Ideemachine.nl
                                                                                                 


Verhaaltje 25, het einde.


De cirkel


Sissi-23 hoorde bij de cirkel die Skittel had gemaakt. Vanaf zijn geboorte, moest hij gaan leren en dat betekende een flinke reis naar onbekende oorden. Eenmaal terug had hij slechts een klein meisjes-robot nodig om de opdracht die hem het meeste bezig hield, te voltooien. Sissi-23 begreep er weinig van maar plotseling werd zij door het veranderen van de code, de baas van alle Robots in het dorp. Skittel stuurde haar richting het plein. "Wandel gerust heen en weer, Sissi en vertel elke robot wat beter voor ze is". "Let niet op de valse Kraai...daar zorg ik wel voor", voegde ze toe. Het kleintje knipperde met haar groene oog-sensoren en knikte ook nog om te laten weten dat ze het begreep. En daar ging ze. Eerst een paar voorzichtige stapjes, maar toen het haar duidelijk werd dat de robots inderdaad deden wat zij hen influisterde, liep ze parmantig met opgeheven hoofd door de robot-massa. De besmetting van alle robots duurde slechts één minuutje en toen stond Nero met lege veren. 

Het briesen en brullen van Nero was tot in het volgende dorp te horen. Nog nooit hadden de mensen zo'n gekrijs meegemaakt en velen hielden hun oren potdicht. Het ene bevel na het andere ratelde over het plein en als Nero zijn zin had gehad, dan zou het dorp tot het laatste blikje zijn gesloopt. Natuurlijk kreeg Nero de kleine Sissi in de gaten en dat was het moment dat Nero naar beneden vloog om haar een lesje te leren in de hoop dat daarmee het probleem voor hem zou worden opgelost. De duikvlucht naar beneden ging snel en Nero sperde zijn grote snavel uiteen, hield zijn scherpe nagels naar voren en wachtte op de klap die waarschijnlijk het robotje zou uitschakelen. Verschrikt zag ze de vogel naderen en verstijfde tot een roerloze pop. Ze kneep haar oog-sensoren dicht en ook zij wachtte op de klap, die haar waarschijnlijk flink zou beschadigen. De afstand verkleinde zich en Nero spietste de punt van zijn helm naar voren. Owee....deze klap zou het robotje uitschakelen en misschien wel voorgoed. 

Plotseling sprong er uit de duisternis van een verborgen hoek, een wit-zwart gevaarte naar voren en die stortte zich op de toe razende vogel. Wie het verhaal heeft gelezen, weet dat we nog één speler missen en dat was natuurlijk onze redder in nood, Doppeltje. Voor eens en altijd maakte zijn grote bek samen met zijn grootste linker-hoektand, de vogel een paar veren kleiner en dat was voldoende om Nero te doen vluchten. Al huilend en krijsend vloog hij weg, verloor onderweg nog wat veren en....het dorp heeft hem nooit meer terug gezien. Tot zover, het laatste stukje van de cirkel. 

O, nee, wacht....voor een dichte cirkel moesten er wel nog een paar dingen gebeuren.

De volgende morgen, 10.00 uur. 

De mensen stonden die morgen op met het idee dat ze een slechte droom hadden gehad. Maar toen ze de vreselijke letter op hun huisje zagen en de rotzooi op straat, wisten ze meteen dat het allemaal niet pluis was. De ene buurvrouw tegen de andere, raakten niet uit gekibbeld over hetgeen die nacht hun dorp was overkomen. De meeste Robots stonden daarentegen geheel sprakeloos op het dorpsplein, een beetje te niksen en één enkele robot ruimde nog net de laatste olieslierten op, zodat het plein er weer netjes bij lag. 

Natuurlijk werd door de dorpelingen de Burgemeester erbij geroepen, maar die reageerde tot onthutsing van de mensen helemaal niet. Al snel werd het gekibbel nog erger dan het geluid van een zwerm spreeuwen in een te kleine boom en dat was het moment dat Skittel berekende dat het het beste was om nu in te grijpen. 

"Toet, Toet, Boing, Boing", schetterde hij. Waarom deze woorden?....kon hij niet berekenen, maar wel dat de mensen er wellicht nog nooit van hadden gehoord. En dat klopte, want iedereen hield direct zijn mond dicht. Skittel had plaats genomen op het balkon van het huis van de Burgemeester en hing een beetje over de balkonrand zodat iedereen hem goed kon zien. 

"Beste Burgerlingen van Stofferenblik", zo begon hij. "Mijn naam is Skittel en dit is Sissi-23. Zij heeft jullie bevrijd van de vreselijke Burgemeester. Let goed op". Skittel stak een vinger omhoog en wees het publiek in. "U, mevrouw, u met het gele hoedje. Wilt u aan de Robot naast U vragen om u op te tillen en weer neer te zetten?", vroeg hij met zijn meest vriendelijke stem. De vrouw leek verrast en zei "Ikke.....maar dat doen ze niet hoor". 

"Jawel, probeer maar."

De mevrouw deed wat haar werd gevraagd en het lukte natuurlijk. Kort daarna had bijna elke mens wel een robot gevonden die iets in opdracht voor hem of haar uitvoerde. Binnen de korte tijd werd er weer volop gelachen en gegiecheld en dat berekende Skittel als goed nieuws.   

"Zie mensen. De Robots zijn weer normaal zoals ze horen te zijn", riep Skittel en de mensen richtten zich weer naar hem.

"Maar waar is de Burgemeester dan?", schreeuwde iemand. 

"Weg....Jullie zullen een nieuwe Burgemeester moeten kiezen, bereken ik". 

Zo gezegd, zo gedaan. Binnen een half uur hadden de mensen op het plein, onder veel geroezemoes, een paar namen naar voren gebracht en mochten ze kiezen. 

Skittel las de namen voor. 

"Professor Klingel, Professor Klopper, Juffrouw Zonnecel, Juffrouw Volksbrood, mevrouw IJzerdraad, Juffrouw Driehoek en de Heer Blokker. Dat zijn de kandidaten". 

"En jij dan Skittel....waarom doe jij niet mee?", vroeg een ander vanuit de menigte. Skittel stond lang stil en berekende de vraag een paar keer na. Hij knipperde met zijn ogen en kon de sensoren nauwelijks bedwingen. Even later ging het rode vraagteken op zijn voorhoofd ook uit. 

"Beste mensen. Ik ben een Robot en een Robot wordt geboren om de mens te dienen. Anders gezegd, Ik moet iemand dienen en ik weet ook wie. Dus al zou ik berekenen dat het kan.....Ik ben bezet", was zijn uitleg.

Hierna volgde er weer een geroezemoes als ware het een eenmalige uitverkoop in de winkelstraat. Skittel besloot om te vertrekken van het balkon en knikte met knipperende ogen naar Sissi-23. 

"Het is goed zo, Skittel. Je hebt de mensen gediend", sprak ze en plaatste haar linker grijp-tentakel omhoog. Skittel plaatste zijn rechter grijp-tentakel tegen haar grijp-tentakel. "Jij ook, Sis. Kom gerust bij me langs. Je weet me te vinden toch?"

---

Het schets geen verbazing waar Skittel toe ging. De oude Gerardo stond al te wachten voor de deur van zijn woning en een grote glimlach verscheen op zijn gezicht, toen Skittel samen met Doppeltje aan kwam slenteren. 

"Aha....Daar ben je weer Skittel. En heb je geleerd?", vroeg hij, terwijl hij zich omdraaide om een kop thee te gaan zetten. Skittel antwoordde niet meteen. Hij berekende de vraag, maar een goed antwoord werd niet zomaar gevonden. 

"Volgens....mij...eh....eh....heb ik wel geleerd, maar als U het goed vindt, dan leer ik verder van u. Zelf Leren is best vermoeiend en moeilijk, weet u. Mijn olie raakt soms ervan aan de kook en...eh....eerlijk gezegd, de mensen zijn vreemd hoor". Gerardo moest erom lachen. 

"Hm, is goed. Dan blijf je lekker bij mij. Kom, ik heb een glas olie-thee voor je". 

Skittel had één cirkel van zijn bestaan voorlopig rond gemaakt en begon meteen bij binnenkomst in het huisje met een nieuwe ronde. Eentje die wat rustiger zou verlopen. Hij zette de stoel van Gerardo netjes voor de kachel en pakte de kopjes thee. "Vertel eens Skittel, is er nog wat bijzonders gebeurt?"

Skittel schoot omhoog. "Gerardo...Ik heb Tara ontmoet! De slimste Robot op Aarde". 

"Tara...zo, zo.....", mompelde Gerardo.  

En met deze woorden van Gerardo sluiten wij ook de cirkel, de cirkel van een rond verhaal. 

O, ja....bijna vergeten. Nog één stukje voor wie het wil weten. 

Nero vloog als de wiedeweerga ver weg van het dorp en weet je wie hij daar ontmoette? De Burgemeester. Zo brutaal als Nero kon zijn landde hij op diens schouder en kwetterde hard in zijn oor. Wat er precies gebeurde weet niemand en wellicht is het net zoals bij het omdraaien van twee magneten. Waar ze eerst vijanden waren, werden ze plotseling de beste vriendjes. En...ook zoiets, wonderlijk genoeg kon de arme Burgemeester nu wel de vogel verstaan.

"Ik weet nog een leuke Kermis. Ze zoeken daar een baas", kraaide de Kraai.  


EINDE.    


E-mailen
Map
Info