Ideemachine.nl
                                                                                                 

Verhaaltje 15



Kris-kras en zo.


De tocht richting de top van de stad verliep in een achtvormige baan, alsof de route van een zwevende adelaar moest worden gevolgd. De robot voorop de riksja trapte als een bezetene al was er uiteraard geen druppel zweet te zien. Skittel had zich netjes aan de robot voorgesteld en aangegeven dat hij helemaal naar de top wilde. "Geen probleem", zei de robot en plaatste zijn linker grijp-tentakel tegen de zijkant van zijn hoofd. Het leek op een militaire groet. Skittel had de robot goed bekeken. Volgens het robotica-boek betrof het een type W-40, een Werkrobot, met sterk skelet en tentakels. Uitermate geschikt voor een zware klus en die soms inderdaad ook voor militaire doelen werden ingezet. De werkrobot had zichzelf ook voorgesteld en het betrof een vrolijk exemplaar. "Willem van Oranje", noemde hij zichzelf. Skittel vond er niets grappigs aan, maar de robot moest er meteen om lachen, dit ondanks dat hij het vermoedelijk al duizenden keren had gezegd. "Een rare blik-fietser", berekende Skittel. "Maar wel pluis", berekende hij erachteraan. 

Nero had weer zijn plekkie gevonden op de rug van Doppeltje, die er inmiddels al aan gewend was geraakt. Doppeltje ging zitten naast Skittel en voorop zat dus Willem. De riksja die hij bestuurde betrof een Oosters exemplaar, met Zonne-paraplu en een bamboe twee persoons zitbank. Het systeem van de riksja was evenzo eenvoudig. De robot moest een rad ronddraaien zoals bij een eeuwenoude fiets en de energie werd omgezet in de magneten. Zodra de robot begon te trappen, wilden de magneten van elkaar af in plaats van naar elkaar toe. Door de duwkracht werd het de hele riksja opgetild. Een draaiende windmolen achterop zorgde voor de vooruitgang. De robot hoefde alleen nog maar het roer te bedienen, meer niet. Zo gezegd, zo gedaan en onze vrienden gingen dus langzaam maar zeker naar boven. Skittel keek vol verwachting al helemaal naar boven, maar zag niets vanwege de mist die ergens na sector F standvastig tussen de woontorens hing. Meteen na het vertrek ontstond er al een klein probleem. Willem had brutaal voorrang genomen en daardoor moest een ander voertuig, een kleine schuif-bus volop remmen. De bestuurder van de schuif-bus stak zijn tentakel in de lucht en wierp een laser-straal naar de riksja. Een gele bliksemflits ontplofte vlak voor Willem en in de lucht verscheen een boze smiley. De boodschap was duidelijk en Skittel vroeg zich af of Willem ook bliksems kon werpen. Dat was natuurlijk niet zo, want de tocht was niet voor niets gratis. De betalende reizigers zaten meestal in een schuif-bus of beter nog in een persoonlijke razer. Skittel had al snel de razers gevonden, kleine eenpersoons-voertuigen met een glijmotor eronder of een roto-draaier bovenop. Deze voertuigen gingen heel snel en hoefden zich niet aan de aangegeven banen te houden. Willem draaide zijn rondjes op de groene baan, de langzaamste van allemaal. Het betrof niets meer dan een groene lijn van licht-stof in de lucht en er konden ongeveer drie voertuigen naast elkaar op. Natuurlijk had de stad meerdere banen. Gele voor de Razers en blauwe voor de schuif-busjes, die ook langzaam gingen, maar toch wat sneller dan de riksja's. Al met al...het was een drukte van jewelste daar in de lucht en alles ging kris-kras door elkaar.  

"De gewone route of de toeristische route", schreeuwde Willem naar Skittel. Skittel had alle tijd en antwoordde daarom dat de toeristische route prima was. Hij ging er eens goed voor zitten en wachtte op dat wat zou gaan komen. Allereerst kwam er tot zijn verrassing een foto-moment-plek. De riksja stopte er en onze vrienden zagen een gele rechthoek voor zich verschijnen. "Kaas en olie", zei een krakende robotstem. Ze moesten er om lachen en hopla, daar kwam de flits. "U kunt bij aankomst de foto bestellen", vervolgde de stem en sloot af met een "goede reis". Skittel keek wat er nu precies op de achtergrond van de foto stond. Het betrof een pilaar van steen met daarop een korte tekst. 

"Eerste pilaar van Bots-stad. Gezet door Jimmie Hoogbouw", stond erop. "Wat mooi", kraaide Nero en proestte een beetje slijm op. Hij maakte een flinke fluim en spuugde het tegen het gele bord. 

"Moest dat nu, Nero?", vroeg Skittel boos. De kraai keek echter niet naar Skittel en deed net alsof hij het niet hoorde. 

Hey, Nero....Kijk naar me als ik iets zeg, wil je. Anders laat ik je hier achter bij het bord. Kan je de hele dag spugen, oké?" Skittel's ogen had hij een beetje dichter bij elkaar gezet en hij leek daardoor flink boos. Het hielp niets.

"Denk je ook dat het lekker weer wordt vandaag", vroeg Nero. Skittel zuchtte. "Er was niets te beginnen met dit mormel", zo berekende hij. 

De riksja startte weer op en het bord verdween uit het zicht. Iets later hoorden ze een kinderstem. "Getver...wie doet zoiets", klonk het achter hen. Skittel schudde zijn hoofd. Gelukkig kan een robot zich niet schamen en Skittel liet het maar los. Toch nam hij zich voor dat dit niet nog een keer moest gebeuren, vogel of niet, hij was de baas, zo berekende hij. 

De tocht verliep verder een tijdje rustig. Er raasden wel wat razers met een razend geluid voorbij, maar verder was de omgeving redelijk rustig. Skittel zag dat de stad aan de buitenzijde een achttal torens had, die in de onderste regionen met elkaar waren verbonden. Tot aan de mist zag Skittel geen andere verbindingen, maar des te meer verkeersbanen. Zoals gezegd, de gekleurde laserbanen waar zij ook op zaten, maar iets naar boven zag Skittel ook vaste verbindingen in de vorm van doorzichtige glijbanen en glimmende hangrails. In de glijbanen schoten eenpersoons cilinders omhoog en omlaag en aan de hangrails hingen lange treinvormige toestellen vol met personen. Skittel berekende dat hij echt de aller langzaamste vorm van vervoer had gekozen, maar ja...hij had geen ping of data om te betalen, dus het kon ook niet anders.

De riksja stopte weer. Dit maal bij een klein perronnetje en Willem gebood hen even uit te stappen. "Jullie kunnen hier gratis een verfrissing of een wens-lolly krijgen. Een cadeautje van het stadsbestuur voor elke toerist". "Ik ga even mijn batterij opladen", voegde hij toe en waggelde weg. Ons drietal stapte uit en vervoegde zich bij de kraam. En inderdaad, er werd aangegeven dat er om verschillende wens-lolly's kon worden gevraagd, een knetter-ijsje ook en ten slotte ook wat limo-olies. Skittel berekende dat een wens-lolly geen zin voor hem had en koos een oranje limo-olie. Doppeltje probeerde een wens-lolly en lag korte tijd na de eerste likken aan de lolly op zijn rug met alle vier de poten naar boven. "Wat een prachtig bot", blafte hij keer op keer, terwijl de kwijl uit zijn beke drupte. Nero koos natuurlijk ook voor een dergelijke lolly, maar dat liep niet zo goed af. Na enkele likken sprong hij op de schouder van Skittel en kraaide dat hij als de wiedeweerga snel weg wilde. Toen Skittel vroeg waarom dat moest, kraaide de kraai dat de hele stad voor zijn ogen instortte. Skittel pakte snel de lolly af en gooide het in een vuilnis-zuiger. Voor de zekerheid pakte hij ook die van Doppeltje af, maar die begon gelijk te janken. "Hou op, Doppeltje", we moeten verder". 

En daar gingen ze weer. Dit maal iets harder, want de batterij van Willem zat helemaal vol met energie. De baan maakte een bocht en raakte bijna de hoek van gebouw nummer vier. "Sorry....", riep Willem en zette zijn trapstand in de hoogste versnelling. Skittel kon niet zien wat er binnen in de woontorens gebeurde. Alle ramen waren voorzien van geblindeerde folie. Toch verscheen er een afbeelding. Skittel had eerst geen idee wat het kon betekenen, maar Nero hielp hem. "Kijk, mede-lotgenoten, dat zijn wij", kraaide hij en vloog even op om het nog beter te kunnen aanschouwen. En verbliksemt, hij had gelijk. Op de folie werd ter grootte van een klein foetsie-weg-spel-terrein de beelden van Skittel en Doppeltje getoond. Skittel zwaaide en zag dat de Skittel op de wand ook zwaaide. Hij berekende een opname en toen hij achterom keek zag hij de vrouw en de twee robots iets verderop. Het werd hem duidelijk, na een berekening via het woordenboek. Ze werden voor vermaak opgenomen door een video-drone en gelijk op een woontoren uitgezonden. "Dus dit was de bedoeling van de vermaak-agent met de nare blik", fluisterde Skittel tegen zijn eigen systeem. Doppeltje had daarentegen geen idee en huppelde vrolijk op en neer, stak zijn oren omhoog, trok zijn bek wijd open en plaatste automatische een plasje tegen de bamboe-deur. Het was maar goed dat Willem het niet merkte. Skittel gebood Doppeltje rustig aan te doen en wenkte naar Nero. Die kwam gelukkig terug en tot de verrassing van Skittel hoorde hij geen geklaag, geschreeuw of gehuil. Skittel zuchtte. 

Inmiddels legde de riksja aan bij een tunnelvormig platform. Het was duidelijk dat je hier doorheen moest om verder naar boven te kunnen reizen. Vol verwachting werd gekeken naar de ingang, die er een beetje donker uitzag. Skittel vreesde het donker. Niet voor zichzelf, maar Nero zou wellicht niet te houden zijn en vast op zoek gaan naar een ongelukkig doel. Toch kon die berekening direct de vuilnisbak in. De tunnel was inderdaad nogal donker de eerste meters, maar plotseling veranderde alles. Er verschenen prachtige vormen, linten en slingers, allen gekleurd maar helaas zonder rode kleuren. De slingers, lijnen en vormen bogen verschillende kanten op en het duizelde meteen bij Doppeltje. Na dit opmerkelijke begin begon er een spel van geluiden. Skittel berekende klassieke muziek maar ook bromtonen en fladderende hoge tonen. Het betrof geen muziekstuk, maar eerder een ongewoon samenspel van verschillende geluiden en veranderende vormen. Op het moment dat Skittel zijn ogen sloot was alles weg, zelfs het geluid en wat overbleef was een zwarte nietszeggend vierkant blok. Toen Skittel zijn oren sloot gebeurde hetzelfde, met andere woorden; je moest dit compleet beleven. En zo deed Skittel ook, hoewel zijn berekeningen dit alles niet konden bijhouden. Ergens in het midden van de tunnel liet Skittel het los en voegde alle kleuren, geluiden en vormen tot één geheel in zijn brein. De beslissing had gevolgen. Skittel raakte in een mechanische stand die hij nog niet had gehad en ook niet van het bestaan af wist. Het betrof een stand van het niets en het alles. Zowel niets in zijn brein en daarentegen ook alles in zijn instrumenten. Het kon eigenlijk niet. Er leken hem op dat moment wel twee Skittels te zijn en berekende iets bijzonders wat hij niet moest vergeten. Aan het einde gloorde plotseling een fel licht en het geluid werd zachter en zachter tot het verdween. De vormen vielen terug in het zwart en de lijnen met slingers lossen op alsof ze er nooit waren geweest. 

Eenmaal buiten. 

"Wow.....wat was dat nu weer?", zei Skittel in het wilde weg zonder dat hij een antwoord verwachtte. 

"Alle botten en ballen", blafte Doppeltje en zijn ogen draaiden nog steeds kleine rondjes. 

"Geweldig....wat een zwarte tunnel", kraaide Nero en hij schikte zijn vleugels die van opwinding een beetje naar buiten staken.

"Mooi he, Skittel", voegde Willem toe. Skittel berekende echter eerst iets anders. Hij had het berekend en opgeslagen, maar moest het diep in zijn systeem opzoeken. Plots had hij het. 

"Ik heb een ziel", fluisterde hij. "Ik heb een ziel....Ik heb het gezien, gehoord en eh...gevoeld of zo", zei hij iets harder tegen Willem. Die moest lachen. "Haha....een ziel. Dat is een goeie, Skittel. Kom we gaan naar de drive-in. Ook leuk en leerzaam. Skittel dook terug in de zachte kussens van de riksja en scande al zijn systemen op foutmeldingen. Die waren er niet. 

De rit naar boven maakte veel indruk op Skittel. Zijn systemen hadden moeite om alles goed in de sensoren weg te zetten zonder dat het storingen zou veroorzaken. Hij was daarom ook wel een beetje toe aan rust en een verfrissing van zijn batterij. Gelukkig bleef de baan erg rustig tot aan het volgende platform ergens tussen gebouw zes en zeven. Het betrof eigenlijk geen echt platform maar meer een openlucht parkeerplaats voor riksja's en kleine voertuigen. Die hingen allemaal stil en met de voorzijde naar gebouw zeven gedraaid. Gebouw zeven was helemaal grijs tot plots er een druk en flitsend beeld op de ramen verscheen. Skittel berekende via het woordenboek; een reclame. Direct snapte hij waarom iedereen hier stil stond. Dit was de drive-in en hier kon je even rust nemen. Skittel stapte uit op het naastgelegen vaste kleine pad en strekte op basis van oefening nummer 5-A zijn skelet. Doppeltje volgde zijn voorbeeld wat er een beetje stom uitzag. Nero had geen behoefte aan een dergelijke oefening en peuterde in zijn snavel. Ergens verderop flitste een aantal ouderwetse gloeilampen en op een bord vlak daaronder stond geschreven; "Limo's - olie-nades - pizza - ijs". Het was er nogal druk en Skittel sloot achteraan een redelijk lange rij vol met mensen, maar toen hij bijna aan de beurt zag, viel zijn oog op een enorm probleem. Hij had geen ping en data om ook maar iets te kopen. Vertwijfeld keek hij rondom zich heen en toen berekende hij dat hij de enige robot in de rij was. "Dom blikkie toch", fluisterde hij tegen zijn systeem. Dat antwoordde niet terug, want dat zou nog dommer zijn. 

Gelukkig had Willem dit in de gaten en die had rustig wat ping bij de achtervolgende vermaak-vrouw gehaald. Hij gaf het af aan Skittel en die nam weer plaats in de rij, want een olie-nade...daar was hij echt aan toe. 

"Eh...een olie-nade, een ijsje en een stukje pizza, alstublieft", zei Skittel op de vraag wat hij wenste. 

De verkoopster zuchtte diep. "Middelstroop, zwaarstroop of lichtstroop....en vanille, knetter, zeegras of tulpen...en kaas, diepvis of kwal", zei ze met een verveeld gezicht. Skittel moest hierover doorrekenen, maar kwam er niet uit. 

"Eh...olie-nade, ijs en pizza, graag". 

De jonge vrouw met oranje haar keek op naar Skittel. Haar zwarte spinachtige wimpers waren helemaal naar buiten gedraaid. De ogen, vlammend groen staarden diep naar de ogen van Skittel. "Luister, robot. We hebben hier niet heel de dag de tijd. Wat wil je...welke s-m-aa-k?" Skittel berekende een stommiteit. 

"O, de smaak. Nou, welke beveelt u aan?", vroeg hij. 

De jonge vrouw schoof haar volle wenkbrauwen tegen elkaar aan en haar ogen veranderden in spleetjes. Ze werd boos. 

"Luister stuk blik met praatjes. Kies nu meteen, anders mag je weer achteraan sluiten, oké?"

Skittel antwoordde beleefd. "Oké"....en sloot weer achteraan de rij. Na een minuut of tien was hij weer bij de verkoopster. 

"Eh....een olie...."

"Stop, rrrrrobot....Smaak, welke, nu!"

Skittel had gelukkig kort overlegd en wist de smaken te vertellen. "Doe maar een middelnade, een knetter-ijsje en een kwalpizza". 

De jonge verkoopster draaide zich om en sprak de kok aan. "Dat wordt dan drie, veertig, B-ping, robot". 

Skittel keek naar wat hij had gekregen van Willem. Drie doorzichtige blokjes zonder enig opdruk. Hij had geen idee wat hij ermee kon doen, dus gaf hij ze alle drie aan de verkoopster. Die veranderde meteen van stijl. Ze lachte breeduit en verschoof alles weer terug naar een vriendelijke gezichts-stand. "Dank u, erg aardig", zei ze poeslief. Skittel keerde terug met de aankoop. Willem vroeg meteen naar het wissel-ping, maar dat was er dus niet. "Hemeltjeblikjeslief...heb je haar alles gegeven, Skittel?" Die knikte terwijl hij aan zijn olie-nade slurpte. Willem liep snel naar de vrouw met de twee robots. Het duurde niet lang voordat er een sliert aan scheldwoorden werden gestrooid. De vrouw was boos en trappelde met haar voeten, maar bleef gelukkig zitten in haar riksja. Skittel keek ernaar en zag dat één van de robots naar hem knipoogde. Hij knipoogde terug en berekende er achteraan dat het toch wel goed was. 

Nero had inmiddels zijn kwal-pizza onder zijn nagels geplaatst en probeerde er kleine stukjes af te krijgen. Dat lukte, maar er ontstond wel een probleem toen hij het omhoog bracht. Het stukje rekte zich uit, zoals een warm stukje kaas en er kwam geen einde aan. "Een stuk kwal-pizza moet je in één keer doorslikken, anders gaat het niet"', verklaarde Willem. Het had geen effect. Nero luisterde naar niemand en zeker niet naar een werk-robot. Doppeltje daarentegen ondervond weer andere problemen. Het ijsje was lekker maar het knetterde superhard op zijn tong. Het was alsof er kleine vuurwerk-rotjes op zijn tong werden afgeschoten. Keer op keer moest zijn bek door de knetter wijd open omdat hij eenvoudigweg zijn bek niet meer dicht kon houden. Het eindresultaat laat zich raden. Nadat Skittel zijn goed druipende olie-nade op had, waren ook Nero en Doppeltje klaar. "Lekker", vroeg Skittel en beide dieren knikten opvallend hard. Doppeltje en Nero keken beiden met een schuin oog over de reling van het platform. Ze zagen nog net het ijsje wat alle kanten op knetterde en een dertig meter lange pizza-sliert in de diepte verdwijnen. 

"Kom...we gaan een stukje film kijken", zei Skittel en de twee sloten zich aan. Willem ook...hij vond het wel fijn dat zijn passagiers ruim de tijd namen, ondanks dat hij een standje had gekregen van de vermaak-vrouw.       


wordt vervolgd op verhaaltje 16. 

E-mailen
Map
Info