Ideemachine.nl
                                                                                                 

Verhaaltje 12



Het Zwart


In de ruimte waar Skittel en zijn vrienden waren beland werd de besturing van het voertuig Haasje helemaal overgenomen door een vaste roller-baan. Leonardo werd verzocht (het stond al op een bord vlak boven de ingang) de magneten uit te zetten en liet de stuurknuppel los. "Hier gaat alles vanzelf", fluisterde hij naar Skittel. En dat klopte helemaal. Niet alleen trok één of ander systeem Haasje recht vooruit, maar tegelijkertijd kreeg Skittel via een lange robot-arm een frisse olie-nade aangeboden. Ook Doppeltje en Nero werden door de ontvangst-robots niet vergeten. De hond kreeg een botje om op te knabbelen en Nero een blauwe druif, die hij trouwens meteen uitspuugde. "Ik lust geen bessen of zo", klaagde Nero. Terwijl Leonardo allerlei formulieren ondertekende met zijn uittrekbare oog-scan, stonden diverse Gezondheids-robots aan beide zijden naast Haasje voor een nadere inspectie. Haasje kreeg een normale controle-beurt en onze vrienden kregen een rode scan om te onderzoeken of zij kriebelbeesten mee naar binnen zouden brengen.

"We moeten even wachten. Ze zoeken naar kriebelbeestjes", zei Leonardo. "Je komt zomaar de stad niet in", voegde hij er aan toe.

"Klopt", zei Skittel...."En ook naar zuig-vlooien, pels-luizen, haar-wantsen, voet-schimmels, oorwurmen, kop-lutjes, Hup-sa-kees, slijm-jurken, sopsel-vliegen, vuil-nesten, rotjes en natuurlijk ook haarolie uit Arabië".  

"Huh....hoezo", merkte Leonardo op.

"Haarolie uit Arabië...hahaha, er is geen betere olie te vinden. Alle robots zijn er gek op, Leonardo". "Maar ze zoeken ook nog naar....."

"Nee, laat maar Skittel. Laten we nu een beetje opletten, want als we niet doen wat de robots ons opdragen dan belanden we een verdieping lager, dus....". Leonardo keek ernstig.

"Wat is daar dan?", kraaide Nero wiens nieuwsgierigheid was gewekt.

"Niets....gewoon een poel van oud smeer, schuim-olie en bergen met stof. Daar wil je niet terecht komen".

Alle lampjes sprongen gelukkig op groen en Haasje ging weer langzaam vooruit.

Haasje draafde rustig verder de donkere ruimte in. "We gaan naar de liften en dan kunnen we naar boven. Haasje blijft dan achter", vertelde Leonardo. Skittel nam de tijd om de omgeving rustig te onderzoeken en wat hij zag, kon hij niet terug vinden in zijn woordenboek.

"Wat doen ze hier, Leonardo. Ik snap er niets van."

Leonardo moest glimlachen. "Tsja, dat is begrijpelijk, als je hier voor de eerste keer komt. Ze maken het zwart".

"Maar waarom zouden ze alles zwart maken? Mensen zijn ook moeilijk te begrijpen, bereken ik." Leonardo moest erom lachen. "Haha, Skittel. Ja, dat klopt en je weet nog niets eens wat ik hier kom doen. Raad maar eens."

Skittel knipperde met zijn ogen. "Eh....even het woordenboek raadplegen. Eh....wacht, ja daar komt het. Je moet waarschijnlijk voedsel ophalen of zo."

"Half goed. Ga door Skittel."

"Eh....kleren kopen, misschien". Skittel had de kleding van Leonardo bekeken en vond dat hij er maar vuil eruit zag. Overal zaten zwarte smeerplekken op zijn lange jas en zijn laarzen waren zo kaal dat er aan beide kanten één grote teen naar buiten stak. "Haha.....helemaal fout, beste robot. Nee, ik ga mijn vrouw ophalen. Ik heb haar gevonden op het data-net voor schobbejakken. Ze is een beetje zoals ik, gek op voertuigen, snelheid en erwtensoep, vandaar. En mooi natuurlijk."

Skittel berekende nog meer vragen, maar hield ze achter, behalve eentje....."Erwtensoep?"

"Ja, erwtensoep. Dat hebben ze hier. De lekkerste van Noord en Oost. Ik neem drie blikken mee naar huis. En Liesje natuurlijk. Die gaat gelijk mee." Skittel knikte begripvol, maar het duizelde hem een beetje. Een vrouw ophalen met erwtensoep....Hij vond de mensen steeds lastiger te begrijpen.

"Maar het zwart", begon Leonardo weer. "Dat zal ik je uitleggen. Luister, Skittel. Ze maken niet alles zwart, maar de robots hier beneden maken de kleur zwart. En weet je waarom? Nee? Nou, zoals je hebt berekend is de kleur zwart belangrijk voor de energievoorziening. De zon geeft die energie, maar we moeten het opvangen. En dat kan het beste met de kleur zwart. en het zwart hier, is het zwartste zwart wat ooit is gemaakt. Ik zal het je zo dadelijk laten zien".

Skittel's nieuwsgierigheid was gewekt en hoopte meer hierover te leren. Haasje reed langzaam verder en werd vervolgens naar een parkeerplaats begeleid. Met een kleine klap stond het plotseling stil en de cabine ging fluitend omhoog. "We kunnen eruit, jongens", riep Leonardo en sprong vervolgens soepel naar beneden. Skittel en Doppeltje sprongen hem na en wachtte even op Nero. Die sprong ook en knalde met zijn snavel keihard op de grond.

"Wat doe je nou weer, Nero?", zei Skittel en snel begaf hij zich naar de vogel die van links naar rechts zwalkte.

"Oi, oi, oi", kraaide de kraai. "Dat was net te hoog".

"Maar....eh, waarom ben je niet eraf gevlogen, Nero?", blafte Doppeltje.

Het was even stil. "O, ja....Ik kan vliegen....Stom van me", kraaide Nero en hij sloeg met een vleugel boven op zijn kop om de stommiteit te bevestigen. Skittel en Doppeltje besloten om niet te lachen in de wetenschap dat een boze Nero voor nare gevolgen kon zorgen. "Kom maar Nero". Skittel pakte voorzichtig de kraai op en zette hem op zijn skelet.

"Kom mee", zei Leonardo. "We gaan naar het zwart kijken".

Terwijl Haasje op zijn zijkant werd gekanteld en een plaats kreeg op nummer 302 naast een witte moto-roller en aan de andere zijde een grijze vuilnisophaal-roller, begaven onze vrienden zich naar de plek waar licht zoemende geluiden vandaan kwamen. Midden in de ruimte stond een enorme vierkante bak en enkele eenarmige robots roerden met een grote lepel erin. De warmte die er vanaf kwam zorgde ervoor dat de temperatuur rondom de bak aangenaam was en de rode gloed maakte het zo dat je net genoeg kon zien om niet te hoeven verdwalen. "Wel nummer 302 onthouden", zei Skittel nog tegen Leonardo, maar eigenlijk werd al zijn aandacht getrokken door het proces in de grote bak. Skittel probeerde te onderzoeken wat daar gebeurde. Boven de bak hing een koker en daaruit stroomde een zwart kleverig goedje. De bak zelf had vier uitlaten en daaruit kwam ook weer een zwart goedje, maar Skittel berekende dat het goedje daar meer op een dikke bol deeg leek, want het vloeide niet meer. Hierna ging de zwarte bol onder een ijzeren zware rol door en aan de andere zijde kwam er een dunne plaat tevoorschijn. De plaat werd over een band getransporteerd en verderop weer gesneden door een ietwat zoemende snij-machine. Aan het einde stonden lange rijen met rechthoekige platen gereed, waar volgens de berekening van Skittel iets mee aan de hand was. Iets geks, iets vreemds....maar wat?...Daarvan had Skittel nog geen enkel idee.

"Leonardo. Zijn dat de platen nu voor de zonnecellen?", vroeg hij maar in de veronderstelling dat Leonardo mogelijk meer hierover wist te vertellen.

"Dat klopt Skittel. De platen zijn de meest geschikte platen voor zonne-energie op Aarde. De mensen betalen heel veel data en bits voor deze platen en Bots-stad-robots zijn de enige die ze kunnen maken".

"Hoezo dan?"

"Nou, eh.....hun recept is geheim. We weten alleen dat het is gemaakt van zwarte kolen en cola."

"Oke, ik snap het. Ik wil nu ook wel eens dat zwartste zwart zien, kan dat?"

"Natuurlijk, Skittel, maar pas op, want het is vreemd spul hoor, zo heb ik begrepen". Skittel berekende echter totaal geen gevaar of iets dergelijks en wilde het gewoon weten. Zodoende liep hij vastberaden met grote stappen naar enkele platen die achteraf stonden opgesteld om af te koelen. Nero volgde automatisch mee (hij zat op het skelet) en Doppeltje, die geen idee had wat dit allemaal moest betekenen, liep rustig achter Skittel aan. Bij benadering van de platen berekende het alarm-systeem een vraagteken. Hoewel de kleur zwart natuurlijk zo uit het woordenboek kwam, werd er toch iets gemist. Iets....anders.....iets waar het vraagteken geen antwoord op kreeg.

Skittel ging stoer voor de plaat staan en toen gebeurde het. Zijn ogen waren strak op het zwart gericht, maar zijn blik raakten de plaat niet, zo berekende zijn sensoren. Er kwam geen afstand binnen. Anders gezegd; Zijn systeem berekende de afstand tussen hem en de plaat niet, omdat het dat niet kon. Wie in het zwart keek, in dit geval Skittel, kon het einde niet zien. Skittel berekende intussen dat de afstand tussen hem en de plaat zowel één meter als een oneindig aantal kilometers kon zijn. Het leek hem eerder een zwart gat, zo diep dat niemand kon weten hoe diep het was. Skittel zag ook nog iets heel anders, dan alleen het zwart, toen hij wat langer naar het zwarte gat staarde. Hij zag de maan met al zijn gaten, scheuren en schaduwen, daarna de schimmige planeten met ook de ringen van Saturnus erbij, dan de fonkelende sterren in al hun vormen, toen nog het uiterste van het heelal daar waar alles nog donkerder is en dan nog verder en nog verder. Verder naar het niets, Zo ver, dat niemand op Aarde meer kon weten hoe ver dat was. Dit was het zwartste zwart. Er kwam geen enkel licht van de plaat terug, geen spiegeling, geen zwakke flits of iets wat op een afbeelding leek. Niets van dat, alleen maar de kleur zwart. Skittel week uiteindelijk van schrik achteruit. Zijn systeem berekende een gevaar, maar had geen idee wat het gevaar kon zijn. Er verscheen dan ook een enorm rood vraagteken op zijn voorhoofd.

"Poeha, alle zwarte blikjes en zo zo.....", stotterde Skittel en dat was ook opmerkelijk. Robots kunnen niets eens stotteren, maar toch gebeurde het. Snel keek hij naar Nero en vroeg zich af of het beest geen last had van het zwart.

Nero echter gedroeg zich geheel anders. Hij tolde met zijn ogen en maakte zichzelf groot.

"Wow.....Ik heb de almachtigste zwarte Kraai gezien", kraaide hij. "De Kraai aller Kraaien.....en....Ik zag....Ik zag; mezelf", fluisterde hij. Skittel moest lachen. "Ja-ja...., nou dat kan niet, want je ziet daarin geen kraaien, hoor".

"Wel", krijste de vogel. "Ik zag het mooiste zwart op de Aarde en zwart....Dat ben ik, basta, klaar". Nero sloeg zijn vleugels uit, maar wegvliegen lukte niet. "Auw, dat doet pijn", kraaide hij.

"Zie je. Je bent nog een beetje in de war". Skittel aaide Nero over zijn koppie, maar daar was hij ook niet van gediend. "Stop, niet doen....Ik ben geen klein kind....Ik ben Nero....Nero, de grote zwarte", kraaide hij en keek met opzet Skittel niet aan.

"Nou, Nero, groot en zwart of niet. Op dit moment kan je niet eens vliegen. Dus ik zou maar niet zo uit de hoogte doen. Kom Doppeltje, kijk jij eens".

Doppeltje stapte naar voren. Als Nero en Skittel het durfden, dan kon hij met zijn grote bek niet achter blijven. Met een beetje knikkende knieën plaatste hij zich voor de plaat en keek. De hond maakte vervolgens een tijdje vreemde bewegingen en het kwijl vloog alle kanten op. Vlak voordat Skittel wilde ingrijpen, stopte het. Doppeltje stapte achterwaarts en met een grote grijns keek hij zijn vrienden aan.

"Vertel Doppeltje", zei Leonardo.

"Nou....uh....Ik zag een bot. Een bot. En het was sappig en groot. Maar....het vloog weg. Weg...ver weg en ik volgde het, maar kon het net niet inhalen. Alle botjes en blikjes. Ik zal dit bot nooit meer vergeten. Ik ben blij dat ik dit heb meegemaakt, want nu weet ik dat ergens dit bot op mij wacht", blafte hij in één keer.

Onze vrienden moesten allemaal lachen.

"Kom", zei Leonardo plots. "Ik moet Liesje ophalen. Jullie mogen mee hoor". Leonardo wees naar een groen lichtgevend bordje. "De lift" vlak bij parkeerplaats nummer 260. Toch broeide er nog iets bij Skittel in zijn brein.

"Leonardo.....wat zie jij trouwens in zo'n plaat", vroeg hij, terwijl hij naast hem begon te lopen.

"Aha....Ik verwachtte deze vraag al. Nou, Skittel, ik zal eerlijk zijn. Ik en dat geldt ook voor alle mensen zien alleen de kleur zwart, meer niet", was zijn antwoord. Skittel rekende en rekende tijdens de wandeling naar de lift en berekende tot slot een conclusie;

"De mens is dan wel anders dan robots en dieren, maar maakt hen dat specialer dan ons... nu ze niets in het zwart zien?"

Skittel liet het antwoord rusten en richtte zich op het volgende avontuur. De lift. Skittel had nog nooit in een lift gezeten en vond het best wel spannend.


wordt vervolgd op 13.

E-mailen
Map
Info