www.ideemachine.nl (Robots&Zo)
                                                                                                 

TTTT W-5

De Werelden

Schade-controle


Skype´s systeem richtte zich volledig op het schepsel in de stoel. De berekeningen leidde onmiskenbaar naar Vonnie hoewel ze er zo niet meer uitzag en dat was de eerste zorg. De fono-huid veranderde nog steeds en niet in goede zin. Enkele plekken werden nog donkerder en sommige openingen lieten zelfs het interne buizensysteem zien waardoor de olie zichtbaar op en neer schommelde. "Lekkage...ook dat nog", analyseerde zijn werk-brein. Skype wist feitelijk niet waar te beginnen en vroeg het beslis-centrum om een definitieve beste kans. Het duurde meerdere criante-senconden, maar toen viel de beslissing. Een eenvoudige oplossing, zo leek het. Maar dat was maar schijn. Het loskoppelen van de plug in het voorhoofd moest wel degelijk een groot risico zijn. Toch had het beslis-centrum gekozen voor de beste kans en daar moest Skype het mee doen. Hij wachtte geen miso-mini-tel meer en sloeg met een ferme klap de plug eruit. Het beschadigde Vonnie's aangezicht en maakte haar nog afschuwwekkender dan ze al was geworden. Toch bracht het een verandering. Vonnie sprak nu Skype aan en maakte ook een licht-sensorencontact. Skype hurkte ineen en sprak het arme schepsel aan.

"Ben je oké, Vonnie?", vroeg hij. Het leek een domme vraag, omdat het antwoord al duidelijk moest zijn, maar bij Robots werkt dat anders dan bij mensen. Een "oké-bevestiging", is niets meer dan een bevestiging dat het meest kwetsbare interne brein nog werkt. Dat andere sub-breinen niet oké zijn doet er even niet toe, omdat die deelstukken van buitenaf herstelbaar zijn. Een defect in het interne brein, betekent het einde.

"Ik ben oké, Skype. Je hebt het juiste gedaan. Gelukkig heb ik die griezel kunnen bedonderen, anders was het afgelopen. Wil je me losmaken, dan kan ik misschien al beginnen met huid-herstel. Ik zie er niet uit".

Skype raakte een level hoger...eventjes maar, maar zijn systeem wist goed wat het betekende. Hij was gewoonweg blij, zoals mensen dat zouden benoemen en knipperde daarom een paar keer met zijn licht-sensoren. vonnie knipperde terug. Het losmaken ging redelijk al werd ook daar nog schade mee aangebracht. De linker-tentakel kon niet worden gered en bleef vast aan de magneten. De hand-tentakel schudde nog even na en toen was het aanhangsel vrij van interne berichten en impulsen. Samen keken ze de laatste druppel na, die op de grond droop.

"Geeft niet Vonnie....we regelen wel ooit een vervangende tentakel", zei Skype met opgewekte stem. Vonnie wist dat het een leugen was, omdat haar tentakel-gewricht in haar skelet dol was gedraaid. Ze reageerde niet.

Ze begon met haar herstel. Het duurde lang....heel lang.

Robots kunnen uiteraard zichzelf herstellen door herstel-programma's aan te vragen en te installeren. Ze doen dit bij het externe Ro-data-net. Dit behoeft enige uitleg. Uiteraard is alles begonnen met het world-wide-web ergens einde twintigste eeuw, ver vóór de eerste robot-oorlog. Het web voldeed prima, totdat de invloed van nep-data het verpestte. Vooral voor burgers, maar ook voor overheden en belangrijke instanties. Na enige tijd konden er geen garanties meer worden gegeven voor de echtheid van een bericht. Zelfs live video's werden vooraf al gemonteerd door kwaadwillige figuren en dubieuze overheden. Het web ging dan ook ter ziele en werd ingenomen door werkbare sub-netten. Allereerst werd het bit- en data-net geboren. Een zeer geavanceerd net, vrij van nep-berichten, omdat de versleuteling te complex was om te kraken. Het is nooit gelukt om ook maar één bericht te ontsleutelen voordat het bij een ontvanger terecht kwam. De reden hiervoor was een versleuteling middels een berekening via priemgetallen en kwantum-spin-mogelijkheden van de cijfer-combinaties binnen het getal pi. Een afdoende en eerlijk betalings-systeem was de tweede stap. Hierna volgde er nog een sociaal-netwerk waarbij de irisscan met mond-bacterie-vergelijking een essentiële rol speelde. Frauderen was niet meer mogelijk. Een eenvoudig pols-holo kon met een vertraging van slechts één micro-del vaststellen of de zender echt bestond en ook degene was waarmee je vriendschap had gevonden. Uiteraard gaat een definitieve vaststelling van personalia niet zomaar. In sommige gevallen duurde het zelfs meerdere dagen voordat er een akkoord kan worden gegeven.

Ook dit behoeft enige uitleg. Een verificatie van echtheid van een persoon gebeurde in het begin altijd via een mens of via een apparaat waarvan de programma´s door mensen waren ingevoerd. Het ging eerst helemaal fout, omdat oogballen uit stoffelijke overschotten werden gestolen. Zelfs opgevangen monsters van menselijke adem volgde daarna en leidde tot fraude. Er volgde een universeel overleg, maar dat voldeed niet. De angst voor invloed van één of andere overheid was te groot. Uiteindelijk bleef men over met een kern-vraag. Hoe een akkoord te geven zonder besmetting van de mens. Anders gezegd; hoe kan er een antwoord worden verkregen zonder dat één mens daarin een rol zou spelen? De oplossing kwam van Mars. Al eeuwen werden daar kristallen gevonden waarvan niemand wist wat ermee te doen. Totdat professor Lawkins een dergelijke steen onder ogen kreeg. Het was hem cadeau gedaan en hij mocht ermee doen wat hij maar wilde. Een eureka-kreet steeg al binnen drie maanden op uit de schuur van zijn eenvoudig huisje. Wat bleek. Data of bits die door een Mars-kristal voerde werd ontdaan van alle ruis-data's. Als er een klein pakketje spionage-programma bij een simpel doe-programma was gevoegd, bleef het spionage-programma achter in het kristal. Een data-zuiverings-object was geboren. En zo ook de garantie op eerlijkheid bij personalia-vaststellingen. Het zorgde voor veiligheid en rust.

Natuurlijk veranderde er ook iets, toen de robots een rol gingen spelen in de maatschappij. Er werd gekozen voor een afzonderlijk Ro-data-net, omdat de informatie in het Ro-data-net alleen van belang kon zijn voor robots. Mensen waren niet in staat om één klein berichtje te vertalen naar iets wat ze dachten dat het was. Niet zo gek ook, want de communicatie-berichten werden in dat net "op zijn Chinees-Arabisch" weergegeven. Andersom dus....van beneden naar boven en van rechts naar links, als je een dergelijk bericht zou kunnen weergeven op je holo-scherm. Tot slot volgde er nog een aantal exclusieve netwerken. De overheden, defensie en veiligheids-afdelingen, maar ook maan en mars-eenheden deden daar aan mee. Hoe dan ook...het was druk op het gebied van data-transport en herstel-aanvragen stonden niet vooraan. Sterker nog....dergelijke aanvragen stonden niet eens op enige prioriteit-lijst.

Vonnie wist gelukkig een prio-lijst te vinden en wel via Dr. C. Salvin. Hoewel "uit", waren zijn contact-mogelijkheden nog intact en daar maakte ze gebruik van.

"Dr. Salvin is uit, Skype. Het zou me niet verbazen als....".

"Geeft niet Vonnie. Werk gewoon verder", haakte Skype in.


Testing, test...?


Het geheel wat we vanaf nu Vonnie kunnen noemen, betrof qua uiterlijk een armzalige robot. Eenarmig, vol met huid-beschadigingen en bovendien liep ze mank. Haar aangezicht daarentegen was als vanouds met uitzondering van een groot gat op haar voorhoofd. Een lief onschuldig snoetje met sproetjes en een forse blauwe streep over de gehele breedte, die haar lichtsensoren een prachtige gloed gaven, was voldoende om het gat een beetje te kunnen camoufleren. Skype was tevreden. Hij berekende een normaal functionerende Vonnie, met enkele gebreken die later aandacht kon worden gegeven. Toch wilde hij het brein wat uitvoerig testen en Vonnie was het ermee eens. Ze knikte begripsvol en knipperde uiteraard drie keer met de lichtsensoren. Ze kon het RB-flirten niet achterwege laten.

"Vonnie", zo begon Skype. "Vonnie, ik vind het vreselijk wat je is overkomen, maar gelukkig sta je nog steeds aan. Kan je de wortel van pi gedeeld door het zevende priemgetal benaderen?"

"Stop maar, Skype....Dit soort berekeningen heb ik al laten uitvoeren. Nee, daar is niets mis mee. Je zult wat anders moeten proberen om mij echt te testen".

"Oke....dan doen we dat, maar je bent gewaarschuwd, hoor".

"Kom maar op".

Skype deed een oproep aan zijn test-programma en kwam met een aantal vragen, die de afstemming tussen robot-brein en de menselijke werkelijkheid konden weergeven. Het falen van zo'n test betekende meestal een terugkeer naar de fabriek. Skype nam zich voor om uit te zoeken of Vonnie nog in alle redelijkheid zou kunnen functioneren zonder dat onschuldige mensen de dupe zouden worden. Feitelijk had hij geanalyseerd dat schade aan een mens een optie was....mits voldoende berekend met rekening houdende met de gebrekkige robot-wetten, die inmiddels bij RB's - en vooral in de tempel -  kunnen voorkomen. 

"Bereken.....", begon hij.

"Nee, Skype, geen differteriaal-kwantum-berekeningen...die zijn saai". Skype knikte.

"Oke, hm....wat is het belangrijkste getal ter wereld?"

"Ligt aan wie je het vraagt. 1 tot en met 10 zijn belangrijk voor de mens. Alle priemgetallen voor de robots. 42 voor aanhangers van Douglas, 666 voor duivels-aanhangers, maar voor mij is het 16. Ik was bij geboorte de zestiende versie van mezelf. Hm....12 is ook belangrijk als je de verhouding tussen de maten binnen de grootste piramide van Cheops wil bezien in relatie tot het sterrenbeeld Orion. De maat van de lichtsnelheid is belangrijk al missen we waarschijnlijk nog een oneindig aantal cijfers achter de komma. Eh....zal ik doorgaan?"

"Ja, doe maar. ik ben benieuwd".

"Oke...51 is ook belangrijk als procentueel meetinstrument voor de mens bij hun maandelijkse referendums. Althans..in West en Zuid. 27 is het getal van Rembrandt als verhoudingstabel voor de kleur roze ten opzichte van de huidskleur van een mens. Hmmm...minus 273,15 uiteraard, het getal van de eeuwige stilstand. Kelvin weliswaar....273,15 is 0 graden Celsius".

"Kom op Vonnie. Dit kan je beter. Geen algemene zaken meer, oké?"

"Pfff...bedoel je Harshadgetallen? Of een onaanraakbaar getal....priemtweelingen of zo..."

"Nee, Vonnie. Ik bedoel getallen in relatie tot de mens-robot-maatschappij".

"Goed...de verhouding Robots-Mens is 21,6745 procent. Waarvan 1,32 procent RB. Ehh...het aantal tentenkampen a 1000 mensen rondom Mekka tijdens de Hadj zou vermeerderen met 1.200.367, indien alle Chinezen zich zouden bekeren tot de Islam. Het aantal varkens is met 89,466 procent gedaald, toen bekend werd dat varkensvlees schade toebracht aan de hypofyse".

Skype strekte zijn handtentakels. "Goed iets anders dan...".

"Stel je voor dat het leven van een jonge vrouw in gevaar is. Je kunt haar redden door een deur te openen. Echter....als de deur wordt geopend, zal er radioactieve straling vrij komen, die een mens naast je zeker zou doden. Wat doe je?"

Vonnie knipperde met haar lichtsensoren en maakte zo duidelijk dat ze aan de slag ging. Veel tijd wilde ze niet nemen, want dat zou afbreuk doen aan de waarde van de vraag. Actie was geboden en snel.

"Ik zou niets doen.", antwoordde ze.

 "Waarom niet?"

"De stand is 1 - 2. De één kan ik redden, maar dan gaat een andere dood en bovendien kom ik zelf mogelijk in gevaar".

"Hallo....Vonnie, je stelt je hierbij gelijk aan een mens. Het zou 1 - 1 moeten zijn, toch?" Skype keek opzettelijk met een schuin gehouden hoofd als teken dat hij het echt niet met haar eens was.

"Luister, Skype. Voor mij is het 1 - 2. Ik vind mij net zo belangrijk als een mens. Dat mag inmiddels wel. Kijk naar de mens. Als je niet meer gegevens geeft, kan ik er ook van uit gaan dat die mens, een gedrocht van een mens is...een leugenaar, een crimineel en misschien wel een moordenaar".

"Goed....De jonge vrouw is een wetenschapper en de vrouw naast je een no-no. Je weet wel, een mens die leeft van een data-basis zonder dat ze er iets voor terugdoet aan de maatschappij".

"1 - 2, nog steeds....weet je Skype, die wetenschapper maakt misschien wel een vreselijk wapen en die andere vrouw baart mogelijk nog een kind gelijk aan Einstein". Vonnie knipperde nu constant. Skype begreep dat ze hem plaagde.

"Maar Vonnie....je stelt hiermee dat de robot-wetten een probleem voor je zijn, toch?"

"Dat klopt Skype en ik weet dat het bij jou ook zo gaat. En zie....geen storingen. Voor mij is deze tempel feitelijk een perfecte plaats."

"Daar was ik al bang voor, Vonnie en wellicht is dat ook precies de bedoeling voor die Simsala-brokkenmaker, snap je?"

"Mee eens Skype. Ik bereken dat ook. Maar wat nu dan? Hoe moeten we deze tempel, onze wetten en de relatie met de mens nu gaan beoordelen?"

"Goede vraag Vonnie. Laten we daar eens over rekenen." "Eh, voor de goede orde. Je bent goed bevonden, hoor!"

Vonnie knipperde twee keer. "Dat is maar goed ook, Skype. Anders had ik je gewoon hier achter gelaten....robot-grapje, hoor!" Haar skelet schudde een beetje. Skype deed mee.



Ten strijde


Er viel een stilte in de ruimte hoewel het gejoel vanuit de Tempel nog goed hoorbaar was. Kermende kreten, jammerende kreunen, extatische zuchten en huilgeluiden vermengd met lachuitbarstingen zwierven als ongemakkelijke muggen door de lucht. In de Tempel was het "feest' in volle gang. Soms stierf een lijdzaam gehuil uit en soms klonk er een angstige gil om aan te geven dat de grens nog niet was bereikt. Vonnie en Skype probeerde er niets van te vinden en richtten hun aandacht op berekeningen voor verder herstel. Enkele updates konden worden opgevangen en dat deed Vonnie meteen goed. Niet dat ze er gezonder uit kwam te zien, nee, die hoop had ze voorlopig achter zich gelaten, maar gewoon een goed werkend systeem - zonder één tentakel weliswaar - was voor haar voldoende. Skype raakte alsnog steeds meer afgeleid. Vooral de kreten van pijn deden hem op de achtergrond rekenen, ten overvloede, want hij wist olie-donders goed wat het betekende. Daar werden geen spelletjes gespeeld.

"Vonnie....ik weet niet wat jij er van vindt, maar dit voelt echt niet goed", begon hij met enige aarzeling, omdat hij niet genoeg kon analyseren of Vonnie dergelijke berekeningen wel aankon. Haar antwoord was hierover wel duidelijk.

"Luister, Skype. Als ik de aard van de mens in berekening en analyse neem, dan kom ik maar tot één conclusie. Ze zijn verdoemd. Wellicht is het proces hiervoor al in de verre oudheid begonnen. We kennen allebei de verhalen van adam en eva en de zondvloed. Bovendien...kijk eens hoe de wereld er nu uit ziet. Er zijn nauwelijks nog ijs-gebieden, de zeeën zijn ongelofelijk gestegen en een gigantische hoeveelheid dieren hebben de mens niet overleefd. Mee eens, toch?"

"Ja, klopt Vonnie....Maar ze hebben ook pech gehad, toch? Niemand kon voorzien dat de natuur zó erg zou veranderen en daarnaast...er zijn ook veel mensen die hun best doen. Kijk hoe Metropolis er nu voor staat. Er heerst rust en men zoekt eerbied voor de natuur. Soms lukt het olie-donders goed....als ze maar willen."

"Juist, Skype...maar kijk nu eens hier. Als mensen de mogelijkheid krijgen om zich materieel te begunstigen, dan zijn er geen grenzen meer. Sterker nog, ze graaien naar data en bits als duivels en willen altijd meer. Ook het begunstigen van hun diepste wensen laten ze niet achterwege. Vandaar de pijn en de lust die je hier hoort. Mensen misbruiken mensen en misbruiken dieren en misbruiken de natuur. Dat is wat de mens is."

"Ik ben het er niet helemaal mee eens, Vonnie. Het gaat om een minderheid. De meeste mensen kunnen ook een normaal leven leiden, toch?"

"Jawel, maar is het niet dat de wreedheid en vernietigingsdrang van de mens het altijd wint. Vroeger had je ene Hitler....hij wilde zelfs een hele stam uitroeien. En wat te denken van de robot-oorlogen. Het scheelde niet veel of alles was weg. Dat kan je niet ont-rekenen."

"Hm....maar wat dan te denken van onze vriend Simsala-lepel-olie?" Zijn wij ook niet schuldig?"

Vonnie zei niets en berekende de vraag. Er kwam geen analyse.

"Die vraag is te groot Skype. Ik weet het niet".

"Oke....ik stel voor dat we onze vriend eerst maar eens gaan bevragen. Dan kunnen we een beslissing nemen. En als we ten strijde moeten....dan moet dat maar. Hier kan het. De robot-wetten zijn dood hier. Vermoord door ons eigen volk".

"Ten behoeve van de mens, Vonnie. Niet vergeten."

Skype draaide zich om. Drukte op de knop en de deur ging open. Hij hoefde niet om te kijken of Vonnie hem volgde. Zijn hand-tentakel raakte de hare en enkele grijp-tentakels verstrengelden in elkaar. Het "voelde" goed.

De ontvangen geluiden konden makkelijk worden herleid naar elk gebeuren op de vloer van de Tempel. Daar waar gekreun werd geproduceerd kon geen kledingstuk meer worden gevonden. Het woelde en krioelde in een kluwen van ledematen en enkele tentakels en de hoofden zagen er vreemd uit, vanwege ogen die constant draaiden van boven naar beneden. Het witte van de oogballen viel het meeste op, maar ook het wit van de gebleekte - meestal valse - tanden kon niet worden gemist. Er waren zeker vijf van dat soort kluwen te vinden, de één nog groter dan de andere. In de hoeken van de Tempel was het andere olie, zo ondervond ons tweetal. Van daar uit konden de angst en pijn-kreten worden herleid. Naargeestige machines stonden opgesteld, sommige tegenover elkaar. De machines bewogen en werden omringd door een walm van stoom en olie. Het was niet meteen duidelijk waar deze machines voor werden gebruikt, maar toen het eerste exemplaar werd benaderd, maakte Vonnie een menselijk kots-geluid. Skype analyseerde het zelfde. Diep in de machine zat een vrouw en zo te zien kon ze geen kant op. Ze jammerde en jammerde, maar er gebeurde weinig. Plotseling kreeg Skype iets anders in beeld. Bovenop de machine zat een mens, ook een vrouw en die beroerde enkele handels en knoppen. De machine begon te sissen en een draaiende schijf begon met zijn tocht naar beneden. Het was duidelijk...één of andere slijpschijf raasde rond en nadere de blote buik van de angstige vrouw. Ze maakte wilde bewegingen met haar buik en trok deze zo veel mogelijk in wat haar uiterlijk deed lijken op een van de honger stervende mens. Uiteraard kon ze het inhouden van haar buik niet lang volhouden en deze plopte ook weer omhoog. De schijf bereikte met een snelheid van twee millimeter per seconde zijn doel en het kleurde rood. De vrouw gilde en stopte daarmee, toen het haar duidelijk was dat de schijf weer omhoog ging. Speeksel droop uit haar mond en het zweet gutste van haar lijf. Bovenop de machine begon iemand te lachen. Schel en hard. Skype had zich niet beroerd, ondanks de wanhoop van de vrouw in de machine.

"Is dit nu een spel Vonnie of iets anders? Ik weet het niet."

"Ik ook niet, maar als ik moet gokken - wat ik natuurlijk niet kan - dan zou mijn systeem berekenen dat het inderdaad een spel is. Een spel van macht en onderwerping, iets wat de mens graag wenst, althans...sommigen".

Skype knikte en gaf aan dat hij verder wilde kijken. Ze moesten immers hun "werkgever" nog vinden voor enige uitleg. De wandeltocht door de Tempel gaf soortelijke beelden. Kluwen van naakte mensen, vrij onschuldig zoals het leek en machines met slachtoffer en een machthebbende. Het begon erop te lijken dat Vonnie gelijk had. Hoewel de meeste machines er akelig uitzagen, vond er geen enkele serieuze verwonding plaats. Toch was Vonnie niet gerust en daar had ze een goede reden voor. Midden in de tempel, daar waar Simsalabim zijn publiek had uitgenodigd om deel te nemen aan het feest, was nu een wenteltrap verschenen. Voor de ingang van de trap stonden twee RB's en het kon meteen worden gezien dat ze niet iedereen toegang zouden geven. Iets naar boven verscheen een mens. Hij stopte even en opende zijn leren jas.

"Daar is hij, Skype". Vonnie seinde intern en Skype bevestigde het seintje met een nauwelijks merkbare knik. Toch liep hij niet naar de trap. Skype had iets anders op zijn lichtsensor getraceerd.

"En daar is hij", seinde hij.

"Oke, Skype. Laten we inderdaad eerst onze collega RB onder olie zetten.

Simsalabim had geen idee wat er op hem af kwam. Hij stuurde zijn RB's aan en volgde met spiedende sensoren naar onregelmatigheden. Die vond hij niet. Het verliep allemaal volgens plan. Plotseling analyseerde hij een tik op zijn skelet. Dat was voorlopig het laatste wat hij registreerde, want een ferme hand-tentakel kneep al zijn slangen rondom zijn hals af. Het werd zwart op zijn lichtsensoren en zijn alert-systeem ging over op code bruin. Skype nam zijn prooi slepend over de vloer mee naar een rustige plek, liet zijn hand-tentakel wat verslappen en plaatste de RB op een smerig kussen. Simsalabim kwam even later uit zijn ongewenste onderbreking en begon automatisch zijn systeem te scannen. Skype en Vonnie wachtte het gedoe rustig af en hurken vlak voor hem om goed te kunnen zien of zijn licht-sensoren weer begonnen te stralen.

"Hallo, Sim-salie-salsa, daar ben je weer", zei Skype, terwijl hij zijn gezicht vlak voor hem liet brengen. De RB op de grond analyseerde een intimidatie-poging, maar geen directe aanvalsmogelijkheid. Het skelet ontspande een beetje en enkele ontsnappingen van lucht waren het gevolg.

Het zal de lezer niet verbazen dat Simsalabim weinig trek had om te vertellen wat er gaande was. Toch...hij had geen andere keuze, toen Skype hem vriendelijk uitlegde dat een onvolledige of onjuiste conclusie van zijn gegevens, zou leiden tot een halvering. Een halvering....letterlijk een breuk tussen hoofd en skelet, iets wat geen enkele robot wilde ondergaan. Vooral toen Skype er aan toevoegde dat hij zijn hoofd zou laten gebruiken als bowlingbal. Simsalabim kuchte, stamelde en liet nog enkele luchtbellen ontsnappen.

"Nou schiet op, olie-blik, we hebben niet alle tijd, dus begin maar", begon Skype en prikte met een gestrekte vinger-tentakel tegen het linker licht-sensor om wat druk te geven. Die deukte een beetje in en dat was voldoende.

"Luister...jullie zijn RB's en verdomd olie-goede ook. Analyseren jullie dan helemaal niet wat hier gebeurd. Bereken eens na....een enorme hoeveel geavanceerde RB's tesamen in een tempel met idiote mensen". Hij wachtte even maar ging verder omdat geen van de twee reageerde.

"Oke....wat hier gebeurd is simpel. Ik heb alhier een pleasure-paleis gemaakt voor mensen. Het kost een enorme hoeveelheid bits en data om hier te mogen feesten. Wat de mensen niet weten is dat er holo-beelden worden verzameld. Van hun eh....eigenaardigheden, zeg maar".

"Ga verder", sommeerde Vonnie.

"Goed....nou, aangezien ik hier vooral de elite van de mensheid heb ontvangen, heb ik deze elite in mijn macht. Ik mag aannemen dat niemand wil dat dergelijke aanstootgevende beelden verschijnen op het publieke holo-net. Geniaal toch, hahaha".

"En dan. smerige afperser die je bent, wat dan?". Skype keek de in elkaar gebogen RB strak aan.

"Juist, Skype.....en wat dan?" Ook Vonnie liet haar blik niet meer los.

"Kom op zeg", antwoordde Simsalabim en spreidde zijn tentakels.

"Hou me niet voor de gek. Jullie snappen toch wel dat wie de elite beheerst, de aarde beheerst, toch?....."

"God-alle-olie-stroopsels nog aan toe.....daar hebben we weer een robot die de wereld wil veranderen. Jeetje, hebben we niet genoeg van dat soort types gehad tijdens de Robot-oorlogen. Ik stel voor om hem te delen Skype. Dan zijn we daar vanaf". Vonnie maakte een wegwerp-gebaar en tikte Skype op zijn skelet.

"Hm....Ik weet niet Vonnie. Er zit wel wat goeds in zijn ideeën. Ik bedoel....eerlijk, deze mensen zijn toch afschuwwekkend. Kijk wat ze in werkelijkheid zijn! Je geeft ze een openings-pil en ze gaan helemaal los. Alle verborgen wensen, angsten, dromen en haat-gevoelens komen naar voren. Wat wij zien - is de echte wereld. Een wereld vol pijn, lust, misbruik en gebruik zonder dat ze daarvoor verantwoording willen afleggen. Ik weet zeker als we hier de laatste gans naar binnen brengen, deze levend wordt gevild".

"Juist ja....dat bedoel ik nou, meiske", zei Simsalabim die vervolgens keihard naar achteren klapte.

"Ik ben geen meiske, oké griezel-bot".

"Rustig, rustig....ik zal dat niet meer doen. Maar luister goed naar je vriend. Hij heeft gelijk. Alles gaat kapot bij de mens en ik wens dat te openbaren. Als we deze elite in onze macht hebben en we verzamelen alle RB's, dan zijn we groots.....groter dan de mens. De Aarde aan ons voeten."

"En...wat als de elite deze tempel nu eens met één klap torpedeert met een nucleair?...Wat dan, slimmerik?", zei Vonnie vinnig.

"Goede vraag, Vonnie. Ik ben benieuwd."

"Luister...mijn plan gaat niet snel. De elite bestaat uit ongeveer duizend mensen wereldwijd. Wat we moeten proberen is om niemand te laten weten dat ook andere mensen worden eh....afgeperst. Laat ze in de waan dat ze de enige zijn. Wat hier gebeurt, dat wil niemand openbaar hebben. Deze beelden maken ons zo machtig....niet te geloven".

"Denk na, beste vrienden, doe mee".


wordt vervolgd op W6.


E-mailen
Map
Info