Ideemachine.nl
                                                                                                 

De Laatste Robot - L-7

Error Error Error


Twee diva-minuten geleden vloog ze nog op een hoogte van drie millimeter over de tweebaansweg-lucht-weg naar het oude 22 eeuwse pakhuis. Haar opdracht gegeven was simpel. "Lever het pakje, scan 06848586, af in het oude insecten-pakhuis nabij toren drie en wel persoonlijk op de 4e verdieping aan de heer Samuelson". Zo gezegd....dat was toen. Nu kon ze niets anders analyseren dan dat er een grote Error constant in haar brein opdook. De reden was evenzo simpel. Ze zou de opdracht wellicht niet kunnen voltooien en dat gaf storingen. Normaliter geen groot probleem voor een aflever-bot, maar het kunnen herstellen was voorbij het punt van mogelijkheden gekomen. Het pakje had ze namelijk niet meer en dat zou zeker problemen geven.

In een moment, minder dan drie flash-seconden geleden, lag het pakje los op de grond en was ze zelf verankerd in de onverwoestbare klauwen van een robotische veiligheidsassistent. Dus, geen mens, wel een Robot, klasse V, type on-hold en die werden slechts ingezet bij moeilijke arrestaties. "Ze had niets fout gedaan", analyseerde het A-centrum direct. "Dit moet een vergissing zijn", voegde haar conclusie-sector (C-sector) daar aan toe. Ze probeerde via een noodoproep het moederstation te bereiken, maar dat lukte niet. Haar zend-brein-stuk was geblokkeerd, berekende het B-centrum (bereken-centrum). Ze probeerde nog een angst-led-puls en knipperde met haar licht-sensoren. Maar...ook vergeefs...sterker nog, haar licht-sensoren werden snel door een mens afgeplakt en zo was ze aangewezen op louter non-visuele sensoren.

Het A-centrum vond geen data, geen tijd, plaats of informatie van buiten haar systemen. Een blokkade zorgde voor feitelijk een nul-overdracht. Een steen had evenveel overdrachten te verwerken. Niets meer dan een herkenning van druk of vochtigheid. Plotseling kreeg het B-centrum een data te verwerken. Aan beide zijden van het hoofd werd druk uitgeoefend. Er was geen tijd voor bezorgdheid of afkeer. De tijd werd nergens gevonden en het C-centrum stond er niet voor open. De druk werd als groter dan gewenst geregistreerd, maar wanneer dat gebeurde en of het nog gaande was, werd niet geconcludeerd. Plotseling raakte het B-centrum verlicht met een overvloed aan licht en de druk vergrootte zich tot onbeheersbare proporties. Het licht vertroebelde en een aantal schimmen kwamen ergens in het brein zichtbaar tevoorschijn. Een dergelijke informatievoorziening had het A-centrum nog nooit meegemaakt. De schimmen werden duidelijker naar mate de druk toenam.

Als dit ongelukkige brein vervolgens in de komende minuten had kunnen worden uitlezen, zouden wij, mensen, het volgende meemaken;

"Micha, liefste loop door....blijf stappen", fluisterde een stem recht voor mij. Een wat oudere vrouw tikte vlak voor haar voorzichtig tegen de rug van een klein jongetje . Die hield de druk van de hand  een beetje tegen, maar besloot toch om verder te stappen. Schokkend kwam zijn lichaam weer in beweging en hij waggelde een beetje van links naar rechts.  Ik keek naar zijn schoenen. Ze hadden geen zolen. Een paar rafels van wat ooit een leren schoen moest zijn geweest, hing bovenop de wreef. Meer was het niet. Iets voor de wreef kon louter een klont van zwarte smurrie worden gezien. Het moesten zijn tenen zijn, maar echt zeker was dat niet.  De sneeuw krulde met elke stap op en sloeg over zijn voeten heen. Het had veel gesneeuwd in de nacht en ook de nacht daarvoor. Het was inmiddels onduidelijk wanneer we begonnen waren met lopen. Twee...drie dagen geleden? Niemand die het nog wist.  De vrouw voor me hoestte lelijk waardoor haar hoofd nog meer naar beneden boog. Achter mij  kon het hoesten worden aangemerkt als een onophoudelijke serie van kuchen, rochelen en vooral snotteren.  Of dit snikkende ouderen of kinderen waren, wist ook niemand.  Het verschil van lijden betrof nul. Iedereen leed evenveel zo was wel zeker. Een schot van een pistool maakte heel even dat het gehoest ophield. Een hoorbare korte plof in de sneeuw bevestigde de doeltreffendheid van de schutter. Ergens snauwde een Duitse soldaat iemand af. Die iemand begon te hard te jammeren wat resulteerde in nog een schot en weer een zachte plof.  Niemand huilde. De stoet trok voorwaarts. Even later viel de jongen voor me. Het was klaar. Hij schuifelde eerst, zoals velen, wat naar links en week duidelijk af uit de strakke rij van slenterende verschoppelingen. Een harde brul achter mij maakte geen verschil. De jongen dreef af richting de berm en viel voorover. Gewoon een val naar voren waarbij geen enkele poging werd ondernomen om de val te breken. De vrouw strekte nog haar arm uit en een zacht "Micha, mijn liefste....sta op. Alstublieft....Micha jongen, kom...."  Ze kreeg al snel een por van de kolf van een geweer en een Duitse soldaat begon te schelden en voorts te lachen.  De vrouw liep verder, haar hoofd nog meer gebogen. Slechts enige tellen later gebeurde er iets opmerkelijks. De stoet  voor ons stond even stil waardoor de rijen van mensen in elkaar werden gedrukt. Ook ik werd gedwongen te stoppen en sloot mijn armen om de vrouw voor me om even wat warmte te laten voelen. Zinloos natuurlijk, want mijn handen en armen waren ijskoud. Zo ook haar ziel... "

Dachau" 2 km, werd er gemompeld. "Dachau, 2 km", mompelden velen daarna. De meesten begonnen te huilen. Het was duidelijk wat het betekende. We liepen al dagen en nachten aan één stuk door op weg naar iets anders dan de plaats van de helleverdoemnis . En dat "iets" was niets. We waren alweer nabij de hel, slecht 2 km verder.

Ik besloot naar links te slenteren en brak uit de rij. Mijn laatste handeling. Mijn eigen handeling. Er was een brul en daarna een schot en heel even dacht ik......."

Een droge klik opvolgend door vele anderen klikken maakte van de dunne plaat wat eerst het B-A-C-brein van de breng-bot was geweest, een fraaie antislip-tegel voor op het plein naast Toren 4. Sun-Tzu glimlachte. "Het werkt, vrienden", zei de man tegen een klein groepje. Allen knikten tevreden.

"Kom, we gaan een Fligootje drinken".


Einde WOII werden door de SS de zogenaamde dodenmarsen vanuit de vernietigingskampen georganiseerd. Daarbij kwamen ongeveer een kwart miljoen mensen om het leven... voornamelijk wegens uitputting, ziekte, een moord of een vorm van zelfdoding.


"Sun Tzu hief het borrelende glas omhoog. De aanwezigen volgden zijn voorbeeld. "Op onze taak....en dat het voorspoedig zal verlopen....Pruts"

"Pruts", riepen de anderen en klokten in één teug het glas leeg. Met een ferme bons werden de glazen op tafel gezet waardoor de overgebleven borrelende gassen over de rand stroomde en een fraai patroon met elkaar vormden.

"Zeg Sun Tzu...kan je wat meer vertellen over het te volgen programma nu de test is geslaagd?" De man in kwestie keek met samengeknepen ogen de tafel rond en zag allen instemmend knikken. Sun Tzu had op deze vraag gewacht, die naar zijn mening zeker zou worden gesteld. Het was ook zijn doel geweest om tijdens een informele bijeenkomst meer openheid van zaken te geven. Een samenkomst op één of ander Ministerie zou de aandacht hebben getrokken. De test echter moest wel een geheime actie zijn. Hij had daarom gekozen voor een leegstaande verdieping en had daar de vernietigingsapparatuur lang van tevoren gestald totdat een makkelijk slachtoffer zou zijn gevonden. Dat laatste was eenvoudig geweest. De meeste Robots hadden geen bescherming tegen bevelen van derden en zo kon werkelijke nagenoeg elke Robot worden gebruikt. Het moeilijkste in deze operatie zou vernietiging van de onafhankelijke Robots worden. Toch had Sun Tzu daar nog geen hoofdpijn van....Hij wist dat de meeste onafhankelijke Robots, waaronder veel Realborgs samen waren gekomen op één plek; Rotopia. En één plek was makkelijker dan een zoektocht over alle contingenten.

"Beste vrienden, collega's...Laat mij wat verhelderen. De dag dat ik de opdracht kreeg om één van de grootste taken der mensheid uit te voeren, was ook de dag dat ik meteen voelde dat het kon slagen. Ik sta ook achter de opdracht, democratisch genomen en uiteraard ook nuttig. We kunnen ons geen onschuldige slachtoffers meer permitteren...."

"Aldus...de test heeft twee zaken uitgewezen. We kunnen redelijk eenvoudig de robotbreinen omzetten naar een nuttig onderdeel van de infrastructuur en dat zonder schade. Het tweede aspect heeft betrekking op de eenvoud. Er komt op verschillende plaatsen op Aarde een centraal punt waar vernietiging kan plaatsvinden en wel op basis van een lopende band systeem. Een opdracht tot melden, de coördinatie van de toestroom en vervolgens de vernietiging. Tot slot zullen de overige resten worden omgezet tot nieuw gebruiksmateriaal".

"Maar dat betekent dat Robots zullen moeten meehelpen aan de vernietiging van andere Robots. Komen de Robot-wetten dan niet in opstand?"

"Goede vraag Tins-Tins, dank daarvoor. Ik zal het uitleggen. Het klopt dat de Robot-wetten een probleem zullen zijn, maar zie de test! We zijn in staat geweest om een Vernietigings-robot zonder wetten te installeren". Er ontstond enige rumoer bij de tafel-gangers.

"Weer vechtrobots...Sun-Tzu?"

"Ho, ho...vrienden....Nee, rustig maar. Er is toestemming gegeven om deze Robots te creëren. Ook zij zullen - na vernietiging van de laatste robots - worden vernietigd. Er mag geen Robot met enig robot-brein overblijven. Wat overblijft zijn de "onbewusten", werk-robots zoals ze waren ontwikkeld in de 21e eeuw, zeg maar. Wel ten nutte van de mensheid, maar zonder een optie om iets zonder voorgeprogrammeerde bevelen uit te voeren".

"Laat me verder gaan. De wetten zijn zodoende geen probleem. De meeste robots zelf ook niet. Wat wel aan de orde is, betreft de mens. Eh...er zijn uiteraard mensen die gehecht zijn aan robots. De huishoud-robots, de huisdier-robots. Ik kan me voorstellen dat robots zullen worden achtergehouden. Maar....vrienden. Dit hebben we kunnen oplossen. Let wel....strikte geheimhouding is hier geboden. Al van deze dergelijke robots zullen een opdracht voor schoning verkrijgen bij de fabrieken waar ze zijn gemaakt. Schoning van de systemen is een gebruikelijke actie, vandaar. Bij de fabriek krijgen deze robots een update met een tijds-bevel. En...We proberen al van deze robots binnen één week zover te krijgen dat ze zich automatisch melden bij de centrums van vernietiging. Het bevel zal leidend zijn over alle andere bevelen."

"Zoiets als de puls van Tara destijds, bedoel je".

"Zeker Fin-Gerald...zeker. Zo iets. Wat wel aan de orde is, betreft de tijdspanne. Eén week is kort. We zullen zodoende met man en macht moeten werken aan de opvang en vernietiging van deze robots. Het heeft de eerste prioriteit. Na deze lichting komen de andere robots aan bod".

"Tot zover vragen, heren en dames?"

Een dodelijke stilte zorgde voor spanning op de gezichten van de mensen die tot het team behoorden. Ergens kroop onder de huid een gevoel van onrust. Het duurde niet lang totdat er een dringende vraag naar voren kwam.

"Sun-Tzu", begon Singer Valkenrod, een grote man met een zware stem. "Beste Sun Tzu, er is een vraag die mij bezig houdt. Laten we even terugkeren naar de test. Op het moment dat het robot-brein samen werd gedrukt, ontstond er een ongewoon patroon op de scan. Het leek wel...alsof...eh, alsof er tot het einde grote brein-activiteit gaande was. De vage beelden die wij erbij zagen, maken mij des te meer bedachtzaam. Iedereen heeft gezien dat er menselijke beelden, kennelijk afkomstig uit een ver verleden, door het brein werd geprojecteerd. Kunnen we met zekerheid vaststellen dat de robot niet...eh....lijdt of zo? Ik bedoel, we zagen duidelijk een stoet van schuifelende mensen in de sneeuw. Of heb ik dit verkeerd beoordeeld?"

Een geroezemoes vulde de kamer. Sun Tzu onderbrak deze met een schelle lach. "Haha, Kom nou Singer...Wat zegt een stoet mensen in de sneeuw nu? Een optocht?...Een gang naar de kerk, misschien? En...natuurlijk zijn er beelden. Het is immers een robot die gevuld is met menselijke informatie. Niet alleen beelden, maar tevens geluiden en....zeker ook uit het verleden. We hebben destijds Robots gemaakt die intelligent gedrag vertoonden tot op zekere hoogte. Ik beschouw de beelden als een serie van storingen. Het kan niet anders als je brein wordt samengedrukt, toch? En lijden? Nee, een Robot lijdt niet. Droomt niet en voelt niets. Basta, klaar...Volgende vraag..."

"Maar moeten we niet meer testen dan? Ik hoorde ook....", protesteerde Singer met krachtige stem. Enkele naasten knikten instemmend, maar de grote man werd bruusk onderbroken.

"Nee. Nee. En nog eens nee. Als je problemen hebt met het beëindigen van...Nee, anders gezegd...Het afsluiten van een machine, dan hoor je hier niet thuis. Sun Tzu spuugde een beetje en waaide wild met zijn haren. Eén voor één wees hij met een priemende vinger aan. "Een ieder is vrij om te gaan, maar besef wel dat je al een contract hebt ondertekend". Sun Tzu keek allen met zijn gitzwarte ogen strak aan, maar niemand durfde openlijk nog iets omtrent deze kwestie te zeggen. Singer sloeg zijn ogen neer. Ook hij wist dat het contract bindend was en zwaar op de maag lag. Het verbreken daarvan zou zeker zijn positie beschadigen en niet alleen van hem maar ook van zijn familie.

"Volgende vraag graag". Sun Tzu oogde gelukkig voor de aanwezigen weer vriendelijker. Zijn woedeaanvallen waren berucht en iedereen in de kamer had er al mee te maken gehad. Van de andere kant wist men ook dat het altijd tijdelijk was. Sun Tzu kon erg vriendelijk zijn, vooral tegen ouderen en kinderen. Het waren vooral zijn werknemers waarvan veel werd gevraagd. Uiteraard kreeg men er veel voor terug. Een fraaie bits- en data-hoeveelheid, status en een prachtig zwart uniform hadden veel mensen verlokt tot het aannemen van werk onder de hoede van deze persoonlijkheid. Zo ook dit team. Sun Tzu had ze zorgvuldig uitgekozen en wel op leeftijd, uiterlijk en aanzien. De meesten betrokken een functie als burgemeester of burgervrouw, anderen als soldaat of gewoon als steenrijk figuur. Hoe dan ook, al deze mensen hadden zich ooit getoond als een groot organisator met toepassing van de harde hand. De opdracht die ze kregen werd altijd tijdig voltooid en zonder veel tegenstand. Singer bijvoorbeeld had de Noord-Zuid lijn van Kalinggrad naar Zuid-Nairobi binnen twee jaar voor elkaar gekregen en dat tijdens twee strenge winters.Tins-Tins organiseerde een aantal grote verhuizingen naar de vierde Mars-kolonie en Samantha Bevinge kreeg het voor elkaar om de Koning van Dubai te verrassen met een spiegel-toren, die niet te zien was tot de daadwerkelijke opening. Een meesterwerk van planning, geheimhouding, kracht en snelheid.

Het was ook zij, die de volgende vraag stelde.

"Beste Sun Tzu....Zoals je weet ben ik eh....gecharmeerd van goed lopende projecten. Hoewel de test laat zien dat het wel degelijk goed mogelijk is om "bewuste"robots te vernietigen, vrees ik dat een aantal van deze robots zullen vluchten".

"Dat snap ik Samantha, maar...."

"Eh, Eh...Ik ben nog niet uitgesproken". Alle aanwezigen zagen dat ze na deze woorden diep ademhaalde en haar hoofd oprichtte met een air die verraadde dat zij geen interruptie duldde. Ook niet van Sun Tzu.

"Luister allen. Laten we er geen doekjes om winden en net doen of dat probleem niet bestaat. Iedereen weet dat de kans groot is dat enkelen naar Rotopia zullen vluchten om zich aan te sluiten bij Tara". Ze liet expres een korte stilte vallen.

"Heeft u - Sun Tzu - al gedacht aan de oplossing van dat probleem?" Samantha haalde haar neus op. Ze verwachtte een antwoord en dat antwoord moest goed zijn, had ze zelf besloten.

En er kwam een antwoord. Wat voor één...

Een glimlach verscheen bij Sun Tzu en hij plaatste zijn twee vuisten op tafel.

"Heren, Dames...Er is geen probleem met Tara's bende. Het is juist goed dat ze daar naar toe vluchten. Als slechts Rotopia over is, dan ....dan...zal vuur ze vernietigen. Het is eenvoudig vrienden, collega's. Die stad leeft op olie. En olie....dat brandt als de hel". De ogen van Sun Tzu straalden een ijskoude blik uit, waardoor maar één conclusie kon worden getrokken. Hij zou alle robots vernietigen, zonder uitzondering en als er bijkomende schade zou zijn, dan was dat maar zo.

Fin-Gerald liet de woorden bezinken. Hij besloot tot het opzetten van een masker. Een masker van ultieme saamhorigheid. Terwijl hij lachte om de eerste grappen moest hij denken aan de geheime informatie die hij via enkele spion-bots had ontvangen. Een vernietiging van Rotopia door brand betekende wellicht ook een vernietiging van het nabijgelegen Utopia. Onmiddellijk besloot hij dit nu niet kenbaar te maken. Sun Tzu en de anderen zou het toch niet willen horen. Die hadden vanaf nu slechts één doel; een totale oplossing.

Snel dronk hij zijn glas leeg en verontschuldigde zich.

Hij moest naar Utopia, de stad van zijn vrienden.

En snel ook.     

Wordt vervolgd op L-8.

E-mailen
Map
Info