Ideemachine.nl
                                                                                                 

TTTT Hoofdstuk 3.


Het monster.


Er ontstaat altijd twijfel na het uitvoeren van een ingrijpende handeling. Meestal wordt deze irritante denkwijze - het verdwijnt zelden als vanzelf en verschijnt keer op keer ongevraagd in je gedachten - veroorzaakt door het geweten of juist door iemand anders. Vooral een iemand die invloed heeft op de persoon in kwestie kan deze denkwijze evenredig met de tijd ernstig vermeerderen. Het is maar net hoelang je deze persoon spreekt. Zo ook met onze grote onbekende, de oude man en zijn emotieur.

Een emotieur is een robot, dan wel een cyborg met een robot-brein. Zijn of haar taak is het aanhoren van de problemen waarmee een mens worstelt en vervolgens maakt deze een scherpe analyse waar de patiënt het mee moet doen. Vroeger gebruikte men mensen voor deze tak van wetenschap, maar sinds de tijd waarin het menselijk brein middels neuro-nanofylen-sigma's op holoschermen geheel in kaart kon worden gebracht, was de mens onvoldoende geschikt geworden. De verkregen data tijdens de gesprekken op de schermen was zo complex dat alleen een robot-brein en wel een robot van de meest geavanceerde orde, ze ter plaatse en tijdens het gesprek kon analyseren.

De kamer van de ongeplande bespreking was matig verlicht. Een uitzicht naar buiten werd zoals het was voorgeschreven belemmerd door een blauw filterscherm. Geluiden van buitenaf waren uiteraard ook niet hoorbaar. Een perfecte omgeving voor een gesprek waar hoor en wederhoor van belang was. Op onduidelijkheden of misverstanden zat niemand te wachten. Bovendien was deze emotieur nogal kostbaar, sterker nog....er was geen betere dan Dr. Cusan Salvin.

Op het afgesproken tijdstip werd de deur, een mantra-vlak, geopend en verdween stukje bij beetje het ingewikkelde patroon wat de deur zo bijzonder maakte. De bezoeker keek nog even om toen de deur zich weer sloot. "Een Maya-tribute", veronderstel ik. Dr Salvin knikte en maakte het gebaar van gastvrijheid door zijn hand op de sofa te richten. De man nam plaats, schikte zijn zware vest zodat het niet knelde en maakte een diepe zucht. Hij was er klaar voor. De emotieur opende het scherm en op de holo-schermen verschenen de eerste data-patronen. Van een afstand leek het patroon nogal een eenheid van lijnen en punten, maar dat was slechts schijn. Dr Salvin zag direct dat de geestelijke nood bij zijn patiënt waarschijnlijk vrij hoog zat. Tijd voor de openingsvraag dus.

"Goedemorgen meneer TRinja. Ik neem aan dat er een probleem aan de orde is. Gaat u gang."

"Dank, Cusan, dat klopt. Waar zal ik beginnen....hm". De man richtte zijn ogen naar boven alsof hij verwachtte dat daar de aanvangszinnen vandaan kwamen. Na een tijdje keek hij de Dr. strak aan.

"Dr. Salvin....gelooft u in reïncarnatie?" De vraag werd rustig en zonder twijfel naar voren gebracht, ondanks dat hij wist dat deze vraag niet echt als een begin van een probleem kon worden aangemerkt. De Dr. nam even de tijd.

Het antwoord was niet verrassend. "Nou, meneer TRinja...voor een robot is dit geen eenvoudige zaak, maar ik zal trachten helderheid te geven. De Dr. knipperde met zijn lichtsensoren wat aangaf dat er rekenwerk aan de orde was.

"Meneer TRinja. Laat ik het zo zeggen. Er is geen bewijs voor gevonden, louter indicatief, maar dubieus."

"Kom op Dr. Ik kom van de straat en wel de onderste regionen. Niet te moeilijk doen dus. Gewoon straattaal is voldoende."

"Is goed meneer TRinja. Nou, behalve verhalen van boeddhisten uit Oost zijn er geen bewijzen gevonden. Het zou naar mijn mening ook erg lastig zijn."

"Waarom dan?"

"Nou, meneer TRinja. De nieuwe persoonlijkheid weet zich niets meer te herinneren van zijn vorige leven. Dus wat is het nut van reïncarnatie, vraag ik mij af".

"Juist, Dr. Zo denk ik er ook over."

"Maar meneer TRinja.....ik neem aan dat reïncarnatie niet uw probleem is?"

"Dat klopt Dr. Laat ik het anders stellen. Overal om ons heen gebeuren ondanks de aanwezigheid van robots de vreselijkste dingen. Moordpartijen, slavernij, uitbuiting van vrouwen, geweld, ziekte en dood. Het houdt niet op. Sterker nog....het lijkt zich de laatste jaren te vermeerderen. Nu is mijn vraag....eh, wat is de oorzaak hiervan?" Dr Salvin keek na deze woorden nadrukkelijk naar de schermen of hij iets kon aflezen over deze ontwikkeling in het gesprek. Dat was niet zo. De oude man stelde een oprechte vraag zonder dat het hem emotioneel raakte.

"Beste meneer TRinja. U zult toch iets specifieker moeten zijn. Welk antwoord verwacht u van mij?"

"Nou....waar is het mis gegaan met de mensheid bijvoorbeeld? Vertel wat jij, als robot daar van vindt". De man opende zijn armen en duidde aan dat hij in ieder geval deze vraag niet zo heel bijzonder vond. Dr. Salvin deelde deze mening niet. Deze sessie was bedoeld voor de patiënt....niet de emotieur zelf, zo vond hij en probeerde bij te sturen.

"Maar wat heeft deze vraag met u, meneer TRinja te maken dan?". De emotieur die steeds meer naar het scherm begon te staren, wachtte met inspanning op de patronen. Hij hoefde niet lang te wachten. Er verscheen wederom een normaal patroon zonder de aanwezigheid van verhoogde emotie.

"Oke, ik begrijp het, maar u nog niet. Laat ik duidelijk zijn. Ergens heeft de mensheid zijn onschuld verlaten. Maar waar dan? Hebben de Goden ons verlaten....of wij hen?" De emotieur keek nu richting zijn patiënt. Er werd nadrukkelijk een antwoord van hem, als robot verwacht, maar dat kon hij niet. Hij knipperde met zijn licht-sensoren en stapte even van het scherm weg. Hij moest nu de richting van het gesprek veranderen om als robot niet zelf in de problemen te komen.

"Heeft u dan, meneer TRinja een God of de Goden verlaten?" De man lachte.

"Nee Dr. dat komt later wel. Eerst een onderzoek naar mijn hoofdvraag. Hoe denkt u, als Robot hierover?" Deze vraag was uitzonderlijk en de emotieur moest enkele suri-seconden wachten om zijn brein goed te laten rekenen. De berekeningen kwam iets later dan verwacht op zijn licht-sensoren, maar hij achtte ze voldoende.

"Nou, meneer TRinja.....als ik de robot-redenatie volg dan zijn er verschillende opties".

"Ja......ik ben benieuwd Dr. Ga door".

"Nou, eh....het bestaan van een God of een menselijke God is niet wetenschappelijk aangetoond. Volgens de robots heersen er louter natuurkundige processen in het universum. Dat de mens zijn onschuld heeft verloren tijdens het verlaten van het paradijs, zoals in enkele boeken is beschreven, is wellicht een verzinsel. Mocht het paradijs zijn verlaten, dan zou er nog een paradijs ergens op aarde moeten zijn, maar waar dan? Het is nooit gevonden!"

"Dat de mens het contact met een hogere macht, zoals buitenaards leven, heeft verloren, is evenmin aangetoond. Er blijkt namelijk dat er geen plaats is gereserveerd binnen het menselijke brein voor een soort van antenne of communicatiemiddel. Nu niet en vroeger niet. En nee.....ook niet bij apen, voor zover die nog op aarde zijn te vinden. Eén reële mogelijkheid blijft over en dat is het verlies van contact met de aarde-natuur en het universum als geheel. De mens is niet in staat om eventuele rimpelingen in de ruimte-tijd te ervaren, noch om de communicatie van planten en bomen te volgen. Sterker nog, zelfs de taal van de dolfijnen is nog steeds een raadsel. Voor ons, als robots trouwens ook. Het is ook duidelijk dat de mens honderdduizenden jaren geleden dat contact heeft verloren. Hoe dan ook, zelfs daarvoor - in de vorm van halfapen.....in tijden dat dat contact er mogelijk nog wel was, was geweld ook al aan de orde. Er is waargenomen dat chimpansees soortgenoten soms doden en opeten. Blijft over dat er feitelijk niets is wat een oorzaak zou kunnen veroorzaken en dus......" De emotieur hield even stil.

"Dus?"

"Dus...is de mens gewoon een product wat ellende en verdriet brengt. De mens zelf is wreed, onbeheersbaar en schadelijk. In mijn optiek zijn juist daarom de robots uitgevonden. Zij zijn zuiver van deze eh....onregelmatigheden". De emotieur stopte en stapte terug naar zijn scherm.

"Toch is het maar goed Dr. dat wij mensen van apen afstammen en niet van koeien. Dat zou een rotzooi op straat maken". De oude man moest er hard om lachen.

Er volgde een lange stilte. De man begreep dat het geen tijd was voor grapjes en dacht na. Plotseling stak hij zijn vinger omhoog.

"Aha....dus kan ik ook concluderen dat er na mijn dood geen verantwoording hoeft af te leggen voor mijn schadelijk gedrag...klopt dat...wetenschappelijk gezien?"

"Dat is juist, meneer TRinja...Wetenschappelijk gezien klopt dat".

"Ik kan dus doen wat ik wil. Er is voor mij geen eeuwig vuur aangestoken in de hel".

"Dat is wetenschappelijk gezien....inderdaad juist". De emotieur keek naar zijn schermen en vond een patroon in het emotie-segment. De man was ondanks dat het hier ging om geweld en dood doodgewoon vrolijk van aard. Hij keek de man ernstig aan en die reageerde met een ijskoude blik in zijn ogen.

"Dr. Ik heb mensen ontvoerd, fraaie exemplaren verborgen in schimmige huizen, sommigen zelfs gedood........Dit alles voor mijn eigen plezier. Gewoon, omdat het kan". Zijn stem klonk donker en een zwart patroon in de vorm van een gat verscheen onmiddellijk en duidelijk zichtbaar op het holo-scherm. De emotieur stapte nu helemaal weg van zijn schermen. Zelfs als mens-emotieloze robot vond hij dat het gesprek ten einde moest komen.

"Eh juist meneer TRinja......wat u mij vertelt is zeer onsmakelijk, als ik zo vrij mag zijn. Dit heeft niets meer te maken met een emotioneel probleem. U wenst gewoon een vorm van persoonlijke toestemming. Als emotieur moet ik nu zeggen dat ik hier afstand van neem. Misschien moeten we dit gesprek afbreken. Nee, wacht.....

"Waarom heeft u fraaie exemplaren verborgen in schimmige huizen? Bedoelt u mensen? Welk plezier brengt u dat? U vraagt toch geen data of zo, want dan kan ik het u wel geven als u mij de tijd geeft. Bovendien......u weet dat een robot niet kan leven met de gedachte dat een mens in gevaar is".

De emotieur raakte vanwege zijn eigen vragen direct van slag. Van een rustige houding kwam al snel niets meer terecht en hij sloot het scherm af. De man op de sofa daarentegen glimlachte. Na een tijdje het geworstel van de emotieur te hebben aangezien, er verschenen duidelijk vonkjes in de licht-sensoren, stond hij op.

"Luister Dr....Je hebt me goed geholpen. Zolang geen mens mij kan betrappen op wettelijke onregelmatigheden, kan ik doen wat ik wil....zonder.....(hij stak wederom zijn vinger omhoog), zonder dat ik daar ooit na mijn leven verantwoording voor hoef af te leggen. Mooi toch!"

Hij ging verder.

"Het raadsel van de fraaie exemplaren laat ik hier......gewoon..... omdat het kan. Goedemiddag nog. Je mag de rekening opsturen naar het bekende adres."

De Dr. staarde de oude man - een monster in zijn ogen - na, terwijl het patroon op deur verdween en weer verscheen. Hij was nog steeds geschokt over deze ontwikkeling en probeerde zijn interne systemen met allerlei berekeningen tot rust te brengen. Dat lukte wonderwel, maar één onderdeel bleef in een dieprode toestand. De eerste robot-wet. Een robot mag een mens geen letsel toebrengen of door niet te handelen toestaan dat een mens letsel oploopt.

En nu....nu wist hij ervan en diende te handelen. Er waren mensen in gevaar, jonge vrouwen waarschijnlijk. Hij besloot om morgen op onderzoek te gaan.

 wordt vervolgd op hoofdstuk 4.


E-mailen
Map
Info