www.ideemachine.nl (Robots&Zo)
                                                                                                 
TTTT W3

 

De tweede wereld

 

Uiteraard kunnen we de gebeurtenissen in de tempel volgen via de communicatie tussen onze vrienden, Vonnie en Skype. Maar de situatie in de tempel werd zo onduidelijk, dat ook hier niet anders kan worden gekozen voor de meest overzichtelijke vorm, namelijk een overzicht van de spraak-analyse van de R-data-bank. Opgemerkt wordt dat R-data niet altijd volledig is en bovendien slechts voor Robots heel goed te analyseren is. De data uit de geanalyseerde R-data-bank is voor mensen lastig te begrijpen en daarom is de originele tekst zoveel mogelijk alsnog aangepast. Tot slot is het noemenswaardig te vermelden dat de R-data-bank vóór de robot-oorlogen is geplaatst op de Maan en dus ook enigszins verouderd was.
De tweede wereld is slechts een benoeming voor de (geavanceerde) berekeningen en analyses van RB's. De Robot-wereld dus.
013025042148TOS
S - Vonnie, er liggen hier mensen op de grond te kronkelen. Wat?
V - Skype, zet je M-visueel uit en schakel over naar R-visie-35.
S- Oke.
S - Wat de olie... (WDO) ?
V - juist.
V - Ik bereken vier kale muren, H 30 meter, L 250 meter en B 150 meter, gewapend beton met glans en spiegel-fiso's erin verwerkt. Ook een enorm raster van nano-sensoren, hoeveelheid: 30.005.678. Tot slot geluid, wind, vocht apparatuur in de nok, de vier hoeken en op de vloer. Opmerkelijk....ik traceer ook mij onbekende halo-fases en uiteraard een slordige 60 RB's.
S - Heb je de mensen al geanalyseerd?
V - Yep....ze zijn gemiddeld meer dan 70 jaar, zwaar verrimpeld en gebrekkig, gezondheidsfactor 30, laag dus.
S - Maar zo gedragen ze zich niet.
V - Duidelijk, maar vergeet jouw rol niet. Als het goed is heeft iedereen pillen van jou de andere RB's gehad, toch?
S - Ja....ze waren snel op en toen kon ik bij die Simsalabim een nieuwe voorraad ophalen. Het is werkelijk een overkill aan pillen en deze soorten heb ik nog nooit gezien. Ze zijn onmiddellijk verslaafd, Vonnie.
V - Scan goed om je heen. We zoeken het arme meisje nog al vermoed ik dat ze hier niet bij is. Daarnaast zullen we onze vriend Simsalabim in de gaten moeten houden, want hij is...eh...niet oké. Heb je misschien een pil voor mij, dan scan ik de inhoud.
S - Is goed Vonnie. Die Simsalabim maakt hier een soort van Louis de veertiende feest van als je bereken wat ik bedoel.
V - Je bedoelt een losbandig erotisch feest?
S - Daar lijkt het wel op.
033025042148TOS
S - Vonnie, heb jij je lichtsensoren goed staan. Ik scan even niets.
V - de mee...kleu....niet in de....rek......
S - Von....wat ...........................niet goed.
V - Alle olie, daar zijn we weer.
S - Dit moet ik even wat beter laten berekenen, want ik kan er geen olie-koek van maken.
V - Mijn analyse geeft aan dat alle emotie-remmen kennelijk los zijn geraakt. Met andere data...ze zijn oncontroleerbaar geworden.
S - Yep, Vonnie en totaal afhankelijk van nieuwe pillen. Ze hangen gewoon aan mijn tentakels.
V - Als ik het goed analyseer, XXXXXXXmotie het diepst menselijke wat er is. De pil heb ik geanalyseerd, niets bijzonders, gewoon een transquisizer ,maar.....hou je vast......met nano-robots erin. Die hebben of iets bij zich of ze veranderen iets in de hersenen. Ik weet het niet.
S - Nou....ik mis een dergelijke trip niet, want zo wil ik niet worden. Een levend organisme zonder controle.
V - Hm....Ik twijfel Skypie jongen, want er is ook liefde. Weet je, dat ongrijpbare iets wat de mens wel heeft.
S - Ik ben daar niet van overtuigd.....
V - ?
S - Nee laat maar. Hoe dan ook, ze hebben altijd nog een God als laatste redmiddel om hun verwerpelijke gedrag te vergeven, althans sommigen dan.
V - Daar hebben we die God weer. Hou nou eens op. Misschien is Simsalabim wel een God?
S - Nee, toch....een robot-God zou mensen nooit zo behandelen. Nou ja......Ik weet het niet. O, scan nou eens Von, ze krijsen en huilen....
V - Ik reken het nu ook. Het is alsofXXXXXXXnieuwe fase is ingegaan. Een soort van eindfase. Angst misschien?
S - Nog zo'n emotie XXXXXXXRB niet warm van wordt. Wat een gedoe....emoties....Ik XXXXXXdat we nu extra moeten opletten, want ............................. gebeuren. Laten we alle gezichten - ook van de RB's - scannen of we bij iets ongebruikelijks bemerken. Zenuwachtig gedragXXXXXXXzo. Dat bedoel ik.
V - oké. Ik XXXXXXXX Zuidwest hoek en dan naar rechts.
033325042148TOS
V - Skype.......ik.....hm, die man. Nee....Ik m.........oké?
Vanaf dit punt moeten we over schakelen naar de later door de mens ingevulde schrift-versie, omdat goed verifieerbare gegevens omtrent de waarheid ontbreken. Sporenonderzoek heeft later wel enkele gegevens kunnen verifiëren, die de onderstaande versie vrij aannemelijk maken.
Vonnie scande dus gezichten en berekende ze op basis van warmte, kleur, iris-diepte en uitdrukking. Enkelen werden al snel getraceerd als RB's. Hele goede RB's ook nog, want het kostte haar moeite om dit vast te kunnen stellen. De RB-versies die hier werden gebruikt, zo analyseerde ze, waren meer op menselijk gedrag en uiterlijk geselecteerd dan op de aanwezigheid van kunstmatige intelligentie met bijvoorbeeld dure analyse-opties. Hun fono-huid was vanzelfsprekend nauwelijks van echt te onderscheiden en zelfs de warmte-afgifte op de radar kwam geheel overeen met het gedrag en de hitte in de tempel. Een goed uitgevoerde iris-scan gaf meestal de definitieve doorslag al moest ze wel grote moeite doen om een dutfa-seconde recht in de iris te kunnen scannen. Plotseling stuitte ze op een gezicht waarvan ze in haar brein onmiddellijk een alert-signaal voor ontving. Een iris-scan was in dit geval niet nodig. De man, onmiskenbaar een mens, keek met staalblauwe ogen direct in haar sensoren en verroerde zich niet. Zijn zware lederen jas was daarbij opvallend genoeg om meteen te berekenen dat hij zwaar was bewapend.
Vonnie's alert-brein berekende in een split-seconde dat het beste was om de opvallende man direct aan te spreken en zond een intern signaal naar Skype. Een ontvangstbevestiging kreeg ze echter niet en dat was haar eerste fout. Jack had niet alleen wapens, maar ook kostbaar defensieve pulsradar-materiaal in zijn uitrusting. Zijn verstoring van robot-signalen in de tempel werd zodoende groter naar mate Vonnie hem naderde. Jack liet niets aan het toeval over. Skype zond intussen enkele berichten, namelijk dat hij niets bijzonders had kunnen analyseren en ontving tevens geen rood-alert van zijn gevaar-simatie-systeem met betrekking tot de laatste woorden van zijn gezellin. Ook dat was een fout.  Vonnie maakte zich geen grote zorgen. Een mens, gevaarlijk dat wel, moest ze aankunnen, zo vond ze. Haar brand-laser in de middelste vinger van haar hand-tentakel zou sterk genoeg zijn om een gemiddeld mens te doen vluchten. Ze had er weliswaar geen ervaring mee, gelet op de 1e robot-wet, maar hier voelde alles anders. Haar brein concludeerde zelfs de mogelijke geboorte van een andere wereld, een wereld zonder Robot-wetten. Langzaam, dat wel, maar haar gevoel was duidelijk geanalyseerd en voelde sterker naar mate de nacht vorderde.
Opmerking: Robots voelen niet. Natuurlijk niet. Ze hebben weliswaar tastsensoren, maar voor zover het gaat om voelen van emoties, kunnen ze alleen rekenen, analyseren en tot slot concluderen. Toch zijn er in de geavanceerde versies systemen ingebouwd, die kunnen worden vergeleken met een vorm van het hebben van een gevoel. Feitelijk is het simpel. Dreigt er gevaar.....de sensoren nemen verschillende punten waar, waaronder: type object, afstand, grootte, aanwezigheid van wapens, snelheid, kracht en het brein analyseert de gegevens tot een totaalbeeld. Hierna volgt er een bericht van het brein aan de uitvoeringsdelen (waaronder ook andere delen van het brein) en geeft zo nodig een alert uit in de vorm van een matrix-cijfer of kleur-code. Een dergelijk cijfer of code wordt meestal door de RB gedeeld als een "gevoel". In het geval van Vonnie volgde er een gecombineerde cijfer-code waaruit op te maken was dat de omgeving in relatie tot de robotwetten langzaam veranderde. Dit vanwege verkregen informatie (onder andere een analyse van het gedrag van de mensen), de omgeving, de vreemde samenwerking tussen mens en robots en tot slot mogelijk de verstorings-pulsen van Jack en natuurlijk niet te vergeten de complexe situatie aangaande de zoektocht naar Sandra en de puls van Tara. Een rommeltje dus, wat alleen zeer geavanceerde robots kunnen "overleven".
Jack keek indringend naar de opmerkelijke RB die soepel op hem afliep. Ze was één van de mooiste RB's die hij ooit had gezien, vond hij en volgde haar zonder te knipperen met zijn ogen. Er was geen enkele aarzeling in haar bewegingen en Jack vroeg zich af of zij wellicht een kleding-model kon zijn uit een verre regio. Vonnie ging recht op haar doel af en liet zijn blik niet los. Dit voelde bij Jack een beetje ongemakkelijk - een prachtige vrouw, ook al is het robot, die je langdurig aandacht schenkt, is natuurlijk zowel fijn als intimiderend - maar het maakte hem ook nieuwsgieriger dan hij al was. Eenmaal nabij stopte ze en plaatste haar linker-tentakel een beetje vooruit. Haar heup zakte rechts naar beneden en de armen stopte ze in haar zij vlak boven de indrukwekkende riem.
Ze sprak hem aan alsof ze de situatie volledig onder controle had. Een vloei-sigaartje ontbrak er aan, maar de transformatie van een soepel kleding-model naar een zelfverzekerde plezierdame met een brutale look, stond haar goed.
"Zo, jongen....je lijkt een beetje verlegen", plaagde ze in de wetenschap dat een toneelspelletje vaak goed werkt om het ijs te breken. Ze kreeg gelijk. Jack glimlachte, zei niets en pakte zoals verwacht een vloei-sigaret uit zijn binnenzak. Vonnie twijfelde geen moment en stak haar brandertje aan en gaf hem een vuurtje. Een dank je kon er niet vanaf, maar een korte knik was voldoende voor haar. Ze had beet.
"Verlegen....meiske... Is wel het laatste wat ik ben, maar ik wil jouw spel wel meespelen hoor.", antwoordde Jack. Het cynisme in zijn antwoord was overduidelijk, maar Vonnie negeerde het.
"Ach.....dan niet. Misschien wil je liever een echt meisje", probeerde ze, terwijl ze haar pruillip net iets groter maakte. Jack moest erom lachen. "Nee, hoor....Ik wil jou best, maar dan wil ik je wel eerst een beetje leren kennen. Maar....niet je waarheid, als je begrijpt wat ik bedoel. Nee, gewoon jouw rol voor vandaag, oké?"
"Oke...goed. Mijn naam is Vonnie, aangenaam". Ze strekte haar tentakel uit.
"Mijn naam is Justin", loog hij. Vonnie scande geen directe leugen-indicaties, maar vond het ongebruikelijk dat haar aangeboden hand niet werd geaccepteerd. Ze besloot om hem te losser te maken.
"Hm....je houdt niet van contact, is het wel?" Haar toontje was licht moederlijk te benoemen.
"Luister dingetje...Ik ben niet zo van realborgs, maar... evengoed zie je er wel bijzonder uit, dat moet ik toegeven".
"Dank je. Daar zijn we toch hier voor."
"Of ben je hier voor wat anders? Een massage misschien...of misschien toch iets met pijn?" Vonnie probeerde hem te ontlokken om meer te zeggen. Haar analyse-systeem waarschuwde haar indringend voor storings-apparatuur en onbekende metalen onderdelen onder zijn lange jas. Jack reageerde niet.
"Oke....duidelijk. Iets over mijn rol. Ik ben een plezier-meisje of vrouw, wat je maar wil. En...eh...Ik kan alles, heb geen grenzen al zou het fijn zijn dat ik bij het verlaten van jouw aanwezigheid geen huidschade zou ondervinden. Kan je me dat beloven?"
"Hm....misschien. Heb je ook problemen met brein-invloed?"
"Wat bedoel je daarmee? Dat ik "psychisch" onprettige ervaringen ga meemaken. is dat het?"
"Wie zegt dat het onprettig is. Ik wil je graag verrassen, oké?"
Vonnie's brein draaide nu op volle toeren. Ze was in gevaar, maar wist evenzo dat deze man haar wellicht kon leiden naar de gezochte jonge vrouw. Ze besloot om tijd te winnen.
"Ik moet dit voorleggen aan mijn alert-brein. Heb een beetje geduld."
"Is goed hoor. Als jij niet wil, dan neem ik een ander...Misschien wel een echte."
Vonnie schrok. "Een echte?...waren er dan alsnog mensen-meisjes die een rol zoals zij moesten spelen?", legde ze voor aan haar analyse-brein. Een antwoord kwam snel. Ze moest wel op zijn verzoek in te gaan. Dit alleen al om de eerste robot-wet tegen moet te komen. De kans op schade aan een mens-meisje door de persoon recht voor haar, was groot. Groot genoeg om dit gevaar over te nemen.
"Oke...Ik doe mee". Haar tweede fout.
Vonnie volgde Jack ofwel Justin in een poging om het verloren meisje te vinden. Daarmee zette ze haar systemen op het spel. Ze berekende eenvoudigweg dat haar systeem feitelijk al als "uit" kon worden beschouwd vanwege de puls van Tara en dus de 1e robot-wet nog steeds voorrang had. Zeker nu ze zo dichtbij de oplossing was gekomen. Ergens in haar brein werd een attentie-bericht gestuurd, want ze moest Skype niet vergeten. De wandeling langs de kronkelende lichamen meestal vanwege hun ingebeelde lust of gewenste pijn maakte haar niet geruster op een goede afloop. Ze keek regelmatig om, maar kon Skype niet traceren. Ook diverse interne berichten haalden niets uit. Ze was op zichzelf aangewezen. De eerste wereld, zo verderfelijk als het maar kon worden, verliep naar mate ze een hoek van het gebouw naderde over in een afschuwelijke wereld. Hier in de uithoek van het gebouw was niet eens sprake meer van een gewenste emotie of ervaring, maar des te meer een poel van wanhoop. Ze berekende dat dit mogelijk een voorproefje kon zijn wat haar te wachten stond. Toch twijfelde haar systeem niet. De eerste Robot-wet was nog steeds onverbiddelijk, hoewel ze ook signalen kreeg van haar alert-systeem om haar situatie grondiger te analyseren. Met andere woorden; "Is een ontsnapping mogelijk of misschien gewenst?'. Ze beantwoordde deze vraag keer op keer met een eenvoudige weigering om verder te berekenen. Naar haar weten kon ze nog steeds vertrouwen op haar brandertje....
Skype analyseerde vrij snel dat Vonnie mogelijk problemen ondervond. De ontvangst van berichten was namelijk ernstig verstoord en hij wist zeker dat Vonnie dan op een nadere manier contact met hem zou zoeken. Maar hij zag ze nergens. Ook aan de toename van de gebeurtenissen op de grond, was evenzo aan te nemen dat het de verkeerde kant op ging. Sommige mensen schreeuwden het inmiddels uit van pijn of trokken hun haren van het hoofd. Overal ontstonden gevechten schijnbaar op leven en dood en anderen werden weer totaal misbruikt door meerdere mensen. De vloer werd al nat van het zweet, tranen en soms enkele spatten bloed. Vooral degenen die helemaal alleen veranderden van normale mensen naar een hoopje ellende baarden hem zorgen. Volgens de eerste Robot-wet zou hij moeten ingrijpen, maar hij wist niet hoe. Het was teveel. Daarom berekende Skype dat een gezamenlijk optreden van de RB's misschien wel tot een resultaat kon leiden. Helaas....ook daarin zag hij niet hoe hij dat in zijn eentje moest bewerkstelligen nu zenden en ontvangst niet mogelijk was geworden.
Skype beslissing op alle gegevens werd geen verrassing. Hij begon te rennen en zocht Vonnie. 
wordt vervolgd op W4. 
E-mailen
Map
Info