www.ideemachine.nl (Robots&Zo)
                                                                                                 

TTTT W-15


De afrekening


Vonnie opende haar lichtsensoren en had zich intern al voor-berekend op het aangezicht van een virtueel vermorzelende realborg. Eri-Lene snikte, kroop langzaam een stukje weg van haar beschermster en liet enkele tranen achter op het snikhete schouderstuk. Voor haar was de virtuele strijd een behoorlijk echte gewaarwording en besefte daarmee eventjes niet dat Skype in de echte wereld nog gewoon bestond.

Skype stond zodoende langzaam op en bleef een beetje voorover gebogen staan. Zijn grijp-tentakels hingen als slappe takken naar beneden en hij staarde ook een lange tijd naar één plek. Eri-Lene bekeek vanuit een nis in de muur naar dezelfde plaats en kreeg een ervaring die ze eerder had ervaren. Ze trilde en voelde een helm van onzichtbare kracht over haar hoofd. De helm verdoofde.

G-Shellshock....een psychisch trauma wat game-soldaten vaak overkwam. Ze wist dit, omdat ze zelf ook een keer een trauma had ondervonden tijdens het spelen van de game; Dead or Alive. Ze werd toen uit het niets verslagen door een kind-soldaat, een meisje van tien en het duurde enkele minuten voordat ze die klap te boven kwam.

De verdoving trok gelukkig snel weg en het ware beeld werd helderder. Naast Skype lag het beest. Dood....of uit of wat voor toestand dan ook. De berekeningen van de realborgs en de gedachte van Eri-Lene kwamen te gelijkertijd tot een gezamenlijk oordeel. Skype had gewonnen. Vonnie schreeuwde een overwinningskreet en Eri-Lene sloot aan. Ze droogde haar tranen en viel Vonnie om de hals.

"We hebben gewonnen, Jiehie", riep ze enkele keren over het plein. Ze had haar vuisten gebald, alsof ze de indruk wilde geven dat ze zelf ook had meegevochten. Er waren echter geen Davids of Sophia's om haar schriele kreten aan te horen. Het plein was leeg. Net zoals de muren. Kaal, vlak, potdicht en met een allesomvattende grijze kleur. Meer niet.

Even later waagden de twee toeschouwers zich nabij het beest. Zijn ledematen trilden nog na. Feitelijk konden ze niet veel schade ontdekken totdat Vonnie richting de bek van het beest wees. Waar ooit een aantal scherpe tanden hadden gezeten, was nu een zwart gat. Er stak iets uit. "Een pijl", zei Eri-Lene en Vonnie knikte. "Een pijl", herhaalde ze. "Knap gedaan, Skype".

Skype antwoordde niet, althans hij stamelde meer. "Eh, ja...ik dacht, eh...laat ik maar....nee...ik weet het ....niet meer. Het is uit, klaar, oké?" Hij draaide zich om en liep weg van het beest. Vonnie en Eri-Lene bleven nog even staan en zagen dat het beeld van het gedrocht langzaam verdween. Uiteindelijk lag er alleen nog een pijl op de grond. Vonnie pakte het op en stopte het in haar skelet. Hoewel Eri-Lene het een beetje vreemd vond - ze had geen boog of schietinstrument bij Skype gezien - vroeg ze er niet naar. Vonnie zou wel hebben geweten van de kracht en de verborgen geheimen van haar metgezel, was haar gedachte. Vrolijk liep ze richting Skype en sloeg hem een paar keer op de schouders. "Ja, knap gedaan, Skype". Ze keek hem lachend toe, maar een glimlach kon er bij de realborg niet vanaf. Hij trok zijn hoody wat aan en verplaatste zich naar een nis in de muur. Aldaar ging hij zitten en bekeek de resten van de stad.

De stad had zich inmiddels bijna volledig getransformeerd totdat wat ook de tempel in Oost-Samarkand was. Niets meer dan een ronde betonnen muur en een toren in het midden. Weg waren alle frutsels en illusies die de muur maakten tot een bruisende stad. De stilte overheerste. De klimplanten trokken langzaam maar zeker de grond in en de gaten in de muur die woongedeeltes moesten voorstellen trokken dicht. Ergens verderop verschenen de ware David en Sophia en voorzichtig kwamen ze dichterbij. Eri-Lene riep ze op een enthousiaste wijze, zwaaiend en lachend. "Kom, snel....haha, het is gelukt".

Ze maakten een onzekere indruk. De ogen schoten van links naar rechts, kennelijk omdat ze verwachtte dat de LAHLAH zich niet zomaar zou laten verslaan en even later staarden ze naar de plek waar het beest had gelegen. Sophia huilde een beetje en David sloeg zijn armen om haar heen.

"Hoe is het mogelijk.....Is het echt voorbij?", vroeg hij aan Vonnie.

Vonnie legde de twee uit wat er in haar berekening was gebeurd. De oplossing bestond uit een relatief eenvoudige list. De hoogmoed, diens ijdelheid had het beest verslagen. Het had de moeilijkheidsgraad van de twee vragen onderschat en dat werd het bereken-systeem fataal. Daarna moest het simpel zijn geweest om het dodelijk te beschadigen met een pijl recht in het hoofd. Vonnie vertelde dat er enkele vragen bestonden die nooit konden worden opgelost. Elke realborg zou deze vragen nooit op zich nemen. Kennelijk had LAHLAH hiervan niet geweten en was dus kinderlijk eenvoudig in de val getrapt. Op het toppunt van de berekeningen mistte het beest zijn doel, trapte naast Skype en een ogenblik werd diens kop onbeschermd. De pijl deed de rest, was haar verklaring.

"Maar hoe...."

Vonnie onderbrak de vraag van Eri-Lene.

"Nee....kom we moeten nu snel handelen. Skype je weet wat te doen, toch?" Hij knikte.

Het gezelschap verplaatste zich richting de toren. Deze had geen deur, noch enige andere opening nabij de grond. Alleen de nauwe spleten hoog bovenin waren zichtbaar, maar nergens was enige teken van leven of bezigheid te zien.

Skype stond met gespreide tentakels en schreeuwde hard naar boven.

"LAHLAH. Je eer gebiedt mij om mijn prijs te verkrijgen." De stilte werd tijdens het galmen van de woorden doorbroken door een zacht gebrom vanuit de toren.

"Klopt. Wat is de gewenste prijs?", antwoordde het systeem.

"Oke, twee zaken. Allereerst mogen wij allen vrij vertrekken uit deze situatie. Ik mag aannemen dat het mijnenveld slechts virtueel is?"

"Ga door. Geen probleem en je inschatting is juist".

"Ten tweede wens ik dat je een bepaalde omgeving vernietigd. Ik zal de coördinaten geven. Of is dat te moeilijk voor je?"

Het systeem bromde eventjes.

"Is goed. Geen probleem. Ik heb een Mag-6-pulsar-straal. Lijkt je dat voldoende?"

"Prima. Oke, de coördinaten krijg je zo van mij. Breng het wapen in stelling."

Voor het eerst kwam er een geluid uit de top van de toren en iedereen keek naar boven. Een lange loop verscheen uit de spleet.

"Oke. Je krijgt nu de coördinaten en als ik vuur zeg, dan voltrek je mijn tweede wens."

Het gezelschap bekeek het tafereel met enige spanning. Eri-Lene wist wat de bedoeling was. De vernietiging van de vechtrobots. Ze voelde zich trots dat ze dit voor elkaar hadden gekregen. De loop vertrok en maakte een soepele beweging naar rechts. Nadat het stopte, richtte het zich een beetje hoger. Daarna klonk het bevel.

Eri-Lene nam aan dat Skype de coördinaten intern had doorgegeven. Zijn bevel was als het plotseling dichtklappen van een boek. Zowel dof als hard, maar vooral onomkeerbaar.

Het systeem vuurde en de loop maakte een kleine plofje. Eri-Lene moest er een beetje om lachen, maar nog voordat ze een glimlach kon laten verschijnen, klonk er een enorme ontploffing verderop. Een grote rookpluim verscheen ver achter de muren.

"Mooi....Kom we gaan".

"Wow", zei Eri-Lene.

Vonnie zei niets.



 De eenrichtingsweg



De rustige buitenwijken van de provincie Mud-West trokken al enkele dagen aan het vijfvoudige gezelschap voorbij. De bevolking, vooral kooplieden en herbergiers ontving hen met een overvriendelijke knik en soms werd water of een koekje aangeboden, vooral als smeersel voor een verkooppraatje. Op het moment dat de beide realborgs om een beetje olie vroegen, trokken de wenkbrauwen wel op, maar ook aan deze vraag werd keurig voldaan. Zelfs een noodzakelijke energieboost voor de batterijen kon zonder problemen worden bevraagd al moest natuurlijk daarvoor wel een kleine hoeveel data en bits voor worden betaald. De dikbuikige eigenaar van het gasthuis had geen idee hoeveel waarde hij van Vonnie ontving toen hij hen tijdens het opladen met een gulle glimlach trakteerde op een glaasje limo-olie. Iets verderop maakte Vonnie lachend kenbaar dat ze met een korte opname van de tempel had betaald. Waarschijnlijk een fortuin waard op de data-beurs van Chrash-city.

En zo trok het gezelschap verder richting het midden van de provincie in de wetenschap dat vanuit daar lucht-bussen vertrokken in alle gewenste richtingen. David had deze route voorgesteld al moest hij wel melden dat er zogenaamde "witte vlekken" op de landkaart zoals hij die kende, waren ontstaan. Vreemde en onbekende gebieden, soms ter grootte van een klein dorp maar soms groter. Vanaf kind was hij gewaarschuwd voor die gebieden al wist niemand hem te vertellen om welke dorpen of steden het werkelijk ging. Skype ging probleemloos akkoord. Ze hadden naar zijn mening ergere zaken doorstaan dan het betreden van een onbekend gebied. Vonnie was het ermee eens. Eri-Lene daarentegen stond het niet zo aan, maar wist zich toch te overtuigen. Een reis om het gebied betekende enkele weken lopen in een stoffig en nietszeggend gebied en daar had ze helemaal geen zin in. Toch wilde ze wel een klein beetje meer weten.

"David...zijn mensen daar verdwenen of zo?", vroeg ze zo beheerst mogelijk. David moest er om lachen. "Nee, meiske, dat niet. Voor zover wij weten zijn alleen een paar reizigers, landlopers daar naar toe gegaan en we hebben niets meer van ze vernomen. Waarschijnlijk omdat ze niets hadden om mee te betalen en zo ontstaan er praatjes en roddels".

"Maar wij zijn toch ook landlopers?", voegde ze toe.

"Jawel, maar eh...wij zijn anders. Wij hebben, data, bits....nou ja, jullie dan en natuurlijk Skype. Voor zover ik weet wonen daar alleen maar bio-eet en bio-drink-handelaars. Dat is wat ik weet op basis van mijn ervaringen. Het zijn wel vriendelijke lui, maar ook gesloten en ze spreken een taaltje die niemand begrijpt."

Eri-Lene had geen vragen meer en gaf Skype gelijk. Er waren ergere zaken dan "het onbekende", vond ze ook.

Na een poosje wandelen merkten zowel Sophia en David als Eri-Lene op dat het wel erg heet werd. Boven in de lucht was geen drijf-wolkje te zien. Ze vroegen zich hardop af of ze gewoon pech hadden, omdat op hun route niet al te veel van deze bescherm-wolken werden aangetroffen. Sterker nog...geen enkele. Vonnie gaf aan dat ze wist wat hier gaande was, maar waarschuwde dat het een flink verhaal betrof. Eri-Lene stelde voor om ergens te schuilen en het genot daarvan te verenigen met een portie Robot-wetenswaardigheden. Hoe mis zat ze. Dit ging niet over robots....deze keer ging het over de mens. De mens en vooral diens gevolgen.

Vonnie nam plaats op een houten blok. Ze hadden een vuilnishoopje gevonden en Skype had snel  van wat golfplaten een schaduwplaats gemaakt. De realborgs deelden wat olie-thee en het drietal nam wat verfrissing met wat koud water uit Vonnie's skelet.

"Nou, ik heb een beetje moeten sub-analyseren, want er zijn veel factoren die een rol spelen in het uitblijven van drijf-wolken. Eh...Als jullie iets niet snappen, nou ja, vraag gewoon, oké?" Ze keek even naar Skype. Hij was bezig met het slijpen van een punt aan een takje en gaf zoals altijd de indruk geen interesse te hebben. Dat was natuurlijk niet zo. Hij registreerde alles wat zijn gehoor-sensoren doorgaven en analyseerde de inhoud op waarde. Wat geen waarde had werd niet opgeslagen, maar deze informatie van Vonnie over het klimaat had hij niet, omdat zijn systeem daarmee geen binding had. Maar nu dus wel en tussen het slijpen door, richtte hij de sensoren precies naar Vonnie's spreekgedeelte.

Ze nam het intern waar en knipperde tweemaal met haar licht-sensoren. Ze begon op de voor haar systeem karakteristieke wijze. Beheerst, welbespraakt en uitgebreid. 

"Nou, ooit ontstond er bij de mens het inzicht dat het klimaat op Aarde een bepaalde elastische uiterste grens had, die dichterbij kwam naar mate de mensheid zijn populatie uitbreidde. Men probeerde een chemische matiging, maar die poging mislukte omdat in enkele gebieden het hebben van kinderen noodzakelijk bleef om van een juiste oude dag te kunnen genieten. Jawel, in het oude Westen deed men graag aan matiging, want het hield het vrouwelijke lichaam strak en mooier, maar de massale deelname werd toch volstrekt overbodig, omdat immigranten vanuit Zuid en Oost, het Westen overspoelden. Zodoende....groeide de mensheid tot uiteindelijk die beruchte grens werd bereikt en andere maatregelen werden in snelvliegvaart genomen. Het akkoord van Paris van eeuwen eerder kwam weer op tafel. De ijsmassa's van Antarctica begonnen namelijk echt te schuiven en dat veroorzaakte grote problemen. Jullie weten misschien wel van het verdwijnen van grote delen van Oceanië, de kleine eilanden met name en delen van Oost-Afrika, het destijds aanwezige land Bangladesh en flinke delen van wat toen Indonesie werd genoemd. Ook moesten de Lage landen in West er gedeeltelijk aan geloven en verloren tenslotte alsnog van de zee. Hoe dan ook....de overgebleven landen spraken af dat er fors moest worden ingegrepen. De geboorte van kleine maar nuttige initiatieven zorgde voor opluchting, toen bleek dat het opwarmen van de aarde stopte. De mens leek gered vooral door slimme apparaten en dat is ook de reden waarom het stikte...zo zeggen mensen dit toch?....Ja....nou, het stikte dus van de zonnepanelen en windmolens.  

Dit alles bracht ook een economische boost en wel naar voren, die onder andere leidde naar de explosieve opkomst van de robots. De mens....tot verdere matiging van energie gehouden, viel na het verdrag van Malakka terug op de kernenergie wat het klimaat stabiliseerde, maar moest dit toch snel afsluiten vanwege enkele zware ongelukken. De aarde was gestabiliseerd maar boos, althans zo leek het, want juist waar het niet werd verwacht, trilde de aarde. Men besloot tot een ingreep die tot de dag vandaag invloed heeft. Het was de klimaat-theoreticus Von Hasbann die aangaf dat het klimaat ook kon worden beheerst door kunstmatige ingrepen. Hij ontwikkelde de drijf-wolken samen met de windturbines, maar erger nog..... de tegenstralings-machine".

Vonnie hield zich even stil om het effect van belangrijkheid aan te geven. Het drietal knikte en gaven daarmee aan precies te weten wat die ramp inhield.

"Nou ja....misschien weten jullie er wat vanaf, maar laat ik het helder stellen. De windturbines die normale stroom opwekten, bleken al massale moordenaars te zijn van de insecten. Het beroep bladen-schraper werd een feit om alle dode insecten van de turbines af te halen zodat de balans niet zou worden verstoord. Tonnen kilo's aan insecten verdwenen in de maalmachines. Het was prima voeding voor het olifanten-gras, maar men vergat dat insecten noodzakelijk waren voor het ecosysteem. Natuurlijk werd dit opgelost doordat de mens genetisch ingreep in de plantenwereld, maar uiteraard had dit ook ernstige gevolgen. Het olifanten-gras overheerste enkele decennia later bij complete wereld-delen. Het zorgde voor een massaal uitsterven van diersoorten. Hoe dan ook...het leven op aarde raakte verstoord en niemand wist dit nog hoe dit te herstellen".

"De wind-turbines, een ramp voor het ecosysteem, maar de tegenstralings-machine maakte alles nog erger. Het idee leek prima. De machines zouden de stralingskracht van de zon verminderen en zodoende kon - in theorie - de warmte op Aarde door de mens worden geregeld. Dat principe ging faliekant verkeerd. De mensheid kon weliswaar beheersen, maar er was geen sprake van enig overleg. Het zorgde niet veel later voor oorlogen, omdat sommige landen ofwel te koud ofwel te warm werden gemaakt door de machines van de buren. Deze ontwikkeling maakte dat vechtrobots in ontwikkeling werden genomen. Maar dat terzijde. De machines zorgde nog voor andere ellende. Ze werken namelijk alleen op het G-13 netwerk en dat zware net moest overal op Aarde bereikbaar zijn. Jullie weten....G-13....tot op de dag vandaag zijn de meningen verdeeld, maar ons robots, is het volstrekt helder. Het veroorzaakt eh....laat ik het netjes zeggen...vormen van lichte hysterie, waanbeelden, gekte en wel bij bij mens en dier. Wees eerlijk...dat sommige wilde dieren alleen nog zijwaarts lopen is toch niet normaal. en wat te denken van de dichters....leven als ware je een gedicht.....ons inziens lijkt het meer een geval voor een gesticht". Vonnie hield stil.

"Ik snap je uitleg, Vonnie, maar G-13 inderdaad...er gebeuren vreemde zaken, maar misschien hoort het wel bij de evolutie?. wat vind je daarvan?"

"Nee, Eri-Lene. Evolutie heeft hier niets mee van doen en weet je waarom? Evolutie zorgt voor verbetering en de geestelijke toestand van de mens gaat achteruit. Nou ja...niet bij iedereen dan. Ik bereken geen probleem bij jullie drie."

"Oke, maar dit verklaart nog niet de afwezigheid van drijf-wolken in deze regio."

"Klopt Eri-Lene. Laat mijn verhaal afmaken."

"Nou eh...Er is dus veel mis gegaan en sommige gemeenschappen hadden dit goed in de gaten. Ze beschermden zich daarom tegen de drijf-wolken, omdat die ook door de mens werden geproduceerd. Ze wilden terug naar de oorsprong, terug naar een natuurlijke verloop van het leven. Zonder drijf-wolken, geen wind-turbines en uiteraard geen stralingsmachines. Zo ontstonden er regio's waar een gamma-blokkade-ring vanuit de bodem naar de lucht werd geïnstalleerd. Ook kunstmatig weliswaar, maar wel effectief. Helaas voor hen en nu voor ons, is het daar wel erg warm. Wat ik heb begrepen is dat ze hier water invoeren met luchtbussen. Vandaar de hoeveel bussen die je in de lucht ziet. Nou...dit was het het. Tevreden?" Vonnie keek iedereen aan. Skype knipperde en de rest knikten.

Ze stond op.

"Kom op, we gaan verder. Verderop analyseert mijn zicht-systeem een groot dorp. Weliswaar ligt het in het midden van een zogenaamd witte-vlek-gebied, maar we zien wel. Terug is geen optie. We zitten op een eenrichtingsweg".

Wordt vervolgd op W-16.

     





E-mailen
Map
Info