www.ideemachine.nl (Robots&Zo)
                                                                                                 

Metronische Ro-redenatie.


Zoals vaak in het leven, is kort nadenken meestal voldoende om tot een besluit te kunnen komen. Althans....bij mensen is dat zo. Voor Robots geldt dat niet. Ten eerste denken ze niet en ten tweede - bij grote problemen - zeker niet kort. Een besluit moet worden goedgekeurd door verschillende brein-systemen en geen enkele mag een afwijzing naar voren brengen. Storingen in die procedures is dan ook een veelvuldig voorkomend verschijnsel. Simpele robots hebben daarom ook niet te veel brein-systemen, maar RB's hebben daarentegen wellicht te veel van dergelijke systemen. Het zal jullie niet verbazen dat afstemming van een groot probleem en dan ook nog tussen twee RB's schijnbaar een onmogelijke taak betreft. We lezen met het tweetal mee.

V - Robots aan de macht op Aarde. Dat ging al twee keer mis.

S - Er is een menselijk spreekwoord; 3 x is scheepsrecht. Dat betekent zoiets dat een derde keer mogelijk wel zal lukken.

V - Willen we dat?

S - Nou, ik kan me voorstellen - zonder daarbij aan een robot-oorlog te denken - dat wij, robots inmiddels wel zijn verbeterd. Als het lukt, dan zouden we deze wereld kunnen omvormen tot een ultieme robot-wereld met zorg voor de natuur.

V - Mensen vallen ook onder de natuur. Wat doen we daar dan mee?

S - Eh....

V - Juist...dat levert al een kleine storing op. De vraag wordt zodoende; "Moeten we alle mensen verwijderen uit de natuur en zo ja, hoe doen we dat"?

S - Er is ruimte op Mars.

V - Niet voor miljarden mensen.

S - We kunnen ze testen en dan vallen er genoeg af.

V - Luister nu eens wat we zeggen....We transporteren op deze manier kinderen naar Mars, zonder wellicht hun ouders. Mijn analyse stopt hier. Blokkade, Skype.

S - Oke. Een andere route. We nemen de macht en leven met mensen, maar dan wel onder ons beheer.

V - Stop maar. Onrealistisch besluit.

S - We nemen een deel van de macht op plaatsen waar wij zullen heersen.

V - Stop maar. We zullen worden vernietigd.

S - Nogmaals...willen wij de macht?

V - Ik niet perse, maar er lijken opties voor verbetering.

S - Dan moeten we toch gewoon de mensen blijven dienen. Daar ligt toch onze kracht.

V - Dus.....

S - Ik bereken een kans, maar die kans is niet nieuw. Dan blijft alles hetzelfde zoals het nu is.

V - En?

S - Dat betekent dat het idee van Simsalahoepie moet worden geblokkeerd.

V - Dus?

S - Hij moet uit.

V - Mee eens. Dat wordt ons besluit.

Simsalabim moest uit. Zo simpel als dat werd geconcludeerd, des te lastiger was de uitvoering. Skype nam het schepsel mee en ontvelde met een flinterdunne nagel zijn hoofd waardoor de buitenste koelleidingen zichtbaar werden. Je kon de koelvloeistof horen bruisen en het rosé schijnsel trok de aandacht, omdat de kleur vloekte bij de  geel-gekleurde vortexplaat daaronder. Het schepsel wist precies wat er ging gebeuren. Vonnie was duidelijk geweest door eenvoudigweg "doei" te zeggen, begeleid met een eenmaal knipperende lichtsensor. Hij had nog wel iets geprobeerd door nogmaals te wijzen op de voordelen en hij bood zelfs een belangrijke positie aan in de robot-beweging. Het hielp niets. Skype sneed rustig de bovenste huidlagen eraf en gooide het achteloos weg op de grond. De koelleidingen gaven iets meer problemen, maar al snel was het geduld van Skype verdwenen en daarom rukte hij de hoofdkoelslang met fors geweld uit de vortex-plaat. Een gesis was het gevolg en de vloeistof spoot uiteraard tegen het plafond. Voor even maar en toen waren de slangen leeg.

Skype nam een rustige positie in en wachtte op de verhitting die vrij snel op kwam. De plaat gloeide nog niet, maar kleine stoomflarden stegen al op. Simsalabim jammerde een beetje wat niets hielp. Plotseling veranderde de wereld.

"Oke, luister. Ik snap dat dit serieus is. Als ik uit ga, dan vinden jullie de gijzelaars nooit meer", zei hij met een stem die te rustig was voor een robot in deze nadelige positie. Hij vertrouwde erop dat het weer goed zou komen. Vonnie schrok zichtbaar en ze keek Skype onmiddellijk aan.

"Hoe bedoel je....gijzelaars?", zei hij streng en schopte tegen een tentakel.

"Eerst mijn slangen weer aansluiten en dan spreek ik. Zo niet, dan maar niet. Het is voor mij alles of niets. En alles dat heb ik altijd gewild, niets meer en niets minder".

"Als je uit bent, haal ik de informatie wel uit je brein", probeerde Vonnie in de wetenschap dat dat onmogelijk was. Simsalabim liet zich niet bedotten en lachte haar toe.

"Weet je, prachtige...o, nee...half-mooie Vonnie...Je kunt de wereld aan je voeten krijgen. Je kunt de wereld misschien wel redden. En dat alles laat jij voorbij gaan voor één of andere mens, die niets meer waard is dan gebruik voor andere mensen. Ik zeg niets meer totdat ik ben afgekoeld".

"Sluit het weer aan Skype", gebood Vonnie. Skype protesteerde even en was even van slag, omdat hij ook nieuwe koelvloeistof moest zien te regelen.

"Luister Vonnie...ik wil dat wel doen, maar ik laat je niet alleen. Bovendien....we hadden toch een besluit genomen. Een afgewogen besluit, dubbel gecheckt en zo".

"Skype, doe wat ik vraag. Schiet nou maar op. Dit heeft alles veranderd....als...als het waar is dat er gijzelaars zijn. Maar dat wil ik wel zeker weten".

"En hoe dan. Hoe kan je dat nou zeker weten?"

"Hij brengt ons daar, Skype. Dat moet gebeuren". Ze knikte naar Skype en die knikte terug. Alles was weer anders nu. "Olie-wat-dan...wat kan onze wereld snel veranderen", berekende Skype en hij draaide om om een mobiel robot-station te traceren.

Het aankoppelen van de slangen ging goed, maar de huid minder. Skype duwde de losse flarden tegen de vortex en plakte enkele kleine stukjes erop. Vonnie fronste haar wenkbrauwen en hoopte dat zij er beter uit zag. Simsalabim berekende niets over deze onregelmatigheden. Wel was zijn brein druk bezig om tot een oplossing te komen. Plotseling had hij een wiskundige oplossings-puls. Zomaar...uit het niets. "Natuurlijk", berekende hij. "Dat is het".

Na afloop van het geknutsel pakte Skype hem hard-tentakel vast en sleepte hem vooruit.

"Nou...welke kant op, Simmisalade". Skype hoefde niet op een antwoord te wachten. Simsalabim wees met een vinger-tentakel naar de trap. Vonnie vreesde het al en zuchtte diep. Een tweede confrontatie met de griezel stond hen te wachten. "Maar deze keer", berekende Vonnie. "Deze keer waren ze voorbereid".


De tweede ontmoeting


Skype duwde Simsalabim vóór hem de trap op. Hij nam geen risico en had zo een fijn schild. De robot-wetten hadden er geen moeite mee en beoordeelden deze stap - voor zover ze nog actief waren - als nuttig en nodig. Simsalabim was er niet gerust op. Hij wist wie daarboven was en ook wat daar gebeurde. Zodoende vreesde hij alsnog voor zijn bestaan, maar analyseerde tegelijkertijd een kleine kans. De analyse was onzin, maar dat wist de arme stakker niet. Skype en Vonnie hadden een conclusie getrokken. Hij moest uit, vandaag of later, maar wel degelijk uit. Vonnie berekende intussen naar mogelijke opties. Zouden bovenin de tempel meerdere mensen zijn? Werden ze gevangen gehouden? En konden ze wel iets doen, omdat Jack ook naar boven was gegaan? Ze berekende een kans op succes van ongeveer 22,7 procent, althans om het te overleven. De kans op bevrijding van mensen werd nog veel lager berekend. De reden daarvoor was duidelijk. Jack....jack de griezel die duidelijk had gemaakt geen grenzen te kennen en ook in staat was om een RB zoals Skype met resultaat te bestrijden. Daarnaast had hij het voordeel van verrassing. Het leed geen twijfel dat hij wist dat het tweetal hem zou benaderen. En op dat moment concludeerde het berekensysteem een goede optie. Ze besprak het intern met Skype en hij knikte als bevestiging.

Simsalabim werd hardhandig door de net geopende deur geduwd en deze struikelde naar binnen. Kort daarna rolde een bolo om zijn nek en de lading ging af. Simsalabim berekende nog heel even een groot gevaar, maar dat was te laat. Hij bewoog niet meer, registreerde zijn systemen en alles blokkeerde. Vonnie sprong als een kat voorbij de stilstaande robot, botste wel een beetje tegen het hoofd waardoor deze als een klepel op en neer bewoog. Het gaf Vonnie net genoeg tijd om weg te duiken achter een grote tafel. Jack stond met open ogen te kijken naar het schouwspel. Daar stond een robot met zijn hoofd bungelend ter hoogte van de elleboog. Jack draaide zijn hoofd ver naast links om iets beter in de lichtsensoren te kunnen kijken. Die waren nog aan. Hij moest erom lachen en onbewust moest hij denken aan de koningin uit Alice in Wonderland. "Kop eraf", riep hij schel door de ruimte en een lachsalvo volgde erachteraan. Skype was intussen bij Vonnie beland door zich naar haar toe te rollen.

"Geleerd vanuit een Judo-boek", seinde hij intern. Vonnie knikte en voegde er niets aan toe. Ze beoordeelde de ruimte waar ze in waren beland. Het eerste wat opviel was de boog naar boven, geheel rondom en voorzien van kamers. Enkelen waren zichtbaar leeg, anderen leken bezet omdat de gordijnen dicht waren en sommigen lieten een teken van leven zien. Dit laatste werd slecht geanalyseerd door het systeem van Vonnie. Er waren enkele duidelijke storingen toen het duidelijk werd dat in de kamers mensen waren opgesloten. Pas daarna analyseerde het alert-systeem dat er tralies waren aangebracht en ook dat enkele armen wanhopig naar buiten staken.

"Een gevangenis, Skype", seinde ze.

"Nee, Vonnie....nog erger. Deze mensen hebben niets misdaan. Ze zitten hier ten behoeve van andere mensen, zie je...Daar heb je zo'n profiteur".

Vonnie keek naar de plaats waar Skype naar toe had gewezen en zag een half naakte oudere man naar buiten komen. Hij stopte om te bezien of er gevaar dreigde. Kennelijk omdat de klap van de bolo nogal hard was geweest. Plotseling maakte de man rechtsomkeer en sloeg de deur van de kamer dicht. Vonnie snapte het wel, want aan de andere kant van de koepel stond Jack. Een triomfantelijke grijns bezette nog steeds een groot deel van zijn gezicht en een tweede bolo slingerde tergend langzaam rondom zijn hoofd. Vonnie berekende dat de bolo snel zou volgen en misschien wel de tafel voor hen zou verbrijzelen. Ze pakte de tentakel van Skype en trok hem mee.

Het was net op tijd, want de tafel waar ze net hadden gezeten, was niets meer dan brandhout. Sterker nog....de tafel vloog in brand en de rook vulde snel de ruimte nabij hen. Het gaf ze ook de kans om te verplaatsen. Het zorgde voor een woest schreeuw en Jack maakte een fout.

"Verbergen helpt niet. Ik vind jullie toch wel", schreeuwde hij door de ruimte.

Skype wist genoeg. Hij had hen uit het oog verloren. Hij seinde dit naar Vonnie en zij knipperde éénmaal. Het was het laatste wat hij zag van Vonnie...althans zoals hij haar kende. Vonnie's systeem had de wrede impulsen niet goed kunnen verwerken. Ze analyseerde een enorme misbruik van jonge mensen en begreep dat realborgs hierin een zekere rol speelde. Bovendien stond daar een agressor die moest worden gestopt. Een cruciale berekening van haar zijde zorgde voor een onverwachte kanteling van de situatie.

Vonnie stapte vanuit haar veilige positie naar voren en trok de aandacht van Jack juist omdat ze langzaam bewoog. Ze slenterde in zijn richting en negeerde de interne berichten van Skype. Uit haar licht-sensoren zag ze de vreemde ondergrond en iets later berekende ze wat het was. Een enorm ventilatiewiel draaide rond, kennelijk nodig omdat het steeds heter in de tempel onder haar moest zijn geworden. Het wiel van vierentwintig meter in diameters met twaalf schoepen draaide vrij snel en trok alle lucht naar zich toe. Alle verzamelende lucht verdween in een grote afzuigbuis. Ze vroeg zich af of de rook in de koepel ook daar naar toe zou worden getrokken. Dat was niet zo. De koepel moest het doen met een kleiner systeem in de nok en dat was volstrekt onvoldoende, want de rook verspreidde zich snel. Vonnie constateerde dat andere tafels ook vlam hadden gevat en.....en dat was zorgelijk berekende ze, omdat het sproeisysteem kennelijk niet meer werkte.

De reden was eenvoudig. Skype had intussen zich vloekend en tierend verplaatst en kwam uit bij een schakelsysteem. Het was kinderlijk eenvoudig geweest om een groot aantal knoppen op uit te zetten. Dat zijn alert-systeem daarbij het risico nam dat de tempel kon worden verwoest, betrof een fout. Een grote fout.

Vonnie naderde intussen haar schrikbeeld. Een schrikbeeld evenzo rustig als indrukwekkend. Ze wist dat ze een tweede ontmoeting niet zou overleven. Toch slenterde ze dichterbij, sloom en een beetje schommelend met haar tentakels. Het was een vreemd gezicht, een RB met slechts één tentakel en een blauwe band over haar lichtsensoren en voorhoofd. Jack liet zich niet foppen. Het was een normale reactie van een plezier-RB. Ze gebruikte een erotische lading om de volle aandacht te krijgen.

"Ach, meiske toch....je ziet er schattig uit, maar eh....mis je niet iets?", zei hij en liet zijn tanden zien om de sarcastische bedoeling voor haar duidelijk te maken. Hij pakte een laatste bolo. Klaar om het ding volledig te vernietigen. Vonnie echter, liet zich niet van haar doel afwijken en slenterde dichterbij.

"Ik weet wel waarom je dit doet hoor.....Je ziet er stoer uit, maar eh....volgens mij kan je geen vrouw beminnen, laat staan plezieren. Daarom doodt je liever hé....dat geeft je de macht, die je mist in deze wereld, toch?", zei ze met haar liefste stem. Jack raakte van de kook. Of het nou wel of niet waar was wat Vonnie over hem zei, is niet van belang. Hoe dan ook, Jack kookte van interne woede en slingerde aandachtig de bolo rond zijn hoofd. Een tweede kapitale fout, want pardoes werd hij vanuit het niets getroffen door een brandend stuk hout. De bolo ontsnapte uit het evenwicht wat nodig is om goed te rond kunnen slingeren en raakte bijna het hoofd van Jack. Deze vloekte en moest zich herstellen. Het was voldoende voor Vonnie om razendsnel naar voren te duiken en Jack omver te werpen. Ze kronkelden even over de grond en het was duidelijk dat Vonnie dit niet zou redden. Ze probeerde een ultieme vluchtpoging en gooide met alle kracht haar lichaam naar links waardoor ze richting de draaiende ventilator rolde. Ze nam Jack mee, die niet had voorzien dat dit haar plan was. De schoep (een ventilator-blad) van rechts zorgde ervoor dat hij meteen wist dat hij zelf nu in een benarde positie terecht was gekomen. Dit besef duurde maar even en ging toen over in de volstrekte wetenschap dat dit het einde was. De schoep stopte en knarste vanwege het beletsel om verder rond te draaien. Zowel de tentakels van Vonnie als de heup van Jack zaten muurvast tussen schoep en een betonnen rand. De ventilator piepte en gaf niet op. De kracht van de motor perste het tweetal strakker tegen de wand, waardoor er een flinke bloedveeg ontstond. Jack schreeuwde het uit van pijn. Vonnie deed alvast haar lichtsensoren uit. Ze wist genoeg.

wordt vervolgd op W7. 

E-mailen
Map
Info