www.ideemachine.nl (Robots&Zo)
                                                                                                 


TTTT W-17

 


Fatale stappen.


 

Het gezelschap liep al vier dagen in het dorp, zonder dat er ook maar een einde aan de gekromde weg leek te komen. Vonnie registreerde zelfs dat ze enkele malen - op dezelfde positie van uren daarvoor - waren aangekomen. Het kon niet anders betekenen dat het dorp ook een doolhof met verborgen of spiegel-gangen kon zijn. De vrouw die hen dagen geleden had aangesproken, had hen hierop al geattendeerd. "Jullie zullen alles kwijtraken", was haar ongemakkelijke maar simpele boodschap. Ze gaf aan dat het beter was om alles bij haar achter te laten en dan zou ze hen binnen één uur naar het midden van het dorp geleiden. Skype vertrouwde het niet en stond erop dat ze verder zouden lopen. Het resultaat van die keuze werd een mix van honger, dorst, hopeloosheid en ongelofelijke frustratie. Sophia en David hadden nauwelijks kleren meer aan en ook Eri-Lene was al veel te schaars voor haar bleke huid gekleed. Ze hadden, ondanks de herhaaldelijke aanbiedingen van koud water, hun hoofddeksels en schoenen nog kunnen behouden, want een zonnesteek en verbrandde voeten zouden met deze hitte een pijnlijke zekerheid worden. Natuurlijk werd drinken, ontlasten en olie-verversing een steeds groter probleem en elke keer als het zover was, moest er alsnog flink worden betaald. Vonnie betaalde, nadat haar bits en data was uitgeput, vaak met kostbare delen van haar uitrusting. Alle persoonlijke wapens en zelfs delen van het skelet moesten worden afgestaan om een beetje eten te kunnen verkrijgen. Het maakte Skype rekenkundig be-woest. Hij tierde en vloekte heel de tijd vooral met robot-scheldwoorden en bedreigde tot ontzetting van de mensen iedereen, die weer een kostbaar goed aan het gezelschap wist te ontfutselen, met grof geweld.

Skype had ervoor gekozen om niets te ruilen. Het frustreerde David en Sophia, maar Vonnie en Eri-Lene begrepen precies waarom hij ruilen weigerde. Ook maar iets afstaan van zijn zware kleding zou zijn geheim onthullen. Soms berekende Vonnie dat de openbaring van het geheim wel een oplossing betrof. Immers, de aanblik van een werkend vecht-robot-brein op een realborg zou het dorp in totale paniek brengen en daarmee de hoop op een ontsnapping kunnen vergroten. Toch durfde ze het niet voor te stellen. Een totale vernietiging van het gezelschap en het dorp met alle inwoners, was in haar aanvullende berekeningen voor 85% ook een zekerheid.

De middagzon stond al hoog en enig beletsel voor zijn stralen was nergens te bekennen. "Feitelijk een ideale plaats om mensen af te persen", analyseerde Vonnie. "Het is gewoon een piraten-nest, dit dorp", voegde David eraan toe. "Met als wapen...de zon", zei Eri-Lene met enige droefheid. Sophia had zich minuten geleden naast Skype begeven en zo te zien hadden ze inmiddels een ferme discussie. Sophia zwaaide met haar armen en wees nadrukkelijk naar haar vrijwel naakte lichaam. De felle woorden, die door de anderen werd opgevangen, hadden duidelijk het doel om Skype te bewegen tot afgifte van zijn spullen, maar hij gaf geen krimp. Het eindigde daarom met een schelle kreet en aansluitend "Dan gaan we maar dood, olie-griezel. Jouw schuld". Sophia stampte een laatste keer op de grond, keerde zich om en toonde haar rood aangelopen gezicht. Het stond nadrukkelijk op zwaar onweer. Al scheldend liep ze de anderen voorbij en hield niet meer in de gaten dat ze al stampend en de Goden vervloekend richting de rode muur liep. Vonnie gilde nog, maar het was al te laat. De arme vrouw liep zonder belemmering dwars door de muur van rode stralen en draaide zich vervolgens verschrikt om. Haar open mond en wijd opengesperde ogen hielpen niet. Het duurde slechts enkele seconden. Wat begon met een zwarte stof die uit haar binnenste naar buiten werd gebraakt, eindigde met een pluim van stof over die omhoog dwarrelde naar het niets. Sophia verdween zonder ook nog maar iets van een gebaar te kunnen achterlaten. 

Het gezelschap stond enkele seconden verloren te kijken naar wat zich net achter de muur had afgespeeld. David begon hard te huilen en greep van ontzetting zijn hoofd vast. Hij schudde met beide handen zijn hoofd op en neer en stamelde tussen de onbeheersbare schokken van zijn lichaam door de naam van zijn geliefde. Eri-Lene verstijfde totaal en kon zelfs geen tranen produceren. Ze stortte iets later in en bleef als een geslagen hond roerloos op de grond zitten. Vonnie daarentegen liep eerst richting Skype en duwde hem. Ze vloekte zwaar besmeurde olie-woorden en gaf aan dat hij nu een oplossing voor de ellende waarin ze waren geraakt,  moest berekenen.

Het enige wat hij zei, betrof een kort woord;  "goed".

Terwijl Vonnie zich hierna ontfermde over Eri-Lene gebeurde er iets wat in de lijn van de verwachting lag, maar zich toch voordeed als een abnormaliteit. De altijd rustige David stormde vanuit zijn gekwelde positie naar een huis en bonkten onder begeleiding van woeste kreten op een paar willekeurige deuren. Niemand deed open, sterker nog....er was geen bewoner meer te zien en al snel raakte hij in een roes die we gerust totale verdwazing kunnen noemen. Zijn woede nam alleen maar toe naar mate er niemand reageerde. Uiteindelijk raakte hij uitgeput en viel huilend op de grond. Zijn handen, rood van het bloed krulden zich tot vuisten, zijn lichaam schokte. Eri-Lene keek David aan en begon nu wel te huilen. Vonnie trok haar naar zich toe en samen wiegden ze een beetje.

Helaas was het drama nog niet ten einde.  

Vonnie stelde Eri-Lene gerust door zachtjes een liedje te zingen en dat hielp een beetje. Ze wreef haar grijp-tentakel over het gezicht en veegde de met zand besmeurde tranen weg. De twee raakten in een roes, die geen naam had. Een dergelijk intiem samenzijn tussen mens en realborg op het gebied van troost zou feitelijk nooit kunnen plaatsvinden, omdat dit niet standaard bij enig programma van een realborg hoorde. Hooguit een lust en gebruiks-relatie benaderde hetgeen een realborg aan een mens kon bieden. Hoe dan ook...kennelijk was Vonnie van een andere orde. De naar een hoger liggende ontluikende mens-robot ontwikkeling had helaas ook zijn nadelen.

David richtte zich weer langzaam op en slenterde als een gebroken man met de duisternis in zijn ogen langs het intieme tweetal. Hij zei niets en het stel op de grond besloten hem niet aan te kijken. Ze durfden niet. Een drager van ongekend verdriet, zo kwetsbaar, zo besmettelijk, was voor hen te veel op dit zware moment. Een veel gekozen slechte houding. Het was dan ook een fatale gedachte en evenzo een foute berekening.

Even later siste de rode muur en David veranderde zonder ook nog één woord te zeggen in zwarte stof. Eri-Lene zag de zelfgekozen transformatie niet, maar Vonnie vertelde haar wel wat er gebeurde. Ze reageerde, maar zonder zwaar aangezette emotie. Verdriet verdoofd, verdriet maakt de geest bot en sloom. 

"Het is beter zo", zei ze. Vonnie kuste haar voorhoofd.

"Wij moeten verder. We hebben een taak te volbrengen, weet je nog? Ik kan je hier niet achter laten."


Kans-berekening


Het verdriet, inmiddels goed zichtbaar in het gezicht van Eri-Lene, bleef te groot om goed te kunnen verwerken. Elke keer kreeg het arme meisje uit het niets een huilaanval en het was steeds Vonnie die haar dan troostte. Wat ook aan de orde was, betrof de opzichtige en mogelijk gevaarlijke breuk tussen Vonnie en Skype. Ze gaf in haar afstandelijke houding duidelijk aan dat hij had gefaald in het beschermen van mensen door zich bij het drama totaal afwezig te houden. Zijn weerwoord, dat hij de algemene veiligheid in de gaten hield, kon geen goedkeuring van Vonnie krijgen. Ze verwenste hem intern diverse storingen, maar die bleven uit. De evolutie van het systeem had na al deze ontwikkelingen zich gevormd naar een grootschalig ontwijken van de robot-wetten. Met andere woorden; Skype was grenzeloos geworden. Eens een doodzonde in robot-land. Nu een wapen.

Skype daarentegen geraakte door de opmerking van Vonnie meerdere malen ontregeld. Een vrouw die in ruil voor een hand-wapen een zakdoek voor Eri-lene aanbood, werd door hem in het gezicht bespuugd met warme olie. Het leidde tot ophef in de straat, maar toen Skype keihard en woest begon te schreeuwen, vertrouwde niemand hem meer. Het maakte de situatie bovendien alleen maar erger. De zon brandde harder dan ooit en de dorst trok diepe sporen op de zware tong en het kurkdroge gehemelte van Eri-Lene. Vonnie deed haar best om haar te beschermen tegen de zon, maar berekende een uur later een 40% kans op overlijden als de volgende dag geen water voor haar werd verkregen.

"Je hebt "goed" gezegd, weet je nog. Nou, waar blijft jouw oplossing?", sneerde ze naar Skype.

Skype had goed gezegd en niet zonder reden. Zijn berekeningen om te kunnen ontsnappen uit dit doolhof waren weliswaar niet gunstig. Op zijn zachts gezegd....nagenoeg 0%, maar die berekeningen waren afgeleid van de situatie zoals deze op de licht-sensoren in beeld kwam. Nadat hij analyses vroeg die betrekking hadden op het onzichtbare, de out-of-the-box-methode kreeg hij verrassende resultaten. "Natuurlijk"....de huizen waren bewoond en wat er in die huizen of erachter bestond, wist niemand. Een hierna volgende eenvoudige analyse had hem kenbaar gemaakt dat daar water, licht, voeding en een zekere vorm van welzijn moest zijn gecreeerd. Verder berekent....er zouden aanvoerlijnen zijn eventueel ondergronds dan wel bovengronds. Een simpele observatie naar de toppen van de huizen gaf het antwoord. Redelijk dikke buizen liepen horizontaal over de daken kennelijk richting het midden van het dorp. Skype schatte in dat de buizen sterk genoeg waren om het gewicht van een enkele robot of mens te kunnen houden. Hij kwam onmiddellijk in actie (drie naso-seconden verspilde hij nog aan een analyse die zijn gebrek aan initiatief, logisch denken en het veroorzaken van een domheids-ontwikkeling naar voren bracht en delete die meteen naar de voorgoed-box) en seinde Vonnie intern in.

De deur van het eerste de beste huis wat hij op zijn licht-sensor kreeg, werd eenvoudig en kundig ingetrapt. De mensen binnenin gilden en vluchtte weg naar buiten via de ramen of kropen onder het meubilair. Vonnie en Eri-Lene volgden zonder vragen te stellen. Een trap naar boven leidde hen naar de hoogste verdieping en een openstaand raam gaf een mooi uitzicht over het dorp.

"Nou....hier is de oplossing. Zet je diacriet-schaal maar alvast aan en volgens mij kunnen we gewoon deze buizen volgen naar het midden. Zie je....daar. Het is er druk. Met een beetje geluk zijn we daar voordat men de veiligheidstroepen heeft kunnen activeren".

Vonnie bekeek het gewaagde plan en kon niet anders na een analyse concluderen dat het een reële mogelijk was. Ze stelde haar diacriet-schaal aan en paste deze aan, omdat ze één tentakel miste. Ze knikte naar Skype. Eri-Lene baalde en liet dit merken. "Had je dit niet dagen geleden kunnen analyseren?", vroeg ze snibbig. Skype hield zich even stil. Er kwam een simpel antwoord.

"Wij robots zijn niet perfect. Dat kan ook niet, want mensen hebben ons gemaakt."

Eri-Lene wist hierop geen ander antwoord dan "Touche" en richtte haar blik naar beneden. Ze bekeek de buis voor haar. Het metalen ding had een redelijke begaanbare breedte, maar overal zaten bouten en richels. Toen ze langs de buis verder naar beneden keek, huiverde ze. Het was zeker twintig meter hoog.

"Hallo...dat lukt mij niet hoor. Veel te hoog. Ik duizel nu al".

"Je moet...er is geen andere optie. Kom ik ga voorop". Skype maakte zijn eerste passen op de buis en die kraakte niet eens.

"Skype". Vonnie's stem was dwingend van aard en hij keek meteen om.

"Neem haar mee. Dat moet lukken, toch?"

Skype schudde zijn hoofd. "Nee, ik niet. Doe jij maar." Hij draaide zich weer om en liep verder. Vonnie kreeg een korte storing maar zag in de kijkrichting van Eri-Lene's ogen dat ze zijn afweging snapte. "Extra bagage op zijn rug had hij al", kon ze daarop aflezen. Vonnie ging door haar knieën en gaf aan dat Eri-Lene op haar nek kon kruipen. "Dit heb je vast als klein kind bij je vader gedaan. Kom op".

Ze kroop erop en hield zich met beide handen vast aan het voorhoofd van Vonnie. Die stelde nogmaals haar diacriet-schaal bij en begon toen aan haar gang over de buis. Eri-Lene zuchtte en sprak Vonnie moed in. "Je kunt het Vonnie. Wij gaan dit samen redden".

Er kwam geen antwoord. De systemen van Vonnie werkten op volle kracht. De evenwichts-berekeningen waren groot doordat ze snel achter elkaar moeten worden bijgesteld. Het gemis van één grijp-tentakel en het gewicht van Eri-Lene hadden een grote impact. Eri-Lene besloot naar enkele wankele stappen haar te helpen en spreidde haar armen. Dat scheelde meteen 20% aan rekenwerk en zodoende verliep de tocht over de buis alsnog redelijk snel. Beneden op de straten krioelde het van de mensen en vanuit deze positie kon pas een goed beeld worden verkregen van het noodlottig gevaarlijke dorp. De mensen waren allemaal in het wit gekleed en wat vooral opviel waren de lange baarden van de mannen, die allemaal in een vork-motief waren gevlochten. Soms zagen ze ook andere slachtoffers, die net als hen vrijwel naakt waren en met zwaar gebogen hoofden vooruit liepen. Hoe verder ze in het midden van het dorp deze mensen bekeek, des te naakter deze slachtoffers waren. Enkelen lagen op grond of kropen zelfs met bebloede knieën over het gruis. Laatste stuiptrekkingen veroorzaakt door een afmattend crimineel systeem.

Een aantal dorpsbewoners hielden hun gebalde vuisten omhoog en een enkeling gooide zelfs een steen. Gelukkig was er nog niets van serieuze orde-troepen te bekennen. Eri-Lene stak haar tong uit en spuugde zelfs een keer naar beneden. Ze verafschuwde deze baardige mensen. Mensen die andere mensen gebruikten louter voor hun eigen welzijn. Ze had er genoeg van.

Des te meer via de buizen het centrale deel van het dorp werd bereikt, des te drukker het beneden op straat werd. Steeds minder mensen hadden nog oog voor hetgeen boven hun hoofd gebeurde en Eri-Lene zag dat de structuur van de straten ook veranderde. Er waren meer en meer open stukken en op die kleine en grotere pleinen bevonden zich enkele groepen van naakte ongelukkigen. In het midden van het grootste plein, het ware midden van het cirkel-dorp stonden een aantal luchtbussen. "Eindelijk", dacht ze. "Er komt een einde aan deze nachtmerrie. Vervoersmiddelen.... weg van hier, wij allemaal".

Plotseling staakte ze haar positieve gedachte. Er was iets mis.....Ze haalde diep adem, keek nog eens en verstijfde. Vonnie merkte het onmiddellijk. "Ho, meiske....wat is er loos".

"Kijk dan Vonnie. Dit is niet alleen een rovers-nest. Het zijn....het zijn, slavenhandelaars. Kijk wat ze met die arme mensen doen. Ze worden als varkens met zwepen naar die bussen gedreven. O, mijn hemel Vonnie...en wij lopen hier vrijwillig naar toe".

Vonnie stopte snel bij een klein platform en boog behoedzaam door haar loop-tentakels. Eri-Lene stapte af. Skype voegde zich bij hen en samen bekeken ze de nieuwe situatie. Het was Skype die minuten later de stilte verbrak.

"Nou....dat wordt alsnog knokken. Ik bereken echt geen andere optie", zei hij droogjes, terwijl hij een ultra-ijs-laser uit zijn jas toverde. Hij schakelde het wapen aan en controleerde de sterkte.

"Genoeg voor deze piratenbende. Volg me, maar wel later. Dus let goed op mijn teken. Ik ben namelijk niet van plan om in de mijnen van Zuid te belanden of erger.....voor jou dan meiske...terug naar de tempels. No way".


De lucht-bus.


De volgende kortstondige fase in het leven van Eri-Lene was er één die ze niet snel zou vergeten. Althans delen daarvan, want Skype handelde razendsnel. In een flits bevond hij zich beneden op de grond en vloog direct met reuzenstappen op de dichtstbijzijnde lucht-bus af. De meeste baard-mensen op het plein hadden eerst niets in de gaten en diegenen die wel onraad voelden, veranderde - voordat een concreet waarschuwings-signaal hun grote hersenen bereikte - in een vorm van eeuwige stilstand. De Ver-ijs-kracht van het lichte wapen was uitzonderlijk en het kon niet anders zijn dan dat het thuishoorde bij de uitrusting van een eenvoudige vecht-robot. Enkele in het wit-geklede mannen, allen voorzien van een stevige lange zweep, kregen uit het niets de ongekende kracht door hun hele lichaam wat ervoor zorgde dat datzelfde lichaam ineens veranderde in een keiharde klomp ijs. Vonnie en Eri-Lene keken het schouwspel aan en de laatste huiverde. Vooral toen Vonnie enkele details bekend maakte.

"Sommige leven gewoon nog in die toestand", zei ze zachtjes en voegde eraan toe dat de klomp meestal na enkele dagen in duizenden stukken uiteen zou vallen. Eri-Lene kon alleen een zacht "wowie" uitbrengen en volgde de realborg met nauwgezette aandacht.

Skype had inmiddels wat last van meerdere baard-mannen en één kreeg het voor elkaar om zijn zweep tegen de linker grijp-tentakel te klappen. Het maakte Skype nog daadkrachtiger en gemener. Hij frummelde wat aan het wapen en schoot. De man gilde het uit en hield niet meer op. Het onderste deel van zijn lichaam was veranderd in een ijsklomp, maar zijn bovenlichaam niet. "Bevriezing is even pijnlijk als verbranding", had Eri-Lene ergens gelezen. Ze gaf er niets om. De mensen van het dorp waren in haar ogen niets minder dan de meest verachtelijkste soort van een mens wat er op aarde had bestaan. Skype rende verder en schoot een hele rij van baard-mensen tot een grillige rotsformatie van ijs. Natuurlijk werd de groter wordende onrust op het grootste plein opgemerkt. Verderop begon men paniekerig de naakten dichter bijeen te drijven en wel op op hun speciale lievelingswijze. Het knallen van de zwepen klonk als zwaar knalvuurwerk. Het gillen als vuurpijlen. Skype liep als een dolle over het plein en maakte snel en veel slachtoffers. Hij had de sterkte van de laser op half gelaten, zodat na een tijdje het gillen van de getroffenen de angstkreten van de naakten overstemde.

"Is dit de hel, Vonnie?"

"Ik weet niet of er een menselijke hel is, maar als er één is, dan zou dit een goede plaats ervoor zijn".

"Maar let op....., kijk". Vonnie richtte haar grijptentakel naar een groepje naakten in de hoek van het plein. Eri-Lene zag wat ze bedoelde. Als hier de hel was, dan ook voor de baard-mannen, want de naakten raakten slaags met de slavendrijvers en die kregen er flink van langs. Veel witte kleding veranderde in rood. De chaos op het plein werd groter en groter en kon nog het beste worden vergeleken met een oorlogs-gravure van een veldslag uit de 16e eeuw vóór de eerste robot-oorlog. De meeste slavendrijvers zochten hun heil in de huizen rondom het plein en de naakten joegen hen gillend en krijsend achterna. Eri-Lene schouwde gefascineerd naar de ommekeer. Het gaf haar voldoening en daarom moedigde ze de naakten aan. "Yes, die daar. Juist ja....Ja die ook. goed zo", waren de woorden die ze nauwelijks verhullend naar voren bracht. Vonnie snapte het wel. Er moet in het leven vergelding zijn voor verdriet. Het hoorde erbij, onmiskenbaar, zo berekende ze. 

Vonnie hield haar licht-senoren ondanks de levendige ontwikkelingen van Eri-Lene naast haar strak gericht op Skype. Die stond ergens midden in op het plein en hij gedroeg zich nog steeds als een ware krijger door met een woeste blik en heftige kreten onophoudelijk rondom zich heen te Ver-ijs-laseren. Hij had iets weg van een wild dier, vond Vonnie.

Plotseling was de bloederige wraak-scene voorbij. De naakte menigte juichten, dansten en hief de armen in de lucht. Hoewel het de meeste naakten duidelijk was dat Skype voor de overwinning had gezorgd, durfde niemand vlak bij hem te komen. Kort hierna begon uit het niets het gezamenlijk huilen. "Ook een menselijke noodzaak", analyseerde Vonnie

Skype gaf het teken.

Vonnie gebaarde Eri-Lene haar te volgen en maakte de gang naar beneden via de trappen in het huis. "Voorzichtig zijn Vonnie...Je weet niet hoe die naakte menigte op ons zal reageren", stelde Eri-Lene. Vonnie knikte. Ergens in een hoekje zat een baard-mans te rillen. Zijn ogen leken verwilderd. "Shellshock, Eri-Lene. Zo ziet dat eruit. Heb geen medelijden met hem. Kom...we gaan".

Lucht-bussen zijn te vergelijken met voertuigen die vroeger Tesla's of Kao's werden genoemd. Alleen de openbare weg waar ze voor werden gebruikt, bestond al lang niet meer. De wegen op de grond zijn allemaal ergens tussen de eerste en tweede robot-oorlog verkocht aan de hoogste bieders, meestal een nabij gelegen metropool of autonome bijzondere regio's zoals Dubai. Zelfvliegend, dat kenmerk uiteraard nog wel, maar daar houdt een verdere vergelijking op. Een lucht-bus vloog meestal via vastgestelde route en kon opstijgen zodra er was betaald. Of er één dan wel driehonderd mensen of robots of wat dan ook in het voertuig aanwezig waren, maakte niets uit. Eerlijkheid dient te gebieden om te vermelden dat de meeste luchtbussen werden gebruikt door enkele mensen op Aarde. De rest moest het doen met een yet-i-cap, een kleine bestuurbare cocon die zich op een relatief trage snelheid, iets onder de geluidsbarrière, door het Earth-L vastgestelde luchtnetwerk begaf. Anders gezegd, met een lucht-bus kon je overal naar toe. Overal...zelfs de maan. 

De lucht-bus waar ons kleine gezelschap in stapte zat propvol met naakten. De meesten lagen stil in de netten, enkelen vlak naast elkaar, anderen juist op een hoger gelegen niveau om hun zwaar bevochten privacy te kunnen behouden. Op de grond lagen een tweetal baard-mansen. De dood had hun uiteindelijk verlost van een pijnlijk gebeuren aangezien oren, neuzen en ogen ontbraken. Eri-Lene zag een enkele naakte met bloed rondom haar lippen en wist genoeg. Toch voelde ze zich niet onveilig. De reden daarvan was overduidelijk zichtbaar in de vriendelijk starende ogen. Ze glimlachte vriendelijk terug. Skype nam het woord.

"Mensen. U bent vrij om te gaan, maar ik als uw bevrijder zou graag het recht in mijn tentakel willen nemen door met deze lucht-bus weg te reizen naar elders". Hij sprak rustig, beheerst en zonder specifieke klanken die konden worden gerelateerd aan de stemmen van de onderdrukkers.

Er werd niet echt actief gereageerd. Soms hoorden ze ergens tussen de mensen een voorzichtige vraag. "Waar naar toe?" "Ja, nu alstublieft, kan dat?.....", dat soort zachte en met snikken gevulde opmerkingen. Vonnie besloot om ook iets te zeggen.

"Eh, arme mensen. Het spijt ons u zo te registreren, maar we hebben het beste met jullie voor. Skype zal dit voertuig opstarten en hopelijk zal het spoedig vertrekken. Welke bestemming is vooralsnog onduidelijk, dat zult u begrijpen. We gaan eerst de deuren sluiten."

Eri-Lene voelde aan dat ze - als mens en mede-slachtoffer - niet achter kon blijven, juist omdat er enige geroezemoes ontstond toen Vonnie het woord registreren gebruikte en aangaf dat de deuren werden gesloten.

"Eh, beste...medemensen. Deze realborgs zijn oké. Jullie kunnen ze volledig vertrouwen, hoor." "Echt waar", voegde ze er nog aan toe. Ze kreeg geen enkele reactie.

Skype verwijderde de lijken en begaf zich naar de cockpit. Vonnie sloot de deuren en registreerde tot haar genoegen dat ook enkele andere voertuigen inmiddels aan hun vertrek werkten. Eri-Lene zag het ook en een ongemakkelijke waarheid kwam in haar gedachten op. 

"O, shit...er zijn nog naakten die ergens in het dorp lopen." Ze hield haar hand voor de mond en enkele tranen welden op.

"We kunnen niet iedereen redden, meiske.....Je zult nu moeten beslissen. Je weet dat je de robot-wetten bij ons kunt reactiveren, juist omdat jij het bent, maar...."

"Het is goed Vonnie. We kunnen inderdaad niet de hele wereld redden, dat is ook een wet. Start maar op". Eri-Lene droogde haar tranen en richtte zich rechtop. "Ooit", zo besloot ze.

"Ooit, maak ik dit dorp met de grond gelijk".

De lucht-bus schommelde niet eens toen het opsteeg en draaide in de richting waar het naar toe was geprogrammeerd. Vonnie knipperde en registreerde enkele storingen, maar Skype maakte haar snel duidelijk dat hij de richting Oost had kunnen invoeren. Ze hoefde zich geen zorgen te maken.


wordt vervolgd op W-18.

E-mailen
Map
Info