Ideemachine.nl
                                                                                                 


Verhaaltje 21


TARA


Het is niet eenvoudig om de Robot Tara in een paar zinnen te vangen. Natuurlijk is het mogelijk om alles te benoemen, hoe groot ze is, hoe slim en zo, maar daar is dit verhaal veel te kort voor. Tara, ooit geboren als een katachtige stadsbeeld-Robot om de mensen in de giga-stad Metropolis te plezieren, lag rustig in haar hangende zetel van schapenwol aan een groene olie-nade te slurpen, terwijl ze met haar scherpe nagels zachtjes over de rug van Nero streek. Die vond het zo fijn dat hij pardoes in slaap was gevallen. Tegenover haar zat Skittel op een gewone houten mensen-stoel en Doppeltje lag naast haar. Doppeltje had wat te drinken gekregen en dat zorgde ervoor dat de stress uit haar lichaam was verdwenen. Ook zij had inmiddels haar ogen toegeslagen en dommelde ergens tussen een halve waakdienst en een diepe bottenverslindende slaap. Zo niet, onze Skittel. Natuurlijk niet, want Robots slapen nooit en bovendien wilde ze al haar sensoren goed gebruiken om de ontmoeting met Tara te kunnen berekenen. Ze wist immers niet precies waarom Tara de vogel en de hond had gered en ook niet waarom Skittel mee mocht naar haar kamer. Skittel vond zich zelf niet zo belangrijk meer nu ze in Rotopia zoveel uitzonderlijke robots had gezien. Het beeld van de hard en zuiver werkende robots, de netjes dienende robots en de alerte veiligheidsrobots kon ze niet loskoppelen van haar zelfbeeld. Onderweg naar de kamer van Tara berekende ze dat zij eigenlijk niets in die orde was. Niet werkend, niet dienend en zo, maar alleen een lerende robot, zoals Gerardo had bevolen. Maar wat is nu een lerende robot? Niets meer dan een klein mensenkind toch?, zo berekende ze. Dat ze dus mee mocht gaan naar de kamer van Tara had al haar systemen verrast. 

De kamer, een redelijk eenvoudige ruimte werd in het begin gevuld met het snorrende geluid van Tara. Tara had Skittel een flink druppende olie-nade aangeboden, maar die had ze - ondanks dat het lekker warm was - geweigerd. Al slurpend aan de olie-nade bekeek Tara Skittel met aandacht. Haar gele ogen met een smalle zwarte streep in het middel vlogen van de antenne tot de loop-tentakels en weer terug omhoog, zonder dat ze iets zei. Skittel berekende gelukkig geen storing of ongemak en wachtte rustig af. 

Het was Tara die als eerste sprak. De vraag verraste Skittel een beetje en knipperde hevig met haar oog-sensoren. 

"Wat vindt je van Rotopia, Skittel?", vroeg ze met een kattige, maar toch vriendelijke stem. 

"Eh....even rekenen hoor. Nou, eh...je stad is groot, vooral het gedeelte onder de grond en eh...duurzaam, want er zijn alleen goede producten gebruikt en eh...niet te druk met robots, ja dat ook", zei Skittel rustig en rekende nog wat verder. Dat hoefde niet meer, want de volgende vraag werd gesteld. 

"En wat vindt je van mij?", Skittel. "Maak ik je olie warmer of juist niet?"

Ook op deze vraag moest Skittel even doorrekenen. En wel ietsje meer dan gebruikelijk, want ze wilde geen fout maken. 

"Nou, eh...Je ziet er verrassend uit. Een kat....bedoel ik, dat lijkt mij niet vaak voor te komen en ze zeggen dat je de slimste Robot op aarde bent. Nou, dat vind ik ook wel oké, maar mijn olie warmer?...nee, helemaal niet hoor." 

Tara maakte haar tanden bloot met de bedoeling een glimlach te maken en kriebelde even aan haar snorharen. Skittel verroerde zich nog steeds niet en keek met aandacht naar de scherpe tanden. Ze berekende toch nog enkele tegenstrijdigheden. De Robot-kat leek haar wel te vertrouwen, maar ergens piepte er ook een kleine storing, want het woord wantrouwen werd evenzo als resultaat in haar systemen vermeld. 

"Hm...je bent niet helemaal zeker van mij, krijg ik door. Ik snap dat wel hoor, Skittel. Je bent beland in een Robot-stad en een kat als burgemeester had je niet verwacht." Tara gaf zichzelf de burgemeesterstitel, omdat ze berekende dat Skittel daar aan gewend was. Skittel berekende nu wel een storing. "Tara kon haar systeem uitlezen.....van afstand, nog wel", gaf haar vraagsysteem als antwoord. "Blikjes en moeren", fluisterde Skittel. Tara moest nu echt lachen en probeerde Skittel gerust te stellen. Ze stond op en sprong soepel uit haar hangmat. "Kom, zei ze. Ik laat je nog wat meer zien en intussen kan jij over je probleem vertellen", sprak ze en legde een tentakel op haar schouder. 

Even later stond Skittel op een balkon en berekende een prachtig uitzicht. Ze zag de miljarden-stad Metropolis in de verte, samen met een dieprode zon. De gebroken zonnestralen dansten door de torens heen en zorgde voor de ene verkleuring van het licht na de andere. Dichterbij maakte ze kennis met Utopia en ook dat uitzicht berekende ze als de moeite waard en de wetenschap dat ze dit niet nog een keer zou zien, als je was teruggekeerd naar Gerardo. Diep in haar systemen borrelde een vraag op; "Ben je klaar met leren, Skittel?" Een vraag waarvan ze het antwoord niet kon berekenen. Tara wist wat haar bezig hield. 

"Skittel....Je bent door de mens Gerardo op weg gestuurd om te leren, maar er is ook een opdracht die je zelf hebt gemaakt. Wat ga je doen en kan ik je helpen?" Skittel knipperde met haar ogen. 

"Tara, luister....Er is zoveel te leren, maar....eh, die arme robots in mijn dorp. Ze luisteren alleen naar één persoon, een valse mens wat mij betreft en de mensen in het dorp kunnen er niets aan doen. De Robot-wetten zijn daar fout. Ik moet ze helpen, maar ook leren, dus eh...ik bereken geen oplossing", stamelde ze en keek bedroeft naar beneden. Tara zette haar oren rechtop. 

"Skittel, maar dat is toch niet zo moeilijk. Helpen van de mens en de robots gaat altijd voor welk anders iets dan ook. En bovendien...als je ze gaat helpen, zal je ook leren". 

"Ik bereken dat ook, Tara, maar wat nou als ik faal?"

"Aha,...je bent bang voor een mislukking, maar weet je mijn beste Skittel. Wie niet probeert, die zal ook niets leren, toch?"

Skittel knikte. "Ja...dat is een waarheid. Maar toch, het moet lukken, anders worden de mensen daar nog ongelukkiger en de robots...tsja, die doen fout en dat kan toch nooit goed zijn voor hun systemen?" 

"Inderdaad Skittel. En daarom zal ik je helpen. Luister goed naar me en sla de gegevens goed op in je systeem". 

Skittel luisterde en luisterde en sloeg alles goed op. Eén keer in haar geheugen-systeem en nog een keer in haar alert-systeem zodat ze het niet zou kwijt raken. De rest van de avond spraken ze over de mensen en de Robots. Skittel vond de mensen nogal vreemd en ook dom. Tara was het daar mee eens, maar gaf ook aan dat de wereld niets zou zijn zonder de mens. Skittel berekende door deze opmerking een bijzondere vraag. Eentje die Tara niet zelf dit keer niet verwachtte. 

"Maar Tara, waarom heb je dan een Robot-stad gemaakt?"

Het duurde even voordat Tara haar antwoord goed had berekend, al wist ze het antwoord natuurlijk al lang. Ze vond uiteindelijk de juiste woorden voor Skittel, zonder haar geheim werkelijk te onthullen. 

"Beste Skittel. De wereld is onrustig, de mensen zijn vreemd en nooit helemaal te vertrouwen. Eén ding vertrouw ik altijd. De robot in deze stad, want ik heb ze zelf gemaakt en anderen heb ik getest. De Robot die hier verblijft kan niet liegen en doet precies wat ik ze vraag. Hier op deze plaats is zodoende een reserve-stad gemaakt. Als het helemaal fout gaat in de wereld en de mensen hebben goede robots nodig, dan kan ik ze helpen". 

"Maar eh....met alle respect, de Robot-Raaf en de Robot-Hond waren niet pluis toch?", antwoordde Skittel met enige trilling in haar stem. Tara vond het prettig. Skittel was goudeerlijk, wat haar betreft. En slim ook! 

"Klopt Skittel, goede vraag. Eh...tsja eigenlijk deden ze precies wat ik ze had geleerd, maar ook ik ben niet foutloos. Inmiddels heb ik ze verbeterd". 

Skittel berekende lang na over dit antwoord. Zelfs Tara, de meest slimme Robot op Aarde kon wel eens een fout maken". "Aha", berekende ze direct er achteraan. "Er zijn en doen, is leren". "Dat geldt voor alles en ook voor Robots. Misschien is dat het doel wel van er zijn....leren, steeds beter worden. Gerardo had gelijk. Wie niets doet kan niets leren en dan staat alles stil. En stilstaan....dat is voor bomen."

Na deze zelf gevonden ontdekking kreeg Skittel rust in haar systemen. Ze pakte graag een olie-nade aan en gaf aan dat ze morgen wilde terugkeren naar haar dorp. Tara knikte begripvol. 

"Neem je je vrienden mee?", vroeg Tara. 

"Natuurlijk. Ze horen bij mij."

"Goed...dan stel ik voor dat jullie morgenochtend met de plaatsveranderaar vertrekken. Dat is het snelste. Tara begeleidde Skittel en haar vrienden naar een naastgelegen kamer. "Hier kan je rusten, jezelf updaten en verschonen". "Tot morgen", besloot ze.

"Tot morgen". 

"Een plaatsveranderaar....Wat is dat nou weer?"

wordt vervolgd op verhaaltje 22.  


E-mailen
Map
Info