www.ideemachine.nl (Robots&Zo)
                                                                                                 


TTTT W-19

 


Een "rustige" tocht.


De lucht-bus had zich vrij eenvoudig los kunnen maken uit de kluwen van kris-kras door elkaar opstijgende bussen. Skype had dan ook snel gehandeld. De vlieghoogte had voor hem geen belang. Wel een snel oplopende snelheid en vooral de afstand. "Des te verder weg van al de opstijgende bussen, des te veiliger het zou zijn", had zijn prio-berekening binnen twee nano-seconden geanalyseerd. Vanuit de ronde ramen zagen de inzittenden sommige bussen op relatief lage hoogte verongelukten, omdat ze eenvoudigweg tegen elkaar botsten. Het vuur, de vonkenregen en het krakende geluid van verwrongen metaal op metaal zorgde voor afschuw en woede. Sommige mensen gaven geel-kleurige slijmerige gal over bij gebrek aan enig vast voedsel in de maag. Vonnie probeerde op die ongemakkelijke momenten toch de rust te behouden door voor afleiding te zorgen. Ze gaf krachtig uitleg over de aan boord zijnde veiligheids-middelen, zoals de zuurstof-pil en de groeps-parachute en gebruikte daarvoor een stem-35 categorie (gemaakt voor robotische verkopers, route-aanduiders en stewardessen).

Eri-Lene begaf zich naar enkele kinderen en probeerde met ze te spelen. Ze had snel een gezichtje op haar vingers tekenend en het zorgde soms voor een enkele glimlach op de met zand besmeurde gezichtjes. Even later, nadat het geluid van verkreukelend metaal onderdaniger werd aan de menselijke geluiden binnen in de bus, keerde de betrekkelijke rust terug. De mensen hadden ook de mogelijkheid om een voedsel en drank-pakket bestellen van Vonnie, de tijdelijke en zelfbenoemde stewardess, begrepen en werden binnen één minuut door enkele compacte vormloze blub-robots voorzien van het o zo gewenste vocht en voedsel. Dorst en honger stonden vanwege het langdurige verblijf in het dorp nog hoger in aanzien dan de onzekerheid van leven. Het schrokken, slurpen en kokhalzen leek eerder thuis te horen in een vermolmde middeleeuwse gevangenis dan in een supermoderne vlieg-bus. Sommigen aten en dronken veel te snel, berekende Vonnie. De lucht begon al snel te ruiken naar een duf mengsel van zuur en zoet. Vonnie gaf een haar onbekende soort van losse zweef-robot de opdracht om de vloer schoon te maken, maar dat werd niets, omdat de grijp-tentakels slechts waren ingericht voor het openen van verpakkingsmateriaal. Ze liet het maar zo. 

Anderen zochten inmiddels vooral naar een mogelijkheid om hun schaamte te verlichten en hadden zich - op zoek naar kleding - zelfstandig verwijderd uit de lig-netten. Beneden in het R-hhim, het bevoorradings-gebied troffen ze aan wat werd verwacht. De op bevel wachtende zweef-robots stonden nabij grote dozen vol met kaki-gekleurde overalls. Het werd bij het doorzoeken van de kleding duidelijk dat deze luchtbus alleen bedoeld was voor slaven-vervoer en niets anders. Iemand schreeuwde het uit. "Er zijn zelfs overalls voor kinderen en zwangere vrouwen!" Ze namen de aldaar zwaar ontwikkelde boosheid en verontwaardiging terug mee naar boven en dat leidde natuurlijk niet tot een verbetering van de sfeer. Sterker nog. Het leidde vooral naar een vermeerdering van vloeken en de hoeveelheid tranen op de vloer.

Vonnie begaf zich naar de cockpit en constateerde een tweede nare omstandigheid, namelijk een concrete bevestiging van hetgeen ze al wist.

"Gaat het met je, Skype?"

"Jawel, Vonnie, dank je....".

"Je zag er even vreemd uit. Schokken en trillen. Heb je storingen?"

"Nee, het gaat prima, dank je."


Skype hield de monitoren in de gaten. Feitelijk kostte dat niet veel energie, want alle sensoren gaven een groene gloed af. Natuurlijk had alles op rood gestaan vlak na het opstijgen, maar Skype had geluk met een aanwezige automatische nood-piloot. Hij hoefde alleen een koers richting Oost uit te zetten en een bijkomend bevel voor extreem laag vliegen gedurende de eerste tien minuten van de vlucht. Inmiddels vloog de bus op 3000 voet, hoog genoeg om alle rechtopstaande obstakels in de omgeving te vermijden. Beneden hen lag een grijs landschap. Soms een enkel dorp gebouwd in de beruchte spiraal-vorm en soms een piramide-vormige alleenstaande fabriek met onbekende doelstelling aangezien de fabriek op geen enkele navigatiekaart stond aangegeven. De dorpen moesten, naar de analyses van Vonnie, wel een goudmijn zijn voor de slavenhandel, want alle begaanbare wegen richting de verderop gelegen grote steden verliepen via deze dorpen. Er was geen ontkomen aan. De rest van het gebied had nauwelijks begroeiing of andersoortige beschutting tegen de fel brandende zon. Daarnaast werd ook nu pas duidelijk hoe groot dit gebied wel niet was. Het strekte zich uit naar alle kanten, zover de licht-sensoren van Skype met de zoom-modus ingeschakeld, konden waarnemen. Skype vroeg zich - met enkele berekenings-opdrachten - af waarom dit gebied nog steeds als een witte vlek werd vermeld. Vonnie daarentegen vroeg zich dat juist niet af. Ze analyseerde snel dat achter deze grootschalige mogelijkheid tot slavenhandel ook bekende machtige autoriteiten moesten zijn verbonden. Regeringen mogelijk. Zelfs....maffia....bendes, nagenoeg iedereen verdiende hieraan was haar eind-conclusie. Ze besloot ter plekke om haar verzamelde gegevens zo snel mogelijk - voordat ze zich zou vernietigen - door te geven aan de M.O.U.W.V.M, de Menselijke Onderzoeks-Unit van de Westelijke Verbonden Metropolen. 

De doorgevoerde beslissing gaf enkele storingen en ze begreep het wel. Enerzijds kwam de voltooiing van de opdracht tot opoffering voor de nieuwe mensheid dichterbij en anderzijds kwamen er vast nog veel mensen die na haar daad in de val van de dorpen zouden lopen. "Ze kon deze toekomstige mensen niet beschermen, althans niet direct", analyseerde ze aanvullend. Deze zware berekeningen, conflict op conflict, leidde haar weer naar andere problemen. "Wat te doen met de vecht-robot op de rug van haar metgezel Skype? En aan wie zou ze Eri-Lene kunnen overhandigen? Ze moest wel een zekerheid van meer dan 98% veiligheid berekenen voordat ze tot zoiets zou overgaan. Dit alles gaf haar systemen uiteindelijk wel een goed-geanalyseerde duidelijkheid.

Eri-Lene stond op de eerste plaats, daarna de vernietiging van de vecht-robot, daarna de toekomst van de mens in deze regio, daarna Skype en tot slot haar eigen systeem.

Snel herstelde ze haar fout. Ze stond zelf op één.....Immers, zonder haar zou alles mislukken.   

De vlucht verliep voorspoedig. Het automatische systeem volgde een door Skype uitgezette route en Eri-Lene kon de rode geprojecteerde pijl gewoon via het raam-monitor vlak voor haar op de grond zien. Zelfs kruispunten, namen van dorpen, steden en gebieden waren op de grond met rode letters aangegeven. Vliegen op deze wijze gaf de indruk van het meekijken op een thuis-game-o-scoop naar het beeld van een 3D-flight-simulator. De naakten waren inmiddels geen naakten meer. Noodgedwongen had men de keuze voor een slaventenue nog beter gevonden dan niets, al waren er toch enkelen die deze kleding weigerden. Vonnie gaf hen enkele isolerende brand-dekens. Rustig of niet...de discussie over hoe de vlucht af moest lopen, werd aangemoedigd doordat de stad Fila onder hen voorbij gleed. Fila stond bekend om een vrijdenkend karakter, ooit getransporteerd via Europeanen vanuit de oude wereld, omdat de scheiding tussen religie en staat destijds abrupt ten einde was gekomen. Enkelen riepen om een daling in te zetten, maar anderen vonden het niet ver genoeg van de regio die ze waren ontvlucht. Vonnie gaf aan dat ze richting Oost wilde vliegen, vanwege de aanwezigheid van een drietal Metropolen op die route. Grote meg-steden konden namelijk meer en gemakkelijker mensen hervestigen, zo analyseerde ze. Ze kreeg bijval van een oudere man die dit bevestigde. Uiteindelijk verstomde de discussie en verdween de bejubelende stad onder hen in de duisternis die achter hen begon in te vallen.

Het lot van een flinke hoeveelheid mensen lag in de grijp-tentakels van Skype. En dat...terwijl hij was besmet met een vechtrobot. Als dat zou uitkomen, dan zou de paniek uitbreken, zo berekende Vonnie. Het gaf haar storingen te vergelijken met een menselijke hoofdpijn.

Plotseling verscheen er een gunstige analyse-factor in haar oplossings-systeem. Een idee....een oplossing. Gedurfd maar mogelijk. Helaas.....

De slagingspercentage was éénenvijftig procent.

"Veel te weinig", besliste haar alert-systeem.

"Voldoende", besliste haar werk-en-doe-systeem, gebaseerd op het menselijke idee dat vlees nu eenmaal beter is dan de botten. Anders geanalyseerd; niets doen, was geen optie.

Het laatste gaf de doorslag. Ondanks de magere kansen moest er wel iets gebeuren. Niets doen, zou Eri-Lene niet ten goede komen. De kans dat de vecht-robot het hele spel zou overnemen, ten gunste van zijn vriendjes, was te groot. "Dat nooit", berekende ze. "Ik ga het doen....het moet".

wordt vervolgd op W-20

E-mailen
Map
Info