Ideemachine.nl
                                                                                                 

T T T T hoofdstuk 2

Intro




In 2018 dacht men dat de ontwikkelingen van Robots geleidelijk aan zou verlopen. Hoe anders is het geworden. Nadat de eerste exo-skeletten en visuele eigenschappen bij elkaar werden gebracht, ontstonden de meest primitieve versies. Niemand had er last van, ze voldeden in enkele fabrieken en het bracht een zekere boost van innovatie met zich mee. De volgende stap was mega-groot en daarnaast volkomen onverwacht. Waar allerlei universiteiten en grote bedrijven zoals Google, GEE en IBM werkten aan een kwantum-brein, zonder resultaat, voltooide een onbekende jongeling in haar garage het eerste robot-super-brein. Het was zelfs geen gelukstreffer, want ze had er goed over nagedacht. Terugkerend naar de bron van het leven vermoedde ze dat de evolutie van welk brein dan ook nergens anders kon beginnen dan in een natuurlijke omgeving. Ze volgde daarbij de filosofie van de middeleeuwse alchemisten. Zodoende ontstond in een vat van zwaar water, geheime ingrediënten, elektrische impulsen en het constantie licht van een pulsar-lamp een substantie die leek op de troebele bol van een dikke kwal. Ze bestudeerde de stof en ontdekte dat het niet echt leefde, maar wel in staat was om miljarden verbindingen binnen een Maan-ronde aan te leggen. Later probeerde ze in een staat van lichte dronkenschap of een tentakel van een robot zou kunnen worden bewogen en daar was plots het Eureka-moment. Het was Ewasa Momzinka die als eerste ter wereld een werkend robot-brein kon maken wat beter, sneller en qua energie meer beheersbaar was dan elk ander robot-brein in de genoemde bedrijven en instituten. Waar de fabrieken worstelden met warmte-beheersing - één brein verbruikte net zo veel energie als de motor van een vrachtschip - kon de koeling van Ewasa's robot-brein genoegen nemen met de normale buiten temperatuur. De volgende stap van haar werk was evenzo belangrijk. Ze kwam eerst niet veel verder dan een simpele beweging van een tentakel, maar toen ze - wederom in een staat van een vage toestand - een datakabel in het brein stopte, merkte ze dat het brein actie ondernam. En veel actie.....het brein bruiste, bewoog, veranderde van kleur en bleek data in bepaalde delen van het brein vast te houden. Soms werd er zelfs snel een extra stukje brein aangemaakt om de verkregen informatie te behouden. Ze pakte door en besloot om na te gaan wat dit allemaal betekende. De aansluiting van een toetsenbord en een groet - "feitelijk te idioot voor woorden", vond ze zelf - leidde tot zes lichtpuntje op het holo-beeldscherm.

Hallo.

Ewasa dacht heel even nog dat ze door het gebruik van paddo's in de maling werd genomen, maar even later realiseerde ze zich dat er een waar contact was gemaakt. Haar eerste menselijke reactie was iets terugzeggen, maar, het brein reageerde niet. De oplossing was natuurlijk even simpel als ongeloofwaardig. Ze typte haar naam op het scherm en groette het brein nogmaals.

Hallo, mijn naam is Ewasa. Heb jij een naam?

Hallo Ewasa. Niet. Geef maar.

Adam. Is dat goed?

Adam. Mooi naam.

En zo ontstond de eerste versie van het robot-brein van alle moderne robots die daarna werden gefabriceerd. Jullie begrijpen dat Ewasa, nadat ze haar resultaten aan de wereld had getoond, als wetenschapper werd ingedeeld naast Einstein en Newton. Helaas genoot ze niet lang van haar succes. Haar eigen menselijke brein werd ziek en een wanhopige omzetting van haar brein naar een robot-brein mislukte. De wereld rouwde. Tegelijkertijd werd de erfenis van Ewasa in rap tempo overgenomen door één bedrijf, de GEE-fabriek in Alaska, die al jaren bezig was met de ontwikkeling van een kwantum-robot-brein. De geheime ingrediënten - als ik het wist zou ik het verklappen - zijn tot de dag van vandaag nog steeds een geheim. Daar waar het recept van Coca-Cola door een robot in 2225 werd gekraakt, is het tot nu toe nog niemand gelukt om er achter te komen. GEE-Alaska ontwikkelde het brein verder en combineerde uiteindelijk de kwantummechanica met de ingrediënten en theorieën van Ewasa. Nog geen tien jaar later waren geavanceerde robots gepromoveerd van een speeltje voor de rijken tot een normale bewoner en werknemer van welke stad dan ook. Alles verliep zonder problemen en de angst dat de mens een Frankenstein had gecreeert, werd nooit meer dan een onterecht gevoel van enkele doemdenkers. 

Helaas......zoals bekend kwamen de robot-oorlogen als vanzelf. Ik sla ze in dit verhaal over, omdat de uitvoering en gevolgen feitelijk te gruwelijk zijn om te vermelden. Bovendien was het een beschamende vertoning. Niet van de robots, maar van de mensen die ze instrueerden. Toch zijn de oorlogen van groot belang geweest, want de robot-wetten waren een rechtstreeks uitvloeisel van de ellende die werd veroorzaakt. En daarbij komen we aan bij de volgende hoofdrolspeler van dit verhaal. Een real-borg, mannelijk en in de war vanwege de evolutie-schokken in zijn brein. Hij is "crimineel" van aard, voor zover een real-borg crimineel kan zijn en heeft moeite met het naleven van de robot-wetten. Zijn naam is Skype.

Skype



Een tentakel-slag van een robot komt hard aan. Het is namelijk meestal één brok metaal met wat veer-en knijp-systemen. De robot hoeft ook geen rekening te houden met een beschadiging van zijn tentakel, want die mankeert nooit iets. Een real-borg daarentegen heeft wel belang om zijn grijp-tentakel niet te beschadigen. Er zit een vrij kostbare imitatie-huid op, die niet vanzelf weer aangroeit. De slag, een hoekslag boven op iemands kaak, kwam zodoende hard aan, maar net voldoende ingehouden om schade te voorkomen. Het slachtoffer, ook een real-borg lag op de grond en controleerde zijn kaak.

"Mooi niet, vriend....alleen voor mannelijke mensen". De boodschap was duidelijk en de real-borg droop af. Skype keek hem nog even na, maar dat was meer voor de show. Hij strekte zich helemaal uit en kwam zodoende met zijn kop boven de mensen uit. Skype was destijds op eigen verzoek breed en groot gebouwd. "Ik wil er zijn", was zijn reden voor deze keuze. En hij was er. Iedere avond, dag in dag uit, stond Skype voor de ingang van "Club-dwiz", als portier en uitsmijter mocht dat nodig zijn. De waardering voor hem was groot en onomstreden. Wie binnen in de club wilde gaan, moest eerst de schijnbare willekeur van Skype overleven. Niemand kon binnen zonder zijn toestemming en die toestemming werd niet zomaar gegeven. Skype had daarvoor een bijzondere methode voor. Allereerst diende de verdeling man-vrouw in de club ongeveer gelijk te zijn. Zo voorkwam hij ook de binnenkomst van meerdere leden van één of andere straatbende. Daarnaast scande hij de reuk. Een te zware parfum-lucht duidde volgens hem op onzekerheid. Make-up daarentegen was een vereiste, maar wie naturel durfde te komen en slaagde voor de opgestelde schoonheidstest, mocht uiteraard ook binnen. Het gebeurde maar zelden, want de ideale kenmerken waren uitzonderlijk en afhankelijk van het seizoen. Voor mannen was er ook een reuk-test. Te veel zweetgeur duidde op zwakte. Zij vielen gelijk af. Daarnaast was er altijd nog de oogtest, een test die het voor Skype mogelijk te maken om zijn willekeur toe te passen. Een diepe blik in de ogen van de bezoeker was voldoende. Sommigen mannen knipperden snel en vielen af. Anderen wekten een vorm van onrust of afkeer. Ook zij dienden om te keren. Hoe dan ook....Skype was een autoriteit in het uitgaansleven van Chrash-city.

Toch werkte Skype ook nog op deze manier voor een geheel andere reden. Tijdens het oogcontact - ook bij vrouwen - scande hij de afhankelijkheid of lust naar speciale psyc-exo. Skype was handelaar. Om twaalf uur in de nacht ging de entree dicht en begon het loeren, speuren, beoordelen, verleiden en uiteindelijk de verkoop van de speciale drugs. Sommige mensen waren toe aan verdoving, andere aan sensatie en natuurlijk was de categorie lust het grootste. Er waren voldoende mensen die in de vroege morgen weg gingen met de wetenschap dat er één of twee uitzonderlijke dagen pure lust in hun systeem was beland. Ook vrouwelijke real-borgs waren gewenst, want meestal stonden die garant voor uitvoering van alle menselijke verzoeken. Skype hoorde nooit van ongelukken of slecht aflopende ontmoetingen. Zo stonden zijn drugs ook nog eens voor pure kwaliteit. Skype verdiende er data en bits mee. Dingen waarmee hij niets kon. Het interesseerde hem geen bout of moer hoe rijk hij was. Met de handel vergaarde hij respect en een vorm van menselijke gelijkwaardigheid. Iets wat hij nastreefde en dat  was niet zo vreemd.

Vlak na de voltooiing van de basis-Skype, een exo-skelet met een goed functionerend brein, kreeg hij weinig te kiezen, behalve wat basis kenmerken, zoals mannelijk of vrouwelijk, de huidskleur en ook een paar bijzondere gezichtsuitdrukkingen waren een optie voor aanpassing. En daar ging Skype. Wie niet wist dat hij een real-borg was, zou hem kenmerken als een sterke kerel, knap van uiterlijk met een subtiele charme, die niet te vangen was in één speciaal kenmerk van zijn gezicht. Hij vermoedde - en hoopte - dat zijn gezicht een kopie betrof van een beroemd persoon uit het verre verleden, maar een antwoord daarop had hij in de fabriek nooit gekregen.

Tot overmaat van ramp werd deze mooie real-borg geplaatst op een smerige farm in het buitengebied nabij Chrash-city.  En daar werkte de mooie jongen in de drek van bio-varkens.  De rotzooi van het verteringsproces lag overal onder de groei-machines en soms poepte een bio-V (zo noemde de boeren ze) op zijn glimmende huid, terwijl hij de drek opschepte. Het ding.....een dier was te ver gezocht, kon er niets aan doen. Het had nauwelijks hersenen en wist totaal niet of het wel op de wereld was. Niettemin waren deze dingen prima oplossingen voor de aloude vleeskwestie. Vlees rechtstreeks van dieren mocht al lang niet meer, maar deze dingen waren niet meer aan te merken als dieren. Het waren verteer-machines, gemaakt om te groeien totdat ze groot genoeg waren om tot ware vleesproducten te worden verwerkt. Met koeien en kippen had men hetzelfde gepresteerd. Zodoende waren ernstige maatschappelijke onrusten voorkomen, maar de afval-industrie bleef wel met flinke CO2 vuilnis opgescheept. De poep moest worden verzameld voor verwerking en daarvoor werden robots ingezet. Uiteraard waren eenvoudige robots hiervoor voldoende, maar door een fout in de bestelling was Skype hier terecht gekomen. De boeren vonden het wel prima, een superluxe real-borg voor weinig data en bits.

Het gedoe met stront duurde enkele maanden totdat Skype er genoeg van kreeg. Uit een per ongeluk verkregen data-bericht filterde hij dat real-borgs feitelijk voor hele andere zaken waren bedoeld dan het scheppen van drek. Ze waren voor in de stad en ook nog eens voor belangrijke taken. Hij legde het voor aan de boer, maar die lachte alleen maar. Skype liet het er niet bij zitten en verzamelde meer en meer informatie over real-borgs. Bij al dat lezen kwam een vorm van trots bij hem op en dat ging maar niet weg. Het duurde natuurlijk niet zo lang voordat Skype de boer een ultimatum oplegde. "Ander werk of hij zou vertrekken". 

Wie boeren een beetje kent, weet dat deze mensen niet zomaar zich bij een probleem neer leggen. Ook zij noemen problemen een uitdaging (kots, kots) en de uitdaging kon maar één kant op wijzen...het voordeel van de boer. Voorzichtig en vriendelijk gaf de boer aan dat hij er een nachtje over wilde slapen. Het was lang genoeg om de schuur af te grendelen zodat Skype niet meer kon vertrekken. Een bakje dagelijkse olie was hetgeen wat er werd geboden en daarmee moest hij het doen. Uiteraard zorgde deze situatie al snel voor kortsluitingen en Skype was gedoemd om noodmaatregelen te nemen, teneinde zijn gevangenis te kunnen verlaten.

De boer had geen geluk. De kortsluitingen in het brein van Skype hadden hem gemaakt, tot iets wat eigenlijk niet kon in de mens-robot-maatschappij. Skype was niet alleen boos, eerder teleurgesteld, maar ook wraakzuchtig. Omdat hij vond dat een real-borg veel waarde had en daarom door een mens was misbruikt, gaf hij de boer een olie-koekje van eigen olie-deeg. Het gegil in de schuur was duidelijk hoorbaar voor andere mensen, maar dat deerde Skype niets. Het duurde toch maar even. De voedingsslang werd op de mond van de boer aangesloten en diep in zijn keel geduwd. Daarbij had Skype zijn handen gebonden, zoals bij de voorpoten van een bio-V. De boer kronkelde en probeerde te ademen wat uiteindelijk ook lukte, toen hij niet meer aan de slang schudde. Skype gaf hem nog een tikje op zijn kont en zei vaarwel.

Skype vertrok naar de stad. Van de boer had hij niets meer vernomen en dat was niet zo vreemd. Hoewel de ongelukkige enkele uren later in leven werd aangetroffen, liep het onderzoek naar Skype op niets uit. De foutieve bestelling had ervoor gezorgd dat Skype in geen enkel registratie-systeem meer werd aangetroffen. En dat gaf hem voordelen. Grote voordelen. Bovendien had hij besloten om voor geen enkele mens meer te werken. Hij was een real-borg....iets beter dan een mens, wat hem betrof. 


Als ijs.



Een vrouw gekleed in het rood trok wederom zijn aandacht. Het was al iets stiller geworden in de club, maar nog steeds kwamen er bezoekers vanuit de krochten en nissen richting de dansvloer. Zo ook de jonge vrouw. Haar rode jurk zweefde alsof er een wind door het gebouw trok, maar dat was een illusie. De lange jurk had een paar ingebouwde ventilators en daarom fladderde er dunne en doorzichtige delen zachtjes omhoog en omlaag. Skype had haar tegen sluitingstijd van de deur binnen gelaten. Ze was een real-borg en werd begeleid door een oudere man met een grimmige kop. Als het aan hem had gelegen, dan had hij hem geweigerd, maar de vrouw was als een klassieke schoonheid. In zijn berekeningen sloeg hij haar op als Helena van Troje.

Helena danste alleen en gaf geen enkele aanleiding om met haar in gesprek te gaan. Hoewel ze zwoel heen en weer wiegde, waren haar sensoren op de grond gericht of - heel soms - naar een zilveren bol aan het plafond. Ze werd bekeken. Dat wist ze maar al te goed en het deerde haar niet. Ze was immers niets meer dan een flinke som data en bits. Voor deze nacht dan, want het contract meldde dat ze vóór zonsopkomst moest worden ingeleverd. De oudere man keek de zaal rond en glimlachte toen hij waarnam dat vooral jonge mannen zich richting de dansvloer hadden gekeerd. Ook Skype sloeg haar gade, maar met een andere nieuwsgierigheid. Hij verwachte een probleem, juist vanwege het leeftijdverschil tussen "Helena" en de oudere man. Het kon niet anders zijn of één van de jonge mannen zou een poging wagen. En daar kreeg hij gelijk in. Ondanks de aanwezigheid van enkele matroeska's - real-borgen die hun uiterlijk konden verlagen naar onder de vijftien jaar - was er een man die langzaam maar zeker richting de vrouw schuifelde. De jonge man met een krachtige blik en stoer pak met hoed leek zelfverzekerd en drong al wringend met zijn brede schouders door de menigte. Op het moment dat er nog maar enkele meters te gaan was, troffen de licht-sensoren van Helena de licht-sensoren en Skype wist meteen dat er gevaar dreigde. Hij keek naar de oudere man en zag dat deze met zijn vingers knipte. De reactie die volgde kwam niet van wie dan ook, maar van de vrouw zelf. Ze brak haar dans af en begaf zich richting de oudere man. Hij klikte haar zwarte halsbandje aan een riem en trok haar mee. Skype zag al snel waar naar toe en zag geen reden om in te grijpen. Ook de jonge man had zijn gang naar de vrouw gestopt. Helena was een slaaf en slaven, zo wist iedereen, daar bleef je vanaf. Althans hier in de club.

Skype verlegde zijn blik naar andere zaken. Ergens verderop zag hij een enkeling die helemaal van de wereld was, vanwege de drugs. "Q-basesings", schatte Skype in. Relatief ongevaarlijk, maar wel iets om in de gaten te houden. Richting de deur trof hij een groepje mensen op de grond aan. Geheel naakt en met zijn allen vervormt naar een kluwen van armen en benen. Ze kronkelden over de vloer. Het had niets te maken met seks, zo wist Skype. Het was niets meer dan een poging om zo dicht mogelijk bij elkaar te zijn. "Z-intruder", gokte Skype. Plotseling gilde er een meisje. Het traceren van de gil en het probleem wat daarbij hoorde, kostte hem één hi-seconde. 

Terwijl hij rende naar de danskist waar "Helena" door de oude man in was gestopt, merkte zijn sensoren een verschil van temperatuur op. Het was erg warm bij de kist en dat werd zichtbaar. De menigte had wat afstand genomen omdat een rode gloed zich rondom de kist verzamelde. Het metaal gloeide al snel van hitte. "Dit gaat niet fijn worden", berekende Skype. Dat klopte. Beetje bij beetje droop er olie uit de jonge real-borg en de kleding lag al buiten de kist. Helena keek verwart rondom zich heen, maar gedroeg zich verder als een robot. Ze deed niets en trachtte door te dansen. De menigte rondom haar was van een andere orde. Ze keken met afschuw naar het spektakel en al snel waren er dames die zich afwendde omdat de namaak-huid begon te smelten. Skype had geen idee wat te doen. Een real-borg stelde niets voor en feitelijk kon elke meester of meesteres doen wat die wilde. In dit geval moest ze smelten. "Een zieke wens van een ziek persoon", vond Skype. Hij keek over de menigte heen, maar kon de oudere man nergens meer vinden. Intussen smolt het gestel van Helena en langzaam stortte ze in. Een paar jonge mensen begonnen te huilen toen ze zagen dat de licht-sensoren uit de schedel dropen en naast de kist naar beneden vielen. En toen was het klaar.....  

Skype was boos, zoals alleen een Real-borg boos kan zijn. Hij voelde geen agressie, noch medelijden, maar had wel intern last van de omstandigheid dat zijn totale controle was verbroken. Enkele bezoekers verlieten de club. Anderen dronken een sterke drank en sommigen storten zich op de "High-five", een drug die je binnen een minuut naar de vergetelheid bracht. Aldus, de sfeer was veranderd en Skype baalde hiervan. Hetgeen hem het meeste dwars zat was de mogelijkheid die de oude man had verkregen. Had hij hier naaste medewerkers? Of zou het kunnen dat deze mens de eigenaar van de club betrof, iets waar Skype geen zicht op had.  Skype rekende en rekende en besloot dat hij dit toch moest uitzoeken om een herhaling van het verlies van controle te kunnen voorkomen. Hij nam zichzelf voor om contact op te nemen met het real-borg bureau, die deze vrouw had verhuurd om te achterhalen wie deze onregelmatigheid had veroorzaakt. Nadat hij dit besluit had genomen, richtte hij zich weer op de sfeer en gaf wat pillen gratis weg. Het duurde niet lang voordat iedereen het voorval had vergeten. Iedereen, behalve Skype dus.            

wordt vervolgd op Hoofdstuk 3.

 

E-mailen
Map
Info