www.ideemachine.nl (Robots&Zo)
                                                                                                 

De Werelden, Hoofdstuk W-1.

 


Aan het werk

De ruimte na de poort betrof een eenvoudig ingerichte kamer. Groot dat wel, maar op de eerste blik stond er niets in wat met mensen te maken had. "Dit moest wel een specifieke robot-kamer zijn", berekende Vonnie. Skype berekende niets. Hij had weer eens ruzie gehad aan de poort, omdat het scannen van zijn skelet behoorlijk veel tijd in beslag had genomen. Natuurlijk werden er bij hem wapens gevonden, maar Skype benadrukte - tevergeefs - dat deze "dingetjes" bij zijn normale uitrusting hoorden. Het betrof een leugen, maar uiteindelijk kwam hij er mee weg en de nors kijkende wachter bleef hem nakijken tot hij was verdwenen. "Laat het los, Skype.....we zijn binnen", seinde Vonnie intern en tot haar verbazing seinde een andere robot terug. "Inderdaad....jullie zijn binnen. Welkom", berichtte het ontvangstsysteem in het brein.

Beiden keken direct rondom zich heen en zagen op de eerste snel-scan geen enkele robot. Slechts enkele mensen naar het scheen, totdat één van hen naar voren stapte en zich voorstelde.

"Beste collega's.....laat mij u welkom heten, nogmaals". De man-robot stak zijn hand uit. Er was duidelijk zichtbaar gemaakt dat de hand niets meer was dan een robot-hand. Vonnie analyseerde een goed werkende fono-huid aangezien op het polsgedeelte een deel van de huid weliswaar kort, maar zeer expres werd geopend. Een zogenaamd herkennings-scan maakte uiteindelijk duidelijk dat de mens-robot geen valse of ware cyborg betrof, maar een volbloed Realborg. En wel een zeer geavanceerde.

"En u bent", zei Vonnie droogjes, terwijl ze de geboden hand-tentakel een klein beetje schudde en daarna haar eigen hand-tentakel snel terugtrok. Skype deed geen moeite voor het schudden van de hand-tentakel. Hij scande nog steeds de omgeving op zoek naar iets wat er niet klopte.

"Mijn naam is Simsalabim.....Ik weet het, vrij ongebruikelijk, maar zo....Nou ja, Ik betref een C6 van de Mors-fabriek met een nano-kwantum-brein. U zult wellicht berekenen dat dat instabiel is, maar bij mij werkt het."

Vonnie scande nogmaals de RB die voor haar stond, maar nu alleen het brein-gedeelte. Ze berekende, ondanks de summiere uitleg, een onberekenbaarheid, factor 7. Ze liet de leugen zo, omdat ze geen idee had of deze RB een rol van betekenis speelde in Oost-Samarkand. Dat laatste werd echter al snel duidelijk. Hij nam het tweetal mee en stelde voor een rondleiding te geven over het tempel-terrein. Vonnie en Skype wisten niet wat ze hoorden. Het leek te mooi om waar te zijn. En dat was ook zo, want van "mooi" kon niet worden gesproken en bovendien leverde het iets anders op dan wat ze hadden gehoopt.

"Werk".

Enkele aga-deel-uren later werden de twee alleen gelaten in hun aangewezen verblijf. Vonnie bleef rekenen en analyseren in tegenstelling tot Skype. Het maakte haar systeem onrustig, zelfs leidde het tot een kleine storing. Het was Skype die de berekeningen doorbrak.

"Vonnie....Je kunt rekenen tot je een Mista-gram weegt, maar dat helpt niet. We zullen dit gewoon samen moeten bespreken en dan onze bevindingen ombuigen naar een oplossing. Niet te vergeten dat we een jonge vrouw moeten vinden om de eerste wet te kunnen doorbreken voordat we ons kunnen richten op de vloek van Tara?".

Het was voor het eerst dat Skype de puls van Tara een vloek noemde.

"Alsof de Nulde wet door Tara is verzonnen....", sneerde Vonnie. Een vorm van sarcasme en frustratie werd hiermee door Vonnie opgeworpen. Iets waar Skype niets mee wilde doen en daarom ging hij onverstoorbaar verder.

"Luister Vonnie....wat heb jij nu precies gezien op de rondleiding? Laten we daar eens mee beginnen. Misschien is mijn gewonnen informatie anders dan die van jou". Vonnie knipperde één keer.

Opmerking verteller; mensen knipperen met hun ogen om deze vochtig te houden. Een noodzakelijk handelen. Bij Robots is feitelijk knipperen niet nodig. De lens behoeft geen vocht. Echter, om een verschil tussen mens en vooral de realborg beter zichtbaar te maken, is een knipperen met de licht-sensoren wel ingesteld. Een robot knippert tijdens de communicatie daarom wel eens. Alleen de frequentie van sensor-sluiting is langer dan bij de mens. Anders gezegd, de lens wordt bij het knipperen een fractie langer gesloten dan bij de mens. Het betreft een klein verschil, maar de meeste mensen zien hierdoor vrijwel direct dat ze te maken hebben met een robot. Robots kunnen niet worden gefopt door het kopiëren van de robot-knipper-frequentie door de mens, omdat licht-sensoren meestal ook een ultraviolette puls uitzenden. (Simsalabim had die functie bij zichzelf kunnen blokkeren, vandaar meestal....). Andersom is een robot niet in staat om de sluitings-frequentie korter te maken. Het is dus ook moeilijk om een mens voor de gek te houden, al hebben sommige RB daar wel een trucje op gevonden door tijdens het knipperen de mens niet recht in de ogen te kijken. Hierdoor ontstaat de mogelijkheid dat de mens niet weet of hij of zij met een andere mens of RB te maken heeft. (Behalve Jack natuurlijk....hij is een ervaringsdeskundige op het gebied van herkennen van RB's ) 

Vonnie begon en vertelde over haar verkregen informatie. Ze vond de omgeving vrij donker, indi-3.6 als indicatie. De luchtzuiverheid viel ook tegen; 24.5 wat eigenlijk ver boven de menselijke norm was. CO2 gehalte extreem hoog, iets wat te verwachten was in een binnen-omgeving met menselijke exemplaren. Skype kon haar volgen en bevestigde haar gegevens. Hierna gingen ze beiden intern over tot het samenstellen van een verdere beschrijving.

Simsalabim ging voorop in de rondleiding en gaf uitgebreid een introductie op wat er in de tempels gebeurde. Plezier en totale overgave waren de twee toverwoorden. Voor mensen, dat wel, maar volgens Simsalabim mocht niet worden vergeten dat de RB's nuttig werk verrichten, iets wat niet altijd aan de orde was. Al snel werd duidelijk dat er verschillende niveaus konden worden bereikt door een RB. Niveau 1; dienstbaar en ondersteunend, 2; volgzaam en begripvol en 3; een ultieme overgave aan de mens. Vonnie wilde nog vragen of dat ook betekende dat dit tot vernieling van de RB kon leiden, maar liet het toch achterwege. Haar snel-berekening met een analyse leidde tot een mogelijkheids factor 7. Anders gezegd....je kon in niveau 3 je einde verwachten. Skype daarentegen hield zijn mond niet en zei gewoon dat daar een uitschakeling te verwachten was. Simsalabim complimenteerde zijn openheid en voegde snel er aan toe dat een uitschakeling wellicht een roem onder de mensen zou opleveren en bovendien werd elk brein van een defecte RB overgeplaatst naar een andere. Het stelde Skype niet echt gerust, want enige roem interesseerde hem niets en liet zodoende een verdere analyse achterwege.

In de eerste tempel wees Simsalabim de aanwezige geneugten voor de mens aan. Massage-salons, hypno-stoelen, detox-baden met amazonekroos, kleurloze extension-infiltratie-bakken, huidopwaarderings-smeerputten, warmte-baden en enkele ijs-tunnels. Er was nog meer vertelde hij, maar dat zouden ze zelf wel ontdekken, voegde hij toe. Vonnie vroeg meteen of ze op niveau 1 zouden beginnen en ze trok om het spelletje mee te spelen een overdreven pruillip. Simsalabim schudde met zijn skelet. "Nee, natuurlijk niet. Jullie zijn wellicht geavanceerd genoeg voor niveau 2 of 3. Kom ik laat het je zien."

De weg naar de 2e tempel ging via een lange vierkanten betonnen gang waar niets was te zien. Geen deuren, geen ramen of andere uitingen van schoonheid. De kilte drong door de robot-skeletten en verdikte de oliën. Skype wilde graag zo snel mogelijk er uit. Hij versnelde zijn stappen naar factor 4 en botste bewust bijna tegen Simsalabim. Die begreep de hint en versnelde ook zijn pas. Eenmaal uit de gang, die meer weg had van een vluchtweg, kwamen ze uit bij een enorme deur. De deur leek een regelrechte waarschuwing, rood van kleur en aan weerszijden waren twee dood-robots in het hout gesneden. Vonnie registreerde een trilling in sector A van haar skelet wat wees op een verhoging van haar alertheids-status. Dood-robots waren vergelijkbaar met de atoombom op Hiroshima in WO2. Niets meer dan de meest verachtelijke robots die ooit waren gemaakt. Ze creëerden destijds dood en verderf zonder ook maar enig medeleven met de mens te tonen. Vonnie's brein gaf een foto-moment van de beruchte aanval op de school van New Yecci. Het irriteerde haar. Een afschuwelijke foto was niet nodig om één en ander in herinnering te brengen.

Skype vroeg kort waarom in robots-naam hier een ode werd gegeven aan deze schepsels, maar Simsalabim antwoordde niet. Even overwoog hij om terug te keren, maar Vonnie wenkte hem. De deur ging inmiddels langzaam open. Binnen leek het op een gewoon groot onbewoond huis en de leegheid trof beide RB's. "De tempel is in rust nu...er gebeurt niets. Toch bereidt de tempel een feest voor, geheel op eigen wijze en wij zijn allemaal weer benieuwd naar het thema. Hier komen jullie dit weekend te werken". Tot zover, de samenvatting van ervaringen.

"We weten dus nog niets, Vonnie en het bevalt me helemaal niet. Mijn alert-systeem zond allerlei waarschuwingen. Heb je de poort gezien?"

"Je hebt gelijk, Skype, maar wat zegt dat? Misschien is de afschrikking alleen bedoelt voor mensen. Om ze af te schrikken of zo."

"Nee, Vonnie....de gang was niet voor mensen, veel te koud daar".

"Luister, Skype.....we wachten gewoon dit weekend af, oké? Ik voel aan mijn skelet dat ik weer mensen mag verblijden met mijn lichaam en voor jou geldt misschien hetzelfde".



   

23.00 uur


Vonnie had haar opdracht via een interne Gigi-task gekregen. Ze analyseerde in stilte de verborgen instructies en wist feitelijk vrij snel wat het feest inhield. Langzaam las ze de opdracht aan Skype voor en die keek direct bezorgd.

"Nou dat beloofd een intensieve nacht, Von....Ik ga echt op je letten, hoor, want dit lijkt mij niet olie". Vonnie knikte slechts.

"Jij hebt nog niets binnen. Misschien wordt je niet eens uitgenodigd....", zei ze droogjes. Het prikkelde Skype en hij vloog omhoog uit zijn viro-zetel.

"Je gaat niet alleen, punt uit".

Vonnie begreep het natuurlijk. "Samen uit, samen thuis", maar berekende toch intern een back-up-plan mocht het niet zo zijn. Het was vergeefse moeite.

"Laat maar Vonnie. Ik heb mijn opdracht ook binnen".


00.00 uur


Jack voelde zich als een haak in de vis. Of...anders gezegd, als een robot in een olie-bad. Hij had zich goed voorbereid. "Vannacht zou het kunnen.....de ultieme prijs", sprak hij zichzelf toe. Een paar high-class realborgs omleggen en wel zo gruwelijk mogelijk, overdacht hij daarbij. De gedachtes maakten hem opgewekt. Het zou hem minstens gelijk stellen met enkele beroemde robot-moordenaars. Vooral de roem van Srotin - het overtreffen daarvan -  was hem gelegen. maar om die te overtreffen moest er echter wel wat gebeuren, zo wist hij. Hij dacht terug aan de eerste keer dat hij het verhaal van Srotin hoorde. Het gaf hem trillingen door zijn lijf, die hij nooit eerder had ervaren. De werkwijze van deze moordenaar had hij sindsdien bewonderd, dit terwijl zelfs mensen, die robots niets meer vonden dan een ding, die werkwijze afschuwelijk vonden.

Ooit werd het allereerste slachtoffer van deze "artiest" (zoals hij zichzelf noemde) gevonden, hoewel Jack zeker wist dat het niet de eerste van Srotin was, omdat hij zelf ook langdurig probeerde zijn "kunsten" voor de openbaarheid te verbergen. Pas later...na een uitgebreide oefening op dieren, werk-robots en de eerste geavanceerde dienst-robots, ging hij over op de ware uitdaging; Realborgs....het liefst die van boven C-4.

De C-4 was een uiterst moeilijke categorie, want deze robots konden zichzelf beschermen. Zeker ten opzichte van vreemde of onnatuurlijke bevelen. Hun analyses en deep-scans waren treffend en zo goed uitgebalanceerd dat zelfs een simpele eerste ontmoeting met een mens kon leiden tot een opzettelijk ontwijken. Sommige - minder goed voorbereide realborg - liepen helaas alsnog eenvoudig in zijn val. Meestal vanwege een combinatie van toneelspel en een vorm van cadeau. Gevoeligheid voor complimenten was destijds een zwakte van formaat. Toch...na enige tijd, vooral toen het duidelijk werd dat er serie-robot-moordenaars rond liepen in de grote steden - kregen veel exemplaren een interne update, die leidde tot enige verbetering.

Hoe dan ook, soms werd er weer een ontzettend verminkt skelet van een realborg gevonden en de volo-beelden daarvan konden niet eens worden gepubliceerd vanwege de directe mogelijkheid tot het ontstaan van storingen bij realborgs.

Jack controleerde nog éénmaal al zijn verborgen wapens en ook zijn aanvraag tot transformatie. De digitale aanvraag was gelukkig in de loop van de avond goedgekeurd en hij verlangde reeds al naar de transformatie-kluis bij de ingang. Een diepe zucht...en daar ging hij...op zoek naar de onwerkelijke maar heerlijke gevoelens van vernietiging, lust en vooral totale overheersing.

Skype daarentegen had niet veel zin. Natuurlijk wist hij dat er een opdracht ingevolge de eerste robot-wet moest worden gedaan, maar soms berekende zijn systeem een analyse die niets meer dan weglopen voor deze opdracht inhield. Vooral toen hij zijn werk-opdracht voor deze nacht had geanalyseerd, was het alleen Vonnie die hem tegenhield om te verdwijnen. Ze had hem nodig, vooral nu....vooral nu met haar idiote opdracht. Hij zou ze nooit in de steek laten. Dat had hij zijn alert-systeem duidelijk gemaakt. Een vastgepind logo van trouw stond gegrift in het systeem. Hij zou haar alleen totaal kapot verlaten, maar dan had hij ook alles gegeven om haar te beschermen. Waarom hij dit deed, wist hij niet zo goed. Ergens diep van binnen brandde er een logo, een ritme die ervoor zorgde dat het samenzijn met haar belangrijk was. Belangrijk voor zijn....doel op aarde...zoiets.

Ook Skype controleerde zijn verborgen wapens. Het gevoel van gevaar, actie en reactie was overduidelijk berekend en zorgde ervoor dat hij op scherp stond. Tot zijn geluk had hij zijn opdracht mee, omdat van hem niets meer werd verwacht om te vechten indien hem dat werd opgedragen door wie dan ook. Hij gespte zijn riem strak, trok zijn lso-laarzen met scherpe punt aan en wachtte geduldig op de make-up die Vonnie - zoals altijd - vakkundig aanbracht. Ze had van hem een strijder gemaakt, een mooie strijder dat ook, maar ook even zo grimmig.

"Braveheart", dat ben je vannacht Skype. Hij analyseerde de naam en wist vrij snel dat het een woeste strijder van vóór de robot-oorlogen was. Een laatste bericht van deze persoon maakte hem echter minder blij, voor zover hij dat nog kon zijn.

"Hij werd gedood, Vonnie", merkte hij op. Vonnie trok haar schouders op.

"Jawel...maar het blijft een formidabele strijder en dat moet je nu zijn. Bovendien...alle strijders die in mijn systeem zitten zijn dood". Skype keek haar na. Hij knipperde ongewild en dat bevreemde hem, omdat hij wel wat van haar gewend was. Toch had ze deze keer zichzelf overtroffen.

Vonnie's aanblik was - zoals mensen dat zeggen - onweerstaanbaar. Een noodzakelijk gevolg van haar opdracht. Haar vrij korte laarzen maakte haar benen nog langer dan ze al waren, temeer omdat haar rokje evenzo kort kon worden benoemd. Toch was het niet sletterig of zo, omdat haar panty's indrukwekkend waren bekleed met een patroon van allerlei glinsterende steentjes. Als ze zich draaide, veranderde het patroon van lange lijnen naar cirkels en soms zelfs naar de vorm van dieren uit een ver verleden. Boven haar rok sierde een fraaie gesp, gemaakt van goud met een rode steen als duidelijk teken van gevaar. Een eenvoudige blouse zorgde ervoor dat haar voorkomen niet te overdreven was. Anders gezegd....Hier stond een dame, die kon worden veroverd, maar dat zou niet zomaar kunnen. Haar doel van deze gespeelde onbereikbaarheid had ze kundig versterkt door een alomvattende blauwe tint van haar fono-huid. De gloed maakte haar gezicht koel, onberekenbaar en als vanzelf afstandelijk. Uiteindelijk gaven de sensoren toch de grootste doorslag. Ze glinsterden diep-blauw en werden omringt met lange lokken ravenzwart haar. Hoe dan ook....Vonnie was dus op oorlogskracht en gereed voor haar opdracht.


00.30 uur


Het aanblik van de eerste tempel was voor Skype overweldigend, maar ook de entree had al behoorlijk indruk gemaakt. Mierzoete meisjes, waarschijnlijk Realborgs, gekleed in roze kleding hadden de bezoekers hartelijk ontvangen en meteen duidelijk gemaakt naar welke tempel ze konden gaan. Skype keek naar de aangewezen donkere gang en maakte twijfelachtig aanstalten om erin te gaan. De twijfel die was berekend, had te maken met Vonnie, maar gelukkig zag hij dat ook zij naar de eerste tempel werd gestuurd. Vonnie haakte met haar tentakel in de zijne en gezamenlijk liepen ze met rustige stappen naar de grote opening die voor hen verscheen. Ze keek expres een aantal keer met verliefde sensoren naar Skype. Sommige mensen keken hen daarom iets langer dan normaal aan, want verliefde realborgs, die bestonden toch niet?

De grote opening van de eerste tempel veranderde van kleur van blauw naar oranje en eenmaal binnen gloeide de neon-lampen op volle sterkte. De oranje gloed verwarmde iedereen en Skype rekende naar een slordige 32 graden Celsius. "Tempel van Loki", stond ergens bovenin vermeld om het later weer tegen te komen op een andere muur. Vonnie bracht haar bereken-brein in stelling en na enkele navi-seconden verscheen het eerste bericht.

Loki is de vuurgod uit de Noorse mythologie. Behalve als god van het vuur staat hij ook bekend als een grappenmaker en lastpost voor de goden. Aan de ene kant is hij in veel verhalen een vriend en een helper van de goden (de assen), terwijl hij in veel andere verhalen alleen maar problemen veroorzaakt voor diezelfde goden.

"Hm, Skype....dit wordt een hete nacht", fluisterde ze. Een knippering erbij bracht Skype als vrij snel in een alert-status. Vonnie glimlachte en maakte zich los van Skype. Die keek haar na en analyseerde dat ze wellicht haar eigen ideeën volgde om achter de verblijfplaats van Sandra te komen. Skype nam hetzelfde voor, maar gaf prioriteit aan het volgen van Vonnie. Ergens besefte zijn systeem automatisch dat ze in gevaar was. Hij keek de omgeving rond, maar vond geen onregelmatigheden. Althans....niets meer dan de onregelmatigheid van de tempel zelf.

De tempel was van rond van vorm en hoog. Erg hoog zelfs en Skype berekende dat de kathedraal van Speyer erin zou passen. De muren hadden verschillende fresco's van naakte mensen en langs de muur kroop een virtuele slang, die soms akelig echt leek. Het gesis maakte hem geïrriteerd en hij schakelde dit geluid dan ook snel uit. Skype volgde de slang en zag dat deze zich vermengde met een appelboom zo groot als een kerktoren. De relatie tussen adam, eva, de slang en de appel werd als bijzaak gemeld, maar Skype berekende meteen dat dit teken wel degelijk van groot belang zou zijn.

"Hier heerst de verleiding", mompelde hij. Vonnie reageerde intern. "Klopt Skype....maar ik zie nog niet waar het naar toe leidt".

00.45 uur


Het licht ging uit en een aantal verschrikte kreten galmden enkele keren door de koepel.

Het licht ging aan en deze keer klonken de kreten van verbazing en ongeloof in grote getale door de ruimte.

Vonnie en Skype keken - zoals ook alle andere RB's  - met scan-sensoren op volle snelheid door de ruimte. De grootte van de ruimte was niet vernieuwd, maar de mensen wel. Het viel eerstens niet direct op, maar na een eerste berekening werd duidelijk dat er geen ouder persoon dan ongeveer dertig meer te zien was en ook de kleding van de mensen was volstrekt anders geworden. De ruimte zelf had ook een transformatie gekregen, maar dat was slechts visueel en indirect. Het licht was roder geworden en de warmte klom gestaag op van 32 naar 36 graden Celsius. Dat de mensen ook lichte....dat wil zeggen luchtig en minimale kledij droegen, was dus geen verrassing. Vonnie echter, scande met een T-negatief-scan en moest direct glimlachen. Onwillekeurig werd ze door haar analyse-brein geleid naar een sprookje; "de nieuwe kleren van de keizer" en inderdaad de overeenkomst was treffend, maar anders, dat wel. Vonnie zag met de scan de originele staat van het geheel. De muren van de tempel zo kaal als een woelmol in het centrum van Beton-city, de fresco's allemaal verdwenen evenals de slang en tot slot analyseerde ze dat de meeste mensen boven de zeventig jaar oud leken. De rimpels in de gezichten bij de mond en ogen werden zelfs nog meer versterkt, omdat ze allemaal van ongekende verrukking blij waren met hun nieuwe uiterlijk en elkaar toe schaterden van geluk.

De mensen in de zaal verspreidden zich. Een gebruikelijk iets in het universum.

De muziek, een klassiek stuk uit een opera van Puccini startte en in het midden van de zaal klom een toren met bovenop een klein podium omhoog.

"Daar hebben we Simsalabim, let maar op", seinde ze intern naar Skype. En het klopte want na een flits stond de frisse en jong uitziende Simsalabim als een vorst boven zijn onderdanen op het podium. Ook hij droeg weinig kleding, slechts een Romeinse korte tuniek. Zijn geoliede torso, opgepompt tot het formaat van een gladiator, glinsterde in het licht van de neon-bal boven zijn hoofd. Hij spreidde zijn armen. 

Er viel een stilte, die behoorlijk lang duurde. De mensen in de zaal keken allemaal naar de glimmende man. De stilte versterkte het verlangen naar een woord, een zin of gebaar. Het werd een combinatie. Zilveren knipsels dwarrelden langzaam naar beneden en werd begeleid door één zin.

"Laten we gaan feesten".

Een gejuich steeg op en vulde de zaal met de echo's. Meer was niet nodig en het feest begon met de mensen, die spontaan en gelijktijdig begon met draaien, dwarrelden, dansen, kronkelen en springen. De RB's volgden kort daarna in de wetenschap dat dit van hen werd verlangd. Skype wist ook wat zijn taak was. Hij greep in zijn handtas en deelde allerlei pillen uit. Sommigen kregen gele pillen in de veronderstelling dat deze goed bij hen pasten. Ze waren nog een beetje timide, zo vond hij en dansten extreem rustig in vergelijking met anderen. Ook Skype werd bedrogen door de visuele aanpassingen, zoals velen. Vonnie niet....ze hield haar systeem op de stand die de werkelijkheid naar voren bracht, hetgeen haar wel verwonderde, omdat de omgeving in het geheel niet meer paste bij het vertoonde gedrag. Skype ging rustig verder en deelde vervolgens, groene, blauwe, rode en tot slot de zwarte pillen uit. Het zorgde voor een feest die zijn gelijke niet had.


01.30


Naar mate het feest vorderde, nam de kracht van de pillen toe. Natuurlijk werd er gekotst en deze mensen werden voorzichtig naar buiten begeleid. Ze huilden van teleurstelling en boosheid, maar de ordedienst was onverbiddelijk en drong aan. Hoe dan ook, de meeste mensen waren in een opperste staat van gelukzaligheid en dansten enkele uren door tot het moment kwam dat enkele personen plotseling het bewustzijn verloren. "Wellicht uitgeput", analyseerde Vonnie, toen ze zag dat de oudste mensen dit vooral overkwam. Het feest viel absoluut niet stil en soms werden gevallenen gewoon gebruikt als dansvloer. "Walgelijk", vond Skype, maar het was zijn taak niet om hier iets aan te doen. Vonnie seinde hem intern. "Het wordt nog veel erger, Skypie jongen.....er gaan hier doden vallen, let maar op".

Skype trof haar sensor en die knipperde eenmaal. Het maakte Skype niet gerust en berekende dat als hier doden zouden vallen..., dan zouden RB's helemaal geen oliedrup of mono-bit waard zijn. Het was echter nog lang niet zover. Bij lange na niet, want kort hierna volgde er een rustmoment doordat de muziek van toon veranderde. Zwoele klassieke muziek steeg op uit de enorme zuilen die in de hoeken van de zaal waren geplaatst. Het dansen veranderde in pure verleidingsdansen en sommigen trokken al hun kleren uit. Het was dit moment dat Vonnie in actie kwam. Ook zij had een opdracht.

wordt vervolgd op W2

E-mailen
Map
Info