Ideemachine.nl
                                                                                                 


Verhaaltje 22.


De Plaatsveranderaar.

"En toen keek ik het verachtelijke beest verwoestend aan. Ik kon meteen zien dat hij zijn vleugels dicht tegen zijn lijf klapte en bibberde....Bibberen, echt niet normaal meer", kraaide Nero tegen Doppeltje. 

"Echt waar Nero. En heb jij die R-Raaf nog gepikt of zo?", blafte de hond die met zijn oren recht omhoog naar een wild bewegende Nero keek. Die laatste liep als een gekke parkiet van links naar rechts en duikelde keer op keer met zijn koppie naar beneden. 

"Gepikt?", kraaide Nero, terwijl hij stil hield. "Nee jo, natuurlijk niet. De angstpoepert vloog met dunne flatsen weg en ik heb hem nooit meer gezien. Het laatste wat ik van hem hoorde was het roepen naar zijn moeder". 

"Ja, zo is het wel genoeg Nero", sprak Skittel. Hij had het verhaal van de vogel aangehoord en berekende dat de waarheid samen met de Raaf was weggevlogen. Hij liet het maar zo in de wetenschap dat Nero toch niet zou toegeven aan het werkelijk gebeurde. Nero plaatste zijn snavel in de richting van Skittel en hield stil. Hij was al tevreden nu Doppeltje kennelijk zijn vertelsels als zoete koek slikte. 

"Vandaag vertrekken we. En wel terug naar mijn dorp, Stofferenblik. Ik heb een afspraak bij platform zes waar Tara ons zal uitzwaaien. "Toch niet weer met zo'n verschrikkelijke cocon", blafte Doppeltje meteen. Skittel schudde zijn hoofd. "Nee, deze keer gaan we met een plaatsveranderaar". 

De beesten hadden geen vragen. Ze wisten in blikjesnaam niet wat een plaatsveranderaar deed. Skittel trouwens ook niet, maar hij vertrouwde Tara. 

Het platform zes stond redelijk dichtbij de woonvertrekken, maar wel ver bovengronds. Ze moesten zelfs met een lift naar boven. Eenmaal aangekomen stond Tara al te wachten. De wind blies haar snorharen naar achteren en ze leek het wel fijn te vinden, want ze draaide met gesloten ogen met de windrichting mee. Achter Tara was een achthoekige doos en Skittel berekende meteen dat dat de plaatsveranderaar moest zijn. Een kleine storing ontstond in de buikregio van haar skelet. Het ding zag er niet uit alsof het kon reizen, laat staan vliegen. Ze knipperde met haar oog-sensoren en Tara opende direct haar ogen. "Aha, daar zijn jullie. Nou, dit is de plaatsveranderaar", zei ze en wees met haar tentakel naar achteren. "Daar was ik al bang voor", kraaide Nero zachtjes. "Ik ook", blafte Doppeltje evenzo zacht. Tara bespeurde angst bij de dieren en probeerde ze gerust te stellen.

"Wees niet bang, beste vrienden. Dit apparaat is dan wel het snelste vervoersmiddel op Aarde en de planeet Mars, maar ook het veiligste. Ik heb het zelf honderden keren getest en het werkt".

"Maar, hoe reizen we dan?, vroeg Skittel en ze had een groot vraagteken op haar voorhoofd. 

"Nou", begon Tara. "De seriële quantumrestotutie maakt de simulerende factoren bèta-evenredigheid en Moreau-plaatsbepaling ondergeschikt aan de stelling van Fermat, samen met het 3e onredelijkheidsbeginsel van professor Debrot en..... "

"Ho, stop maar Tara. Hier snappen wij niets van (en onze lezers ook niet) denk je zelf ook niet, Tara?".

"Eh, je hebt gelijk Skittel. Nou eh....Je stapt erin en je bent meteen waar je wil zijn. Zo beter?"

Nero stak zijn tong uit. "Jaja", kraaide hij. "En mijn moeder houdt van Rrrr-aaaven", kraaide hij erachteraan. 

"Hm...misschien wil jij hier blijven Nero? Ik heb nog wel een plekje en werk voor je in de kelders", zei Tara. Ze knipoogde naar Skittel. Skittel reageerde niet. Ze begreep niets van een knipoog en vergrootte haar vraagteken. Tara kreeg in de gaten dat een verdere uitleg alleen maar tot storingen zou leiden en daarom knipte ze met haar vingers. Ineens was er van het apparaat een deur geopend en Tara wees weer in die richting. "Stap er maar in. Geloof me nu maar. Voor je het weet, ben je vlak bij het dorp Stofferenblik". 

Skittel keek haar vrienden aan. "Ik ga. Ik heb een belangrijke opdracht te doen en wel zo snel mogelijk", zei ze tegen haar vrienden. Ze boog wat voorover om haar belang met knipperende ogen aan te geven. Doppeltje keek haar strak in de ogen. "Ik ga mee, want jij bent mijn baasje. Ik laat je niet in de steek al gaat dit ding naar iets wat jullie Mars noemen". Skittel moest glimlachen. "Wat fijn van je, Doppetje." "En jij Nero. Durf jij ook mee?", vroeg ze poeslief. De manier waarop ze het vroeg was voldoende. "Durven.....natuurlijk durf ik. Als was dit apparaat vol met wolven en Rrrr-aaaven, dan durfde ik nog mee. Ik ga mee al was het alleen maar om je te beschermen, want zo'n hondje is ook niet alles wat dat betreft", kraste ze. Doppeltje trok zijn lip op en maakte een vlijmscherpe linker-hoektand bloot. Het was genoeg om de vogel direct de deur in te laten vliegen. Skittel berekende een vrolijke gebeurtenis. Zo kende ze haar vrienden weer. 

Na Nero stapte Doppeltje naar binnen en eiste met een verdubbeling van zijn scherpe hoektanden een plaatsje op vlak bij de deur. Tot slot kwam Skittel. Ze maakte een buiging naar Tara en stapte ook naar binnen. "Heb je alles goed opgeborgen, Skittel?", vroeg Tara nog. Die knikte. 

"Goede reis en misschien tot ooit." Deze woorden waren het laatste wat onze vrienden van Tara hoorden. Ze zouden haar nooit meer terugzien. De deur sloot....nee, wacht.....de deur was dicht. Ineens... en Skittel had geen idee waar de deur vandaan was gekomen. Ze keek rond in het apparaat en zag niets meer dan een gladde wand. Plotseling begon er een ring van wit licht rondom hen te stromen. Binnenin de cabine. En de ring verplaatste zich langzaam omhoog naar de top. Eenmaal boven, was er een flits en alle drie knipperden met hun ogen om het felle licht te weerstaan. Toen ze de ogen weer openden, zagen ze een open deur en.....het platform was verdwenen. 

wordt vervolgd op 23.

E-mailen
Map
Info