www.ideemachine.nl (Robots&Zo)
                                                                                                 


TTTT W-16

 

 


Vervolg; de eenrichtingsweg


Het dorp, meer een stadje misschien leek vanaf afstand in een volslagen rusttoestand. Een toestand overeenkomstig de warmte. De hitte brandde op de straat wat als gevolg had dat het zicht vertroebelde tot een wirwar van kleuren en strepen. Kennelijk heerste daar ook de stilte, analyseerde Vonnie. Geen wind, geen kwekkende vogels of gekwetter van een markt te horen. Niets van enig leven en dat gaf een kleine fi-ping in haar alert-systeem.

De zon stond hoog aan de licht-blauwe hemel toen het gezelschap het dorp naderde. Eri-Lene slenterde en keek een beetje boos. Ze had woorden met Skype gehad over de hoeveelheid water die ze onderweg wilde drinken. Oneerlijk vond ze het opgelegde quotum temeer omdat realborgs niet eens water gebruikten. Skype was onverbiddelijk en vreesde een tekort indien het dorp niet zou zijn wat ze in gedachten hadden. Het volgende dorp, ook een witte vlek, lag namelijk een dag lopen verderop. Maar goed, Vonnie was het met Skype eens en Eri-Lene legde zich erbij neer. Sophia bood haar nog een beetje drinken uit haar eigen fles aan, maar dat weigerde ze.

Vonnie bekeek met haar zoom-functie de eerste huizen en kon niets van een bijzonderheid analyseren, behalve dan dat het inderdaad onbewoonbaar leek. De gehele straat was leeg en verdween verderop in een flauwe bocht zonder dat ook daar iets van beweging te traceren was. Skype belandde vlak voor het begin van de bestrating bij een groene streep op de weg. Aan de linkerzijde stond een bord.

"Alleen toegang voor onbevoegden", las David hardop.

Eri-Lene gniffelde. "Hebben wij weer", zei ze met een glimlach op haar gezicht. Sophia moest ook lachen. "Nou, dan wordt het toch het volgende dorp", plaagde Skype en Vonnie maakte al de eerste passen rechtsomkeer. Eri-Lene gilde "Nee" en trok Vonnie snel aan haar tentakel terug. "Grapje", zei ze en toen moest het hele gezelschap lachen wat best een vreemd gezicht was, omdat David en Sophia net zoals de realborgs nog steeds lachten met hun beide armen op de buik gedrukt.

"Laten we voorzichtig zijn", stelde Vonnie. "Misschien is het gewoon bewoond, maar zijn de mensen wellicht ook voorzichtig ten opzichte van vreemdelingen". Skype reageerde niet en bekeek enkele woningen evenzo met zijn zoom-systeem. Hij mompelde binnensmonds.

"Vonnie, je hebt gelijk. We zijn weliswaar onbevoegden, maar wat moeten we daarmee?" David maakte een vraagteken in de lucht met zijn wijsvinger. Kennelijk een bekend gebaar in zijn oude stad en Sophia deed hem na. Niemand wist raad en zoals altijd keek Vonnie naar Eri-Lene.

"Wat.....moet ik het weer zeggen?". "Pfff, oké, nou...ik heb dorst dus, eh...we gaan naar binnen. Kom op". Eri-Lene stapte met overdreven aandacht over de streep en toen ze er voorbij was....."Tataa....niets aan de hand. Kom op". Ze rest volgden behoedzaam en de streep voelde ineens voor iedereen, behalve de robots natuurlijk als een echte overgang. Een overgang naar een onbekende wereld, een dorp weliswaar, maar toch. In deze wereld was niets zeker.

Zodra Skype als laatste zijn loop-tentakel over de streep zette, veranderde de streep van kleur. De kleur was nu rood geworden en het bord had een draai van 180 graden gemaakt.

"Alleen toegang voor bevoegden", stond erop te lezen.

Eri-Lene kneep haar ogen samen en kriebelde onder haar hoedje. Niemand had de drang om het bord en de rode streep uit te dagen. "Zijn we nou bevoegd of onbevoegd? Ik weet het niet meer hoor", zei Sophia. Haar stem piepte een beetje en de realborgs analyseerden een eerste vorm van menselijke angst. Toch hoefde het gezelschap zich niet lang bezig te houden met de vraag die op dit moment toch niet kon worden beantwoord. Om de hoek verscheen namelijk een eerste persoon en even later nog één. Tegelijkertijd of iets daarna verschenen er verschillende hoofden uit deuren en ramen en voordat ze het wisten stonden ze in het middelpunt van een roepende en wild gebarende mensen en enkele ver verouderde robots. Skype, de rust zelve, zette zijn vertaal-systeem aan met de speaker open.

Ondanks de vertalingen...geen mens snapte er iets van. Het betrof een gebrabbel dwars door elkaar heen en het volume steeg naar mate het gezelschap niet reageerde. Vonnie registreerde inmiddels alle woorden en zinnen en deelde mede dat de strekking hiervan niets meer was dan een soort van verkooppraatjes.

Plotseling hield iedereen stil. Eri-Lene had haar arm omhoog gestoken en sloot haar ogen. Feitelijk was het niets meer dan een teken van "laat me met rust", maar bij de bewoners had het een ander effect. Ze keken met z'n allen naar de jonge vrouw, sommigen met open mond, anderen met de hand aan het oor om beter te kunnen luisteren of juist aan te geven dat ze één en al oor waren.

"Ze verwachten van jou iets, Eri-Lene", zei Vonnie zachtjes.

"Wat dan?".

"Weet ik niet....zeg iets".

"Eh....nou, beste bewoners van dit prachtige dorp. Wij zijn vreemdelingen op reis en hebben dorst, meer is er op dit moment niet te vertellen. Zou u zo vriende......."

Eri-Lene kon haar zin niet afmaken, want alle bewoners begonnen te joelen en te klappen. Al snel kwam een mollige vrouw met een kan water aanlopen en gaf deze aan Eri-Lene. Die pakte het aan en begon met gulzigheid te drinken zodat een deel van het water over haar kin naar beneden liep. Ze kon het roepen van een "amah, lekker", niet weerstaan. De vrouw lachte vriendelijk en wees naar de laarzen van Eri-Lene. Die moest ook lachen toen ze zag dat haar laarzen kletsnat waren van het water. Ze gaf de kan door....althans dat wilde ze, maar bemerkte dat de vrouw bleef wijzen naar de laarzen. Eri-Lene keek naar Vonnie. Die haalde haar skelet op.

"Ze wil je laarzen....Je hebt net je laarzen geruild, meiske", zei Skype droogjes.

"Echt waar....nee toch. Ja hallo....ik ga mijn laarzen niet ruilen voor een beetje water hoor", zei ze krachtig richting de mollige vrouw. Die begreep de woorden van Eri-Lene meteen en begon te schelden en woest te gebaren naar de bewoners achter haar. Ook die begonnen te zwaaien en drongen zelfs naar voren.

"Doe ze uit, Eri-Lene". Vonnie gebaarde naar de laarzen. "Doe...ze...uit, wil je".

De laarzen verdwenen samen met de mollige vrouw en meteen erna werd gevraagd of ze nog iets anders nodig hadden. Niemand reageerde en David besloot zelfs om te draaien. Hij had geen zin meer in dit dorp. Dan maar een dag verder lopen, was zijn idee, totdat hij zag waar ze in waren beland. De rode streep was inmiddels een rode muur opgetrokken uit het niets. Niet van steen maar van een doorzichtig dun materiaal. Het gloeide een beetje en David wist onmiddellijk dat het doorbreken van de muur wellicht dodelijk zijn zijn. Nu snapte hij ook het borden. Ze waren niet bevoegd om het dorp te verlaten, maar wel als vreemdelingen - onbevoegd dus - om het dorp te betreden. Het leek wel een val.

En dat was ook zo. Een val met grote gevolgen.

Hoewel het drietal al had gegeten - een klein deel van de voorraad uit Plato's grot hadden ze meegenomen - maakten ze zich zorgen om juist deze menselijke zaken. Tot overmaat van ramp moest David naar de afschuiving en nergens was een bosje groen te zien om daar...nou ja, te poepen dus. Eten, drinken, wassen en afschuiven dat moest ook gebeuren en hopelijk zonder daar al te veel spullen aan te verspillen, zo was de gedachte. Het gezelschap had de stoute schoenen aangetrokken - laarzen in dit geval waaronder ook Eri-Lene (Vonnie had voor een elleboogbeschermer van Titanium de laarzen terug geruild) - en trok verder de straat in. Het gevolg bij de ingang van de straat liet ze met rust, maar overal waar ze heen liepen, verschenen nieuwsgierige kopjes uit alle ramen en deuren. Het eerste half uur wandelen door de lange straat was niets meer dan een gang door een sloppenwijk van één of andere Metropool vol met verkopers die alles met je wilden ruilen. Ze trokken aan Sophia's haren, bevoelden de kleding van David, bekeken de ogen van Eri-Lene en klopten op de skeletten van de realborgs. Kennelijk was alles interessant om te ruilen en vooral voor eten, drinken natuurlijk en het aanbieden van een wasbeurt, massage of een afschuif-gelegenheid. Het laatste kostte David zijn hoed, maar dat vond hij een goede ruil. Snel bond hij ter bescherming tegen de felle zon een stuk van zijn kleding op zijn hoofd. Het veelvuldig aanbieden van hoeden verhoogde wel zijn irritatie-grens. Toch bleef iedereen vrij rustig en zo vriendelijk mogelijk om geen escalatie te veroorzaken.

Skype bekeek de route voor hem. Er waren geen zijstraten te zien en alles wees erop dat er maar één richtig mogelijk was, namelijk recht vooruit. Nou ja recht....de weg boog onmiskenbaar naar rechts zonder dat dit tot gevolg had dat er een einde zichtbaar werd. Skype registreerde kort daarna een alert.....en Vonnie ook.

De weg boog en boog en na een paar uur lopen berekenden de realborg iets waar ze al bang voor waren.

"Het is een cirkel-dorp", zei Vonnie op een moment dat er even geen ongewenste gasten rondom hen dwarrelden.

"Een watte?", zei Eri-Lene en hield even in.

"Een cirkel-dorp....een dorp wat schijnbaar niet eindigt."

"Klopt Vonnie. Ik bereken dat we nu één ronde hebben gemaakt en we zijn tien meter verder weg van waar we uren geleden ook stonden. Kijk, dat is de achterkant van het huis van de laarzen-vrouw".

Het gezelschap keek in de richting waar Skype naar wees en zagen een vriendelijk lachende vrouw uit een klein raampje zwaaien.

"Jeetje.....dat is ze", fluisterde Eri-Lene. Ze dacht onmiddellijk na over de gevolgen, toen ze de straat inkeek en inderdaad niets meer zag dan een flauwe bocht naar rechts.

"Maar dat betekent dat we dagen onderweg zullen zijn voordat we het midden bereiken, toch?"

"Klopt". Vonnie wees ook naar achteren zag dat de rode muur vlak achter hen verscheen.

"Deze reist met ons mee....Het is zoals Skype al zei; een eenrichtingsweg".

"Als er maar geen spin in het midden zit". David lachte, maar stopte toen het hem duidelijk was dat dit niet eens een vreemde conclusie kon zijn. Geen spin, maar wel iets anders, misschien.

"Maar er gaan en komen toch luchtbussen vanuit dat midden. Dan kunnen we toch aannemen dat..."

"Alles is een optie Eri-Lene. We weten het niet. Wat we wel weten is dat we moeten blijven lopen. Naar dat midden en hopen dat het ons goedgezind is, meer niet". Vonnie begon weer te lopen en de rest volgde zwijgzaam.

Na een tijdje werd duidelijk dat het lopen op de éénrichtingsweg vooral was bedoeld om de reizigers zoveel mogelijk afstand te laten doen van al hun bezittingen. Eri-Lene kon zich voorstellen dat eerdere reizigers vrijwel naakt het midden van het dorp bereikten. Daar had ze geen zin in, maar al lopende en naar mate de tijd vorderde, merkte ze dat het afstand doen van enig bezit een serieuze optie werd. Ze voelde zich vuil van al het stof vermengd met zweet en gaf aan dat ze behoefte had aan een grondige schoonmaakbeurt. Ook Sophia gaf dezelfde behoefte aan. Het zou data en bits gaan kosten, maar het moest, vonden de vrouwen. Ze besloten het voor te leggen aan Vonnie in de hoop dat zij als vrouwelijke realborg hun zou begrijpen. Die had er geen begrip voor, maar analyseerde wel een vorm van noodzaak. Vuil kon immers schadelijk zijn voor de gezondheid en vooral Eri-Lene's fysieke unieke toestand moest worden bewaakt. Ze stemde ermee in.

Het vinden van een huis met schoonmaak-gelegenheid betrof een kinderlijk eenvoudige zaak. Sophia riep keihard "wassen" en kort daarna konden de onderhandelingen beginnen. Het werd een badhuis met extra's voor de prijs van 1200 Gb Data/bits en het galmea-vest van Skype. Skype reageerde verontwaardigd en weigerde pertinent zijn vest met afsluitende nek-kraag en hoofdbescherming af te geven. Met het eindbedrag 1800 Gb Data/bits waarvan één derde bestaande uit vimeo's werd de ruil gesloten. Vonnie liep met de vrouwen mee en inspecteerde de woning die als badhuis was ingericht. Marmeren vloeren en granieten wanden gaven aan dat luxe hier hoog stond aangegeven. Twee brocante spiegels weerkaatsten het felle zonlicht. De kranen gingen open en een dikke walm trok door de ruimte. Het bracht Vonnie op een idee. Een idee over een probleem waar ze mee worstelde.

Eri-Lene schrobde haar voeten. Dat was hard nodig, want haar nagels konden eerst niet worden onderscheiden van de rest van haar voeten. Zwart gruis droop op de vloer. Het warme water voelde heerlijk en ze nam ook flink de tijd om zodoende zeker te zijn dat een tweede wasbeurt in dit dorp overbodig zou zijn. De mist trok door de ruimte en maakte de omgeving tot één grote witte vlek. Eri-Lene bekeek de mist en ze voelde zich hierbij - ondanks de sop-geluiden van Sophia - niet op haar gemak. Ze vroeg wat aan Vonnie om dit gevoel te ontkrachten. Die reageerde niet. Sterker nog....Vonnie was er niet meer.

Eri-Lene stapte onmiddellijk uit de de schoonheids-ruimte. Naar haar idee was er iets mis. Snel droogde ze zich af en kleedde zich aan. Op het moment dat ze haar haar wilde kammen en zich voor de spiegel plaatste, zag ze wat ze voelde. Er stond een boodschap op de beslagen spiegel geschreven. Ze las de korte boodschap en haar brein begon te malen.

" De puls miste doel " stond op de spiegel. Snel veegde ze het weg. Waarom wist ze niet goed, maar haar hartslag bonkte meteen als een razende in haar borst. 

Het knetterde in het hoofd van Eri-Lene. Ze had in de schoonmaakruimte zo normaal mogelijk tegen Sophia gedaan, maar toch werd ze twee keer indringend aangesproken op het niet beantwoorden van een vraagje. Ze verontschuldigde zich en wendde een kleine hoofdpijn voor. Eenmaal buiten benaderde ze Vonnie. Ze zag niets opvallends, geen geknipper van haar lichtsignalen, niets van een knik met haar hoofd, totdat ze iets waarnam wat net even anders leek te zijn. Vonnie had haar twee van haar grijp-tentakeltjes in een o-vorm tegen elkaar geplaatst en de andere drie helemaal gestrekt. Dat had ze nog nooit bij haar gezien. Ze besloot haar na te doen en liep eventjes Vonnie voorbij om aan te geven dat ze de hint snapte.

"Maar toch....wat in hemelsnaam precies "De Puls miste doel" betekende?, dat werd al snel een gruwel-puzzel in haar gedachten. "Was het missen opzettelijk gebeurt"... en zo ja, "Wie had daar schuld aan? Skype of LAHLAH?" "En waarom dan? Had de computer een belang bij het missen van het doel? Of....zou Skype een reden hebben om de vernietiging van de vecht-robots tegen te houden? Nee, toch?"

Het duizelde in haar hoofd. Te veel vragen...te veel onduidelijkheid. Wat ze wel wist, was één ding. Ze moest Vonnie spreken, snel ook en wel alleen.

Die gelegenheid kwam niet. Het gezelschap moest verder, want de rode muur werd in gang gezet nadat zodra de twee weer terug op straat aankwamen. Skype had zich weer vooraan geplaatst en scande de omgeving. 


De eenrichtingsweg, vervolg II


De gelegenheid om wie dan ook privé te spreken werd niet gevonden. Eri-Lene probeerde de puzzel uit haar hoofd te verbannen, voorlopig dan, en zocht naar wat afleiding. Sophia, moe van het lopen en de warmte, slenterde al een tijdje achteraan. Eri-lene zakte af en zo te zien was Sophia daar blij mee, want een kleine glimlach verscheen op haar gezicht. Eri-Lene bekeek haar en constateerde dat haar vrouwelijke metgezel een fraai voorkomen had. Ze had er niet eerder op gelet, maar hier - met een grote hoeveelheid oudere vrouwen die telkens nabij kwamen om te ruilen -, viel het op. Hoewel Eri-Lene ook tot een zeker schoonheidsideaal behoorde, deed Sophia daar niet voor onder. Het bracht Eri-Lene in gedachten even terug naar Plato's city waar LAHLAH zowel David als Sophia tot voorbeeld voor alle andere illusionaire mensen had gekozen. Eri-Lene raadde wat ze dacht.

"Ik ben een uitkomst van langdurige selectie, Eri-Lene. Ik zie aan je dat je mijn "looks" bestudeert".

"Eh, sorry....dat klopt. Wil je daar wat meer over vertellen. Dan gaat de tijd ook wat sneller, hoop ik".

"Ja, hoor. al valt er niet veel over te vertellen. Ik ben het resultaat van decennia lang selecteren. Witte mannen met witte vrouwen en vooral met een Grieks voorkomen. Het is een ode aan de wit-gekleurde halfgoden uit het oude Griekenland. Andere takken van selectie volgden het Zweeds uiterlijk, erg Viking-achtig. Je weet wel die massa-moordenaars..."

"Ja, daar weet ik van, maar eh....selecteren is toch wel een beetje vreemd....eh, nee, feitelijk niet gewenst, toch?"

"Je doelt op de nazi-versie. Ja, die is er ook, maar dat was nooit de bedoeling. Hoewel het feitelijk niets uitmaakt - een Grieks of nazi uiterlijk. Het idee werd geboren in de tijd dat de migratiestromen niet meer te stoppen waren. Mensen in West en Ver-West voelde zich bedreigd en enkele groepen besloten om een vermenging niet te accepteren. Eerst kwamen de isolatie-gebieden en dat hielp, maar leidde wel tot armoede, omdat ze rest van de mensheid hen uitkotste. Een klein deel hield het ondanks dit toch vol en besloot dat isolatie ook moest leiden tot een toekomst waarin de witte mens weer een rol van betekenis zou spelen. Ze besloten om zodanig te selecteren dat een halfgod, het ultieme beeld van de mens, zou ontstaan. Het lukte...kijk maar naar mij, maar dat deze vorm van mens een leidende rol zou gaan spelen, was een misser van formaat".

"Want....?" 

"Nou....de groei van de mensheid stopte niet en dus werd onze groep steeds kleiner. En nu betekenen wij niets meer dan zonderlingen. Dat LAHLAH ons heeft gekozen is meer een grap, dan een ware bedoeling."

"Oke, ik snap het. Maar toch...Je zult wel tevreden zijn met je uiterlijk, toch? Want eh...vrouw zoals jij is best gewild, vind je ook niet?"

"Je bedoelt de huwelijks-markt...of bedoel je de plezier-industrie?"

"O, jee...sorry. Ik bedoelde de eerste, maar eh....meestal wordt het de tweede. Daar weet ik alles van."

"Klopt. Je bent een mooie jonge vrouw. Jammer dat het zo met je gegaan is. Je had beter verdiend."

"Inderdaad", zei Vonnie, die het gesprek had opgevangen en aansloot omdat zij ook tot een vrouwelijk exemplaar werd gerekend.

"Vonnie.....waarom heb jij gekozen voor dit uiterlijk? Je bent feitelijk te mooi om waar te zijn?", vroeg Eri-Lene. Sophia knikte.

"O, jee....dat is een moeilijke vraag. Nou, ik bereken altijd dat mooie mensen - ook realborg - meer effect hebben en dus meer profijt kunnen hebben dan minder mooie mensen."

"Maar dat is toch vreselijk. Zelfs robots ondergaan zo de dwang van de man.", zei Eri-Lene verontwaardigd.

"Ik voel geen dwang hoor, Eri-Lene, als je dat bedoelt. Het is gewoon een analyse van ontvangen informatie, meer niet".

"Ik voel ook geen dwang", voegde Sophia toe. "Maar of dit een wens van me is, nou, dat weet ik ook niet."

"Kijk, ik ben van mening dat de man een uiterlijk als dit - kijk naar ons drieën - het liefste wenst en eigenlijk ook als standaard-uiterlijk heeft aangenomen. Jullie weten dat de schoonheids-industrie één van de meest verdienende sectoren is op Aarde. Er is feitelijk geen keuze meer." Eri-Lene zuchtte.

"Er is altijd een keuze, behalve als je zo een natuurlijke schoonheid bezit als jij. Het is vooral Vonnie die een keuze heeft gemaakt en het lijkt mij gewoon een praktische keuze, ja toch Vonnie".

"Dat is een juiste conclusie, Sophia".

"Toch...ik vind het jammer. Wij vrouwen transformeren ons altijd....altijd richting de wens van de man. Van mijzelf maakt het niets uit, mooi, lelijk, dik of dun. Wij zijn gewoon slachtoffers van het mannelijk testosteron."

"Slachtoffer Eri-Lene. Ja jij misschien wel, maar dat geldt toch niet voor iedereen? Wat vind jij daarvan Vonnie?"

"Er zijn slachtoffers, Sophia. Heel veel slachtoffers en naar mijn mening is elk slachtoffer er één te veel. Maar ik zie niet in waarom wij ons uiterlijk zouden moeten verlagen. Nogmaals...Ik heb er profijt van".

"Maar toch Vonnie. Kijk naar jezelf. Jij hebt al geen grenzen meer. Ik wel eens vrouwen gezien - realborgs of mensen - ik weet het niet, maar die...nou die leken zelfs op grenzeloze vrouwen. Je weet wel, met uitgelopen make-up rondom de ogen, alsof alles bij hun kon. Gewoon ziek."

"Hm...je hebt gelijk, Eri-Lene. Kijk ik kan mezelf transformeren tot het modepopje van de maand. Met strepen, glitters, uitbundige kleding en daar heb ik nauwelijks grenzen mee. En ja, ook ik zou een dergelijke make-up kunnen aanleggen met mijn type huid. In die zin verlegen wij realborgs telkens de maat naar meer of juist minder. Nu ik eens goed analyseer....het zou zelfs zo kunnen zijn dat wij, Realborgs, de vrouwelijke mens in problemen kunnen brengen".

"Juist, Vonnie, maar helaas.... Ik concludeer nu niets anders dat robots expliciet deel uitmaken van de menselijke evolutie. Best wel vreemd toch?"

Vonnie reageerde niet, want Skype hief zijn tentakel op. Er gebeurde iets daar vooraan. Ze maakte haar gesprekspartners gewaar van een ontwikkeling en stapte naar voren.

   

wordt vervolgd op W-17  















E-mailen
Map
Info