www.ideemachine.nl (Robots&Zo)
                                                                                                 

Over 100 miljoen jaar.

Afgelopen week stond in de EOS een artikel over ratten.Strekking van het artikel was dat ratten ons volgen en bij ons blijven, omdat bij ons het voedsel te vinden is. Sterker nog.....ratten zullen ons wellicht overleven. Voor de duidelijkheid; er leven miljoenen ratten in New York. Des te meer wij ons best doen om ze uit te roeien, des te meer komen er ratten bij.

Tot zover, de huidige tijd.

De toekomst ziet er zelfs nog schrikbarender uit. Een klein toekomst-fragment.

Susan hield stil en gebaarde met een eenvoudig handgebaar de groep tot stoppen. Iedereen hield de adem in. Ze wisten wat er kon gebeuren. Ze hadden het al meer gezien en zelfs al één keer meegemaakt. Het was kleine Tim die al vrij snel na hun vertrek het slachtoffer werd. Een enkel bot was het enige wat van hem werd gevonden. De groep ging in dekking en bewogen geen millimeter meer tot Susan de weg vrij zou geven. Susan liep enkele passen naar voren. Het was donker, maar door het maanlicht had ze goed zicht op de weg voor haar. Ze zag eerst weinig, maar toen er een wolk verdween voor de maan, was het beeld duidelijk. Een tweetal ratten zat op de weg en knabbelden aan iets wat ze niet kon thuisbrengen. "Vast een varken", dacht ze. Varkens waren meestal het slachtoffer van de ratten en soms zelfs een koematrin. Het maakte niet uit. Ratten aten inmiddels alles wat ze tegenkwamen, mensen, varkens, koematrinnen en soms een enkele Giroef. Niets was hen teveel...zo sterk waren de ratten inmiddels. Zo groot als een flink varken, uitgerust met vlijmscherpe tanden en een paar klauwen die niet onderdeden voor de klauwen van een Alpen-gier. Plotseling kraakte er een tak en Susan vloekte binnensmonds. Het was al te laat en de grootste rat keek op en snuffelde met zijn smerige snuit richting Susan. De andere rat knaagde rustig door maar de grootste stapte voorzichtig richting Susan. Ze bereide haar voor op een strijd, een zware strijd, want meestal won de rat van de mens. Nog even bedacht ze of ze hulp zou inroepen van de groep achter haar, maar besefte meteen dat ze daarmee de hele groep in gevaar zou brengen. Ratten opereerden meestal in groepjes van drie of vier.

De rat kwam schuifelend dichterbij en het angstzweet brak Susan uit. Het zweet was direct in haar nadeel, want Ratten roken de angst en het maakte hen hongerig. Susan pakte haar kleine speer van hout en bad naar de heilige Marianne. Het mocht niet baten. De rat zag Susan en opende zijn bek. Geel slijm vermengd met bloed droop uit de bek en de ogen schitterden van woede. "Het zou niet lang duren", dacht Susan, toen ze de gemene uit de kluiten gewassen rat nader bekeek. Hij had veel schrammen op zijn vacht. "Ervaren vechter ook nog.....".

De rat sprong in een flits naar Susan. Susan sloot haar ogen en richtte de speer naar voren. Plotseling hoorde ze een grote knap. Er brak iets, maar wat wist ze nog niet. Toen Susan haar ogen opende, kon ze haar ogen niet geloven.

Vlak voor haar lag de rat op de grond. Boven de rat kronkelde woest iets anders. Het schudde aan de rat en Susan zag meteen dat de rat al dood was. Een enorme sabeltand-rat had zijn beide tanden dwars door het lichaam gestoken, waardoor de nek direct was gebroken. De sabeltand-rat gromde. Heel even keek Susan in de ogen van het enorme beest. Bidden zou nu helemaal niet meer helpen en Susan bereidde zich voor op een gruwelijke dood. Het beest had gelukkig andere plannen, keek nog heel even naar Susan en richtte zich toen naar de andere rat, die nog rustig aan het schrokken was.


Het bovenstaande fragment is geen bullshit. Wetenschappers verwachten namelijk enorme ratten, zo groot als een varken en ook Sabeltand-ratten. Gelukkig voor ons speelt dit tafereel zich over 100 miljoen jaar af. Of wij, mensen, er dan nog zijn???


E-mailen
Map
Info