. De harde klap zette iedereen weer in de stoelen.

"Waardig publiek, laten we haar onderwerpen aan de proef. Een scherp-rechter. Zie daar uw waardige rechter. Hij zal het oordeel vellen". Het publiek juichte naar Skype en hij hief zijn arm met gevoel voor dramatiek omhoog, terwijl hij rond om zijn as draaide.

"Maar......we maken het hem niet gemakkelijk...Nee, toch?" De bevestiging kwam wederom met harde kreten uit het publiek. "Goed....Dan doen we dat. Laat het tweede deel van het decor maar komen." De meester wees weer naar de nok.

Skype en Vonnie keken verschrikt omhoog. Een tweede decor was hun helemaal niet bekend. Het gevaarte zakte vrij gemakkelijk en het vond een plaats vlak voor Skype. Wat hij zag, maakte hem niet gerust....Sterker nog....hij vreesde dat dit hem te moeilijk zou worden.

"Je gaat kapot, Vonnie.....over en uit", vertelt mijn systeem.

 

Wordt vervolgd op TTTT, hoofdstuk 10 (laatste van dit deel)

E-mailen
Map
Info