www.ideemachine.nl (Robots&Zo)
                                                                                                 

TTTT, De Werelden, W-9

 


Appeltje-eitje

Het is te simpel om te zeggen dat de puls van Tara een foute analyse van haar reken-systemen betrof. Het systeem had gekozen uit verschillende opties en uiteraard de meest belangwekkende gekozen. Maar wat moet je anders, als je - als robot - het geloof in de mens en ook dus diens creatie hebt verloren en een nieuwe kans voor de mensheid wordt geopenbaard? Anders gezegd, het kon niet anders. De mens, de onwetende en domme mens onder de naam homo sapiens zou zichzelf verteren en de robot werkte daar als vanzelfsprekend aan mee.

De nieuwe kans, de nieuwe mensheid, de Boeddha-sapiens, geboren in de stad Utopia, kon een vruchtbare Aarde wellicht worden verkregen bij afwezigheid van de voorganger, de homo sapiens, maar vooral door de afwezigheid van verdere Aard-bron-vernietiging. De Aardkorst was tijdens de keuze van Tara in een staat, te vergelijken met een schimmel op een stuk kaas, het milieu niet anders te benoemen als een volstrekt drama en een voortgang op deze gebieden was nergens meer te traceren. Sterker nog, de combinatie mens en diens onderdaan, de intelligente robot zorgde keer op keer - ondanks goede bedoelingen - voor een verdere achteruitgang.

Natuurlijk...men had gezamenlijk de opwarming van de Aarde gekeerd, maar vergeten om zorg te dragen voor een stabiele situatie. Een tunnelvisie ontstond langzaam maar zeker, louter gericht op het voorkomen van opwarming, maar juist dat zorgde weer voor andere problemen. Kleine door de mens veroorzaakte ijstijden maakten dat de Aarde uiteindelijk helemaal van slag raakte. Het was alsof je zonder voorbereiding een oude mens in een 3D reality-achtbaan zet en verwacht dat het goed gaat omdat de bril zo goed past. Het ging dus te snel, veel te snel en ook te veel op en neer. Op een dag, nog vóór de robot-oorlogen, sloeg de totale implosie toe. De polen verschoven binnen een tijdsbestel van drie jaar enkele keren en de stromingen in de oceanen werden gehutseld tot een brei zonder de samenhang die nodig is om te functioneren als een bron voor zoet water. Op sommige plaatsen verscheen nooit meer een wolk en op andere plaatsen moesten mensen verhuizen wegens wateroverlast. 

Enfin, als de grond onder je voeten instabiel raakt, dan doe je vanzelf mee. Zo ook de mens. Er kwamen vreemde ideeën los en van een samenwerking was geen sprake meer. Het werd meer en meer, ieder voor zichzelf en vooral de grote metropolen konden dit uitermate goed vervolmaken. De Robot daarentegen kon niets anders dan dienstbaar meewerken, althans voor zover het niet stoorde met de Robot-wetten. De evolutie van de Robots kwam in vervelende en ongebruikelijke situaties waardoor de evolutie in verschillende richtingen verliep en niet altijd zonder gevaar.

Die wetten raakten namelijk in verval. Niet opzettelijk, maar ongemerkt. Anders gezegd, sommige Robot-takken werden te slim, te complex en begonnen plotseling ook in te zien dat de mens weliswaar heerser over hun doen en laten was, maar ook... dat er geenszins sprake was van een heerser waar de gemiddelde intelligente Robot nog tegenop keek. De robot werd te slim, zou je kunnen zeggen.

Ter verduidelijking. Evolutie is sowieso een vreemde gebeurtenis op Aarde. Het kost normaliter miljoenen jaren en dan nog is het onduidelijk hoe een wezen er toe komt om een zuur in zijn lichaam te maken, die dodelijk voor het wezen zelf is. Dit zien we bij slangen en insecten. Er zijn ook vreemde gedragingen te zien binnen die evolutie. Wat te denken van lemmingen die massaal van een rots springen. Collectieve zelfmoord als onderdeel van je bestaan. Vreemde zaken dus.... En zo ook bij Robots en vooral de realborgs.De wetten konden in het begin zijn werk doen, maar des te complexer de wereld om de realborg heen werd, des te moeilijker werd het om de wetten te eerbiedigen. Storing op storing werd meer regel dan uitzondering, totdat - en hier sloeg de robotische evolutie toe - de meest intelligente robots dit overwonnen door toepassing van simpele eigen gemaakte redeneringen.

Hoe dan ook....wat betreft de puls van Tara ging het niet om de eerste, of tweede wet te omzeilen, nee, de intelligente robots, de realborgs, werden via de puls getroffen door een hogere wet; de nulde wet. De mensheid in zijn totaliteit kwam in het geding. Voor de omzeiling van die wet was voor de meeste nagenoeg geen oplossing te vinden en pleegden dan ook massaal een vorm van zelfdoding. Anderen, de meest geavanceerden van de geavanceerden, konden tijd winnen - daar had Tara voor gezorgd - om een reis te maken naar Rotopia. Hoe dan ook, volgens haar visie zou het uitsterven van de robots in ieder geval eervol gebeuren.

Dit is de basis van waaruit we verder gaan, want keuzes moesten worden gemaakt. En wel voor de nieuwste bewoner van het verhaal; Sandra.

Sandra liet zich opknappen in het rusthuis van de stad. Het gebouw lag midden in de stad en men had gekozen om twee ingangen te maken. Eén voor West-Samarkand en de andere voor Oost. Ondanks dat meerdere malen gaten en tunnels werden gevonden en de toekomst van dit tehuis op het spel stond, bleef het een eerste opvangplaats voor alle mensen die met verdriet of trauma waren geconfronteerd. Zo ook Sandra. Hoewel niet lichamelijk beschadigd had ze uiteraard wel te lijden van de afgelopen tijd, vooral geestelijk. Natuurlijk, als genetisch experiment was ze goed uitgerust met genoeg vaardigheden en karaktertrekken om het ergste weg te houden. Toch moest ze wel een paar uur rust nemen en in een VVVV-ieo-box haar meest afschrikwekkende momenten af-loaden. Het systeem was simpel. Ze koppelde haar brein aan de box en die deed automatisch zijn werk. Daarna kwam het op orde brengen van haar lichaam en daar besteedde ze veel tijd aan. Ze waste zich zorgvuldig met Zee-vlis met de bedoeling om alle aanrakingen op en in haar uit te wissen. Het groene goedje prikkelde en vulde zich met allerlei elementen die niet als lichaamseigen werden aangemerkt. Hierna voelde ze zich schoon en goed genoeg om het pand te verlaten. Ze bestelde een eenvoudige maar stevige broek en bijpassend hemd, type militair, een petje ook met uiteraard een zonnebril. Tot slot een paar zware laarzen met grote hak. Een brede indrukwekkende riem maakte samen met de Ferro-rig rugzak het bedoelde in orde. Ze leek stoer, krachtig en aan niets was te zien dat we hier te maken hadden met een rank en dun meisje.

Eenmaal buiten maakte ze contact met Vonnie. Ze had haar code via de polsripper geactiveerd en het duurde een paar minuten voordat Skype met een kleine maar snelle Rotor bij de uitgang verscheen. Een snelle en korte rit door de stad volgde en ze voelde zich vrij als nooit tevoren. De wind deed haar kort geknipte kapsel een beetje wapperen, maar niet veel want daarvoor was het veel te kort. Het vulde zich met lucht en dat gaf een fris gevoel. Een glimlach verscheen na lange tijd weer op haar roze gezicht. Ze zette de speaker in haar bril aan en genoot van de muziek, die door een interne chip - in stereo en met ruisblokker - in haar oren werd gepresenteerd.

Ze viel letterlijk in de tentakels van Vonnie en kuste haar op haar blauwgekleurde wang. De warmte verraste haar. Vonnie genoot ervan en haar analyse-systeem registreerde na lange tijd geen enkele storing. Het was alsof de aanwezigheid van dit gelukkige meisje haar gebrek deed vergeten. Dat was natuurlijk niet zo. Ze baalde enorm dat een deel van haar skelet verloren was geraakt, maar in overleg met Skype maakte er niet een twistpunt van. Skype wilde snel verder reizen. Hij meende dat de aasgieren van de media snel zouden neerstrijken in de stad om verslag te doen van de brand in de tempel. Daarmee zouden misschien ook de criminelen, de politie of de bewuste Rotor-bende worden getriggert om na te gaan of het drietal hiermee te maken had. Hoe dan ook....echte veiligheid was nog niet gegarandeerd.

Vonnie vroeg of Sandra al had nagedacht wat ze met haar vrijheid wilde gaan doen. Ze schudde haar hoofd en zei niets. Skype probeerde een andere weg om voorzichtiger na te gaan hoe nu verder te gaan.

"Sandra....Hoe voel je je vandaag?" (Hij had deze aanpak geleerd uit een oud boek, genaamd rouw en zo. Vooral het woord vandaag geeft de mogelijkheid om het verleden niet hierbij te betrekken)

"Vandaag....Ja, wel goed. De lucht is blauw en voor het eerst heb ik het idee dat al mijn zintuigen weer goed werken".

"Goed om te vernemen, Sandra. Dit is wat we wensen."

"Ik ben ook blij dat jullie niets....eh...O, sorry, Vonnie... Nou ja, niet helemaal kapot zijn. Je kunt toch wel herstellen Vonnie?"

Vonnie knikte.

"Weten jullie hoe het met de andere meisjes en jongens is gegaan? Dat is een vraag die mij wel bezig houdt."

Vonnie keek Skype aan.

"O jee...niets ergs toch?"

"Luister Sandra. Er is een groot verschil met jou en de andere kinderen, al ben jij geen kind natuurlijk. Enkelen zijn nog steeds in de VVV-ieo-boxen en....nou ja....sommigen zijn voortijdig afgekoppeld, omdat ze zichzelf deden beschadigen. We vrezen dat een paar meisjes het niet redden. Ik weet geen namen, maar misschien is dat ook maar het beste".

Er viel een lange pauze. Sandra kreeg tranen in haar ogen.

"Ik zie dat je verdrietig bent Sandra. Ik kan dat niet voelen, maar het moet niet fijn zijn. Wat ik wel "voel" en dat is een beetje vreemd voor een robot is woede. Het liefst zou ik iedere man daar...nou....nou, je weet wat ik bedoel."

"Ik snap je Skype, maar dat zal niet gaan waarschijnlijk vanwege je wetten en bovendien wil ik dat niet. Ergens is mij geleerd om je vijanden te vergeven. Ik weet hoe en wanneer ik dat heb geleerd, maar het zit in mijn bloed. Het zal wel met mijn DNA te maken hebben. Ik moet dus vooruit denken of de arme meisjes en jongens gaan helpen. Ik ben toch goud waard?"

"Dat klopt Sandra, maar dat is nu juist je probleem. Als je wordt gevonden zal je uiteindelijk weer in een situatie terecht komen waar anderen gebruik van je maken. Dat wil je toch niet?"

"Nee....Oke, ik snap het. Ik moet dus altijd vluchten voor de mens."

"Op zich...eh ja, maar misschien is er een uitweg." Vonnie klonk ernstig en de beide realborg keken haar indringend aan.

"Hoe bedoel je...een uitweg. Waar naar toe dan?"

Het antwoord werd door Skype gegeven. Het klonk droog maar met een zekerheid die geen twijfel open liet staan.

"Rotopia, Sandra. Je kunt met ons mee. We leggen nog wel uit waarom."

"Rotopia", fluisterde Sandra. Even moest ze nadenken, maar toen...toen opende ze haar armen.

"Goed", zei ze lachend. "Rotopia, Hm....klink beter dan welke andere mensenstad dan ook."

"Er is wel een dingetje....".

"O, vertel". Sandra fronste haar wenkbrauwen en een klein rimpeltje verscheen vlak daarboven.

"Wij zijn op de vlucht dus....eh...we moeten te voet en mogelijk via de Sars-moerassen. Kan je dat aan, denk je?"

"Hey, mama....Kijk eens naar mijn outfit. Appeltje-eitje. Kom laten we gaan".

Even later stapte het drietal uit de Noord-poort buiten de stad. Ze zeiden niet veel, want opvallen wilden ze niet.

Alleen Skype seinde intern naar Vonnie.

"Von.....wat betekent Appeltje-eitje?"

Hij kreeg geen antwoord.


Onderweg



"Je maakte toch zeker een grapje, Vonnie?"

"Hoe bedoel je?"

"Over die Sars-moerassen....."

Vonnie zei niets en liep rustig verder. Ze berekende aan deze vraag geen voorrang. Haar verloren grijp-tentakel kon niet meer worden gerepareerd en dat hield haar systemen bezig. Op zich berekende het alert-systeem geen groot probleem, maar ergens in haar brein werd telkens een constante storing veroorzaakt doordat het steeds een kleine lekkage in het schouder-gewricht constateerde. Dat kon echter niet waar zijn. Skype had een exit-reparatie uitgevoerd door een alle beschadigde buizen en slangen in de opening van het skelet dicht te solmeriteren. Een techniek speciaal voor robots, die zorgde dat elke opening in nood kon worden afgedicht. Elke robot droeg een noodzakje met die bijzondere stof mee en Skype had zowel die van Vonnie, van hem en een paar toevallige passanten gebruikt. De sensoren waren een beetje in de war, analyseerde het beslis-centrum. Vonnie keek met een pruillip soms naar haar schouder. Ze berekende ondanks de geruststelling een gemis en onvolledigheid, iets wat een Realborg als een ernstige calamiteit berekende. Na enkele uren besliste haar beslis-centrum om het gemis in zijn geheel te negeren. Een risico, maar de beste oplossing werd gekozen. Iets later liep Vonnie alsof er niets aan de hand was. Ze bewoog weer als een complete Realborg. Sandra vond het er vreemd uitzien, Vonnie wiegelde met haar bovenlichaam op en neer als een schip in de golven, maar ze zei er niets van. Ze was al blij dat ze mee kon reizen.

Skype volgde zoals altijd zijn eigen spoor en liep voorop. Ondanks de betrekkelijke rust van het landschap, een oude en verlaten landbouwvlakte vol met verroeste bakken, irrigatiebuizen en kapotte sproeisystemen, deed zijn alert-systeem hem constant prikkelen door diepte-scans naar de horizon. Ook richtte hij zijn scans op het lucht boven hem. Het systeem gaf aan dat er gevaar kon dreigen. Van wat of wie was uiteraard niet duidelijk. Wellicht had de ervaring van de systemen in de bars en clubs de systemen als vanzelfsprekend op volle aandacht gezet in de wetenschap dat elk moment er gevaar kon dreigen. Hoeveel klappen had hij wel niet uit het niets gekregen. Zonder aanleiding of van mensen die er aardig uit zagen. Zijn systeem had geen richtmiddel meer, anders dan altijd op de hoed te zijn. Het kostte hem veel energie en gelukkig maar hadden ze voor hun vertrek de batterijen nog volledig kunnen opladen. Ook een olie-wissel deed het systeem goed. Hij keek even achterom en zag Vonnie een beetje waggelen als een eend. Direct besloot zijn alert-systeem hier niets van te zeggen. Een korte afsluiting van het interne sein-systeem maakte dat het beslis-brein duidelijk dat dat zelfs gevaarlijk kon zijn. Skype snapte het meteen. Een geïrriteerde Vonnie was al lastig maar een Vonnie waarvan de irritatie het won van haar alert-systeem kon wel eens gevaarlijk zijn. Ze had wat roze op haar wangen laten verschijnen. Het stond goed bij haar nieuwe uiterlijk, hoewel roze een afwijkende kleur betrof in het geheel. Vonnie, opgemaakt met een zebra-streepmotief op haar gezicht had gekozen voor een eenvoudig bruin pak, bestaande uit één geheel van waterdichte Sparo. Het kostte een fortuin aan bits en data op de markt van Oost-Samarkand, maar dat had ze er voor over. Bovendien kon de opslag van vimeo's, een zeer gewilde data-vorm al worden aangemerkt als bijna vol, dus ze had voldoende cash gehad aan ruilmiddelen. Ze hadden de open markt nog bezocht en onmiddellijk daarna de stad verlaten in de hoop dat de kooplieden hen snel zouden vergeten. Ze betwijfelde het, want ze had keihard moeten onderhandelen over de prijs van het Sparo-pak tot groot ongenoegen van de koopman. Razend was hij geworden, omdat Vonnie keer op keer haar aanbod verlaagde bij elk aanbod wat hij deed. Uiteindelijk nam de koopman met een rood aangelopen gezicht de vimeo's aan. Een slim gevonden grote doek met groene vlekken in alle tinten maakte dat ze onzichtbaar kon zijn in de jungle. "Of in het moeras", analyseerde hij. Het werd hem duidelijk. Vonnie berekende een zekere gang via de moerassen van Sars naar het eindpunt Rotopia. Haar forse lange laarzen wezen nog het meeste op deze mogelijkheid en die wetenschap maakte Skype nog meer alert. Aansluitend keek hij naar zijn nieuwe metgezel. Ze kwebbelde intussen volop tegen Vonnie, die nauwelijks reageerde. Ook Sandra had op de markt haar kledij weer een beetje aangepast, maar wel anders dan Vonnie. Een brede hoed van riet en stro, type Azië met een regenboog-band erom heen bungelde op haar rug heen en weer en in de zijzakken van haar rugzak waren twee grote flessen zon-blok te zien. Skype vroeg zich af of ze wel enig idee had waar de nieuwe steden lagen. "Ze zou toch zeker geen reisje met volop zon verwachten?", was de input in zijn rekensysteem. Helaas...ook hierop kreeg hij geen antwoord.

De rotor had niet veel nodig. Een paar forse bladeren en wat takken was voldoende om het tijdelijk te verbergen. Hoewel het fijn reizen kon zijn met zo'n ding, was het risico op ontdekking te groot. Skype en Vonnie hadden geanalyseerd dat lopen via de buitenwegen van de provincie het veiligste was. Sandra had een waarde van ongelofelijke proporties aan bits en data, dus weg blijven van andere mensen bleef een noodzaak. Best wel sneu voor de jonge vrouw, want ze had pas net haar vrijheid terug gevonden. Nou ja....van een echte vrijheid was nu ook geen sprake, maar altijd nog beter dan weer in de klauwen te komen van profiteurs, mensenhandelaren of erger....orgaan-bendes, berekenden ze gezamenlijk. En dus werd het lopen en lopen.

"Vonnie, wat vindt jij nou van Skype? Ik bedoel hij lijkt me sterk en zo, maar hij is voor een Realborg ook best wel een beetje....eh....afstandelijk, niet dan?"

Sandra tikte Vonnie even aan in de hoop dat ze nu wel zou reageren. Het werd tijd ook, volgens haar, want na drie minuten kwebbelen zonder reactie vond ze niet fijn. Het zat ook in haar genen. Praten met mensen of robots. Gewoon uit nieuwsgierigheid of zoals in dit geval om de tijd te doden.

Vonnie keek haar aan en peilde intern of de bedoelingen van Sandra wel oprecht zouden zijn. Een afweging in haar alert-systeem stond op factor nul. Het systeem gaf groen licht, iets wat het brein van Vonnie ook had verwacht. ze snapte het wel. Een kwetsbaar iemand op pad met twee gewelddadige robots in een onbekende omgeving. Vonnie besloot de vragen te beantwoorden al moest ze wel even nadenken over de gestelde vraag.

"Eh...Skype is oké."

"Hm, maar....vertrouw je hem helemaal. Ben je niet bang dat zijn systeem ons uiteindelijk in de steek laat of zo. Ik bedoel. Hij kan ook zonder ons toch en jij....jij bent ook nog eens beschadigd. Sorry dat ik het zeg maar...."

"Luister Sandra. Skype en ik hebben een doel. We zijn samen op weg gegaan en we moeten samen daar ook eindigen. Dat jij er nu bij bent, is puur toeval. Je weet dat de robot-wetten kunnen dwingen en dat is ons lot en jouw geluk. Skype is gewoon op zijn hoede. Wij hebben ook veel gevaar meegemaakt, weet je, dus..."

"Goed, maar wat vindt jij nou van hem. Vind je hem aardig dan?"

"Haha....ik snap nu wat je bedoelt. Nee, ik ben niet verliefd op hem al ziet hij er voor een realborg wel goed uit. Maar dat robots verliefd kunnen raken, is een fabel, Sandra".

"Ik weet niet hoor....Ik heb daar bij de tempel ook dingen gezien die wijzen op een vorm van.....hm...hoe zou ik het noemen? Nou, gewoon, meer dan gewoon."

"Doe niet zo mal, Sandra. Dat kan helemaal niet. Nogmaals...het is een verzinsel van romantisch ingestelde mensen. Wat mij betreft...."

Vonnie maakte de zin niet af. Ergens in haar systeem ontstond een kleine storing. Niet in een alert-systeem of veiligheids-sensor, maar dieper....ergens in haar kern-brein. Het baarde haar een beetje zorgen. Het kern-brein moest storingvrij blijven ten aller tijde. Ze besloot het onderwerp snel te verlaten.

"Sandra. Ik zag net wat bessen. Het lijkt mij een goed plan dat je wat plukt. Ze zijn eetbaar en bezitten veel vocht. We stoppen even". Sandra seinde intern naar Skype om even te stoppen wat hij ook deed.

"Wat is er aan de hand Vonnie?", vroeg hij met enige bezorgdheid in zijn stem.

"We moeten 32 meter terug. Daar stond een bramenstruik. Sandra heeft wat voeding en vocht nodig."

Skype zuchtte en besloot mee te gaan. Het was een onverwachte omstandigheid en hij berekende een vraagteken waarom ze dat niet direct had gezegd. Een beetje sukkelend liepen ze terug. Plotseling hoorde ze een gezoem recht boven hen.

"Een Scur-tor", fluisterde Vonnie. Ze pakte snel de arm van Sandra en rende naar de struiken. De stekels van de braam kwamen dwars door Sandra's kleding, maar toch struinden ze dieper weg in de wirwar van bladeren en stengels. Vonnie dook na een paar meter ineen en Sandra volgde haar voorbeeld. De doek van Vonnie deed zijn werk, zoals verwacht. Sandra snikte wel van de pijn, maar smoorde haar kleine kreetjes toen er een schaduw vlak voor hen verscheen. Vonnie's vrees werd bewaarheid. Recht voor haar vloog op enkele meter hoogte een flinke Scur-tor met zes inzittenden. Een klein spleetje in de doek was genoeg om te zien wie het betrof.

"Shit-olie....een paar Ultra's en de Mexi-bende.", fluisterde Vonnie. Ze seinde naar Skype en ....kreeg geen contact.

"Ver-olie-domme Skype. Waar ben je?"

wordt vervolgd op W10.

E-mailen
Map
Info