www.ideemachine.nl (Robots&Zo)
                                                                                                 

TTTT, W-8

 

CHAOS


Na een natuurlijke reactie, vluchten in dit geval, volgt bij de meeste mensen een vorm van verdoving. Een groepje kinderen stond in die enkele minuten dicht bij elkaar en keken allemaal richting een paar volwassen mannen, die iets verderop al vloekend en hijgend steun zochten bij een hekwerk. De hoogte van de tempel was aanzienlijk en Vonnie analyseerde intussen de mogelijkheid dat een enkeling van die mannen misschien wel wat sneller naar beneden wilde gaan dan via een trap. Ze zou hem niet tegenhouden, besliste het beslis-systeem wat geen last had van een vorm van verdoving.  Het was niet nodig en zelf dan...dan zou Vonnie niets kunnen uitrichten. Skype hield haar stevig vast, samen met de door ijs beslagen voedings-slang van Simsalabim. Die laatste bungelde achter zijn slang aan, noodgedwongen omdat het begin ervan diep in zijn skelet lag verankerd. Zijn hoofd zwiepte daarnaast losjes op en neer tegen zijn skelet.

Skype had iedereen met zijn ingeving gered - behalve Jack dan - en de meest logische stap daarna betrof de volledige aandacht van alle aanwezigen nadat zij van de eerste schrik waren bekomen. Enkele meisjes begonnen te snikken en hingen al snel in de armen van iets oudere meisjes. Skype keek ze aan en vervolgens richtte hij zijn aandacht op de mannen bij de reling. Met ferme stappen stapte hij in hun richting wat tot gevolg had dat enkele mannen zo snel als ze konden naar een vlucht-trap liepen om geruisloos in de nacht te verdwijnen. De overgebleven mannen hadden niet veel druk nodig. Een knik van zijn hoofd richting de trap tesamen met een priemende grijp-tentakel was voldoende. Eén van de meisjes, ze was waarschijnlijk de oudste, verwenste ze naar de hel.

Skype liep weer in de richting van zijn soortgenoten, pakte Vonnie weer voorzichtig op en keek naar de uitgang van de tempel. Daar broeide het vuur weer met volle kracht. Het was Skype maar net gelukt om een doorgang te maken die lang genoeg stand hield om alle mensen naar buiten te geleiden. Ja....zijn systeem had getwijfeld toen enkele volwassen mannen probeerden voor te dringen, maar helaas kon hij niets daartegen doen. Het viel niet mee om Vonnie bij zich te houden en de krachtige slang van Simsalabim zo te bedienen dat er een doorgang ontstond. Gelukkig was zijn breedste grijp-tentakel gemaakt van Ferro-grafeen zodat die de koude van minus tweehonderd graden kon weerstaan. Hij moest de uitgang van de slang verkleinen om een krachtige straal te verkrijgen en gelukkig werkte het ook zoals hij had berekend. Ja....zijn systeem had ook getwijfeld om Simsalabim mee te nemen, maar Vonnie gebood hem niet achter te laten.

Al snel werd de voorspelde reactie vanuit de omgeving zicht- en hoorbaar. Sirenes weerklonken in de nacht en vochten om de hardste toon. Blauwe lichten flikkerden vanuit de mistige omgeving en vermeerderden zich met elke minuut. Het was chaos daar beneden. Kreten van angst of wanhoop stuiterden via de wanden van nabij gelegen panden omhoog. Het was allemaal genoeg om de jongelingen verder van streek te brengen en het snikken ging over in huilen. Skype liep in hun richting, maar dat bracht hen geen gevoel van blijdschap. Nee, eerder vergrootte het hun angst.

"Je moet ons wegleggen, Skype....Het maakt ze bang", seinde Vonnie.

Skype berekende dat ze gelijk had. Een halve robot en een robot zonder hoofd moest wel een akelig gezicht zijn en dus plaatste hij Vonnie en Simsalabim achter de deur van de uitgang. Het hield ze uit zicht. Skype probeerde het anders aan te pakken.

"Luister, meisjes en jongens. Mijn naam is Skype en ik ga jullie helpen om naar beneden te komen. Goed?...."zei hij met een zo rustig mogelijk klinkende stem. Hij had zijn grijp-tentakels geopend op aangeven van zijn alert-systeem. Het oudste meisje knikte naar hem. Ze wees naar Vonnie en Simsalabim. Skype wist niets anders te verzinnen dat zij vrienden van hem waren, maar dat was geen goede berekening.

"Vrienden?....Die engerd met het losse hoofd, mag je van ons direct naar beneden smijten. Hij werkt met de mannen mee, weet je...". Haar stem sloeg een enkele keer over. Skype moest extra rekenen om hun vertrouwen te verkrijgen.

"Oke, duidelijk. Dat weet ik ook. Maar we hebben hem nodig om iemand te vinden. Wij zoeken een meisje met de naam Sandra".

Er volgde een merkwaardige verandering, omdat het huilen en snikken langzaam maar zeker stopte. De kring van jongelingen opende zich en een mager meisje kwam naar voren.

"Dat ben ik.....Ik heet Sandra."


SANDRA


"Dat is haar", seinde Vonnie. Skype bekeek het meisje wat in zijn analyse een behoorlijk mager scharminkel van een mens betrof. Het was ook zo. Haar sleutelbeenderen staken naar voren en een paar dunne beentjes staken als wankele luciferpootjes onderuit het dunne jurkje. Ze maakte ook een beschadigde indruk en dat was niet vreemd als je wist waar ze had gezeten. "Wie weet hoelang ze hier boven in die kamers verblijft", berekende Skype en seinde het naar Vonnie, die evenzo een persoonlijke analyse maakte op hetgeen voor haar was verschenen. Ook Vonnie analyseerde een onfrisse uitslag. Er was sprake van 78 procent mogelijkheid op misbruik en zelfs 92 procent op verwaarlozing. Ze berekende dit in de wetenschap dat de kopie in haar rode jurk destijds er nogal behoorlijk vrouwelijker en vooral gezonder had uitgezien. Vonnie's beslissysteem betreurde haar huidige gesteldheid, maar zag geen mogelijkheid om dit meteen te verhelpen.

"Ze moeten hier weg, Skype...Allemaal en snel ook. Het is ook veel te koud hierboven", zei ze streng in de hoop daarmee de jongeren wat geruster te stellen. En zo geschiede....

Later....

"Dank jullie voor de redding van mij en uh....natuurlijk ook de anderen". Sandra sprak zacht, maar het tweetal had er geen moeite mee. Het meisje bibberde nog ondanks de life-warme-deken die ze had gekregen van de water-dienst.

"We begrijpen dat je nog bang bent, Sandra, maar vertrouw ons. We zien er wel niet zo...eh...best uit, maar dat is maar tijdelijk, toch Skype?"

Skype knikte direct maar zijn reken-systeem had allang berekend dat Vonnie specialistische hulp nodig had om te herstellen, laat staan de ongelukkige Simsalabim. Die mocht slechts hopen op een aan-stand, want een reparatie buiten de robot-fabrieken werd als onmogelijk berekend. De arme realborg reageerde ook nergens meer op. Hij bewoog rustig mee naar waar Skype hem geleidde en gaf geen enkele weerstand. Hij was aan deze zelf benoemde robot-god overgeleverd en had er vrede mee, voor zover een robot vrede nodig heeft.

"Vertel maar wat je kwijt wilt, Sandra. Dan kunnen wij berekenen wat het best voor je is, goed?". Het meisje knikte en bevochtigde haar gebarsten lippen. Een diepe zich volgde en toen sprak ze.....beheerst, duidelijk en zonder te haperen.

"Zoals jullie al weten is mijn naam Sandra Burakka. Ik ben 16 jaar en woonde in Krash-city. Ik vermoed dat niemand mij zoekt, behalve mijn broer misschien....hoewel....ik ben bang dat hij dood is, want zo voel ik mij. Hij is mijn oudere broer, begrijp je". Vonnie knikte begripvol en streek met haar grijp-tentakel over haar schouder.

"Hoe heet je broer?", zei Vonnie en ze analyseerde direct een storing vanwege domheid. "O, oliedom van me Skype", seinde ze vliegensvlug, maar het was al te laat.

"Jim", zei ze en een kleine glinstering verscheen in haat pupillen. Vonnie wist niet wat te doen en gaf haar analyse-systeem een opdracht om de beste optie te kiezen voor dit soort problemen. Het systeem gaf een wachttijd van minimaal drie zeto-minuten aan. Het meisje ging verder.

"Jim was mijn blije metgezel. Altijd opgewekt en hij ging nooit een probleem uit de weg. Avontuurlijk ook en daar is het mis gegaan".  Sandra hield even pauze om haar herinneringen na te gaan. Er verscheen een kleine glimlach op haar gezicht. Toch veranderde haar uitstraling van enige blijdschap naar verdriet en angst. haar wenkbrauwen bogen naar binnen en een grote frons verscheen op haar voorhoofd. Zelfs haar ogen, eerst open en helder, veranderden. Wat eerst helblauw was geweest, werd nu donkerbruin en ze kneep de oogleden tot een klein spleetje. Vonnie berekende een mogelijkheid dat ze op instorten stond. Niets was minder waar.

Met een ongekende felheid sprak ze verder. Haar rug rechtte zich en ze keek beide Realborgs afzonderlijk aan.

"Jim, was ook dom en ik haat hem daarom net zo hard als dat ik van hem hou. Ik kan het nog steeds niet begrijpen dat hij een stap richting een crimineel leven heeft gemaakt. Als ik hem tegenkom, dan...."

Sandra kon de zin niet afmaken.

"Hij is dood Sandra", zei Skype zonder ook maar enige emotie in zijn stem te laten klinken.

"Gedood door zijn criminele chef...Dat is wat wij hebben begrepen van onze informant in Krash-city.... Sorry"

Het meisje sloot haar ogen en enkele tranen liepen door de roetstrepen op haar wangen heen naar beneden. Vonnie probeerde haar te troosten met enkele zinnen, die uit haar systeem naar voren werden gebracht. Het kwam allemaal niet super menselijk over, maar het hielp. Het huilen stopte en het meisje keek weer op. Ditmaal was haar uitdrukking vol van boosheid en dat werd bevestigd doordat de haar haar veranderde in een roodachtige wolk van rood-vuur en bliksem-geel. Het verraste Vonnie en Skype evenzo, omdat ze zeker waren dat hier een mens voor hen zat en geen robot. De adem-bacterien waren voor 100 procent te herleiden naar een mens. Vonnie keek Skype aan en andersom ook. Ze seinden bijna tegelijkertijd een groot vraagteken. 

"Ik weet wat jullie nu denken...uh berekenen. Maar....ik ben ook niet een normale mens, weet je. Ik ben....." Ze kreeg wederom geen kans om haar zin af te maken, want Vonnie was haar voor.

"Een Neo-sapiens....Skype, we zitten hier met een Neo-sapiens. Alle-olie-drupsels-bij-elkaar". Een voorgeprogrammeerde open mond bij beide realborgs was het gevolg. Skype vloekte. Hij wist wat dit betekende. Het was alsof je de hoofdprijs - in alle casino's op west - in één keer won. Een bit- en databerg van ongekende proporties. Een goudmijn zo groot als de Mt. Everest. Vonnie pufte.

"Vertel....Sandra. Vertel verder...dan kunnen wij beter analyseren hoe te handelen. Maar wees gerust...Je bent bij ons veilig".

 Oke....Nou, waar zal ik beginnen? Met mijn geboorte dan maar...., want toen begon mijn ellende"


Sandra II

"Mijn geboorte was voor een selecte groep mensen van groot belang. Niet dat de bevalling zo'n punt was, de robotische keizersnedetechniek is inmiddels zover gevorderd dat een bevalling binnen acht minuten geregeld is. Ik ben dan ook geboren te Oackland in het robot-medisch-centrum, op de afdeling A-10. Zoals jullie weten is een A-10 afdeling zowel topgeheim als afgesloten voor de gewone mensen. Mijn ouders waren dan ook geen gewone mensen. Barakka is niet mijn echte naam, snap je......Het is Welfort".

Stilte.

"Oke, ik hoef niet uit te leggen wat die naam betekent. Het is niets meer dan een eeuwenoude verbintenis met ongekende en vooral beschamende rijkdom. Wellicht ben ik ook één van de rijkste mensen ter wereld. Ik vertrouw jullie en beveel jullie dit nooit openbaar te maken, snap je?....Als je het doet, zal je systeem verbranden voordat je het in de gaten hebt. Zo belangrijk is dit voor mijn leven. Jullie hebben de wetten, dus...."

Knikken, geen reactie.

"Oke, nu komt het....Ik schijn een experiment te zijn. Nee, ik ben geen Neo-sapiens, want die mensen, voor zover ze echt bestaan, zijn geheel anders dan mensen. Ik ben echter een 100 procent homo-sapiens, maar wel met aanpassingen. Zo word ik nooit ziek en langzamer dan gewoonlijk oud. Ik ben geen zestien, dat was een leugen. Hoewel ik het lichaam heb van een zestienjarige, ben ik werkelijk zevenendertig jaar oud. Om mezelf te beschermen doe ik mij voor als een tiener. Dat....dat was mijn grootste fout. Ik wist niet.....

"Ik begrijp het Sandra....sommige mensen zijn vreselijk gewoon".

"Dank je Vonnie....hoe zal ik verder gaan? Hm....nou, ik ben één van de CRISP-successen. Een techniek die eeuwen geleden is uitgevonden waarbij het DNA zodanig wordt veranderd, dat er een mens zoals ik uit kan voortkomen. Mijn DNA uit een eicel van mijn moeder is in een laboratorium geknipt, geplakt, versneden en gehutseld totdat er een ultieme mens uit voortkwam. En het klopt ook. Ik ben nooit ziek, kan ook niet ziek worden, mijn hersenen zijn evenwichtig, super-creatief en extreem slim. Verder zal mijn huid verouderen, maar slechts zeer langzaam en ook mijn organen blijven veel langer jong dan gewoonlijk. Jim was een gewone broer en misschien daarom is het fout met hem gegaan. Mensen maken altijd fouten, weet je. En bovendien zijn ze meestal dom, zwaar egoïstisch en totaal onberekenbaar. Vooral als het om bits en data gaat. Nou ja, voorbeelden genoeg in de geschiedenis van de mens. Ik kan het goed vinden met robots en vooral realborgs zoals jullie. Jullie denken niet...jullie rekenen en dat is beter."

Knikken.

"Oke, mijn leventje verliep dus behoorlijk goed. Ik groeide normaal op met mijn broer tot het moment dat wij onze ouders verloren. Ze lieten het leven bij een pleziervlucht richting de Maan. Een stomme fout zat in het landingssysteem waardoor ze niet zijn afgeremd. Mij is verteld dat ze al dood waren voordat ze in de dampkring zijn verbrand, maar...."

"Toe maar....ga maar verder. Het klopt dat bij vermindering snelheid je automatisch bewusteloos raakt voordat je de dampkring raakt".

"Dank je Vonnie...ik twijfelde, maar als jij het zegt, zo geavanceerd als je bent, geloof ik je."

"Nou....en daar stond ik dan - samen met mijn broer - steenrijk en zonder familie. Een notaris moest mij vertellen - tot mijn grote schrik - dat ik een CRISP-kind was. Het verklaarde veel. Waar andere kinderen ziek werden, kreeg ik nooit iets en de opleidingsklassen liep ik in snelvaart-tempo door. Zo kon ik al wennen aan de omstandigheid dat ik jonger eruitzag dan ik werkelijk was. Voor de meeste vrienden en studie-gevers was ik een wonderkind dat soms wordt geboren. Een soort Mozart, maar dan op veel gebieden. Ik kan bijna alle muziekinstrumenten spelen, ballet dansen en zelfs zandschilderen met mijn ogen dicht".

"Oke, we snappen het. Maar hoe komt zo'n rijke persoon terecht in een tempel, die de naam tempel niet waardig is. Je zat daar toch tegen je wil, hoop ik...."

"Luister Vonnie. Natuurlijk zat ik daar tegen mijn wil. Nadat mijn broer in de klauwen van een crimineel terecht was gekomen, stond ik helemaal alleen. Ik moest zelfs vluchten, omdat mijn broer wist van mijn genetische waarde. Het was geen zekerheid dat hij nooit zijn mond voorbij zou praten. Bovendien begon het mensen op te vallen en er kwamen geruchten. Vooral vanwege de omstandigheden in het Oosten. Daar zou iets zijn gebeurd, maar wat?...dat wist men niet zeker. De mensen vulden het uiteindelijk zelf in, omdat alle nieuws tegen werd gehouden door blokkades, drone-blokkers onder andere in de lucht om satellietbeelden te verkruimelen en nep-nep-nieuws. Je weet wel...een situatie waarvan uiteindelijk niemand meer weet wat de waarheid is. Nou ja.... geruchten over spoken dus, vechtrobots 3.0, een nieuwe Boeddha misschien, noem maar op en niet te vergeten de onduidelijke bedoelingen van de twee steden, Utopia en Rotopia. Dit alles werd versterkt doordat er de robots, eh...vreemd gingen doen. Ze luisterden slecht en verdwenen soms als olie in de zeep. Mensen begonnen ook naar mij wijzen en ik vluchtte met behulp van een paar vrienden weg uit de stad waar ik opgroeide. Ik heb gelijk gekregen hoor, want later vernam ik dat er zelfs een kopie van me was gemaakt. Misschien om andere mensen te bedonderen - ik zou natuurlijk aardig wat opbrengen in de verkoop -, maar waarschijnlijk gewoon vanwege mijn uiterlijk. Mijn eeuwige jeugd maakt me mooier dan iedere andere vrouw. Ik heb geen moedervlekken, amandelvormige ogen met iris-trans-mogelijkheden en mijn haren zijn immer vol en krullend. De afmetingen van mijn lichaam zijn als "meest gewild" gevormd...Anders gezegd; ik ben een miss-universe toen en nog steeds, als ik mij een beetje opknap".

"Je hebt nog steeds niet verteld waarom je hier terecht bent gekomen?".

"Klopt Skype. Dat vertel ik je zo. Mijn leventje ging gewoon zijn gangetje, laat maar zeggen. Ik werkte in een mooimaak-centrale om niet te veel op te vallen en veranderde mijn uiterlijk vooral met make-up. Zoiets als jij Vonnie, maar dan met kunstmiddelen. Het mocht niet baten, want de rijkste mensen kwamen bij ons op bezoek en uiteindelijk viel ik te veel op. Ik weet nog goed de dag dat ik net op tijd werd gewaarschuwd. Een rolley-bende stopte bij de ingang en bedreigde iedereen in de aula. Mijn naam werd geroepen, maar ik had inmiddels al via de achterzijde het gebouw verlaten. Ik wil jullie iets vragen.....weten jullie de andere mogelijkheden van een genetische mens?"

"Je bedoelt het gebruik van je stamcellen?"

"Oke, dat weten jullie dus. Mijn stamcellen zijn inderdaad meer dan goud waard en kunnen veel zieke mensen het leven redden. Maar moet ik mijn leven dan in dienst stellen van de hele wereld? Iedereen wordt ziek vanwege de luchtvervuiling en de zonnekracht....ik wil dat gewoon niet. Ik heb niet gevraagd om een genetisch experiment. Laat staan dat ik mijn tijd en energie geef aan criminelen zoals een rolley-bende. Wie weet waar ik allemaal terecht zou komen?"

"Eh, in een tempel bijvoorbeeld".

"Niet grappig Skype....Het klopt...uiteindelijk werd ik opgevangen - al lopende door de groen-velden van Smaesk door een welwillende realborg, althans...zo leek het. Het is dat verachtelijke schepsel daar en van mij mag zijn kop eraf. Wat bezield een machine om bits- en data te willen hebben via het gebruik van jonge mensen. Hij nam me mee naar deze plek en ik vermoedde niets. Er waren veel realborgs, aardige robots en er werd goed voor me gezorgd. Alleen bij de tempel mocht ik niet komen, althans voorlopig niet...."

"Ze hebben mij gevormd naar wenselijkheid zoals Hans en Grietje bij de heks werden voorbereid om op te eten. Bij mij was het anders. Mijn gezondheid kwam terug, mijn frisse huid en haar en ik oogde fier en mooi als nooit tevoren. Dat was ook het moment dat ik in de tempel terecht kwam. Het bleek niets meer te zijn dan een verzamelplaats voor realborgs om bits- en data af te persen van rijke mensen. Mensen trouwens die maar al te graag gebruik van me maakten. Ik was uiteraard de duurste versie in de tempel en er zijn schatten betaald voor slechts één uur met mij. Er was geen mogelijkheid tot ontsnappen...tot nu, gelukkig maar. Eh....ik vertrouw jullie omdat je de waarheid over mijn broer durfde te vertellen, maar begrijp ook...."

"Dank je, Sandra. Je bent heel duidelijk geweest en we hebben met je te doen. Ik begrijp je wantrouwen, omdat wij ook realborgs zijn. Het is nu voor ons de taak om je te beschermen, vooral nu wij weten wat realborgs en mensen je hebben aangedaan. Laten we een daad stellen".

"Skype...."

"Ja".

Vonnie knikte.

Het volgende moment werd het hoofd van Simsalabim gescheiden van zijn skelet. Er was geen protest. Het skelet verdween achteloos op de grond. Skype opende de achterzijde van het hoofd en vond wat hij wilde vinden. Het hoofd probeerde wat te zeggen, maar kwam niet verder dan gegorgel en kreungeluiden.

"Geef maar Vonnie", zei Skype zonder zijn aandacht van het hoofd af te houden. Vonnie legde een zilveren diode in zijn grijp-tentakel en deze ging soepel in het achterhoofd naar binnen. De lichtsensoren van Simsalabim knipperden onafgebroken en toen werd het stil.

"Een vergeet-module, Sandra. Later zullen mensen waarschijnlijk dit hoofd vinden en het opnieuw op een skelet plaatsen. Het vervelende voor de Simsalabim zal zijn dat hij bijna alles is vergeten en zich oliedom zal gedragen. Hij kan vanaf dat moment alleen nog maar aan de lopende band werken en dit alles tegen zijn wil, die diep verborgen in zijn brein schreeuwt om verandering van positie. Eh....een robotische marteling dus. Kan je hiermee akkoord gaan?"

Sandra knikte.

"Oke, dames....maar wat nu? We kunnen hier niet blijven" .


wordt vervolgd op W9



E-mailen
Map
Info