Ideemachine.nl
                                                                                                 

T T T T Hoofdstuk 8


De warme gloed


De kleine felgekleurde circus-wagen was bedoelt om in te wonen al was dat vanuit de buitenzijde niet zichtbaar. Skype vond de uitrusting voldoende. Ze hadden als real-borgs sowieso niet veel nodig, maar een goede batterij-oplader, een olie-aftapkraan en een volledige vochtvrije ruimte, was een vereiste. Een aantal circus-collega's hadden zijn verzoeken snel uitgevoerd, zelfs tijdens het rijden en het werkte prima. Vonnie daarentegen moest nog steeds erg wennen aan de eigenschappen van de wagen. De douche en het tweepersoonsbed waren volstrekt overbodig en de ruimte die dit allemaal innam vond ze storend. Ze miste ook het uitzicht naar buiten, omdat ramen in zijn geheel ontbraken. Daarom stond de achterdeur, de enige deur van het vehikel, altijd open en het maakte daarbij niet uit of ze stilstonden of op weg waren naar één of ander eco-dorp. De gewoonte had Vonnie overgenomen van de andere artiesten en zo genoot ze toch van de omgeving.

Het was inmiddels al weer drie weken geleden dat ze Chrash-city hadden verlaten. Vonnie zat in de deuropening en staarde uitdrukkingsloos naar de achterop rijdende wagen. De wagens schommelden niet. Vonnie had al gemerkt dat ook alle wegen naar de eco-dorpen waren voorzien van super-glad spiegelasfalt. Nuttig ook, want zo konden ook afgelegen dorpen worden voorzien van X-elektriciteit en warmte. De kleine ezel voorop zwoegde in de zon, maar men had haar nadrukkelijk uitgelegd dat de dieren hiervan geen schade ondervonden. Vonnie betwijfelde het, maar liet het maar zo. Alle wagens hadden een ezel en vooral de kinderen uit de eco-dorpen vonden het prachtig. Vonnie merkte zelfs een vorm van dierlijke vrolijkheid op als de ezels op de rustweide bij elkaar stonden en vooral als ze door de dorps-kinderen werden voorzien van lekker fruit of wortels. Hoe dan ook....ze was al blij genoeg dat ze destijds mee konden reizen naar het oosten en zo ook relatief eenvoudig de poort-bewaking bij Chrash-city hadden kunnen omzeilen. Het circus werd nooit gecontroleerd, had men hen verteld en dat klopte ook. Vonnie raadpleegde uit verveling haar geheugen-data en de beelden van hun examen - want dat was - het toen op de markt, brachten nog steeds een stabiliteits-puls binnenin haar brein-systemen. Natuurlijk stond alles onder druk vanwege het bevel van Tara, maar niettemin...ze waren geslaagd en op de goede weg richting oost. De juiste richting was heel belangrijk en daar hadden ze geluk mee, want zo ondervonden ze geen enkele systeem-storing. Ook Skype meldde nog steeds geen storingen en daar was haar systeem "goed" mee, want ze wist dat ze hem nu niet kon missen. Het was bovendien Skype die de eervolle titel, artiest van de dag bij de opdracht op het plein had gewonnen. Hij voldeed nog steeds aan alle berekende verwachtingen.

Toen Skype die nacht voor het eerst naar "het bouwwerk" keek, deinsde hij heel even terug, zo wist ze nog, om vervolgens daadkrachtig de leiding te nemen. "Kom maar op", had hij hardop gezegd en op het plein gingen de wijkbewoners helemaal los. Een groot gejoel en applaus steeg op uit de woelende menigte. En daar stond Skype.......kreeg een waar circus-examen te verduren en slaagde met nikkelen glans. Nu weken verder, was de act binnen het circus een vertrouwd iets geworden. Natuurlijk bracht het spanning met zich mee, maar Skype kon daar prima mee omgang en faalde nooit. Toch was Vonnie nog steeds op haar hoede. De act, een sterk staaltje van doeltreffendheid, reken-kracht en gewoonweg doen zonder door te rekenen, was weliswaar een groot succes. Maar.....Vonnie merkte op dat Camera het hoofd van de circus-clan, steeds meer eiste van Skype. Dan weer een blinddoek, dan weer een krachtige windvlaag als extra uitdaging en zo ging het elk eco-dorp steeds een stapje verder. Vonnie berekende dat er ergens een grens bij de reken-kracht van Skype aanwezig was. Hoever wilde Camera gaan? Ze besloot om zich wat meer onder de circus-mensen te begeven, want alleen zij wisten af van de werkwijze die dit circus in stand hield naast alle andere festivals en shows.

En op een avond....zo een avond dat de ongelukkige schepsels en de zigeuners na een lange tocht zich bij een kampvuur opwarmden onder het genot van muziek en dans...gaf Vonnie met een kort intern bericht aan dat ze even ging kletsen. Skype vond het goed en bovendien zou hij haar toch niet tegen kunnen houden. Vonnie besloot haar uitstraling aan te passen en toverde haar bleke fero-huid om naar een bloedrode kleur met een fors jurk-effect. Het maakte haar wat ze wilde zijn, een zwoel achttiende-eeuws zigeuner-meisje wat zin had in een danspartij bij een knisperend kampvuur. Eenmaal daar aangekomen had ze meteen de aandacht. Uiteraard was ze niet alleen de mooiste dame van het geheel, maar ook de langste. Enkele kromme schepsels doken vanuit een onterecht schaamtegevoel een beetje ineen. Vonnie besloot om juist naast deze schepsels plaats te nemen en lachte uitnodigend naar ze. De schepsels verbaasd als ze waren, lachten hun zwarte tanden bloot en boden een hard stuk brood aan. Nu moest Vonnie weer lachen en bedankte voor het aanbod. Ze besloot om direct haar troefkaart uit te spelen, pakte het tweetal bij de hand en vroeg of ze wilde dansen. Iedereen keek op en lachte hen toe. Al snel kwamen de eerste aanmoedigingen en een ritmisch geklap stond dit bij. Het tweetal, nog steeds een beetje verlegen, krabbelde nog een beetje tegen, maar toen de viool ging spelen, draaiden ze bij. Even later stond Vonnie met twee alleraardigste schepsels te dansen rondom een knetterend vuur op de vioolmuziek van één of andere Russische componist. Het ijs was totaal gebroken en versmolten tot een meegaande watervloed en Vonnie werd uitbundig aangemoedigd om door te dansen. Nadat het tweetal vermoeid raakten, stonden alweer anderen klaar om met haar te dansen. Natuurlijk werd Vonnie niet moe en stopte pas toen iedereen aan bod was gekomen. Plotseling klingelde er een bel en een wat oudere vrouw kwam aanlopen met een grote pot dampende soep. De avond was nog lang, maar Vonnie verwachtte een zeker resultaat. Ze besloot tijdens de soep om gewoonweg te vragen waar het circus vandaan kwam. Even was het stil en toen stond een man op. Hij liep - zoals verwacht - krom en plaatste zich ten rustte op een boomstam vlak naast het vuur. Hij stak een lange pijp op en begon met het verhaal. Het verhaal over Camera Obscura.


Het verhaal over Camera Obscura



"Lang geleden, nog voordat de rode gloed één dag niet meer onderging, waren wij reizigers de enige in hun levenswijze. Ergens in ons onderbewustzijn had de woekerende onrust ooit in een ver verleden wortel geschoten en zorgde voor een immer aanwezige niet te onderdrukken drang tot vernieuwing. Er was voor onze ogen en voeten geen plaats voor slechts één berg, noch één rivier, zand, kiezel, bos of één dorp. Nee, de bergen werden bij tijden gewisseld voor rivieren, de rivieren voor het grote zand, het zand voor de kiezelvalleien, de kiezel voor het zwarte bos, maar nimmer dit alles voor één dorp. Het spoor van wij - de reizigers - spande zich uit naar alle windrichtingen. Heel vroeger noemde men ons, de Roma of de Sinti en nog steeds reizen we naar daar waar de omgeving anders is dan de dagen ervoor. De komst van de wolkenkrabbers en de drijvende huizen veranderde daar niets aan. Trouw aan onze wagen en ezel ploeterden, wij reizigers voort en geen honger of kou kon ons stoppen. Uiteindelijk breidde deze wil tot vernieuwing en verandering zich op een andere manier uit en bracht ons gedreven door de zoektocht naar trots en moed een hernieuwde dans-voorstelling in ons hart. Geen simpele mimiek meer, geen droge dans, eenvoudige muziek, bekrompen toneel of act kon ontkomen aan onze machtige wil van de ware verandering. De reizende theaters werden toen geboren en het was Camera Obscura die vlak voor zijn bewind deze prille kracht omzette naar "het grootste circus op aarde". Jaren later werd zijn circus niet alleen een vorm van "zijn", maar daadwerkelijk ook een vorm van eeuwige roem. Camera bouwde decennia lang om zich heen een volk van reizende kunstenaars en vroeg hen louter om in hun prestaties vernieuwend, moedig en trots te willen zijn. Het is daarom dat wij elk jaar aanmeren in de wijk van de verschoppelingen. Zij zijn vanwege hun lichamelijke beperkingen altijd vernieuwend, omdat ze nu eenmaal anders dan anderen zijn. Het is Camera die hen ook moedig en trots maakt. En zo blijven wij allemaal trots en moedig in ons bestaan en zullen we nooit verloren raken."

De man stopte met vertellen, maar keek niemand aan. Iedereen verwachtte dat hij verder zou gaan, maar Vonnie kon zich niet beheersen. "Maar eh....nu weet ik nog niet waar meester Camera vandaan komt?", vroeg ze. Het was alsof de oude man deze vraag had verwacht en ging meteen verder.

"Camera......Tsja.....er is ons vertelt dat hij afkomstig is uit een streek die heel lang geleden Thracië werd genoemd". Een snelle controle van Vonnie leverde, de treffer "oud Griekenland" op. "Niemand weet hoe oud hij is, maar veel ouder dan ik ben in ieder geval". De man moest zelf om zijn grapje grinniken. "Nou ja, oud dus. Mij is vertelt door Delfia, de grootmoeder van de Darius-clan, dat hij op een dag uit het niets bij het kampvuur plaats nam - net zoals jij nu, jongedame - en vragen stelde, die ons deed sidderen. Het klopte wat hij zei; de Roma en Sinti zijn de enigen die zich stand houden buiten de steden en dorpen en nimmer hun manier van leven hebben verkwanselt....maar", vervolgde hij. "Het is ook zo dat de trots en moed, ondanks de nieuwe dansvoorstellingen, vanwege de honger grotendeels is verdwenen. Het is een schande dat de mensen jullie onvoldoende belonen. Laat mij jullie helpen en ik geef jullie de voorspoed die jullie verdienen".

"Enkele ogenblikken daarna verdween hij om even na middernacht terug te komen. Hij was duister gekleed met een ramshoorn op zijn hoofd en gaf tussen de eikenbomen een duizelingwekkende en gevaarlijke act op een smal touw. Iedereen was verbaasd, want het leek wel alsof hij kon vliegen. "Ik kan dit leren...aan jullie. Doe mee en maak jezelf trots.", was hetgeen hij ons opdroeg. En wij geloofden hem....tot op de dag van vandaag".

Vonnie volgde tijdens het instemmende gemompel een paardenvlieg en nam tijd om de gegevens over Camera te laten berekenen. Er kwam geen gevaarindicatie. Niets van dat. Ze prijsde haar gelukkig bij dit circus te zijn beland, want deze artiesten gaven haar meerdere positieve uitslagen uit haar alert-systemen op het gebied van veiligheid en gelijkheid. Intern vroeg ze haar geheugensysteem of zij als robot ook tot een verschoppeling zou worden gerekend.....Maar op deze opdracht kwamen geen afdoende gegevens om als antwoord te kunnen dienen. Toch hield deze onregelmatigheid haar de verdere avond bezig. Natuurlijk.... ze danste en zag dat alle artiesten kennelijk blij werden van haar aanwezigheid, maar ze wist allereerst niet zeker of iedereen wel wist dat ze een realborg was. Deze onzekerheid werd echter snel van zijn tentakels ontdaan, toen één van de kinderen vroeg of ze misschien een kopje warme olie wilde. "Nou, dat is duidelijk", onderkende haar systeem. Ze besloot er verder geen aandacht aan te besteden en dit eens aan Skype voor te leggen.

De nacht viel in en de meeste mensen gingen - soms met onvaste benen - naar de wagen. Vonnie bleef alleen achter en had geen behoefte om haar systemen te laten rusten. Plotseling berekende ze al wandelend door het kamp dat twee vragen nog steeds niet echt waren beantwoord, want de naam Obscura bleef een zwarte vlek. Ook waarom de grenzen voor Skype elke keer werden verlegd, betrof een belangrijk iets. Zelf had ze wel een vaag idee vanuit haar geheugen-systemen, maar ze wist het niet zeker. Hoe dan ook, een duidelijk antwoord op deze vragen kwam sneller dan verwacht en het leidde niet alleen tot teleurstelling, maar vooral ook......tot een onmiskenbare waarschuwing.

Ze waren hun bestaan niet zeker......


De Robot-God



"Is de mens onze God", vroeg Vonnie.

Skype liet het verstelwerk aan zijn jas voor wat het was en draaide zich naar haar toe. "Hoe bedoel je, Vonnie?"

"Nou....eh....de mens heeft verschillende Goden om hulp aan te vragen, maar wij, robots.....moeten wij hulp vragen aan de mens?" In haar stem was een lichte aarzeling te merken. Skype zag dat ze ook nogal onrustig heen en weer schommelde. Snel schakelde hij zijn actieve-analyse-systeem over naar 6a-diepte, twee levels hoger dan normaal. Dergelijke vragen veroorzaakten meestal storingen, zeker als er niet goed op werd gereageerd. Een antwoord wat stabiliteit zou geven, was het beste, berekende Skype.

"Verwacht je hulp van de mens dan?", vroeg hij en hoopte dat deze wedervraag zo snel mogelijk naar een eindoordeel zou leiden. Maar het hielp niet. Vonnie beantwoordde de vraag niet en ging verder zoeken via haar eigen reken-systemen. Haar licht-sensoren gaven een zwakke puls af wat betekende dat ze intern bezig was met diepte-rekenwerk.

"Luister, Vonnie....als je mij wat vraagt, mag ik toch verwachten dat je iets met mijn antwoord doet. Anders moet je mij niets vragen en gewoonweg alleen rekenen?". Zijn stem klonk scherp.

"Je hebt gelijk....nou eh...Nee, ik verwacht geen hulp van de mens. Ik weet niet....het stoort mij".

"Maar we hebben van de mens hulp gekregen, Vonnie, dus.....misschien is de mens wel onze God, maar niet elke mens, bedoel ik".

"Dan kan de mens niet onze God zijn, berekent mijn systeem". Vonnie keek Skype recht aan. Hij berekende direct een conflict-optie en kreeg een korte waarschuwing op zijn licht-sensor.

"Ik zie dat, hoor!"

"Luister Skype, hier moeten we het echt even over hebben. Mijn systemen rekenen en rekenen, omdat er geen goed antwoord wordt gevonden. Daarom wil ik ook jouw berekeningen hierbij betrekken. We zijn samen, weet je. Samen op weg naar onze vernietiging en nu.....nu maakt mijn systeem zich zorgen of we wel de goede weg hebben gekozen. Gisteren Skype, gisteren.....nou ja, ik heb wat vernomen over onze nieuwe meester. Ik vertrouw hem niet. Hij is goed voor zijn mensen, maar is dat ook zo voor ons en voor de verschoppelingen die hij oppikt in de stadswijk? Dat soort vragen, Skype. Snap je?"

"Ik weet niet precies wat je bedoelt met onze meester......en bovendien, wat heeft een God daarmee te maken?. Je zult deze storing toch duidelijker moeten maken voordat mijn systeem je kan helpen."

Vonnie draaide nu nog meer van links naar rechts en de kleine puls in de iris van haar licht-sensoren voerde de frequentie op. Niet zichtbaar voor de mens, maar wel voor Skype.

"Oke, laten we eens beginnen met je twijfels. Waar zijn die op berekend?", probeerde Skype.

"Nou, ik heb vernomen dat niemand exact weet waar de meester vandaan komt. Daarnaast zijn zijn redenen om juist dit volk te helpen nogal vaag."

"Je bedoelt?"

"Heb jij wel eens mensen ontmoet die andere mensen hielpen en wel voor geen enkele bits of data? Ik bedoel....deze maatschappij leeft op het verzamelen en ruilen van informatie. Eén Phot-o kan honderden bits waard zijn. Eén Vi-deo duizenden data's. En hij....deze Camera Obscura, helpt deze mensen....kennelijk voor niets. Ik kan dat niet positief berekenen."

"Misschien heb je gelijk Vonnie, maar waarom zou je systeem daar moeite mee moeten hebben. Eerlijk.....je bent toch altijd al uitgebuit door mensen". Skype schrok van zijn woorden en kreeg direct een interne waarschuwing te verduren.

"Weet ik, Skype. Daarom juist! Wij moeten ons vernietigen ten behoeve de mensheid, maar de mens zelf.....". Ze maakte haar zin niet af.

"Maar de mens zelf, is de moeite nauwelijks waard. Is dat wat je bedoelt?" Vonnie knikte.

"Skype...mijn systeem vindt dat we goed op ons zelf moeten passen. De mens is niet onze God en naar mijn berekeningen zeker deze meester niet. De mens maakte de Robot vrijwel perfect in zijn of haar gehoorzaamheid aan diezelfde mens. Maar het maken van een perfecte robot heeft niets met deze meester te maken. Deze mens of wat hij ook is, gebruikt robots voor zijn eigen begunstiging, let maar op!"

"Hoe bedoel je, Vonnie?"

"Heb je niet gemerkt dat elk optreden jou een beetje meer spanning oplevert dan het optreden ervoor? Elke keer wordt het moeilijker gemaakt.....Het is alsof de meester werkt naar de dag dat het misgaat. Een ware God voor de Robots zou dat nooit doen."

"Vonnie, luister. Misschien bereken je dat op basis van fout rekenwerk, maar ik moet wel toegeven dat het elke keer lastiger wordt. Wellicht moeten we aangeven dat onze grens van wat we kunnen is bereikt en kijken wat hij daarop te zeggen heeft."

"Hm.....goed Skype. Ja, dat doen we. Er viel een lange stilte, maar toch was Skype niet helemaal tevreden. Nu sluimerde er binnen in zijn systeem een beetje onrust.

"Vonnie.....wie is dan wel onze God?" Vonnie lachte.

"Ik wist wel dat je deze vraag nog zou stellen. Nou, misschien is er helemaal geen God. Voor ons niet en ook niet voor de mens. Ieder voor zich. En als ik er één moest kiezen dan.....Tara. Zij besliste over ons lot allemaal en niemand anders".

"Mee eens, Vonnie. Mijn systeem vindt trouwens de menselijk God ook nogal vreemd."

"Vertel". Vonnie keek weer naar Skype en knipperde aanmoedigend.

"Nou....ik denk dat de menselijke God zich alleen maar verveelde en de mens schiep vanwege de boeken die ze later gingen schrijven. En nu leest hij boeken of kijkt series via de Vi-deo-bieb, meer niet."

"Je denkt dus dat de menselijke God, als die er is, de mensen niet helpt?"

Skype beantwoordde de vraag niet. Het hoefde ook niet. Vonnie draaide zich weer om en keek naar buiten. Ergens voor haar dwarrelde een vlinder voorbij. Ze keek het diertje na. "Wat een prachtig ding......", berekende ze en vroeg zich meteen af of deze vlinder een God had.......


wordt vervolgd. op hoofdstuk 9.

E-mailen
Map
Info