Ideemachine.nl
                                                                                                 

ROBOT-SPROOKJES.

(let op; deze sprookjes vallen expliciet onder mijn eigen auteursrecht, zie mijn begin-pagina BASE A-1. Dit ook vanwege de gelanceerde schrijfwedstrijd van de Efteling, waarbij men "op zoek" gaat naar sprookjes in te toekomst.)



DROEZEL

Afkomstig uit; de Proxy-B-USB, De eerste eeuwen, van Robert Klinknagel.


Eens was er een wat oudere man. Nou ja, oud....inmiddels werd de mens ongeveer 300 jaar en hij was pas 276 jaar. Dus het viel wel mee. Hij, Gerrit Dondersloot, kluste graag in zijn schuurtje. Vooral ouderwetse fietsen, brommers en klokken. Zijn vrouw Sylmeta bracht hem elke dag, stip om 11.00 uur, graag koffie met wat lekkers. Zo ook vandaag. Maar toen ze binnenkwam merkte ze iets vreemds.

"Wat is er aan de hand Gerrit?", vroeg ze vrij direct.

"Jij merkt ook alles....Je hebt gelijk ook. Kijk maar".

Gerrit wees naar de hoek van de schuur waar een vreemd bouwwerk stond. Het leek op een kruising tussen een metalen hond, een kunstwerk en een klok.

"Hm", en ze knikte erbij.

"Ik weet het Syl, maar deze keer gaat het me lukken".

"Ja, ja, vast wel....Dat zei de vorige keer ook en het werd helemaal niks. Nou ja, als je maar bezig bent, hé schat", antwoordde ze droogjes, terwijl ze de appeltaart op de tafel zette.

Gerrit schoof aan. "Deze keer gaat het mij lukken, want hij werkt al een beetje. Hij beweegt, kan al wat pakken en weet inmiddels wie ik ben". "Dat is al veel meer dan de vorige keer".

"Hm....eerst zien dan geloven, Gerrit". "Je weet hoe ik erover denk.

Gerrit dacht na over de voorgaande jaren waar hij probeerde een echte Robot te maken. Het mislukte keer op keer. Dan was het lopen gebrekkig dan weer het grijpen en de laatste Robot was volstrekt krankzinnig. De stukken van de pergola en het tuinmeubilair lagen nog steeds in het zwembad. Toch ging het deze keer beter. Het brein wat hij op de markt had gekocht was prima en deze had ook betere been-scharnieren. Het kostte wat..., maar dan had je ook wat. Na enkele weken was de Robot klaar en Gerrit vond dat zijn vrouw een naam mocht bedenken. Ze was snel klaar met bedenken, alsof ze de naam al lang had bedacht. En dat klopte....Ze vond het namelijk een lomp en droezelig ding.

"Droezel, dat wordt het". Gerrit vond het maar niks, maar ja....dan had hij het maar niet aan haar moeten vragen.

Droezel was een snelle leerling en uiteindelijk kreeg ook de vrouw schik in de aanwezigheid van het vrolijke Robotje. Het was dan wel geen mooie Robot, maar hij voldeed prima. De afwas, geen probleem. De was ophangen evenmin. Droezel deed het met alle plezier.

"Hoe werkt dat?", vroeg hij op een dag beleeft aan Gerrit, die bezig was met het repareren van een antieke klok. Gerrit was verbaast, maar legde het netjes uit en Droezel leerde zo klokkijken. Daarna schrijven, fietsen en zelfs vliegeren. Gerrit was trots op zijn pientere maaksel en leerde hem zoveel als hij kon.

Zoals dat gaat in een sprookje....ook Gerrit en zijn vrouw, kwamen ten einde en Droezel bleef alleen achter. Droezel werd uitgezet en achteloos in een duistere hoek van de schuur gezet. Tot overmaat van ramp druppelde er soms regendruppels op zijn hoofd en na een tijdje glom er niets meer aan Droezel. Al het blik werd roestbruin van kleur en op sommige plaatsen scheurde zelfs het blik open. Droezel zelf merkte er gelukkig niets van, want hij stond uit. Arme Droezel. En zo gingen de jaren voorbij tot op een dag alles weer veranderde. Een jong echtpaar had het huis en schuur gekocht en uiteraard werd na enkele weken ook Droezel gevonden. De jonge man was verrast, maar besloot na een korte inspectie om Droezel weg te gooien, toen hij zag dat de Robot niets meer waard was. Gelukkig voor Droezel kwam de jonge juffrouw erbij en zij besloot om toch nog even te wachten met weggooien. De jonge juffrouw ging aan de slag. Ze schrobde en schrobde en een aantal druppels olie deed wonderen. En plots stond Droezel te glimmen en klaar om te worden aangezet.

"Goedemiddag mevrouw...Ik ben Droezel", was na al die jaren zijn eerste zinnetje.

Het jonge echtpaar gierde het uit van het lachen, maar vertrok zonder ook maar iets terug te zeggen. Droezel bleef verbaast achter en besloot uiteindelijk om dan maar weer terug de schuur in de gaan. Hij wachtte daar, maar waarop eigenlijk? Dat wist hij niet. Wat Droezel niet wist, was dat hij dezelfde dag nog werd verkocht. De man die hem had gekocht, kwam dezelfde dag ook langs, zette Droezel pardoes weer uit en nam hem mee.

"Goedemiddag meneer....Ik ben Droezel", was wederom zijn eerste zin, toen hij werd aangezet.

Deze keer werd hij niet uitgelachen. De man lachte hem zelfs toe en sloot hem op in een donkere kamer. En daar stond Droezel dan...in het donker, niet wetende waar hij was. Plotseling verschenen er rode lichtjes rond om hem heen. Droezel werd bang en bewoog van angst niet meer. De lampjes kwamen zelfs naar hem toe.....

"Boe", hoorde Droezel van alle kanten en plots werd het licht aangedaan.

Hij wist niet wat hij zag. Rondom hem heen stonden andere Robots. Glimmend van kleur en menselijk van vorm. Ze lachten allemaal Droezel uit. Droezel maakte zich sterk.

"Goedemiddag Robots....Ik ben Droezel".

De Robots keken elkaar aan en brulden het vervolgens uit van de lach. Sommigen krulden van plezier op de grond.

"Moet je kijken...Wat een oude grut....Moet je poepen Grutje? Je ziet zo bruin, ha,ha,ha".

Droezel wist niet wat te zeggen. Alle Robots waren zo mooi en zo....echt. Ja, dit waren echte Robots zoals de mens ze had bedoeld. Droezel schaamde zich voor zijn bruine kleur en lompe armen.

"Hij heeft zelfs een aan en uit-knop....Wat een giller". "Ja, en kijk eens naar dat hoofd. Het lijkt wel een kubus."

"Fat Phony" (dikke telefoon), noemde ze hem vanaf die dag. Droezel raakte helemaal van streek en kroop naar een hoek. Het hielp niet, want de Robots kwamen toch naar hem toe. Droezel kroop ineen en verwachtte het ergste tot plotseling de deur openging.

"Wegwezen jullie", klonk het scherp in de kamer.

De man wees naar de Robots en zij luisterden meteen.

"Laat hem even met rust, ja". Alle Robots knikten.

"Ja, meester".

De man was tevreden en vertrok. Hij was nog maar net weg of de eerste onrust kwam weer op.

"Onze meester zei.....even met rust laten....Nou dat even is wat mij betreft al weer voorbij", siste de grootste Robot richting Droezel.

En daar zat Droezel. Met een stel vreselijke nare Robots. En ze lieten hem niet meer met rust. Gooiden olie in zijn ogen en haakte - wanneer het maar kon - elke keer hem een pootje. Droezel wist na enkele dagen al niet meer hoe vaak hij was gevallen. En dat kon je zien hoor, want overal waren butsen en deuken zichtbaar. Droezel werd er niet mooier op. Het leven van Droezel was daarom geen pretje meer en vaak moest hij denken aan de oude man en diens vrouw. En soms....soms.... druppelde er een beetje olie uit zijn oog.





Op een ochtend kwam de man de kamer binnen. Hij was kortaf.

"Luister....Ik heb geld nodig, dus ik ga jullie verkopen. Doe je best op de tentoonstelling en misschien kom je wel bij een rijk gezin met een groot huis en andere Robots. Des te beter voor jullie".

De man verliet de kamer en de schrik zat er meteen goed in.

"Verkopen.....aan wie dan"?, was de meest gestelde vraag.

Na een tijdje werd bekend dat de tentoonstelling over één week zou worden gehouden. Hoewel Droezel eigenlijk wel gelukkig was met de verkoop, was hij ook bang.

"Stel dat hij niet zou worden verkocht....of mee moest met Simba, de grootste Robot?...of nog erger...Dat hij vooraf al zou worden gesloopt".

Droezel besloot om zijn best te gaan doen. Hij schonk nog meer aandacht aan zijn taak als theebrenger. Niet alleen schonk hij de thee in. Nee, hij zou ook wat extra's erbij doen. Een koekje en een spreuk. Dat moest helpen. En zo was het. De man vond de spreuken leuk en lachte hem beleefd toe. Droezel kreeg zelfs af en toe een compliment. Toch was wachten op ongeluk, want dat voelde Droezel in zijn middenstuk. Ergens daar binnen tikte er iets, maar wat het was...., dat wist hij niet.

Het ongeluk kwam snel. Zout in de thee in plaats van suiker was zijn eerste fout. Droezel wist niet hoe het kon en besloot nog beter op te letten. Toch gebeurde het nog een keer, juist toen hij even weg was geroepen door Simba om hem te helpen. De man werd boos en gaf aan dat dit de laatste keer moest zijn. Droezel knikte. Maar de laatste keer kwam de dag erna, precies vlak voor de dag van de tentoonstelling.

"Luie pummel, ik doe het zelf voortaan", schreeuwde de man uit. "Hoe durf je dit te doen, scheer je weg, stom misbaksel". Droezel droop af en plaatste zichzelf al in de verste hoek van de kamer.

De tentoonstelling werd natuurlijk een drama. Binnen enkele minuten waren bijna alle Robots verkocht, behalve Droezel en de duurste...Simba. Eenzaam stond hij op het podium en alle ander Robots lachten hem uit.

"Naar de sloop" , fluisterden ze.

"Naar de brander....weg ermee...dag Droezel...Doe je de groetjes aan het vuur", erachteraan.

Droezel liet zijn hoofd zakken en hoopte op een snel afscheid. Tot plotseling er iemand uit het publiek iets vroeg.

"Wat is dat?".

"Dat", antwoordde de man....Dat is niets voor u mevrouw. Een oud mormel. Uw status vraagt om een TRX-60 of zelfs een 80 mevrouw".

"Bovendien is uw huis misschien veel te groot voor een dergelijk dom misbaksel. En hij werkt slecht".

"Maar..... (Droezel keek angstig naar de man) ......maar u mag hem meenemen voor de sloopprijs".

"Hm....ik heb inderdaad een groot huis en een enorme tuin, maar ik heb ook een kleinkind, Noa en die vindt hem misschien toch wel leuk."

"Ik heb dan een fantastische keuze voor u mevrouw. Neem Simba!... Sterk, rekenkundig uitstekend, beleefd en heel erg slim. Bovendien ziet hij er stralend uit".

Om dat laatste te bevestigen, knipte Theo met zijn vingers en de borst van Simba ging trots naar voren.

"Hm...tsja hij ziet er prachtig uit, vond de vrouw, maar....kan hij fietsen?"

"Fietsen?....Eh, nee, helaas niet. Maar fietsen mevrouw...dat doen we toch niet meer". "

"Mijn kleinkind Noa wel. Zij vindt het leuk".

"Kan hij schrijven en klokkijken op een antieke klok?  En u weet wel...letters op papier schrijven... en een klok met wijzers."

"Eh, nee, mevrouw, maar hij is wel donders handig op de computer. Geen geheimen daar voor hem, hoor. Een uitstekende keuze zo lijkt mij voor U".

De vrouw keek nog eens een keer naar Simba en deze lachte vriendelijk terug. Ze twijfelde.

"Ik wel, mevrouw", klonk het zachtjes.

De vrouw keek op en vroeg zich hardop af wie dat zei.

"Ik, mevrouw" en Droezel stak zijn vinger op. Er verscheen een glimlach op het gezicht van de vrouw.

"Echt waar, kereltje?" "ja, dat heb ik allemaal heel vroeger geleerd".

Jullie raden het al. Droezel mocht mee met de mevrouw. En wat een geluk trof hij daar. De tuin was geweldig groot en Noa vond het heerlijk om met Droezel te fietsen. En s' avonds....s' avonds, stipt wanneer de wijzers van de klok zeven uur aangaven, schreef Droezel brieven voor de vrouw in het mooiste handschrift wat er maar was. 

En Simba.....Simba werd niet verkocht...te duur en staat nog steeds....

in de hoek van Droezel.....

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



TD-2.01244/A3

Hernoemd naar TESS en verwijdert wegens overdracht aan de Efteling, i.v.m. schrijfwedstrijd.

-------------------------------------------------------------

Angst...een slechte raadgever.

Het werd een gewone dag. Gelukkig omdat hij, we noemen hem voor het gemak C-13 (werkelijke naam Celestin-13) geen last had van bijverschijnselen die in de testfase normaal gesproken altijd naar voren kwamen. Breinvermoeidheid en sloom werkende armen werd het meest gevreesd, omdat het brein tijdens die vierdaagse meestal net boven zijn kunnen diende te functioneren. Maar opmerkelijk genoeg niet voor C-13 en dus kon hij zich al snel gaan voorbereiden op zijn werkelijke taken. Het maakte hem opgewonden. Niet wetend waar hij werd geplaatst en ook niet bij wie hij kwam te werken. Werken moest een Robot nu eenmaal, want daar was hij voor geprogrammeerd, vond hij zelf ook wel, maar "iets" meer hadden ze hem best mogen vertellen. Als het maar geen Kopermijn werd of, nog erger....een bewakingsplaats, want dat waren saaie werkplekken en bovendien overleefde een Robot dat maar enkele maanden.

Na een reis van drie uurtjes was het zover en C-13 aanschouwde zijn nieuwe thuis. Gelukkig.....geen Kopermijn op één van Uranus Manen, noch een saaie plek op de bodem van een beruchte IJskrater op Mars. Wat hij zag, maakte hem direct een beetje blij (als we dat zo kunnen noemen, want "echt" blij kan een Robot nooit worden). Niet blij dus, maar meer opgelucht. Ja, dat was een beetje wat C-13 voelde. Voor hem verscheen een vrij drukke winkelstraat en al snel wist C-13 wat zijn taak werd. Het uitdelen van digi-folders door middel van een straalstempel op de Y-pnine van de wandelaars en het opvrolijken van het winkelend publiek.

C-13 leerde snel en deed ook zijn uiterste best om vermakelijk te zijn. Hij was welbespraakt, vriendelijk en ook dienstbaar. Na een tijdje vond het publiek hem een aanwinst voor de stad. Toch was C-13 niet helemaal tevreden. Er waren wandelaars die hem nors afwezen en sommigen liepen zelfs met een boog om hem heen. De reden daartoe wist C-13 niet en dat maakte hem onzeker. "Zou de burgemeester van de straat hem nog wel goed genoeg vinden.....hoe hadden zijn voorgangers het gedaan?" Dat soort vragen hielden hem bezig. Vooral s'nachts want dan had hij tijd voor rustig nadenken. Zoals het vaak ging met super ontwikkelde Robots, werd dit een probleem en er was niemand die het zag.

C-13, onzeker als hij was, probeerde de norse wandelaars naar zich toe te trekken en daarvoor ontwikkelde hij een speciaal trucje. Hij daagde ze uit met vragen, die ze niet konden negeren. "Hallo, volgens mij, mist u iets", was zo'n dergelijke vraag. En altijd kwam inderdaad de persoon in kwestie even naar C-13 toe om verhaal te halen. Helaas mondde het soms ook uit in "Waar bemoei jij je mee, schroothoop....of Hou je blik dicht, stuk metaal". Dit trucje lukte dus niet altijd zoals C-13 wenste en daarom probeerde hij een andere techniek. Dit maal probeerde C-13 grappig te zijn en al snel waren zijn grapjes voldoende van kwaliteit om de meeste wandelaars blij te maken. De meeste....maar niet allemaal....en dus zat C-13 nog steeds met een probleem. "Hij zou vast zijn werk niet goed doen"...of....ze sturen me dadelijk naar Mars", dacht hij meerdere malen diep in de nacht met als gevolg dat hij uiteindelijk er tegenop zag om op de straat te gaan werken.

Uiteraard was C-13 nog flexibel genoeg om weer wat anders te proberen. Dat is het grote voordeel van de C versie. Ze waren de top in Robotland en betere waren er nauwelijks te vinden en hij dacht het nu echt gevonden te hebben. Hij zou alle wandelaars helpen en eerlijk zijn. In het begin ging dat prima. "Goedemorgen mevrouw...als ik u mag adviseren zou ik kiezen voor een pastelkleurige jas. Staat beter bij uw ogen"...of...."Jongeman, uw rechterschouder hangt iets naar beneden. U kunt het beste een verhoogde rechterschoen aanschaffen van ongeveer 2 cm". Oke.....dit soort zaken ging best wel ver, maar de meeste wandelaars hadden er geen probleem mee. Maar......

Natuurlijk kwam er een maar.....Sommige winkeliers vonden het niet zo'n goed plan, want diverse kopers kwamen de gekochte waren terugbrengen en daar waren zij uiteraard niet zo blij mee. Al snel ontving C-13 de eerste klachten en stopte direct met zijn plannen. Het is dat Robots niet kunnen zweten, want anders had het vele angstzweet hem roestig kunnen maken. C-13 werd bang en het vooruitzicht van een duistere koude mijnschacht vol stof en vocht kwam hem helder voor beeld. C-13 besloot tot een noodgreep om verplaatsing naar een dergelijk oord te voorkomen. Hij zou nu echt proberen alle wandelaars het naar hun zin te maken. C-13 wist goed dat het eigenlijk niet mocht, maar zijn angst won het van de grens die bij hem was ingebouwd.

"Goedemiddag mevrouw....u ziet er fantastisch uit". Het werkte. Bij de dame verscheen een glimlach. "Goedemiddag meneer.....u ziet er fantastisch uit". Het werkte en ook bij deze man verscheen een glimlach. Even liep de man door, maar draaide zich toen om. C-13 was zelfs blij dat deze man nog naar hem terugkeerde. "Vast om hem te bedanken", zo dacht C-13. Het ging echter anders...heel anders...

"Zeg C-13...je bent toch een C-13?", vroeg de man vriendelijk aan C-13.

"Ja, dat klopt meneer en nogmaals u ziet er geweldig uit".

"Hm, zeg C-13....waarom vind je mij er geweldig uitzien?"

"Eh, nou meneer dat vind ik gewoon".

"Hm...gewoon.....zeg C-13....Ik heb deze jas net gekocht. Wat vind je ervan? ".

C-13 twijfelde. De man liet een grijze ouderwetse jas zien van wellicht uit de vorige eeuw. Zijn brein kraakte en kraakte, want ergens knaagde er iets bij C-13. En heel even was daar weer het schrikbeeld van een eenzame Robot op een plaats waar niemand wilde komen. Een plek vol saaiheid en nutteloosheid. Het brein kraakte nog even door en nam toen een besluit. "Prachtig meneer. Zal u best goed staan", en C-13 knikte vriendelijk naar de man om hem nog meer te plezieren.

Twee uur later zat C-13 in de stoel. Hij wist het. Het was de stoel. Heel even nog opende hij zijn blikken mond om te protesteren, maar hij wist dat het kansloos was. Op liegen stond executie. Het laatste wat C-13 hoorde was een klik. Een klik van de stalen pin, die vervolgens keihard diep in het brein van C-13 werd geschoten.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------


SIMON-1A zoekt zijn weg.

Uit de geschiedenis der Robots, 2e versie, 2975 Na Chr, hoofdstuk 6 ontwikkel-Robots.


Het was louter een kwestie van tijd dat een nieuwe generatie van Robots op de wereld werd geplaatst. De meeste Arbeid-Robots hadden inmiddels het beste van zich laten zien en waren vrij algemeen aanvaard. De mens was had zijn weerzin opzij gezet en leefde - afgezien van de eerste ongemakkelijke eeuwen - nu al een hele poos in goed samenzijn naast elkaar. De Arbeid-Robots hadden veel lastig werk tot zich genomen en konden ook van dienst zijn op moeilijke plaatsen waar een extra handje nuttig was. Zoals gezegd, was het een kwestie van tijd en het bevreemde ook niemand dat EU-Robotics groots aankondigde dat een nieuwe generatie Robots in ontwikkeling was genomen. De wereld wachtte in spanning af tot de dag dat het eerste exemplaar de deur van het immense gebouw in Straatsburg uitliep. De uitleg op de persconferentie was helder en eenvoudig. De Robot, Simon-1A zou zelf zijn plek in de wereld gaan zoeken en daar werk verrichten zoals hij dat zelf noodzakelijk achte. Een zelf-ontwikkel-Robot.... zo werd hij aangeprezen.

Toelichting uit de persconferentie; een zelf-ontwikkel-Robot heeft een driedimensionaal positronisch brein met ingebouwde activa-neuronen. Deze speciale neuronen zijn geheel zelfstandig en kunnen ook van plaats wisselen of een samenstel van meerdere neuronen ontwikkelen, indien zij dat nodig achten. Het is volstrekt onduidelijk hoe deze neuronen zich ontwikkelen en daarom wordt de SIMON-1A versie langdurig getest door hem met name op gedrag te volgen. Er zijn in de binnen-test fase, in de fabriek, geen indicaties gevonden die hebben geleid tot een ongewenste situatie.

De eerste weken en maanden buiten de fabriek waren bemoedigend. Simon was vriendelijk, behulpzaam en vooral erg handig in het oplossen van kleine ergernissen op straat. Als Simon er lucht van kreeg, was hij snel ter plaatse en loste het kleine probleem meestal erg snel, kordaat en zonder verdere problemen op. De mensen luisterden naar Simon. De pers was evenzo enthousiast en nagenoeg elke dag hadden zij wel iets positiefs over Simon te melden. Hij raapte vuilnis op, gaf altijd het goede voorbeeld en was vooral erg behulpzaam naar de mensen toe. De meeste mensen waren al snel van mening dat Simon zich tot een soort politie-Robot zou ontwikkelen. Het had gekund......zeer zeker.....maar Simon. Simon koos een andere weg.

Eerst was er niets te merken aan Simon. Hij voldeed en de wereld accepteerde hem. Overal en altijd. Als Simon ergens opdook (eigenlijk was de verrassing waar hij naar toe ging al weg, omdat de pers elke reis van Simon uitgebreid op social media meldde) was het een drukte van belang en iedereen wilde een vi-selfie met hem maken. Simon deed graag mee en had altijd tijd voor iedereen. Hoewel het dus niet gemakkelijker voor Simon werd om te reizen, bleef hij nimmer lang op één plaats. Zijn plaats was in de hele wereld, zo vond hij zelf. Het algemeen dienen van de mens. Af en toe piepte hij er tussenuit en ging naar plaatsen waar het niet zo gemakkelijk volgen was. Een tijdje het regenwoud van Borneo...een tijdje een onbewoond eiland en zelfs en uitstapje naar Groenland om daar lekker te wandelen in de uitgestrekte bossen.(Groenland was inmiddels helemaal groen....) Het deed hem goed.

Zoals gezegd, het deed hem goed en......en het bracht hem op een idee. Eerst speelde het als louter een idee in zijn brein, maar hoe langer hij er over nadacht, des te meer werd het idee....een plan. Het was een kwestie van tijd dat het plan daadwerkelijk door hem werd uitgevoerd. Met grote gevolgen. Zijn eerste stap werd gezet in Tokio, metro-ingang Otemachi. Het was een drukte van belang en ongeacht dat Simon daar opdook op het drukste tijdstip van 08.00 uur, wilde een enkeling alsnog met hem op de Reality-foto. Het merendeel echter liep Simon straal voorbij....nee, rende hem voorbij. Het bevreemde hem en hij besloot een tijdje daar letterlijk stil bij te staan. Het bracht weinig verandering, sterker nog, na een tijdje was er geen doorkomen meer aan. Simon stond niet eens in de weg, maar het was zo druk dat het station al snel veranderde in een kluwen van mensen, die wriemelden, R-fotoseeen, drukten, duwden en elkaar onbewust "boos" aankeken. Het verontrustte Simon.

Zijn tweede stap ontstond in de Efteling. Een populair pretpark in het Zuiden van Nederland. Hij wilde daar graag een keer naar toe, omdat hij gek was op sprookjes. Ditmaal pakte hij het anders aan. Simon sloop in de nacht weg, weg van de pers en sprong met een kleine hup over het hek van het park. Hij bekeek met plezier allerlei sprookjes en verstopte zich s'morgens boven in de gang van de Droomvlucht (een Elfenwereld in het klein), waar hij zich kon verbergen in de groene takken van het plafond. Niemand zag hem en dat gaf hem een voordeel om het gedrag van mensen nu eens goed te kunnen bestuderen. Hij had het misschien beter niet kunnen doen, zeker niet op die zomerse dag ergens in Augustus, want het was knetterdruk. Veel gedrang in de gang, soms huilende kinderen, vooral gestreste ouders en ook papa's die ruim van tevoren al boos waren, omdat zij in een lange autofile hadden moeten staan. Een enkele keer brak er zelfs een kleine ruzie uit. Het maakte Simon verdrietig, maar zag gelukkig ook dat de Droomvlucht zelf heel rustgevend was. 

Zijn derde - en laatste stap - was bepalend voor Simon voor de rest van zijn leven. Het idee, wat eerst was veranderd in een plan, was inmiddels verder veranderd in een uitvoering. Simon zou het gaan doen.

Zoals altijd was de komst van Simon een gebeurtenis. Zo ook deze keer in Belgrado, inmiddels het centrum van Europa. Wederom een drukte van belang en de pers achtervolgde Simon naar een beroemde Tempel, de Sint Sava in de hoop daar mooie foto's van Simon te kunnen maken. De tempel was zeker de moeite waard en rondom de tempel lag een klein park. Simon stopte even en leek te zoeken naar een geschikte plek. Inmiddels was het al flink druk rondom hem en het gekakel van de mensen irriteerde hem een beetje. Toch was het deze irritatie die hem bracht tot een directe uitvoering van het plan. Op een zeker moment - de meeste pers sprak achteraf van 9 minuten over 11 - keek Simon nog één keer rondom zich heen, knikte een keer en stond toen stil. Het was de laatste keer dat Simon zich bewoog. Heel even was de menigte verbijsterd en wachtte geduldig af, maar er gebeurde niets meer. Het duurde ongeveer één dag tot iedereen zich realiseerde dat alle communicatie rondom Simon ook niet meer werkte, geen Vi-foons, geen bril-tops.....niets.

Simon stond ongeveer 30 jaar in Belgrado. Stil, geen beweging, geen gesprekken, niets van dat en de mensen hadden het omarmd. Sterker nog.... het park rondom de Sint Sava was omgedoopt tot Simon's park. Een park van rust en stilte. Simon had zijn weg gevonden. Hij had in zijn denken en ontwikkeling de beste weg voor de mens gemaakt.

Simon de pilaarheilige.

Nabericht; Simon verhuisde zelfstandig elke 30 jaar. Eerst naar Tokio, vervolgens naar New York, Moskou, Rio, Sydney, Hong Kong en sloot af te Lagos in Nigeria. EU-Robotics had besloten om nimmer bij Simon-A1 in te grijpen, temeer omdat de A-2, A-3 en de B-1 al succesvol op de markt waren gebracht. In het jaar 3140 na Christus sloot Simon zijn "ogen" en schakelde uit om nooit meer "aan" te gaan. Er werd besloten op Simon terug te plaatsen naar Belgrado waar hij tot de 1e grote verwoesting van Europa is blijven staan. Sommige bronnen spreken er van dat Simon veilig is gesteld in de onderaardse gangen van Tibet. Echter, dit laatste is nooit meer bewezen. 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

wordt vervolgd.


- in ontwikkeling;

Frankenstein 2.0

Alles kan

Vriendelijke Freddy

Too much

Opstandig

De Robot zonder hart.

etc.

E-mailen
Map
Info